منطقه حفاظت‌شده مانشت و قلارنگ

منطقهٔ حفاظت‌شدهٔ مانشت و قلارنگ
آبشاری از منطقه حفاظت شده
مکان	استان ایلام، ایران
مساحت	۳۳٬۰۰۰ هکتار (۱۳۰ مایل مربع)
ارگان حاکم	سازمان حفاظت محیط زیست ایران

منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ یکی از مناطق تحت حفاظت سازمان محیط زیست ایران است که در شمال استان ایلام قرار دارد. وسعت این منطقه ۳۳ هزار هکتار می‌باشد که به صورت کوهستانی پوشیده شده جنگلی است. این منطقه یکی از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی در استان ایلام می‌باشد.^[۱]

این منطقه از سال ۱۳۶۳ تا سال ۱۳۷۵ منطقه شکار و تیراندازی ممنوع به حساب می‌آمد. از سال ۱۳۷۵ به این سو مانشت و قلارنگ بر اساس مصویه شماره ۱۵۴ شورای عالی حفاظت محیط زیست به یک منطقه حفاظت شده تبدیل شد.

منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ در استان ایلام بین N۳۳۳۰ الی N۳۳۵۰ عرض شمالی و E۴۶۱۵ الی E۴۶۴۰ طول شرقی واقع شده است. مساحت آن ۲۹۱۴۶هکتار می‌باشد. منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ در شمال استان ایلام و در بین سه حوزه استحفاظی شهرستان‌های ایلام، شیروان چرداول و ایوان قرار دارد. وسعت منطقه ۳۳ هزار هکتار و بصورت کوهستانی با پوشش جنگلی است. این منطقه در طول شرقی ۴۶ درجه و ۱۸ دقیقه تا ۴۶ درجه و ۳۷ دقیقه و عرض شمالی ۳۳ درجه و ۳۶ دقیقه تا ۳۳ درجه و ۴۵ دقیقه واقع شده است.

دامنه تغییرات ارتفاعی بین ۱۱۰۵ تا ۲۶۵۰ متر از سطح دریا متغیر است و پستی و بلندی منطقه حفاظت شده در تمام سطح منطقه یکسان نبوده و بیش از ۷۰ درصد آن کوهستانی است. کوه‌ها ،دره‌ها و صخره‌های متعددی که در سطح منطقه وجود دارند.

بیشتر این منطقه کوهستانی و پوشیده شده جنگلی به ویژه درختان بلوط و ارغوان است و به‌طور کلی ۵۲ تیره، ۱۵۶ جنس و ۲۳۱ گونه گیاهی در منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ وجود دارد. این منطقه زیستگاه حیواناتی مثل بز وحشی، پلنگ، قوچ، گوزن، خرس، عقاب و… است اما در معرض انقراض قرار دارند.

گونه‌های جانوری نادر و در حال انقراض

در حال حاضر به علت تعارض‌های فراوان این منطقه جانورانی رو به انقراض هستند مثلاً پلنگ که پس از سال‌ها به تازگی در منطقی از استان ایلام دوباره رویت شده.^[۲]

گونه‌های گیاهی نادر و در معرض انقراض

در منطقه حفاظت شده مانشت و قلارنگ گونه‌هایی یافت می‌شوند که از نظر زیبایی‌شناسی و همچنین خواص دارویی و صنعتی بسیار قابل توجه هستند. ازجمله این گونه‌ها می‌توان به لاله واژگون، آویشن، قدومه، پونه، درمنه، چمن گندمی و چاودار کوهی اشاره نمود.^[۳]