فقط بگو نه

فقط بگو نه (به انگلیسی: Just Say No) یک کارزار تبلیغاتی بود که در دهه‌های ۱۹۸۰ و اوایل ۱۹۹۰ به عنوان بخشی از جنگ با مواد مخدر به رهبری ایالات متحده رواج داشت. هدف این کارزار، بازداشتن کودکان از درگیر شدن در مصرف تفریحی مواد مخدر با ارائه راه‌های مختلف برای گفتن «نه» بود. این شعار توسط نانسی ریگان در دوران ریاست‌جمهوری همسرش ایجاد و حمایت شد.[۱]

این شعار در انگلیس نیز شهرت یافت.[۲]

آغاز

این کارزار از یک برنامه پیشگیری از سوءمصرف مواد که توسط مؤسسات ملی بهداشت حمایت می‌شد، پدید آمد؛ برنامه‌ای که در دهه ۱۹۷۰ توسط پروفسور روان‌شناسی اجتماعی دانشگاه هیوستون، ریچارد آی. ایوانز، پیشگام شده بود. ایوانز یک مدل تلقیح اجتماعی را ترویج کرد که شامل آموزش مهارت‌هایی به دانش‌آموزان برای مقاومت در برابر فشار همتایان و سایر تأثیرات اجتماعی بود. این کارزار شامل پروژه‌های دانشگاهی بود که توسط دانشجویان در سراسر کشور انجام می‌شد. جوردن زیمرمن، که در آن زمان دانشجوی دانشگاه جنوب فلوریدا و بعدها یک کارآفرین تبلیغاتی شد، برنده این کمپین گردید.[۳] جنبش ضد مواد مخدر در میان مهارت‌های مقاومتی توصیه‌شده در پاسخ به فشار اجتماعی کم‌شدت بود و کمپین بزرگ‌تر نانسی ریگان ثابت کرد که انتشار موثری از این استراتژی تلقیح اجتماعی است.[۴]

نانسی ریگان اولین بار در طول یک سفر تبلیغاتی در سال ۱۹۸۰ به دیتوپ ویلج در نیویورک درگیر این موضوع شد. او به یاد می‌آورد که تحت تأثیر لزوم آموزش به جوانان درباره مواد مخدر و سوءمصرف مواد قرار گرفته است.[۱] پس از انتخاب همسرش به ریاست‌جمهوری، او به دیتوپ ویلج بازگشت و نحوه تمایل خود برای کمک به آموزش جوانان را تشریح کرد. جیمز روزبوش، رئیس کارکنان وقت نانسی ریگان، به او کمک کرد تا آنچه را که او به عنوان یکی از میراث‌های خود در مقام بانوی اول می‌دید، سرعت بخشد.[۱] او در سال ۱۹۸۱ اظهار داشت که بهترین نقش او ایجاد آگاهی درباره خطرات سوءمصرف مواد خواهد بود:

درک اینکه مواد مخدر چه بلایی می‌تواند سر فرزندان شما بیاورد، درک فشار همتایان و درک اینکه چرا آن‌ها به مواد مخدر روی می‌آورند... اولین قدم در حل مشکل است.[۱]

در ژوئیه ۱۹۸۴، نانسی ریگان از مدرسه ابتدایی لانگ‌فلو در اوکلند، کالیفرنیا بازدید کرد تا به دانش‌آموزان درباره عدم مصرف مواد مخدر مشاوره دهد. وقتی یک دختر دانش‌آموز از او پرسید که اگر به او مواد پیشنهاد شود چه پاسخی بدهد، ریگان پاسخ داد «فقط بگو نه»، اما این عبارت در ابتدا مورد توجه قرار نگرفت.[۵] در ژانویه ۱۹۸۵، مدرسه فیلم بازدید نانسی ریگان را بازبینی کرد و دانش‌آموزی ۱۲ ساله به نام نوماتمبی مارتینی پیشنهاد داد که منطقه آموزشی یک باشگاه «فقط بگو نه» را راه‌اندازی کند. تحت رهبری سازمان‌دهندگان محلی، تام آدامز و جوان برن، باشگاه‌های «فقط بگو نه» در سراسر کشور گسترش یافتند.[۶] در یک سخنرانی تلویزیونی در سپتامبر ۱۹۸۶، نانسی و رونالد ریگان سازمان اولیه اوکلند را برای محبوب کردن این شعار ستودند. کاخ سفید این شعار را به مؤسسه ملی سوءمصرف مواد مخدر واگذار کرد تا بازاریابی توسعه‌یافته توسط شرکت تبلیغاتی دی‌دی‌بی ورلدواید و سازمان غیرانتفاعی شورای تبلیغات را منتشر کند.[۷] پس از اینکه کاخ سفید اجازه استفاده از شعار را به پراکتر اند گمبل برای آگهی‌های خدمات عمومی تجاری داد، آدامز و برن استعفا دادند و به نماینده چارلز رنگل در انتقاد از تجاری‌سازی این سازمان پیوستند.[۶]

