نات‌اوت
در کریکت، یک بتِر زمانی نات‌اوت (Not out) محسوب می‌شود که در یک اینینگ برای زدن وارد زمین شده باشد و تا پایان اینینگ توسط حریف اخراج نشده باشد.[۱] بتِر همچنین در طول مدتی که اینینگ او همچنان در جریان است، نات‌اوت محسوب می‌شود.
وقوع
در پایان هر اینینگ، دست‌کم یک بتِر نات‌اوت است، زیرا هنگامی که ده بتِر اخراج شده باشند، نفر یازدهم دیگر شریکی برای ادامهٔ بازی ندارد و در نتیجه اینینگ به پایان می‌رسد. معمولاً زمانی که تیمِ زنندهٔ ضربه در کریکت فرست‌کلاس اعلام پایان اینینگ می‌کند، دو بتِر نات‌اوت باقی می‌مانند. در کریکت محدود-اور نیز اغلب در پایان تعداد اورهای تعیین‌شده، دو بتِر نات‌اوت هستند.
بتِرهایی که در ترتیب ضربه‌زنی پایین‌تر از بتِرهای نات‌اوت قرار دارند، اصلاً وارد زمین نمی‌شوند و به‌جای نات‌اوت با عبارت did not bat (ضربه نزد) ثبت می‌شوند؛[۲] در مقابل، بتِری که وارد زمین شده اما با هیچ توپی مواجه نشده است، نات‌اوت محسوب می‌شود. بتِری که به دلیل مصدومیت از بازی کناره‌گیری کند (retires hurt)، نات‌اوت محسوب می‌شود؛ اما بتِر سالمی که از بازی کناره‌گیری کند (که امری نادر است)، ری‌تایرد اوت محسوب می‌شود.
نحوهٔ ثبت
در شیوهٔ استاندارد ثبت آمار، برای نشان دادن اینکه امتیاز نهایی یک بتِر نات‌اوت بوده است، پس از تعداد ران‌های او یک ستاره قرار می‌گیرد؛ برای مثال، 10* به معنای «۱۰ ران، نات‌اوت» است.
تأثیر بر میانگین ضربه‌زنی
میانگین‌های ضربه‌زنی آمارهایی فردی هستند و از تقسیم تعداد ران‌ها بر تعداد اخراج‌ها به دست می‌آیند؛ بنابراین، بازیکنی که اغلب اینینگ را به‌صورت نات‌اوت به پایان می‌رساند، ممکن است در ظاهر میانگین ضربه‌زنی بالاتری داشته باشد.[۳] از نمونه‌های این وضعیت می‌توان به ام.اس. دهونی (۸۴ نات‌اوت در مسابقات وان‌دی اینترنشنال)، مایکل بیون (۶۷ نات‌اوت در مسابقات وان‌دی اینترنشنال)، جیمز اندرسون (۱۰۱ نات‌اوت در ۲۳۷ اینینگ تست) و بیل جانستون اشاره کرد که در تور استرالیا در انگلستان در سال ۱۹۵۳ در صدر میانگین‌های ضربه‌زنی قرار گرفت.[۳]
استفاده از فرمول «ران‌ها تقسیم بر تعداد اینینگ‌ها» عملکرد بازیکنان را به دلایل زیر به‌درستی نشان نمی‌دهد:
اگر نات‌اوت‌ها به‌عنوان اخراج در نظر گرفته می‌شدند، یک بتِر که معمولاً امتیازات بالایی کسب می‌کند ممکن بود برای مدت کوتاهی به ضربه‌زنی بپردازد. او ممکن بود مرتباً امتیاز پایینی را به‌صورت نات‌اوت ثبت کند و با تعداد کمی توپ از سوی بولر مواجه شود و در نتیجه به دلیل عواملی خارج از کنترل خود متضرر شود.
یک بتِر معمولاً در ابتدای اینینگ، پیش از اینکه «چشمش به بازی عادت کند»، در آسیب‌پذیرترین وضعیت خود قرار دارد؛ بنابراین ممکن است ثبت دو امتیاز ۲۰ نات‌اوت (یعنی میانگین ۴۰) دستاورد بزرگ‌تری از ثبت یک امتیاز ۴۰ باشد، زیرا در حالت دوم، بتِر تنها با یک مجموعه از متغیرها مواجه شده است (نگاه کنید به ثابت‌بودن سایر شرایط؛ یعنی تقریباً ثابت ماندن همهٔ عوامل دیگر).
این عوامل متعادل‌کننده، در قرن بیست‌ویکم نیز در مرکز استدلال آماردانان کریکت برای حفظ فرمول موجود، یعنی «ران‌ها تقسیم بر تعداد اخراج‌ها»، قرار داشته‌اند. آماردانان کریکت از این روش برای محاسبهٔ میانگین ضربه‌زنی از قرن هجدهم استفاده کرده‌اند، هرچند در این فاصله دربارهٔ آن اختلاف‌نظرهایی وجود داشته است.
منابع
- ↑ "The Complete Guide To Understanding Cricket". Deadspin (in American English). 2 November 2016. Retrieved 10 September 2020.
- ↑ "Full Scorecard of England vs Australia 3rd T20I 2020 – Score Report | ESPNcricinfo.com". www.espncricinfo.com (in English). Retrieved 10 September 2020.
- 1 2 Frindall, Bill (13 April 2006). "Stump the Bearded Wonder No 120". BBC Online. Retrieved 8 July 2010.
- اصطلاحات کریکت