شهرک پیونگچانگ
پیونگچانگ
평창읍 | |
|---|---|
شهرک مرکز شهرستان | |
| شهرک پیونگچانگ | |
| نویسهگردانی(های) کرهای | |
| • هانگول | 평창읍 |
| • هانجا | 平昌邑 |
| • لاتیننویسی اصلاحشده | Pyeongchang-eup |
| • مککیون–ریشاور | P'yŏngch'ang-ŭp |
 مدرسه ابتدائی «یاکسو» در روستای «یاکسو» در شهرک پیونگچانگ | |
 موقعیت شهرک پیونگچانگ در نقشه | |
  پیونگچانگ موقعیت شهرک پیونگچانگ در نقشه | |
| مختصات: ۳۷°۲۲′۳″ شمالی ۱۲۸°۲۳′۴۵″ شرقی / ۳۷٫۳۶۷۵۰°شمالی ۱۲۸٫۳۹۵۸۳°شرقی | |
| کشور |  کره جنوبی |
| استان | گانگوون |
| شهرستان | پیونگچانگ |
| تقسیمات اداری | ۳۱ روستا |
| مساحت | |
| • کل | ۱۱۶٫۳۱ کیلومتر مربع (۴۴٫۹۱ مایل مربع) |
| جمعیت (۲۰۲۵)[۱] | |
| • کل | ۸٬۲۳۸ |
| • تراکم | ۷۱/کیلومتر مربع (۱۸۰/مایل مربع) |
| منطقهٔ زمانی | یوتیسی +۹ (Korea Standard Time) |
پیونگچانگ (به کرهای: 평창읍) یک شهرک در شمالشرق کره جنوبی (شرق شبهجزیره کره) است که در تابعیت شهرستان پیونگچانگ، استان گانگوون قرار دارد. این شهرک مرکز شهرستان پیونگچانگ نیز میباشد.[۲]
با وجود بودنِ مرکز اداری شهرستان و قرار داشتن ادارهجات مربتط در این شهرک، این شهرک در واقع نه بر راههای اصلی ارتباطی قرار دارد، و نه نقش مرکزیت مطلق در این شهرستان را ایفا میکند. مناطق شمالی در این شهرستان چون «قصبهٔ جینبو» جمعیتی تقریبا برابر با این شهرستان را دارند، و جاذبههای اصلی صنعت گردشگری و ورزشهای زمستانی در این شهرستان میباشند. با وجود اینکه شهرستان پیونگچانگ به عنوان میزبان المپیک زمستانی ۲۰۱۸ و پارالمپیک زمستانی ۲۰۱۸ انتخاب شد، اما هیچکدام از بازیهای این دو رقابت در این شهرک انجام نشدند.
پیونگچانگ ۱۱۶٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۲۳۸ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شدهاست.
تاریخ
در اوت سال ۱۸۹۶ میلادی، در پادشاهی چوسان، شهرستان پیونگچانگ به شکل امروزی خویش تأسیس شد. در آن سال، این شهرستان متشکل از ۵ قصبه بود: بوک (شمالی) [북면]، دونگ (غربی) [동면]، گونّه [군내면]، میتان [미탄면]، و نام (جنوبی) [남면].
در مارس سال ۱۹۱۴ میلادی، در عصر حاکمیت استعماری ژاپن بر کره، سه قصبهٔ دونگ (غربی) [동면]، گونّه [군내면]، و نام (جنوبی) [남면] ادغام شده و قصبهٔ پیونگچانگ را تشکیل دادند. این قصبه محل مرکز شهرستان پیونگچانگ بود.
پس از استقلال کره از ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی، این کشور به دو نیمه تقسیم شد. مرز بین دو کره در آن زمان، مدار ۳۸ درجه شمالی در نظر گرفته شده بود. این مدار از میان استان (تاریخی) گانگوون عبور میکند. در نتیجه استان گانگوون به نیمهٔ شمالی و نیمهٔ جنوبی تقسیم شد. با این وجود، تمامی اراضی شهرستان پیونگچانگ (و شهرک پیونگچانگ )، در جنوب این مدار قرار گرفتند، و در تبعیت استان (جنوبی) گانگوون قرار گرفت.
با پایان جنگ کره در سال ۱۹۵۳ میلادی و امضای آتشبس بین کره شمالی و ایالات متحده آمریکا، تمامی اراضی این شهرستان، بدون تغییر خاصی، تحت حاکمیت کره جنوبی، تحت مدیریت استان (جنوبی) گانگوون، قرار گرفت.
در یکم ماه مه سال ۱۹۷۹، «قصبهٔ پیونگچانگ» به شهرک ارتقاء یافت.
تقسیمات اداری
شهرک پیونگچانگ به ۳۱ روستای تابعه تقسیم شده است. چهار روستای «جونگبو»، «چونبیون»، «سفلی (ها)»، و «وسطی (جونگ)» در واقع چهار محلهای هستند در مجاورت یکدیگر، و این محلات منطقهٔ شهری و جمعیتی اصلی این شهرک را تشکیل میدهند.
|
|
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ https://jumin.mois.go.kr/ آمار جمعیتی جمهوری کره، بروز رسانی پس از پایان هر ماه میلادی (آوریل ۲۰۲۵)
- ↑ مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Pyeongchang-eup». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی.
پیوند به بیرون
مرکز: چونچون | ||
| شهرها |  | |
| شهرستانها | ||
تقسیمات اداری استان (شمالی) گانگوون | ||
| استان | | |
|---|---|---|
| استان خودمختار ویژه | ||
| شهر ویژه | ||
| کلانشهر | ||
| شهر خودمختار ویژه | ||
| «کمیتهٔ ۵ استان شمالی» (استانهای ادعایی جمهوری کره در کره شمالی) | ||
تقسیمات کشوری کره شمالی | ||