میدل تمپل
| انجمنِ محترمِ میدل تمپل | |
|---|---|
 تالارِ میدل تمپل | |
| اطلاعات کلی | |
| شهر یا شهرک | لندن |
| کشور | انگلستان |
| مختصات | ۵۱°۳۰′۴۳″شمالی ۰°۰۶′۴۱″غربی / ۵۱٫۵۱۱۹۲۲۰۴۵۱۱۵۵۸°شمالی ۰٫۱۱۱۳۴۰۳۶۶۱۸۳۱۷۵۵۵°غربی |
| وبگاه | |
انجمنِ محترمِ میدل تمپل (به انگلیسی: The Honourable Society of the Middle Temple) که معمولاً با نامِ اختصاریِ میدل تمپل شناخته می‌شود، یکی از چهار نهادِ انحصاری و تاریخیِ حقوقی در بریتانیا — موسوم به اینز آو کورت — است که صلاحیتِ رسمی برایِ پذیرش و فراخوانیِ اعضایِ خود به کانونِ وکلایِ انگلستان در مقامِ وکیلِ دادگستری را داراست؛ سه نهادِ دیگرِ این مجموعه شاملِ اینر تمپل (که کلیسایِ تمپل به‌صورتِ مشترک میانِ این دو نهاد اداره می‌شود)، گریز این و لینکلنز این هستند. این انجمن در منطقۀ وسیع‌ترِ تمپل، لندن، در نزدیکیِ دادگاه‌هایِ سلطنتیِ دادگستری و در محدودۀ سیتی لندن واقع شده است. میدل تمپل از منظرِ تقسیماتِ کشوری به‌عنوانِ یک «لیبرتی» (منطقۀ مستقلِ خارج از قلمروِ شهری) شناخته می‌شود و در عمل، کارکردهایِ یک مرجعِ مستقلِ حکمرانیِ محلی را ایفا می‌کند.
تاریخچه
در طولِ سده‌هایِ دوازدهم و سیزدهمِ میلادی (ششم و هفتمِ خورشیدی)، آموزشِ علمِ حقوق در سیتی لندن عمدتاً بر عهدۀ روحانیونِ مسیحی بود؛ با این وجود، صدورِ فرمانِ پاپ در سالِ ۱۲۱۸ میلادی (۵۹۷ خورشیدی)، روحانیون را از فعالیت و وکالت در دادگاه‌هایِ سکولار منع کرد. این دادگاه‌ها بر اساسِ نظامِ حقوقِ عرفیِ انگلستان اداره می‌شدند که در تقابل با حقوقِ مدنیِ رومیِ موردِ حمایتِ کلیسا قرار داشت. در نتیجۀ این تحولِ بنیادین، آموزش و کاربستِ حقوق به‌جایِ روحانیون، به افرادِ غیرروحانی و عوام سپرده شد. پادشاهانِ انگلستان، از جمله هنریِ دوم و سپس هنریِ سوم، به‌منظورِ صیانت از مدارسِ سکولار در برابرِ رقابتِ نهادهایِ مذهبی، فرمان‌هایی دال بر ممنوعیتِ آموزشِ حقوقِ مدنی در محدودۀ سیتی لندن صادر کردند.[۱] این امر موجب شد تا حقوق‌دانانِ کامن‌لا به دهکدۀ هولبورن مهاجرت کنند؛ چراکه این منطقه علاوه بر دسترسیِ آسان به دادگاه‌هایِ حقوقی در تالار وست‌مینستر، درست در خارج از محدودۀ سیتی لندن قرار داشت.[۲] این حقوق‌دانان به‌تدریج تشکل‌هایِ صنفی و اصنافِ حرفه‌ای را پایه‌گذاری کردند که در گذرِ زمان، تکامل یافته و نهادهایِ «اینز آو کورت» را شکل دادند.[۳]
