فروتیگر ارو

A computer desktop with glossy and nature-inspired imagery.
بسیاری از رابط‌های کاربری دههٔ ۲۰۰۰ (مانند کی‌دی‌ئی پلاسما ۴ در تصویر) نمونه‌های بارز فروتیگر ارو هستند.[۱]

فروتیگر ارو (به انگلیسی: Frutiger Aero) یک سبک طراحی است که از اواسط دههٔ ۲۰۰۰ تا اوایل دههٔ ۲۰۱۰ رایج بود. این سبک ابتدا در طراحی رابط کاربری شکل گرفت، اما بعدها بر رسانه‌های مختلف دیگر نیز تأثیر گذاشت. نام فروتیگر ارو از فونت فروتیگر و زبان طراحی ویندوز ارو گرفته شده است. این سبک در سال ۲۰۱۷ توسط سوفی شیان[الف] از مؤسسه تحقیقات زیبایی‌شناسی مصرف‌کننده نام‌گذاری شد و در سال ۲۰۲۳ دوباره به عنوان یک زیبایی‌شناسی شبکه‌های اجتماعی ظاهر شد و در میان نسل زد به عنوان نمادی از نوستالژی محبوب شد. هنر فروتیگر ارو شامل مضامین خوش‌بینانه‌ای از تکنولوژی در هماهنگی با طبیعت است و معمولاً تصاویر طبیعی، رنگ‌های شاد و عناصر اسکئومورفیک را در بر می‌گیرد.

تاریخچه

سبک طراحی فروتیگر ارو از اواسط دهه ۲۰۰۰ تا اوایل دهه ۲۰۱۰ رواج داشت،[ب] و جایگزین زیبایی‌شناسی وای۲کی شد که از اواخر دهه ۱۹۹۰ تا اوایل دهه ۲۰۰۰ محبوب بود.[۴] نام فروتیگر آئرو از فونت فروتیگر که توسط آدریان فروتیگر طراحی شده بود و زبان طراحی ویندوز ارو گرفته شده است.[۵][پ] این سبک که در اوج نفوذ خود هیچ نام رایجی نداشت؛[۶] در سال ۲۰۱۷ توسط سوفی شیان[الف] از مؤسسه تحقیقات زیبایی‌شناسی مصرف‌کننده نامگذاری شد.[۷] عناصر بازتابنده آن همچنین باعث شد که به عنوان وب ۲٫۰ گلاس شناخته شود.[۵]

این سبک در بسیاری از رسانه‌ها از آن دوره، از جمله تبلیغات مختلف، نسل هفتم کنسول‌های بازی‌های ویدئویی مانند پلی‌استیشن ۳ و نینتندو وی،[۸] و همچنین در معماری و طراحی داخلی مورد استفاده قرار گرفت.[۹][ت] ویندوز ارو - زبان طراحی مورد استفاده توسط سیستم عامل‌های مایکروسافت ویندوز که با نمونه‌های اولیه ویندوز ویستا (۲۰۰۱–۲۰۰۶) آغاز شد - از اولین زبان‌هایی بود که ویژگی‌های فروتیگر ارو را به نمایش گذاشت.[۱۴] محقق امیرهان آوجی، ویستا را «یکی از اولین نمونه‌های بالغ» این سبک نامید و پس از انتشار آن، مایکروسافت یک راهنمای سبک منتشر کرد که طراحان آنها هنگام ایجاد آن به آن اشاره کرده بودند.[۱۵] ویندوز ۷ (۲۰۰۹)، جانشین ویستا، این ویژگی‌ها را گسترش داد.[۱۴] فروتیگر ارو در اوایل دهه ۲۰۱۰ محبوبیت خود را از دست داد و تا حد زیادی با طراحی تخت در رابط‌های کاربری و الکترونیک جایگزین شد .[۱۶] آوجی یک سبک انتقالی به نام فروتیگر مترو را شناسایی کرد که نام آن از زبان طراحی مترو مورد استفاده در ویندوز ۸ (۲۰۱۲) گرفته شده است و ویژگی‌های فروتیگر ارو و رابط‌های مینیمالیستی بعدی را به اشتراک می‌گذارد.[۱۷]