تلاش‌ها

وقتی از نانسی ریگان درباره تلاش‌هایش در این کارزار پرسیده شد، او گفت: «اگر بتوانید حتی یک کودک را نجات دهید، ارزشش را دارد.»[۸] او بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ مایل (۴۰۰٬۰۰۰ کیلومتر) در سراسر ایالات متحده و چندین کشور دیگر سفر کرد.[۹] نانسی ریگان از مراکز بازپروری مواد مخدر و برنامه‌های پیشگیری از سوءمصرف بازدید کرد. با توجه رسانه‌ای که به بانوی اول می‌شد، او در برنامه‌های گفتگوی تلویزیونی ظاهر شد، آگهی‌های خدمات عمومی ضبط کرد و مقالاتی به عنوان مهمان نوشت.[۹] تا پاییز ۱۹۸۵، او در ۲۳ برنامه گفتگو ظاهر شده بود، در اکتبر ۱۹۸۳ در میزبانی یک قسمت از برنامه گود مورنینگ آمریکا شرکت کرد[۱۰] و در یک مستند دو ساعته پی‌بی‌اس درباره سوءمصرف مواد نقش ایفا کرد.[۱۱]

کارزار و عبارت «فقط بگو نه» راه خود را به فرهنگ عامه آمریکا باز کرد؛ به طوری که مجموعه‌های تلویزیونی مانند دیفرنت استروکس و پانکی بروستر قسمت‌هایی را با محوریت این کمپین تولید کردند. در سال ۱۹۸۳، نانسی ریگان در نقش خودش در سریال «دیفرنت استروکس» ظاهر شد تا حمایت خود را از کمپین ضد مواد مخدر جلب کند.[۱۲] او همچنین در موزیک ویدئوی راک سال ۱۹۸۵ با نام «جنون را متوقف کنید» شرکت کرد.[۱۳] او حتی در آگهی‌های خدمات عمومی متعددی ظاهر شد، از جمله یکی که در سینماها پخش شد و در آن در کنار بازیگر کلینت ایستوود حضور داشت.[۱۴] لاتویا جکسون در سال ۱۹۸۷ سخنگوی این کمپین شد و آهنگی به نام «فقط بگو نه» را با تهیه‌کنندگان بریتانیایی «استوک ایتکن واترمن» ضبط کرد.[۱۵]

در سال ۱۹۸۵، نانسی ریگان کمپین را در سطح بین‌المللی گسترش داد. او بانوان اول ۳۰ کشور را برای کنفرانسی تحت عنوان «کنفرانس بانوان اول در مورد سوءمصرف مواد مخدر» به کاخ سفید دعوت کرد.[۹] او بعدها به اولین بانوی اولی تبدیل شد که برای سخنرانی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد دعوت شد.[۹]

او از کمک دختران پیش‌آهنگ ایالات متحده آمریکا، کلوپ بین‌المللی کیوانیس و فدراسیون ملی والدین برای جوانان بدون مواد مخدر برای ترویج این آرمان بهره گرفت؛[۱۱] کیوانیس بیش از ۲۰۰۰ بیلبورد با تصویر نانسی ریگان و این شعار نصب کرد.[۱۱] بیش از ۵۰۰۰ باشگاه «فقط بگو نه» در مدارس و سازمان‌های جوانان در ایالات متحده و خارج از کشور تأسیس شد.[۱۱] بسیاری از این باشگاه‌ها و سازمان‌ها همچنان در سراسر کشور فعال هستند و هدف آن‌ها آموزش کودکان و نوجوانان در مورد اثرات مواد مخدر است.[۱]