میدل تمپل، بخشِ غربیِ منطقۀ «تمپل» را در بر می‌گیرد که تا پیش از انحلالِ فرقۀ شوالیه‌های معبد در سالِ ۱۳۱۲ میلادی (۶۹۱ خورشیدی)، مقرِ اصلیِ این گروهِ نظامی و مذهبی به‌شمار می‌رفت. حضورِ حقوق‌دانان در این منطقه به سالِ ۱۳۲۰ میلادی (۶۹۹ خورشیدی) بازمی‌گردد؛ دورانی که آنان به‌عنوانِ مستأجرانِ ارلِ لنکستر — که از سالِ ۱۳۱۵ میلادی (۶۹۴ خورشیدی) مالکیتِ تمپل را در اختیار داشت — در این مکان مستقر شدند.[۴] مالکیتِ این منطقه بعدها به شوالیه‌های هوسپیتالر واگذار گردید. در سالِ ۱۳۴۶ میلادی (۷۲۵ خورشیدی)، این شوالیه‌ها املاکِ یادشده را بارِ دیگر به حقوق‌دانان اجاره دادند؛ به‌گونه‌ای که بخشِ شرقی (که بعدها به اینر تمپل شهرت یافت) در اختیارِ وکلایِ مسافرخانۀ تاویز — یک نهادِ حقوقیِ مقدماتی در هولبورن — قرار گرفت و بخشِ غربی نیز به وکلایِ مسافرخانۀ سنت جرج واگذار شد.[۵] نشانِ صلیبِ سنت جرج که یادگاری از همان دوران است، امروزه همچنان در نشانِ رسمیِ میدل تمپل به‌چشم می‌خورد. لازم به ذکر است که تمامیِ سوابق و اسنادِ اولیۀ این انجمن در جریانِ شورشِ دهقانان در سالِ ۱۳۸۱ میلادی (۷۶۰ خورشیدی) در آتش سوخت و نابود شد.[۶]
پس از آنکه هنریِ هشتم در سالِ ۱۵۴۰ میلادی (۹۱۹ خورشیدی) اراضیِ تمپل را از شوالیه‌هایِ هوسپیتالر مصادره نمود، هریک از این انجمن‌ها سهمِ خود از اراضی را به‌عنوانِ مستأجرانِ تاج‌و‌تخت با پرداختِ اجاره‌بهایِ سالانۀ ده پوند حفظ کردند؛[۷] این رویه تا سالِ ۱۶۰۸ میلادی (۹۸۷ خورشیدی) ادامه یافت؛ تا اینکه جیمزِ یکم طیِ فرمانی رسمی، مالکیتِ دائمی و مشترکِ این اراضی را به این دو نهاد واگذار کرد، مشروط بر آنکه آن‌ها به ارائۀ خدماتِ آموزشی و تأمینِ اقامتگاه برایِ حقوق‌دانان و دانشجویان ادامه داده و در نگهداریِ کلیسایِ تمپل و استادِ آن بکوشند.[۸] کلیسایِ تمپل که در سالِ ۱۱۸۵ میلادی (۵۶۴ خورشیدی) تقدیس شده است، همچنان به‌عنوانِ یک کلیسایِ سلطنتیِ مستقل (خارج از حوزۀ اسقف‌نشین) متعلق به اینر تمپل و میدل تمپل پابرجا مانده است.[۹]
بخشِ گستردۀ میدل تمپل در جریانِ آتش‌سوزیِ مَهیبِ ژانویۀ ۱۶۷۹ میلادی (دیِ ۱۰۵۷ خورشیدی) ویران شد؛ خساراتِ ناشی از این حادثه به‌مراتب ویرانگرتر از صدماتی بود که آتش‌سوزی بزرگ لندن در سالِ ۱۶۶۶ میلادی (۱۰۴۵ خورشیدی) به این انجمن وارد کرده بود.[۱۰] در آن زمستان، به‌دلیلِ یخ‌بندانِ رودخانۀ تیمز، از ذخایرِ آبجوِ سرداب‌هایِ تمپل برایِ مهارِ آتش استفاده شد و در نهایت، حریق تنها با تخریب و منفجر کردنِ برخی ساختمان‌ها توسطِ باروت مهار گردید. لرد شهردارِ لندن تلاش کرد تا از این بحران برایِ اعمالِ صلاحیت و حاکمیتِ خود بر منطقۀ تمپل — که تا پیش از آن از حوزۀ اختیاراتِ سیتی لندن مستقل بود — بهره‌برداری کند؛ اما هنگامی که با مقاومتِ اعضا روبه‌رو شد، از ورودِ ماشینِ آتش‌نشانیِ سیتی لندن که برایِ اطفایِ حریق اعزام شده بود، ممانعت به‌عمل آورد.[۱۱] نابودیِ گستردۀ اسنادِ قضاییِ دادگاهِ عرایضِ عامه که در میدل تمپل نگهداری می‌شد، معضلاتِ حقوقیِ پیچیده‌ای را رقم زد که حلِ آن‌ها مستلزمِ مداخلۀ مستقیمِ پارلمان و تصویبِ قانونِ ویژه‌ای با عنوانِ «قانونِ سوابقِ سوختۀ جرایم» در سالِ ۱۶۷۹ میلادی (۱۰۵۷ خورشیدی) بود.