این سبک در اوایل سال ۲۰۲۳ و تا سال ۲۰۲۴ دوباره در رسانه‌های اجتماعی مورد توجه قرار گرفت.[۱۳] منتقدان پست‌هایی را که از هشتگ ‎#frutigeraero‎ در یوتیوب، تیک‌تاک و در ساب‌ردیت r/FrutigerAero استفاده می‌کردند، شناسایی کردند که بازدید بالایی داشتند.[۱۸] الی ویولت براملی از گاردیناین را واکنشی به بهار هوش مصنوعی دانست،[۱۲] و لورا هالیدی از دیزد نوشت که این سبک برای ارائه جایگزینی برای مینیمالیسم رابط‌های کاربری در آن زمان احیا شد.[۱۰] جیمی ریچاردز از تک‌ریدار نیز نوشت که زبان طراحی لیکوئید گلس اپل که در سال ۲۰۲۵ منتشر شد، احتمالاً تحت تأثیر فروتیگر ارو بوده است.[۱۹]

مضامین و ویژگی‌ها

آیکون‌هایی از گروهی از افراد و یک علامت هشدار.
رنگ‌های پر جنب و جوش، گرافیک سه‌بعدی و بافت‌های براق از ویژگی‌های طراحی فروتیگر ارو هستند.[۲۰]

فروتیگر ارو ریشه در پیشرفت‌های تکنولوژیکی و رویدادهای فرهنگی مانند مشکل سال ۲۰۰۰ و گذار به وب ۲٫۰ در اواخر دهه ۱۹۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ دارد.[۲۱] اگرچه این سبک آینده‌نگر است،[۲۲] طبیعت در آن یک موضوع اصلی است و طبق گفته آوجی، این سبک اغلب طبیعت را به عنوان «درهم تنیده» با آینده دیجیتال به تصویر می‌کشد.[۲۳] نقش‌های رایج طراحی شامل آسمان آبی، چمن، شفق قطبی، شعله‌های عدسی و جلوه‌های بوکه است.[۲۴] این سبک همچنین عناصری از خرده فرهنگ سی‌پانک - که عمدتاً در دهه ۲۰۱۰ در تامبلر وجود داشت - از جمله آب و ماهی‌های گرمسیری را که تحت تأثیر بازی ویدیویی دلفینی به نام اکو (۱۹۹۲) قرار دارد، در بر می‌گیرد.[۲۵] لورا گودت، محقق فرهنگ دیجیتال، گفت که این سبک نمایانگر «آرمان‌شهری است که در آن کارایی و محیط زیست در کنار هم وجود دارند»، که در دوره‌ای از «ساده‌لوحی» عمومی در مورد اثرات مضر فناوری تصور می‌شد.[۲۶]

گروهی از محققان رسانه، فروتیگر ارو را به عنوان بخشی از یک روند بزرگ‌تر «شیفتگی به آینده‌های منسوخ» مورد بحث قرار دادند، که آنها در اوایل دهه ۲۰۲۰ در پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی مطالعه کردند.[۲۷] آنها نوشتند که ظهور مجدد آن «بُعد سیاسی» داشته است، زیرا دریافتند که بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی آن را با تصورات گذشته از آینده‌ای تکنو-آرمان‌شهری مرتبط می‌دانند.[۲۸] چندین پست، تصاویر را به عنوان «آینده‌ای که به ما وعده داده شده بود اما هرگز محقق نشد» قاب‌بندی کردند.[۲۹] لور کورومین از لوموند احساس کرد که محبوبیت مجدد این سبک، نشان‌دهنده نوستالژی برای چیزی است که به عنوان «نوعی باغ عدن» تلقی می‌شد.[۲۶] آماندا برنان در مصاحبه‌ای با دیزد در سال ۲۰۲۳ اظهار داشت که تصاویر طبیعی و خوش‌بینی این سبک ممکن است در تجدید علاقه نقش داشته باشد، که مربوط به افزایش کلی آگاهی زیست‌محیطی و تغییر در نگرش‌ها نسبت به تغییرات اقلیمی است.[۱۰]

