ترتیب ضربه‌زنان (کریکت)
در کریکت، ترتیب ضربه‌زنی (batting order) توالی‌ای است که در آن ضربه‌زن‌ها در طول اینینگ تیم خود به ضربه‌زنی می‌پردازند؛ به‌طوری که همواره دو ضربه‌زن به‌طور هم‌زمان در بازی حضور دارند. اگر اینینگ کامل شود، هر یازده بازیکن یک تیم باید ضربه بزنند (یعنی اگر اینینگ به‌دلیل اعلام یا عامل دیگری زودتر پایان نیابد).
ترتیب ضربه‌زنی در اصطلاح رایج به بخش‌های زیر تقسیم می‌شود:
- بازکنندگان (ضربه‌زن‌های شمارهٔ ۱ و ۲)
- ردهٔ بالایی (ضربه‌زن‌های شمارهٔ ۱، ۲ و ۳)[۱]
- ردهٔ میانی (ضربه‌زن‌های شمارهٔ ۴ تا ۷)[۱]
- تمام‌کنندگان و ردهٔ پایینی/دنباله (ضربه‌زن‌های شمارهٔ ۸ تا ۱۱)[۱]
ترتیبی که یازده بازیکن در آن ضربه خواهند زد، معمولاً پیش از آغاز مسابقهٔ کریکت تعیین می‌شود، اما ممکن است در جریان بازی تغییر کند. این تصمیم بر اساس عواملی مانند تخصص هر بازیکن؛ جایگاهی که هر ضربه‌زن در آن احساس راحتی بیشتری دارد؛ مهارت‌ها و ویژگی‌های هر بازیکن به‌عنوان ضربه‌زن؛ ترکیب‌های احتمالی با دیگر ضربه‌زن‌ها؛ و وضعیت مسابقه اتخاذ می‌شود. برای مثال، ممکن است تیم در آن مقطع از اینینگ به بازیکنی دفاعی‌تر یا تهاجمی‌تر نیاز داشته باشد. همچنین ممکن است یک ضربه‌زن ردهٔ میانی در مسابقات تست، به دلیل رویکرد تهاجمی خود نسبت به بازی، در مسابقات یک‌روزه بین‌المللی (ODI) و بیست‌اووره به‌عنوان بازکننده بازی کند.
تغییر ترتیب ضربه‌زنی
کاپیتان تیم می‌تواند در طول مسابقه بنا بر صلاحدید خود ترتیب ضربه‌زنی را تغییر دهد. او حتی می‌تواند ترکیب ضربه‌زنی را از یک مسابقه به مسابقهٔ دیگر در یک تورنمنت یا سری تغییر دهد. هیچ قانونی دربارهٔ ماهیت یا تعداد این تغییرات وجود ندارد و اگر بیش از یک اینینگ انجام شود، ضرورتی ندارد ترتیب مورد استفاده در هر اینینگ یکسان باشد. حتی مواردی وجود داشته است که کاپیتان پس از فالوآن، ترتیب ضربه‌زنی خود را برای اینینگ دوم کاملاً معکوس کرده است. این امر باعث شده است یک بولر بتواند در سه اور متوالی یک مسابقه، هت‌تریک کند و در این میان همان ضربه‌زن را دو بار از بازی خارج کند.[۲]
دلایل مختلفی وجود دارد که چرا کاپیتان ممکن است ترتیب تعیین‌شده را تغییر دهد. بااین‌حال، کاپیتان‌ها و مربیان معمولاً ترجیح می‌دهند مگر در صورت ضرورت ترتیب ضربه‌زنی را تغییر ندهند؛ برای مثال، زمانی که آفریقای جنوبی در برابر هند، عمران طاهر را در ترتیب ضربه‌زنی بالاتر آورد، زیرا هفت ضربه‌زن برتر آفریقای جنوبی در برابر بولرهای چرخشی عملکرد ضعیفی داشتند.[۳] در سال ۲۰۱۷، فف دو پلسی که پس از مرخصی زایمان به‌عنوان کاپیتان تست به تیم بازگشته بود، پس از شکست سنگین مقابل انگلستان، پیش از تست دوم تغییرات زیادی در ترکیب ضربه‌زنی ایجاد کرد. دو پلسی جی‌پی دومینی را در جایگاه شمارهٔ ۵ قرار داد و کوئینتون د کوک را از شمارهٔ ۵ به ۴ منتقل کرد (د کوک پیش‌تر بین اینینگ اول و دوم تست نخست از شمارهٔ ۷ به ۵ منتقل شده بود). همچنین به دلیل محرومیت کگیسو رابادا بر اثر امتیازات منفی انضباطی، دوان اولیویه جای او را گرفت و فیلاندر یک جایگاه بالاتر رفت و به شمارهٔ ۷ رسید، در حالی که تئونیس د بروین با کریس موریس در شمارهٔ ۸ جایگزین شد.