نخستین زنی که موفق به ورود و عضویت در کانون‌هایِ وکلایِ دادگستری شد، هلنا فلورنس نورمانتون بود که در تاریخِ ۲۴ دسامبرِ ۱۹۱۹ میلادی (۳ دیِ ۱۲۹۸ خورشیدی) در جایگاهِ دانشجویِ حقوق به میدل تمپل پیوست.[۱۲] همچنین، الیو کلاپام که در ۱۷ ژانویۀ ۱۹۲۰ میلادی (۲۶ دیِ ۱۲۹۸ خورشیدی) به این انجمن ملحق شده بود، در مۀ ۱۹۲۱ میلادی (اردیبهشتِ ۱۳۰۰ خورشیدی) نامِ خود را به‌عنوانِ نخستین زنی که آزمون‌هایِ نهاییِ کانونِ وکلا را با موفقیت پشت سر گذاشت، در تاریخ ثبت کرد.[۱۳]
در خلالِ سال‌هایِ ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۴ میلادی (۱۳۱۹ تا ۱۳۲۳ خورشیدی) و در پیِ بمباران‌هایِ سهمگینِ آلمانِ نازی (بلیتس)، مجموعۀ تمپل آسیب‌هایِ جبران‌ناپذیری را متحمل شد. کتابخانه به‌کلی از میان رفت، بخشِ اعظمِ کلیسا ویران گشت، خانۀ استاد طعمۀ حریق شد و تالارِ اصلی نیز صدماتِ سنگینی دید؛ به‌گونه‌ای که ۱۱۲ حجره از مجموعِ ۲۸۵ حجرۀ پیش از جنگ (حدودِ ۳۹ درصد از کلِ فضاها) به‌طورِ کامل نابود گردید.[۱۴]
این نهادهایِ حقوقی تا سالِ ۱۸۵۲ میلادی (۱۲۳۱ خورشیدی) کارکردی مشابه کالج‌هایِ دانشگاهی داشتند و متولیِ اصلیِ آموزشِ حقوق بودند. اگرچه پس از آن تاریخ، مسئولیتِ رسمیِ آموزشِ آکادمیک از دوشِ آنان برداشته شد، اما میدل تمپل همچنان به ارائۀ آموزش‌هایِ عملی و اخلاقِ حرفه‌ای برایِ دانشجویان، وکلایِ کارآموز و وکلایِ تازه‌کار ادامه می‌دهد. در حالِ حاضر، بخشِ گستردۀ این مجموعه به دفاترِ کاریِ وکلایِ دادگستری (حجره‌هایِ وکالت) اختصاص یافته است. یکی از رسالت‌هایِ بنیادینِ میدل تمپل در عصرِ حاضر، ارائۀ آموزش و حمایتِ مستمر از اعضایِ جدیدِ این حرفه است؛ این حمایت‌ها در قالبِ آموزش‌هایِ فنِ دفاع، اعطایِ بورسیه‌هایِ تحصیلی (که ارزشِ آن‌ها در سالِ ۲۰۱۱ میلادی به بیش از یک‌میلیون پوند رسید)، تأمینِ اقامتگاه‌هایِ یارانه‌ای در تمپل و کلاپام،[۱۵] و برگزاریِ رویدادهایِ تخصصی برایِ تبادلِ نظرِ وکلایِ جوان با همکارانِ باسابقه تحقق می‌یابد. در سالِ ۲۰۰۸ میلادی (۱۳۸۷ خورشیدی)، هم‌زمان با چهارصدمین سالگردِ صدورِ فرمانِ جیمزِ یکم، الیزابت دوم با صدورِ یک فرمانِ سلطنتیِ جدید، حقِ امتیازِ تاریخیِ این نهاد را بارِ دیگر تأیید و تنفیذ نمود.[۸]
ساختمان‌ها و زیرساخت‌ها
انجمنِ میدل تمپل مالکیتِ ۴۳ ساختمانِ مجزا را در اختیار دارد که بسیاری از آن‌ها در زمرۀ بناهایِ فهرست‌شدۀ تاریخی قرار می‌گیرند. ساختمان‌هایِ مستقر در خودِ منطقۀ تمپل، همچنان بر پایۀ فرمانِ سلطنتیِ جیمزِ یکم در سالِ ۱۶۰۸ میلادی (۹۸۷ خورشیدی) اداره می‌شوند؛ درحالی‌که سایرِ املاکِ واقع در مجاورتِ این منطقه، طیِ دوره‌هایِ بعدی خریداری شده‌اند.[۱۶] برخی از این سازه‌ها، ساختمان‌هایی نوساز هستند که جایگزینِ بناهایِ ویران‌شده در جنگِ جهانیِ دوم شده‌اند؛ با این حال، قدمتِ شماری از این عمارت‌ها به سدۀ شانزدهمِ میلادی بازمی‌گردد. این انجمن همچنین به‌صورتِ مشترک با اینر تمپل، مسئولیتِ نگهداری و ادارۀ کلیسایِ تمپل و خانۀ استاد (یک عمارتِ شهریِ متعلق به دورۀ جرجی که در سالِ ۱۷۶۴ میلادی بنا شده است) را بر عهده دارد.[۱۷]
تالارِ اصلی