آلی روباتم، نویسنده، گفت که نسل زد - که با دسترسی مداوم به فناوری و اینترنت بزرگ شده‌اند - به ویژه مجذوب تصویر این سبک از «پیوند هماهنگ بین طبیعت و فناوری» شده‌اند.[۲۶] محققان و منتقدان، فروتیگر ارو را با زیبایی‌شناسی وای۲کی مقایسه کرده‌اند؛ به گفته برنان، «امیدواری زیادی در این زیبایی‌شناسی وجود دارد که وای۲کی نیست». هانا کراگز از TrendBible، که او نیز با دیزد مصاحبه می‌کرد، گفت که «زمان‌های ناآرامی و عدم قطعیت» علاقه به این سبک را به عنوان منبعی از نوستالژی آرامش‌بخش برانگیخت.[۱۰] روباتم همچنین به عدم حضور انسان در هنر فروتیگر ارو اشاره کرد و آن را به بیزاری نسل زد از انسان‌محوری و «استانداردهای زیبایی سرکوبگرانه» رایج در رسانه‌های اجتماعی نسبت داد.[۲۶] با این حال، آلینا دموپولوس از گاردین دریافت که بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی از هوش مصنوعی مولد برای ساخت تصاویر به این سبک استفاده کرده‌اند، که به نظر او «به نوعی هالهٔ [طبیعت] را خراب می‌کند».[۱۳] آوجی همچنین نوشت که این پست‌ها، که می‌توانند با تصاویر واقعی اشتباه گرفته شوند، یک «روایت تاریخی نادرست» ایجاد کرده‌اند که بینندگان را از برجستگی این سبک گمراه کرده است.[۶]

یکی از ویژگی‌های متمایز این سبک، آشنانمایی یا اسکیومورفیسم است: تجسم اشیاء واقعی در طرح‌ها.[۳۰] این‌ها با استفاده از گرافیک‌های سه‌بعدی با سطوح بازتابنده و براق نمایش داده می‌شدند که به ویژه در آیکون‌های برنامه‌های تلفن همراه قابل مشاهده بودند.[۲۰] چندین محقق استدلال کردند که طراحی‌های رابط کاربری از اسکیومورفیسم برای ارائه لوازم الکترونیکی با ویژگی‌های ملایم و آشنا استفاده می‌کردند و انتقال را برای کاربران جدید در طول پذیرش گسترده کامپیوترهای خانگی و لوازم دارای صفحه لمسی در اوایل دهه ۲۰۰۰ آسان می‌کردند. این امر بر گنجاندن عناصری مانند لبه‌های گرد، تصاویر طبیعی و حیوانات عجیب و غریب تأثیر گذاشت.[۳۱] فروتیگر ارو همچنین از رنگ‌های روشن: زرد و به ویژه آبی و سبز برای همسویی با تأثیرات طبیعی خود استفاده می‌کند.[۳۲] آوجی انتخاب پالت را به عنوان بازتابی از موضوع خوش‌بینانه این سبک تفسیر کرد.[۳۳]

آوجی اظهار داشت که زیبایی‌شناسی مجازی برای اولین بار در پایان قرن بیستم شروع به تأثیرگذاری بر روندهای طراحی معماری کرد که به افزایش قابلیت برنامه‌های طراحی به کمک رایانه نسبت داده می‌شود.[۳۴] او تأثیر این سبک را بر طراحی داخلی مطالعه کرد و چندین ساختمان از جمله رستوران مک‌دونالد المپیک پارک در لندن و یک دفتر پسته ایتالیانه طراحی شده توسط ماسیمو یوسا گینی را بررسی کرد.[۳۵] او دریافت که تعدادی از ویژگی‌های دیجیتال از طریق انتخاب مواد تکرار شده‌اند. به عنوان مثال، تمایل سبکی به گنجاندن عناصر شفاف بر استفاده از شیشه و پنل‌های اکریلیک تأثیر گذاشت.[۳۶]

جستارهای وابسته

  • آکوا – زبان طراحی رابط کاربری مورد استفاده در سیستم عامل‌های اپل
  • بلیس – تصویر زمینه پیش‌فرض ویندوز ایکس‌پی
  • بلابجکت – اصطلاح طراحی برای یک شیء گرد و روشن
  • آیکون‌های کریستالی – مجموعه آیکون برای توزیع‌های لینوکس
  • ویپورویو – ژانر موسیقی آنلاین و زیبایی‌شناسی بصری