«فقط بگو نه» در دهه ۱۹۸۰ به بریتانیا نیز رسید و در آنجا توسط کمپین «دیدبان مواد مخدر» بی‌بی‌سی در سال ۱۹۸۶ محبوب شد، که حول محور داستان اعتیاد به هروئین در سریال درام محبوب کودکان گرنج هیل می‌چرخید. بازخوانی آهنگ اصلی کمپین ایالات متحده توسط بازیگران این سریال، به همراه یک بخش رپ اضافه شده، به ده آهنگ برتر بریتانیا راه یافت.[۱۶] مرگ آنا وود در سیدنی استرالیا و نوجوان بریتانیایی لیا بتس از اسکس در اواسط دهه ۱۹۹۰ جرقه طوفانی رسانه‌ای را در هر دو کشور بریتانیا و استرالیا بر سر استفاده از مواد مخدر غیرقانونی زد. والدین وود حتی عکس مدرسه او را روی نشان‌هایی با عبارت «به مواد مخدر فقط بگو نه» منتشر کردند تا به جامعه درباره خطرات مصرف مواد مخدر غیرقانونی هشدار دهند. عکسی از بتس در کما در تخت بیمارستان نیز در رسانه‌های بریتانیایی منتشر شد. هر دو نوجوان به دلیل مسمومیت با آب جان باختند؛ زیرا پس از مصرف اکستازی بیش از حد آب نوشیده بودند.[۱۷][۱۸]

اثرات

تلاش‌های مرتبط نانسی ریگان باعث افزایش آگاهی عمومی درباره مصرف مواد مخدر شد، اما تحقیقات موجود رابطه مستقیمی بین کمپین «فقط بگو نه» و کاهش مصرف مواد مخدر ایجاد نکرده است. اگرچه مصرف و سوءمصرف مواد مخدر تفریحی غیرقانونی در دوران ریاست‌جمهوری ریگان به طور قابل توجهی کاهش یافت،[۱۹][۲۰][۲۱] این ممکن است یک همبستگی کاذب باشد: تجزیه و تحلیل سال ۲۰۰۹ از ۲۰ مطالعه کنترل‌شده بر روی ثبت‌نام در یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های «فقط بگو نه»، یعنی دی‌ارای (DARE)، هیچ تأثیری بر مصرف مواد نشان نداد.[۲۲]

این کمپین با انتقادات قابل توجهی روبرو شد. منتقدان رویکرد نانسی ریگان برای ترویج آگاهی از مواد مخدر را ساده‌انگارانه نامیدند و استدلال کردند که مقابله با مسئله سوءمصرف مواد به رویکردی پیچیده‌تر از تشویق به استفاده از یک شعار نیاز دارد.[۲۳] در واقع، دو مطالعه نشان داد که ثبت‌نام‌کنندگان در برنامه‌های مشابه DARE در واقع با احتمال بیشتری به مصرف الکل و سیگار روی می‌آوردند.[۲۲] مایکل مک‌گراث، روزنامه‌نگار، پیشنهاد کرد که ترس‌های شعله‌ور شده از «فقط بگو نه»، حبس دسته‌جمعی را تشدید کرد و مانع از دریافت اطلاعات دقیق جوانان درباره مقابله با سوءمصرف مواد و مصرف مسئولانه مواد شد.[۲۴] منتقدان همچنین فکر می‌کنند که «فقط بگو نه» به انگ اجتماعی علیه افرادی که از مواد مخدر استفاده می‌کنند و برچسب «بد» خوردن آن‌ها کمک کرد.

در سال ۲۰۲۰، زمانی که از پژوهشگران و مورخان در جریان مطالعه بانوان اول مؤسسه تحقیقاتی کالج سینا خواسته شد تا ابتکارات شاخص ده بانوی اول اخیر (از لیدی برد جانسون به بعد) را ارزیابی کنند، «فقط بگو نه» به عنوان دومین مورد بد رتبه‌بندی شد و تنها کمپین «بهترین باش» ملانیا ترامپ نمره پایین‌تری دریافت کرد.[۲۵]