عملیاتِ احداثِ تالارِ میدل تمپل در سالِ ۱۵۶۲ میلادی (۹۴۱ خورشیدی) آغاز گردید و در اوایلِ دهۀ ۱۵۷۰ میلادی (دهۀ ۹۵۰ خورشیدی) به بهره‌برداری رسید. سقفِ چکش‌بندی‌شدۀ این تالار همواره به‌عنوانِ یکی از شاهکارهایِ معماریِ لندن موردِ ستایش قرار گرفته است.[۱۸] ملکه الیزابتِ یکم در سالِ ۱۵۷۸ میلادی (۹۵۷ خورشیدی) در یک دیدارِ سرزده و غیرمنتظره از این تالار بازدید کرد تا ضمنِ وارسیِ ساختمانِ جدید، به مباحثۀ حقوقیِ میانِ وکلایِ دادگستری گوش فرا دهد؛ این رویداد، نخستین بازدیدِ ثبت‌شدۀ یک پادشاهِ در حالِ سلطنت از یکی از کانون‌هایِ وکلایِ دادگستری در تاریخِ بریتانیا محسوب می‌شود.[۱۹] بر اساسِ روایاتِ تاریخی، یکی از میزهایِ مستقر در انتهایِ تالار، از چوب‌هایِ بازمانده از کشتیِ «گلدن هایند» — کشتیِ مشهورِ سر فرانسیس دریک در سفر به دورِ کرۀ زمین — ساخته شده است.[۲۰] بر فرازِ این میز، نقاشیِ پرترۀ عظیمی از چارلزِ یکم نصب گردیده که گمان می‌رود نسخه‌ای کپی‌برداری‌شده توسطِ پیتر للی از اثرِ اصلیِ آنتونی فان دایک باشد؛[۲۱] علاوه بر این، پرتره‌هایی از چارلزِ دوم، جیمزِ دوم، ویلیامِ سوم، الیزابتِ یکم، ملکه آن و جرجِ یکم نیز دیوارهایِ تالار را آراسته‌اند.[۲۲] در سراسرِ تالار، کتیبه‌هایی منقوش به نشان‌هایِ خانوادگیِ قرائت‌کنندگان (اعضایِ ارشدِ انجمن که به‌طورِ سنتی برایِ ارائۀ سخنرانیِ علمی منصوب می‌شدند) نصب شده است که قدمتِ برخی از آن‌ها به سالِ ۱۵۹۷ میلادی (۹۷۶ خورشیدی) بازمی‌گردد.[۲۳]
شایانِ ذکر است که نخستین اجرایِ ثبت‌شدۀ نمایش‌نامۀ مشهورِ ویلیام شکسپیر با عنوانِ شبِ دوازدهم، در تاریخِ ۲ فوریۀ ۱۶۰۲ میلادی (۱۳ بهمنِ ۹۸۰ خورشیدی) در همین تالار به‌رویِ صحنه رفت؛[۲۴] رویدادی که به گواهِ مستنداتِ تاریخی، احتمالاً با حضورِ خودِ شکسپیر همراه بوده است.[۲۵] این تالارِ باشکوه، اگرچه از گزندِ آتش‌سوزیِ بزرگِ لندن در سالِ ۱۶۶۶ میلادی (۱۰۴۵ خورشیدی) مصون ماند، اما در جریانِ بمباران‌هایِ جنگِ جهانیِ دوم آسیب‌هایِ جدی دید. امروزه، تالارِ میدل تمپل به‌عنوانِ قلبِ تپندۀ این نهاد، میزبانِ رویدادهایِ متعددِ سالانه برایِ اعضا و مهمانانِ آن‌هاست که بخشی از این برنامه‌ها به‌عنوانِ جلساتِ کارآموزی برایِ دانشجویان محسوب می‌شود. همچنین، معماریِ چشم‌نواز، خیابان‌هایِ سنگ‌فرش‌شده و نورپردازی‌هایِ گازی، این تالار را به مکانی محبوب برایِ برگزاریِ ضیافت‌ها، جشن‌هایِ ازدواج و همچنین لوکیشنی بی‌نظیر برایِ فیلم‌برداریِ آثارِ سینمایی بدل ساخته است.
کتابخانه
اطلاعاتِ دقیقی از کتابخانۀ اولیۀ این انجمن در دست نیست و احتمال می‌رود که این مکان در ابتدا تنها یک اتاق در میانِ حجره‌هایِ وکلایِ دادگستری بوده باشد. تمامیِ کتبِ این مجموعه پیش از آغازِ سلطنتِ هنریِ هشتم به سرقت رفت. در سالِ ۱۶۲۵ میلادی (۱۰۰۴ خورشیدی)، کتابخانۀ جدیدی در محلِ کنونیِ «گاردن کورت» تأسیس شد؛ این مجموعه در سالِ ۱۶۴۱ میلادی (۱۰۲۰ خورشیدی) و پس از درگذشتِ رابرت اشلی — یکی از اعضایِ انجمن که مجموعۀ شخصیِ کتب و مبلغِ ۳۰۰ پوند را برایِ توسعۀ کتابخانه به ارث گذاشت — به‌طرزِ چشمگیری گسترش یافت. این کتابخانۀ قدیمی در نهایت در سالِ ۱۸۳۰ میلادی (۱۲۰۹ خورشیدی) تخریب گردید. سه دهه بعد، کتابخانه‌ای نوساز با معماریِ نئوگوتیک به طراحیِ اچ. آر. آبراهام احداث شد که در تاریخِ ۳۱ اکتبرِ ۱۸۶۱ میلادی (۹ آبانِ ۱۲۴۰ خورشیدی) توسطِ شاهزادۀ ولز افتتاح گردید.[۲۶] این کتابخانۀ شکوهمندِ ویکتوریایی در جریانِ بمبارانِ لندن در سالِ ۱۹۴۰ میلادی (۱۳۱۹ خورشیدی) آسیب‌هایِ ویرانگری دید و در دورانِ پس از جنگ به‌طورِ کامل تخریب شد. در دهۀ ۱۹۵۰ میلادی (دهۀ ۱۳۳۰ خورشیدی)، ساختمانِ جدیدی بر اساسِ طرحِ ادوارد ماوف بنا گردید که در سالِ ۱۹۵۸ میلادی (۱۳۳۷ خورشیدی) توسطِ مادرِ ملکه افتتاح شد.[۲۷] این ساختمان که امروزه با نامِ ساختمانِ اشلی شناخته می‌شود، همچنان میزبانِ کتابخانه، بخشِ بایگانی و دفاترِ اداریِ میدل تمپل است. از جملۀ نفیس‌ترین گنجینه‌هایِ این کتابخانه، می‌توان به کره‌هایِ زمین و آسمان‌نمایِ اثرِ اِمری مولینو اشاره کرد که از ارزشِ تاریخی و نقشه‌نگاریِ فوق‌العاده‌ای برخوردارند.