تیم ملی کریکت هند نیز در نخستین مسابقهٔ یک‌روزهٔ تور هند در هند غربی و ایالات متحده در سال ۲۰۲۳ ترتیب ضربه‌زنی خود را تغییر داد.
در روزهایی که زمین‌های کریکت پوشش نداشتند، یک ویکت چسبناک (sticky wicket) بسیار بد ممکن بود باعث شود هر دو تیم ترتیب ضربه‌زنی خود را معکوس کنند تا ویکت‌های ضربه‌زن‌های ضعیف‌تر خود را با زمانی که طول می‌کشید تا غیرقابل‌پیش‌بینی بودن زمین کاهش یابد، معاوضه کنند. دان برادمن پس از چنین تغییری در ترتیب، بالاترین امتیاز تست را به‌عنوان ضربه‌زن شمارهٔ ۷ به ثبت رسانده است.
ضربه‌زن ضربتی
اگر وضعیت بازی مستلزم کسب سریع امتیاز باشد، کاپیتان اغلب بازیکنی را که به کسب سریع امتیاز مشهور است، در ترتیب ضربه‌زنی بالاتر می‌آورد. این بازیکن معمولاً از ردهٔ پایینی است، زیرا ویکت او به اندازهٔ ویکت بازیکنان ردهٔ بالاتر ارزشمند تلقی نمی‌شود. ضربه‌زنی که با هدف کسب سریع امتیاز به جایگاه بالاتری در ترتیب منتقل می‌شود، ضربه‌زن ضربتی (pinch hitter) یا اسلاگر (slogger) نامیده می‌شود. نمونه‌هایی از ضربه‌زن‌های ضربتی شامل دیوید میلر، میچل استارک، شاهید آفریدی و تیسارا پررا هستند. در تور ۲۰۲۰ هند غربی در انگلستان، در تست دوم، کاپیتان انگلستان جو روت، دو ضربه‌زن ردهٔ میانی یعنی جاس باتلر و بن استوکس را که به کسب سریع امتیاز شهرت داشتند، برای باز کردن اینینگ به میدان فرستاد؛ دلیل این تصمیم این بود که انگلستان برای رقم زدن نتیجهٔ مسابقه، با وجود بارندگی، نیاز داشت سریع امتیاز کسب کند.[۴] استوکس با امتیاز ۷۸* به پایان رسید و انگلستان اعلام پایان اینینگ کرد، در حالی که باتلر در اور نخست بدون کسب امتیاز از بازی خارج شد.
