میشکی حروت بیتار
میشکی حروت بیتار (משקי חרות בית"ר) یک جنبش شهرک‌سازی صهیونیسم تجدیدنظرطلب در اسرائیل است که به سازمان جوانان بیتار و حزب لیکود وابسته است. دفتر مرکزی این جنبش در ساختمان متسودات زئو در خیابان کینگ جورج در تل‌آویو قرار دارد.
این جنبش از نخستین سازمان‌های شهرک‌سازی جریان صهیونیسم تجدیدنظرطلب بود که از دهه ۱۹۳۰ میلادی کار خود را با تأسیس شهرک‌های یهودی‌نشین آغاز کرد. بیشتر شهرک‌های این جنبش در دهه ۱۹۸۰ ساخته شدند و عمده آن‌ها شهرک‌های اسرائیلی در کرانه باختری و بلندی‌های جولان هستند.
پیشینه
نخستین شهرک‌های میشکی حروت بیتار را اعضای گردان «جوخه دیوار» (פלוגות הגיוס) از سازمان بیتار بنیان نهادند.[۱] نخستین شهرک، رامات تیومکین (که اکنون بخشی از نتانیا است) در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و پس از آن تل‌تسور در نزدیکی زیخرون یاکوف ساخته شد.[۲] بر پایه منابع عبری، ساکنان تل‌تسور بعدها به منطقه بنیامینا نقل مکان کردند و نام شهرک را به «نحلات ژابوتینسکی» تغییر دادند.[۳]
این جنبش به حزب حروت وابسته بود که بعدها در حزب لیکود ادغام شد.[۱] همچنین جنبش با هستدروت کارگران ملی (הסתדרות העובדים הלאומית) نیز پیوند داشت.[۳] به دلیل اختلاف‌های ایدئولوژیک با دیگر شهرک‌ها که بیشتر آن‌ها به صهیونیسم کارگری وابسته بودند، در یک مورد شورای منطقه‌ای جداگانه‌ای به نام آلونا برای سه شهرک حروت بیتار در منطقه حیفا تشکیل شد.[۱]
بیشتر شهرک‌های این سازمان در دهه ۱۹۸۰ ساخته شدند.[۱] پس از جنگ ۱۹۶۷ این جنبش شهرک‌هایی نیز در سرزمین‌های اشغالی از جمله شبه‌جزیره سینا، کرانه باختری و بلندی‌های جولان بنا کرد.[۴] بیشتر این شهرک‌ها به صورت «موشاو مشارکتی» تأسیس شدند و امروزه میشکی حروت بیتار به عنوان مرکز تعاونی شهرک‌سازی شناخته می‌شود.[۳]
شهرک‌های عضو
فهرست زیر شهرک‌های عضو این جنبش را بر پایه سال تأسیس نشان می‌دهد. شهرک‌هایی که با نشان «٭» مشخص شده‌اند شهرک‌های اسرائیلی هستند.[۱]
- نوردیا (۱۹۴۸)
- رامات رزیئل (۱۹۴۸)
- آویئل (۱۹۴۹)
- حوسن (۱۹۴۹)
- میشمار هایاردن (۱۹۴۹)
- امیکام (۱۹۵۰)
- بار گیورا (۱۹۵۰)
- مِوو بیتار (۱۹۵۰)
- میسگاو دوو (۱۹۵۰)
- گیوات نیلی (۱۹۵۳)
- اماتسیا (۱۹۵۵)
- تزور نتان (۱۹۶۶)
- ارجمان (۱۹۶۸) ٭
- گیتیت (۱۹۷۲) ٭
- حومش (۱۹۷۸) ٭
- سلعیت (۱۹۷۹) ٭
- گیلون (۱۹۸۰)
- معالیه شومرون (۱۹۸۰) ٭
- شاعال (۱۹۸۰) ٭
- کِلا آلون (۱۹۸۱) ٭
- معاله عاموس (۱۹۸۱) ٭
- بارکان (۱۹۸۱) ٭
- شاکد (۱۹۸۱) ٭
- شِکِف (۱۹۸۱)
- تسوریت (۱۹۸۱)
- آدورا (۱۹۸۲) ٭
- تِلِم (۱۹۸۲) ٭
- عالی زهاو (۱۹۸۳) ٭
- شعاری تیکوا (۱۹۸۳) ٭
- حرمش (۱۹۸۴)
- کِدار (۱۹۸۴)
- حاد نِس (۱۹۸۹) ٭
شهرک‌های پیشین
شهرک‌های پیشین این جنبش که اکنون متروک شده‌اند عبارتند از: نئوت سینای در شبه‌جزیره سینا و همچنین گانیم، حومش و کادیم در کرانه باختری.[۱][۳] بر پایه منبع عبری، شهرک دیکلا در سینا نیز از شهرک‌های این جنبش بود که پس از خروج اسرائیل از سینا تخلیه شد.[۳]
منابع
- 1 2 3 4 5 6 Troen، S. Ilan (۲۰۱۲). Israel: The First Decade of Independence. SUNY Press. ص. ۵۰۹.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Benvenisti، Meron (۱۹۸۶). The West Bank Handbook. The Jerusalem Post. ص. ۱۰۵.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 3 4 5 "ר «משקי חרות בית"ר». ויקיפדיה עברית. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ «Miškej Cherut Betar». Wikipedie česká. دریافت‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mishkei Herut Beitar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Miškej Cherut Betar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای چک ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «"ר משקי חרות בית"ר». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای عبری ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
- مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Mishkei Herut Beitar». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای سوئدی ، بازبینی‌شده در ۲۳ مارس ۲۰۲۶.
- جنبشهای شهرک‌سازی در اسرائیل