ساختمانِ دروازه و حجره‌ها
دروازۀ کنونیِ مجموعه که در خیابانِ فلیت و در امتدادِ مرزِ شمالیِ انجمن واقع شده، در سالِ ۱۶۸۴ میلادی (۱۰۶۳ خورشیدی) توسطِ کریستوفر رن طراحی و احداث گردید؛ این بنا جایگزینِ دروازۀ فرسوده‌ای شد که به‌دلیلِ بی‌توجهی و ویرانی ناگزیر به تخریبِ آن شده بودند.[۲۸] این دروازه، مسیرِ ورود به «خیابانِ میدل تمپل» است که از سمتِ شمال به جنوب امتداد یافته و در نهایت به دروازه‌هایِ ویکتوریا امبانکمنت منتهی می‌شود. بر اساسِ تقسیم‌بندیِ تاریخی، تمامیِ بناهایِ واقع در غربِ این خیابان متعلق به میدل تمپل است، درحالی‌که املاکِ بخشِ شرقی میانِ دو انجمن تقسیم شده‌اند.
با گذر از دروازۀ خیابانِ فلیت و حرکت به‌سویِ جنوب، خیابانِ میدل تمپل از کنارِ «بریک کورت» (محوطۀ آجری) می‌گذرد؛ وجهِ تسمیۀ این بخش آن است که گفته می‌شود نخستین بناهایِ آجریِ تمپل در دورانِ سلطنتِ الیزابتِ یکم در این مکان احداث شده‌اند. سر ویلیام بلک‌استون پیش از آنکه به مقامِ نخستین استادِ حقوق در دانشگاهِ آکسفورد نائل شود، در همین محوطه به فعالیت و وکالت مشغول بود. الیور گلداسمیت، شاعر و نمایش‌نامه‌نویسِ مشهور، نیز از سالِ ۱۷۶۵ میلادی (۱۱۴۴ خورشیدی) در این مکان اقامت گزید و بعدها در کلیسایِ تمپل به خاک سپرده شد. مستنداتِ تاریخی نشان می‌دهد که بلک‌استون که در طبقۀ زیرینِ آپارتمانِ گلداسمیت سکونت داشت، همواره از هیاهو و سروصدایِ مهمانی‌هایِ پرشوری که با حضورِ مشاهیری چون ساموئل جانسون در منزلِ گلداسمیت برگزار می‌شد، شکایت داشت و سرانجام — مشخص نیست که آیا دقیقاً به همین دلیل یا دلایلِ دیگر — محلِ کارِ خود را به پامپ کورت منتقل کرد.[۲۹]
در مجاورتِ بریک کورت، ساختمان‌هایِ «اسکس کورت» قرار دارند که در واقع بخشی از یک حیاطِ مشترک را تشکیل می‌دهند. اگرچه کهن‌ترین سوابقِ تاریخی در خصوصِ اسکس کورت به سالِ ۱۶۴۰ میلادی (۱۰۲۰ خورشیدی) بازمی‌گردد، اما بناهایِ اصلیِ آن در سال‌هایِ ۱۶۵۶ و ۱۶۷۷ میلادی جایگزین شدند.[۳۰] امروزه، هر دو محوطۀ اسکس کورت و بریک کورت به‌عنوانِ دفاترِ وکلایِ دادگستری موردِ استفاده قرار می‌گیرند. از طریقِ یک گذرگاهِ غربی، می‌توان به «نیو کورت» (حیاطِ نوساز) — اثری دیگر از کریستوفر رن — و دروازه‌ای که به سویِ خیابانِ اسکس گشوده می‌شود، دسترسی یافت.