نگهبان شب
هنگامی که در اواخر روز یک ویکت از دست می‌رود، ممکن است یک ضربه‌زن از ردهٔ پایینی (کم‌توان‌تر) برای ضربه‌زنی فرستاده شود، با این هدف که بازیکنان توانمندتر تا صبح روز بعد ذخیره بمانند. به این ترتیب، بازیکنان توانمندتر در شرایط خستگی یا نور کم در معرض خطر حذف شدن قرار نمی‌گیرند. ضربه‌زنی که برای این منظور به میدان فرستاده می‌شود، نگهبان شب (nightwatchman) نام دارد. این تاکتیک همچنین به این دلیل استفاده می‌شود که بازیکنان معمولاً در آغاز اینینگ، پیش از آنکه با شرایط بازی هماهنگ شوند و ریتم خود را پیدا کنند، عصبی و ناآرام هستند. فرستادن یک ضربه‌زن تخصصی در اواخر روز باعث می‌شود او مجبور باشد یک دورهٔ دشوار را بعدازظهر پشت سر بگذارد و پس از ازسرگیری بازی در روز بعد نیز دوباره با همین شرایط مواجه شود؛ در نتیجه احتمال حذف شدن او افزایش می‌یابد و به همین دلیل به‌جای او بازیکنی با ارزش کمتر فرستاده می‌شود.
بااین‌حال، برخی نگهبانان شب موفق شده‌اند امتیازهای بزرگی کسب کنند؛ مشهورترین نمونه احتمالاً جیسون ژیلسپی و امتیاز ۲۰۱* اوست[۵] که در جایگاه شمارهٔ سه به دست آمد (او معمولاً در شمارهٔ ۹ یا ۱۰ ضربه می‌زد)[۶]؛ این اتفاق در برابر بنگلادش در سال ۲۰۰۶ رخ داد.
بازکنندگان ضربه‌زنی
بازکنندگان ضربه‌زنی یا بازکنندگان، ضربه‌زن‌هایی هستند که نخستین ضربه‌زنی اینینگ را انجام می‌دهند (شمارهٔ ۱ و ۲). این جایگاه اهمیت زیادی دارد، زیرا بازکنندگان باید اینینگ را به‌خوبی آغاز کنند. از دست رفتن زودهنگام ویکتها می‌تواند تأثیر روانی شدیدی بر سایر اعضای تیم داشته باشد و بر عملکرد آنها هنگام ضربه‌زنی تأثیر بگذارد. بازکنندگان همچنین نخستین تجربهٔ تیم از زمین و شرایط آن را دارند و باید بتوانند به‌سرعت خود را با آنها سازگار کنند. به همین دلیل، آنها می‌توانند سایر ضربه‌زن‌ها را نیز از وضعیت زمین آگاه کنند.
از همه مهم‌تر، بازکنندگان باید با یک توپ نو مواجه شوند که سخت است و درز برجسته‌ای دارد. این وضعیت باعث می‌شود توپ بیشتر مستعد حرکت با سرعت بالا، جهش زیاد، درز کردن (یعنی جهش غیرقابل‌پیش‌بینی از روی درز) و تاب خوردن (یعنی انحراف جانبی هنگام حرکت در هوا) باشد. این شرایط اولیه به نفع تیم بولینگ است؛ بنابراین بازکنندگان باید صبر قابل‌توجه، تکنیک صحیح و توانایی دفاعی خوبی داشته باشند. هرچه توپ قدیمی‌تر می‌شود، وضعیت آن به نفع تیم ضربه‌زن تغییر می‌کند. بنابراین، در حالت ایده‌آل، بازکنندگان باید به‌اندازه‌ای در کریز باقی بمانند که از ضربه‌زن‌های رده‌های پایین‌تر محافظت کنند.
در کریکت فرست‌کلاس، سرعت کسب امتیاز توسط بازکنندگان به‌اندازهٔ «گرفتن براقیت توپ» اهمیت ندارد. این فرایند شامل نرم و زبر شدن توپ کریکت است که هرچه توپ مدت بیشتری در بازی باشد، وضعیت آن معمولاً افت می‌کند. با باقی ماندن طولانی در کریز و از بین بردن براقیت توپ، خود بازکنندگان نیز می‌توانند بعدها آزادانه‌تر امتیاز کسب کنند. این امر ضربه‌زنی را برای سایر بازیکنان ترتیب نیز آسان‌تر می‌کند. به دلیل تکنیک دفاعی موردنیاز در ابتدای اینینگ، بازکنندگان گاهی در مقایسه با ضربه‌زن‌های تخصصی پس از خود، در اجرای ضربات روان کمتری دارند.
