شک‌گرایی دینی

شک‌گرایی دینی یا «تردید در باورهای دینی» به نگرشی گفته می‌شود که در آن فرد در مورد درستی یا اعتبار ادعاهای دینی، مانند وجود خدا، وحی، معجزه یا زندگی پس از مرگ، دچار تردید یا پرسش است.

شک‌گرای دینی الزاماً منکر دین یا خدا نیست، بلکه معمولاً می‌گوید برای پذیرش باورهای دینی باید دلایل و شواهد محکمی وجود داشته باشد. در نتیجه، او تا زمانی که چنین دلایلی نیابد، باور را نمی‌پذیرد.

بنابراین، شک‌گرایی دینی یعنی رویکردی عقل‌محور و پرسشگر در برابر باورهای دینی، نه الزاماً بی‌دینی یا دشمنی با ایمان.

برخی از شک‌گرایان دینی ممکن است دادارباور باشند، با این باور که خدا وجود دارد ولی دین‌ها از سوی خدا نیست. سقراط از اولین شک‌گرایان دینی بود. او مشروعیت اعتقادات دوران خود به انواع خدایان را به پرسش گرفت. او همچنین مخالف قسم‌خورده سفسطه‌گری بود.[۱]

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Religious skepticism». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۱ مارس ۲۰۱۳.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.