در بخشِ جنوبیِ نیو کورت و اسکس کورت، محوطۀ تاریخیِ «دادگاهِ فاونتین» (دادگاهِ چشمه) واقع شده است که چارلز دیکنز در رمانِ مارتین چوزلویت با ظرافت به توصیفِ فوارۀ زیبایِ آن پرداخته است.[۳۱] لتیشا الیزابت لاندون نیز در حاشیۀ شعرِ باغ‌هایِ میدل تمپل در ستایشِ این چشمه می‌نویسد: «این چشمه تجلیِ شاعرانگیِ این مکان، یا به‌عبارتِ بهتر، نوایِ همان شعری است که سراسرِ این فضا را آکنده است.» در امتدادِ جنوبیِ این بخش، محوطۀ «گاردن کورت» (مکانِ پیشینِ کتابخانۀ قدیمی)، باغ‌هایِ چشم‌نوازِ میدل تمپل و تالارِ اصلی قرار گرفته‌اند. بناهایِ کنونیِ گاردن کورت که حاشیۀ غربیِ تمپل را شکل می‌دهند، در سالِ ۱۸۸۳ میلادی (۱۲۶۲ خورشیدی) ساخته شده‌اند.[۳۲] ساختمانِ پلودن نیز که دفترِ خزانه‌داری را در خود جای داده، در سالِ ۱۸۳۱ میلادی (۱۲۱۰ خورشیدی) احداث شده و در جنوبِ تالار واقع است. بخشِ شرقیِ خیابانِ میدل تمپل شاملِ مجموعۀ «لمب بیلدینگز» است که میدل تمپل اراضیِ آن را پس از آتش‌سوزیِ بزرگِ ۱۶۶۶ میلادی از اینر تمپل خریداری کرد؛ نمادِ «برۀ خدا» که نشانِ اختصاصیِ میدل تمپل است، با افتخار بر سردرِ ورودیِ این عمارت حک شده است.[۳۳] محوطه‌هایی نظیرِ اِلم کورت که در سالِ ۱۸۸۰ میلادی (۱۲۵۹ خورشیدی) بنا شد،[۳۴] پامپ کورت که از کهن‌ترین حیاط‌هایِ تمپل به‌شمار می‌رود،[۳۵] و گلداسمیت بیلدینگ که در سالِ ۱۸۶۱ میلادی (۱۲۴۰ خورشیدی) در محدودۀ فیزیکیِ اینر تمپل احداث گردید اما در اصل متعلق به میدل تمپل است،[۳۶] بخشِ عمده‌ای از بافتِ شرقیِ این شبکۀ پیچیده و تاریخی را تشکیل می‌دهند.
ساختارِ حاکمیتی و تشکیلاتی
عالی‌ترین مرجعِ تصمیم‌گیریِ این انجمن، «پارلمان» یا مجلسِ نهاد است که اعضایِ آن را «بنچرها» (شاملِ قضات و وکلایِ ارشدِ دادگستری) تشکیل می‌دهند. این اعضا برایِ تمامِ عمر انتخاب شده و ریاستِ آن‌ها بر عهدۀ خزانه‌داری است که به‌صورتِ سالانه برگزیده می‌شود. پارلمانِ انجمن، مسئولیتِ تصویبِ بودجۀ سالانه و صدورِ مجوزِ پذیرش و فراخوانیِ دانشجویانِ واجدِ شرایط به کانونِ وکلا را بر عهده دارد.[۳۷] امورِ جاری و روزمرۀ این نهاد توسطِ یک کمیتۀ اجرایی و پنج کمیتۀ دائمی که همگی در برابرِ پارلمان پاسخ‌گو هستند، اداره می‌شود.[۳۸] کمیتۀ اجرایی از نُه عضوِ دارایِ حقِ رأی (از جمله خزانه‌دار و معاونِ خزانه‌دار) و شش عضوِ فاقدِ حقِ رأی (از جمله معاونِ اجراییِ خزانه‌داری) تشکیل یافته است.[۳۹] برنارد ریچموند در سالِ ۲۰۲۶ میلادی (۱۴۰۵ خورشیدی) عهده‌دارِ سِمتِ خزانه‌داریِ این مجموعه است[۴۰] و ادارۀ امورِ اجراییِ کلان نیز بر عهدۀ سر کریستوفر غیکا قرار دارد.[۴۱]
میدل تمپل (همانندِ اینر تمپل) از معدود مناطقی در بریتانیاست که همچنان موقعیتِ حقوقیِ «لیبرتی» را حفظ کرده است. لیبرتی عنوانِ تاریخیِ تقسیماتِ جغرافیایی و کشوریِ مستقلی است که خارج از حوزۀ اقتدارِ نظامِ محلیِ متداول قرار دارند. این منطقه به‌عنوانِ یک محدودۀ مستقل از تشکیلاتِ مذهبی و کلیساییِ رایج عمل کرده[۴۲] و از منظرِ تاریخی تحتِ حاکمیتِ شرکتِ سیتی لندن قرار نداشته است؛ بلکه امروزه برایِ بسیاری از مقاصدِ قانونی، خود به‌عنوانِ یک نهادِ حاکمیتِ محلیِ مستقل به رسمیت شناخته می‌شود و از حوزۀ صلاحیتِ کلیساییِ اسقفِ لندن نیز خارج است. اختیاراتِ قانونیِ میدل تمپل در جایگاهِ یک شورایِ محلی، در «فرمانِ تمپل‌ها مصوبِ ۱۹۷۱» به‌تفصیل تبیین و تشریح شده است.[۴۳]