یادداشت‌ها

  1. 1 2 پیش‌تر سوفی لی
  2. ↑ مهم‌ترین عوامل و دوره‌های نفوذ این سبک از سال ۲۰۰۴ آغاز شد و در ۲۰۱۳ پایان یافت،[۲] تخمین‌ها بین اوایل دهه ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۴ در نهایت تغییرات بود.[۳]
  3. ↑ روزنامه لوموند احساس کرد که هم خانواده فونت فروتیگر و هم ویندوز آئرو «عناصر اساسی فرهنگ اینترنت در دهه ۲۰۰۰» بودند. با این حال، امیرهان آوجی گفت: خانواده فروتیگر هرگز در ارتباط با اصلی مرتبط با این سبک استفاده نشده است.[۵]
  4. ↑ سایر مواردی که توسط کارگران و رسانه‌ها به عنوان فروتیگر ارو-وار شناخته شده‌اند شامل دستگاه‌هایی مانند آیفون (نسل اول) (۲۰۰۷) و سامسونگ گلکسی اس (۲۰۱۰)؛ بازی‌های ویدئویی نظیر وی اسپورتس (۲۰۰۶)،[۱۰] پربل پلیس (۲۰۰۷)،[۱۱] سیمز ۳ (۲۰۰۹) و فروت نینجا (۲۰۱۰)،[۱۰] طرح‌های برند مُد کولینا استرادا و طعم وای۳۰۰۰ کوکا کولا.[۱۲] آلاینا دموپولوس از گاردیننیز کالاهایی که با سبک طراحی فروتیگر ارو در اتسی فروخته می‌شوند را برجسته کرده است.[۱۳]

    منابع

    پانویس

    1. ↑ Bolder 2024; Holliday 2023.
    2. ↑ Avcı 2024، p. 459; Brown et al. 2024، p. 1720.
    3. ↑ Srirachanikorn 2025, p. 640.
    4. ↑ Brown et al. 2024، p. 1720; Holliday 2023.
    5. 1 2 3 Avcı 2024, p. 463.
    6. 1 2 Avcı 2024, p. 465.
    7. ↑ Cramer 2024.
    8. ↑ Avcı 2024، pp. 459, 461; Bolder 2024.
    9. ↑ Avcı 2024، p. 476; Brown et al. 2024، p. 1720.
    10. 1 2 3 4 5 Holliday 2023.
    11. ↑ Lee 2024.
    12. 1 2 Bramley 2023.
    13. 1 2 3 Demopoulos 2024.
    14. 1 2 Avcı 2024, p. 461.
    15. ↑ Avcı 2024, pp. 461–462.
    16. ↑ Bolder 2024; Bramley 2023.
    17. ↑ Avcı 2024, pp. 462, 467.
    18. ↑ Coromines 2024; Fear 2024; Holliday 2023.
    19. ↑ Richards 2025.
    20. 1 2 Avcı 2024، p. 468; Bolder 2024.
    21. ↑ Avcı 2024, p. 460.
    22. ↑ Avcı 2024, pp. 465–466.
    23. ↑ Avcı 2024, p. 472.
    24. ↑ Bramley 2023; Holliday 2023; Peñalosa 2023.
    25. ↑ Bramley 2023; Coromines 2024.
    26. 1 2 3 4 Coromines 2024.
    27. ↑ Brown et al. 2024, p. 1720.
    28. ↑ Brown et al. 2024, p. 1721.
    29. ↑ Bolder 2024; Bramley 2023; Coromines 2024.
    30. ↑ Avcı 2024, p. 467.
    31. ↑ Coromines 2024; Holliday 2023.
    32. ↑ Avcı 2024، p. 468; Bramley 2023; Peñalosa 2023.
    33. ↑ Avcı 2024, p. 468.
    34. ↑ Avcı 2024, pp. 460–461.
    35. ↑ Avcı 2024, pp. 457, 469–471.
    36. ↑ Avcı 2024, p. 470.

    مجلات علمی

    • Avcı, Emirhan (September 27, 2024). "Physical reflections of digital aesthetics: the influence of Frutiger Aero on interior design". E-Journal of New Media. 8 (3): 456–482. doi:10.17932/IAU.EJNM.25480200.2024/ejnm_v8i3003. ISSN 2548-0200.
    • Brown, Maria Gemma; Carah, Nicholas; Tan, Xue Ying (Jane); Angus, Daniel; Burgess, Jean (2024-08-01). "Finding the future in digitally mediated ruin: #nostalgiacores and the algorithmic culture of digital platforms". Convergence. 30 (5): 1710–1731. doi:10.1177/13548565241270669. ISSN 1354-8565.
    • Cramer, Florian (2024-04-15). "Speculative photography: an attempt (essay) of making visible (manifesto)". Artnodes (34). doi:10.7238/artnodes.v0i34.424946. ISSN 1695-5951.
    • Srirachanikorn, Richy (2025-07-28). "Internet pitstops: YouTube as a place for reimagining social time with nostalgia". Time & Society. 34 (4). doi:10.1177/0961463X251358588. ISSN 0961-463X.

    اخبار و جراید

    مطالعهٔ بیشتر

    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.