جستارهای وابسته

  • DARE
  • آموزش مواد مخدر
  • تعهد باکرگی
  • برندگان مواد مخدر مصرف نمی‌کنند

منابع

  1. 1 2 3 4 5 "Mrs. Reagan's Crusade". Ronald Reagan Presidential Foundation. Archived from the original on April 27, 2006.
  2. ↑ The Daily Summit - Just say no
  3. ↑ Zimmerman, Jordan (2015-01-25). Who Is Jordan Zimmerman? Blog, 25 January 2015. Retrieved from http://www.jzleadingfearlessly.com/who-is-jordan-zimmerman/ بایگانی‌شده در فوریه ۲۶, ۲۰۱۷ توسط Wayback Machine.
  4. ↑ Evans, R.I. (in press). Just say no. In Breslow, L., Encyclopedia of Public Health (p. 1354). New York: Macmillan.
  5. ↑ Loizeau, Pierre-Marie (2004). Nancy Reagan: The Woman Behind the Man. Nova Publishers. pp. 104–105. ISBN 978-1-59033-759-2.
  6. 1 2 Dufton, Emily (2017). Grass Roots: The Rise and Fall and Rise of Marijuana in America. نیویورک: بیسیک بوکس. pp. 165–187. ISBN 9780465096169.
  7. ↑ Roberts, Sam (June 22, 2016). "Robert Cox, Man Behind the 'Just Say No' Antidrug Campaign, Dies at 78". The New York Times.
  8. ↑ Tribute to Nancy Reagan (Motion picture). Motion Picture Association, Ronald Reagan Presidential Library. May 2005. Event occurs at 3:08. Archived from the original on 2021-12-21. Retrieved 2008-11-07.
  9. 1 2 3 4 "First Lady Biography: Nancy Reagan". National First Ladies Library. Archived from the original on May 9, 2012. Retrieved 2008-11-09.
  10. ↑ "First Lady, Press Office: Records, 1981–1989". کتابخانه ریگان. Archived from the original on March 5, 2016. Retrieved July 17, 2010 – via utexas.edu.
  11. 1 2 3 4 Benze, James G. (2005), p. 62
  12. ↑ "'Diff'rent Strokes': The Reporter (1983)". imdb.com. The Internet Movie Database. Retrieved 2007-10-18.
  13. ↑ Brian L. Dyak (Executive Producer), William N. Utz (Executive Producer) (December 11, 1985). Stop the Madness (Music Video). Hollywood, California and The White House, Washington, DC: E.I.C. Event occurs at 3:15.
  14. ↑ Roe, Mike (March 7, 2016). "12 videos from Nancy Reagan's 'Just Say No' campaign". KPCC. Retrieved December 16, 2021.
  15. ↑ Stewart, Tessa (7 March 2016). "Pop-Culture Legacy of Nancy Reagan's Just Say No Campaign". رولینگ استون. Retrieved 12 September 2019.
  16. ↑ Malvern, Jack (December 12, 2003). "Just say no". The Daily Summit. British Council.
  17. ↑ Mullany, Ashlee (9 November 2014). "Anna Wood's father in despair as another teenager dies". دیلی تلگراف استرالیا. Retrieved 12 September 2019.
  18. ↑ Buchanan, Daisy (16 November 2015). "Leah Betts died 20 years ago and we still can't be honest about drugs". دیلی تلگراف. Retrieved 12 September 2019.
  19. ↑ Benze, James G. (2005), p. 63
  20. ↑ "NIDA InfoFacts: High School and Youth Trends". National Institute on Drug Abuse, National Institutes of Health. Archived from the original on January 5, 2012. Retrieved 2007-04-04.
  21. ↑ "Interview: Dr. Herbert Kleber". فرانت‌لاین. PBS. Retrieved 2007-06-12. سیاست‌های دوران ریگان و بوش احتمالا گسترش درمان را دشوارتر کرد، اما در عین حال ممکن است شروع و مصرف را کاهش داده باشد. برای مثال، ماری‌جوانا از سی و سه درصد دانش‌آموزان سال آخر دبیرستان در سال ۱۹۸۰ به دوازده درصد در سال ۱۹۹۱ رسید.
  22. 1 2 Lilienfeld, Scott O.; Arkowitz, Hal (January 1, 2014). "Why 'Just Say No' Doesn't Work". ساینتیفیک امریکن.
  23. ↑ Wolf, Julie. "Nancy Reagan". تجربه آمریکایی. PBS. Archived from the original on January 10, 2008. Retrieved 2008-01-22.
  24. ↑ McGrath, Michael (8 March 2016). "Nancy Reagan and the negative impact of the 'Just Say No' anti-drug campaign". گاردین.
  25. ↑ "Eleanor Roosevelt America's Top First Lady for 6th Consecutive Time Abigail Adams Finishes a Close Second; Michelle Obama Moves to Third First Lady Initiatives – Lady Bird Johnson (Environmental Protection) Did Most to Raise Awareness and Address the Issue; Obama (Childhood Obesity), Betty Ford (Women's Rights), and Barbara Bush (Literacy) Made Major Contributions Jackie Kennedy - 4th but First on Being a White House Steward & Public Image" (PDF). scri.siena.edu. Siena Research Institute. December 9, 2020. Retrieved 6 March 2024.
  • Benze, James G. Jr. (2005). Nancy Reagan: On the White House Stage. Lawrence, Kansas: University Press of Kansas. ISBN 0-7006-1401-X.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ فقط بگو نه موجود است.


منابع

    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.