نشانِ رسمیِ میدل تمپل، تصویری از «برۀ خدا» را به نمایش می‌گذارد که پرچمی منقوش به صلیبِ سنت جرج را حمل می‌کند. این نماد در مرکزِ نشانِ خانوادگیِ انجمن، بر رویِ پس‌زمینه‌ای متشکل از همان صلیب (صلیبی سرخ بر رویِ میدانی سفید) قرار گرفته است. بررسی‌هایِ تاریخی نشان می‌دهد که هم طرحِ صلیب و هم تصویرِ بره همراه با پرچم، ریشه در نمادهایِ باستانیِ شوالیه‌هایِ معبد دارند.[۴۴]
جلساتِ کارآموزی
دانشجویانِ عضوِ این نهاد موظف‌اند پیش از دریافتِ صلاحیتِ حرفه‌ای، در دست‌کم ده جلسۀ کارآموزیِ رسمی حضور یابند که از این تعداد، حداقل شش جلسه باید به‌صورتِ حضوری در محلِ انجمن یا در حوزه‌هایِ قضاییِ خارج از لندن سپری شود.[۴۵] این جلسات که در گذشته با عنوانِ «ضیافت‌هایِ شام» شناخته می‌شدند، ترکیبی از عناصرِ دانشگاهی و آموزشی را در بر می‌گیرند و معمولاً با برگزاریِ ضیافت، سخنرانی‌هایِ تخصصی، مناظراتِ حقوقی، شبیه‌سازیِ دادگاه (دادگاهِ تمرینی) و یا اجراهایِ موسیقی همراه هستند که عمدتاً در تالارِ اصلیِ انجمن برگزار می‌گردند.
اعضایِ برجسته
در طولِ تاریخ، چهره‌هایِ سرشناسِ متعددی در انجمنِ میدل تمپل عضویت داشته‌اند؛ از جملۀ این افراد می‌توان به سر ادموند پلودن (حقوق‌دانِ انگلیسی)، ویلیام بردِ دوم (حقوق‌دان و نویسندۀ آمریکایی)، سر جان پاپهام (رئیسِ کلِ دادگستریِ انگلستان) و سر والتر رالی (سیاستمدار و نویسندۀ انگلیسی) اشاره کرد.[۴۶] آرتور انسلو (سیاستمدارِ انگلیسی)، جان اولین (نویسنده)، سر ویلیام بلک‌استون (حقوق‌دانِ نامدارِ بریتانیایی)،[۴۷] چارلز دیکنز (نویسندۀ شهیرِ انگلیسی)، توماس موریس چستر (سرباز و وکیلِ آمریکایی) و والابای پاتل (سیاستمدارِ هندی) نیز از دیگر اعضایِ این انجمن بوده‌اند. افزون‌بر این، شخصیت‌هایی چون قاضی محمد عیسی (سیاستمدارِ پاکستانی)، چیتارانجان داس (حقوق‌دانِ هندی)، بیرندرانات ساسمال (فعالِ استقلال‌طلبِ هندی)، جفری هاو (سیاستمدارِ بریتانیایی)، راتو سر لالا سوکونا (سرباز و دولتمردِ فیجیایی)، جان راتلج (رئیسِ دیوانِ عالیِ ایالاتِ متحده) و لی کوان یو (نخست‌وزیرِ پیشینِ سنگاپور) نیز در زمرۀ دانش‌آموختگان و اعضایِ برجستۀ این کانونِ حقوقی قرار دارند.
انجمنِ میدل تمپل سنتِ دیرینه‌ای در انتصابِ اعضایِ خانوادۀ سلطنتی و شخصیت‌هایِ برجستۀ جهانی به‌عنوانِ بنچرهایِ افتخاری دارد؛ نخستین فرد از این گروه، شاهزادۀ ولز (بعدها ادواردِ هفتم) بود که در سالِ ۱۸۶۱ میلادی (۱۲۴۰ خورشیدی) هم‌زمان با گشایشِ کتابخانۀ جدیدِ انجمن به این مقام دست یافت و در سالِ ۱۸۶۶ میلادی (۱۲۴۵ خورشیدی) نیز در جایگاهِ خزانه‌دار خدمت کرد.[۸] پس از وی، شاهزاده آلبرت ویکتور در سالِ ۱۸۸۵ میلادی (۱۲۶۴ خورشیدی)،[۴۸] ادواردِ هشتم در سالِ ۱۹۱۹ میلادی (۱۲۹۸ خورشیدی)،[۴۹] الیزابت (مادرِ ملکه) در سالِ ۱۹۴۴ میلادی (۱۳۲۳ خورشیدی)،[۵۰] دایانا (شاهدختِ ولز) در سالِ ۱۹۸۸ میلادی (۱۳۶۷ خورشیدی)[۵۰] و ویلیام (شاهزادۀ ولز) در سالِ ۲۰۰۹ میلادی (۱۳۸۸ خورشیدی)[۵۰] به این مقامِ افتخاری منصوب شدند. در کنارِ اعضایِ خاندانِ سلطنتی، شخصیت‌هایِ ممتازِ دیگری نیز در جایگاهِ بنچرِ افتخاریِ این نهاد قرار گرفته‌اند؛ ویلیام هاوارد تفت (رئیسِ دیوانِ عالی و رئیس‌جمهورِ ایالاتِ متحده) در سالِ ۱۹۲۲ میلادی (۱۳۰۱ خورشیدی)،[۵۱] آنتونی ایدن (نخست‌وزیرِ بریتانیا) در سالِ ۱۹۵۲ میلادی (۱۳۳۱ خورشیدی)، هارولد مک‌میلان (نخست‌وزیر) در سالِ ۱۹۵۸ میلادی (۱۳۳۷ خورشیدی)، وارن ئی. برگر (رئیسِ دیوانِ عالیِ ایالاتِ متحده) در سالِ ۱۹۷۱ میلادی (۱۳۵۰ خورشیدی)، لرد دنینگ (رئیسِ دادگاهِ استینافِ انگلستان) در سالِ ۱۹۷۲ میلادی (۱۳۵۱ خورشیدی) و صادق خان (شهردارِ لندن) در سالِ ۲۰۱۹ میلادی (۱۳۹۸ خورشیدی) از جملۀ این چهرۀ شاخص به‌شمار می‌روند.
جستارهای وابسته
منابع
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple: Legal, Literary and Historical Associations (in English). London: Methuen & Co. p. 32.
- ↑ Watt, Francis; Barton, Dunbar Plunket; Benham, Charles (1928). The Story of the Inns of Court (in English). Boston: Houghton Mifflin.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 36.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 20.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 22.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 118.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). pp. 19–25.
- 1 2 3 "June 2017: Royalty and the Inn". Middle Temple (in English).
- ↑ «Temple Church». The Inner Temple Library (به انگلیسی بریتانیا). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۹-۲۲.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ "June 2023: The Temple Fire of 1679 – A Narrow Escape from 'Irreparable Loss'". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). pp. 324–325.
- ↑ "The Twentieth Century: Destruction and Renewal". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ Derry, Caroline (10 May 2021). "Olive Clapham – 'first woman barrister'". Law Gazette (in English). Retrieved 15 March 2024.
- ↑ Middle Temple Ordeal (in English). Middle Temple. 1947. pp. 40, 54.
- ↑ "Middle Temple accommodation for students". Middle Temple (in English). Retrieved 26 April 2007.
- ↑ "Buildings". Middle Temple (in English). Retrieved 12 November 2017.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 231.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 281.
- ↑ Baker, Sir John (2017). "A Royal visit to the Temple in 1578". The Law Quarterly Review (in English). 133: 535–537.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 282.
- ↑ "September 2018: Royal Paintings in Middle Temple Hall". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 283.
- ↑ "February 2021: Behind the Armorial Panels - Their History, Preservation and Conservation". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ "Photograph of Middle Temple Hall, the location for the first recorded performance of Twelfth Night". British Library (in English). Retrieved 3 November 2017.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). pp. 286–288.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). pp. 290–293.
- ↑ "History of the Library". Middle Temple (in English). Retrieved 20 September 2024.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 269.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). pp. 276–280.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 301.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 275.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 293.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 304.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 298.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 300.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 303.
- ↑ "Parliament". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ "Standing Committees". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ "Executive Committee". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ "Officers of the Inn". Middle Temple (in English). Retrieved 2026-01-08.
- ↑ "The Executive Management of the Inn". Middle Temple (in English). Retrieved 2026-01-08.
- ↑ "The Eighteenth Century - Stagnation and Neglect". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ "Temples Order 1971" (PDF). Whatdotheyknow.com (in English). 16 September 2012.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 28.
- ↑ "Qualifying Sessions". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- ↑ Bellot, Hugh H.L. (1902). The Inner and Middle Temple (in English). p. 290.
- ↑ Odgers, William Blake (1918). "Sir William Blackstone". Yale Law Journal (in English). 27 (1): 601.
- ↑ "Obituary. His Royal Highness Prince Albert Victor Christian Edward, K.G., K.P., K.T., Duke of Clarence and Avondale and Earl of Athlone, 1864-1892". Minutes of the Proceedings of the Institution of Civil Engineers (in English). 108 (1892): 397–398. January 1892.
- ↑ "Notable Middle Templars". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
- 1 2 3 "Prince William becomes honorary barrister". The Daily Telegraph (in English). 7 July 2009. Retrieved 27 June 2019.
- ↑ "Notable Middle Templars". Middle Temple (in English). Retrieved 2025-09-22.
الگو:اینز آو کورت الگو:سیتی لندن الگو:کنترل مستندات
- آموزش حرفه‌ای در لندن
- کانون وکلای انگلستان و ولز
- قلعهها و دژهای شوالیه‌های معبد
- قانون انگلستان
- بناهای فهرست شده درجه ۱ در سیتی لندن
- سازمانهای سیتی لندن