در کریکت با اور محدود، نقش بازکنندهٔ ضربه‌زنی اندکی متفاوت است. در این نوع کریکت، نرخ بالای کسب امتیاز ضروری است. همچنین در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، محدودیت‌های فیلدینگ در اورهای ابتدایی بازی معرفی شد که تیم فیلدینگ را به حضور تنها دو بازیکن در مرز محدود می‌کرد. برای آغاز مؤثر اینینگ و استفاده از محدودیت‌های فیلدینگ، داشتن یک ضربه‌زن تهاجمی برای باز کردن اینینگ سودمند شد. به دلیل این تفاوت‌ها، نمونه‌هایی وجود دارد که در آنها بازیکنانی که معمولاً در رده‌های پایین‌تر بازی می‌کنند، مانند ویکت‌کیپر-ضربه‌زن‌ها در کریکت درجه‌یک و تست یا آل‌روندرهای قدرتی، در کریکت با اور محدود برای باز کردن اینینگ ارتقا یافته‌اند. آدام گیلکریست در تقریباً تمام اینینگ‌های تست خود در جایگاه ۶، ۷ یا ۸ ضربه می‌زد، اما در مسابقات یک‌روزهٔ بین‌المللی بیش از ۲۶۰ بار به‌عنوان بازکننده بازی کرده است.
اگر یک بازکننده در پایان اینینگ تیم خود نااوت باقی بماند، پس از آنکه هر ۱۰ ضربه‌زن دیگر حذف شده باشند، گفته می‌شود که او چوب را تا پایان اینینگ حمل کرده است (carried the bat).[۷]
ردهٔ بالایی
ردهٔ بالایی به ضربه‌زن‌هایی گفته می‌شود که در جایگاه‌های ۱، ۲ و ۳ ضربه می‌زنند. ضربه‌زن‌هایی که در جایگاه‌های ۱، ۲ و ۳ قرار دارند، گاهی از نظر فنی ماهرترین ضربه‌زن‌ها و دارای بهترین توانایی در اجرای ضربات هستند. آنها معمولاً با توپ نو مواجه می‌شوند و انتظار می‌رود شروع خوبی برای اینینگ فراهم کنند. ضربه‌زن‌های ردهٔ بالایی و میانی همچنین باید انعطاف‌پذیر باشند، زیرا ممکن است با توجه به وضعیت مسابقه و نیاز تیم، مجبور شوند حمله کنند، اینینگ را تثبیت کنند یا دفاع کنند.
ردهٔ میانی
ردهٔ میانی معمولاً به ضربه‌زن‌هایی گفته می‌شود که در جایگاه‌های ۴، ۵، ۶، ۷ و گاهی ۸ ضربه می‌زنند. این رده معمولاً از ضربه‌زن‌های چندمنظوره تشکیل می‌شود که باید به ساختن اینینگ ادامه دهند. ضربه‌زن ردهٔ میانی احتمالاً با توپی بسیار قدیمی‌تر مواجه می‌شود که توسط یک بولر چرخشی پرتاب شده است و برای مقابله با این نوع حمله به تکنیک دفاعی نیاز دارد؛ بااین‌حال، این بازیکنان اغلب چابک هستند و با پیشروی در زمین به بولینگ کند حمله می‌کنند. بازیکنان ردهٔ میانی همچنین باید در کسب امتیاز هنگام بازی در کنار ضربه‌زن‌های ضعیف ردهٔ پایینی مهارت داشته باشند. این امر مستلزم توانایی مدیریت ضربه است تا ضربه‌زن‌های انتهای ترتیب از بولرهای قدرتمندتر محافظت شوند.
بازیکنانی که به‌عنوان آل‌روندر شناخته می‌شوند، اغلب در ردهٔ میانی ضربه می‌زنند (برای مثال، گارفیلد سوبِرز معمولاً در شمارهٔ ۶ ضربه می‌زد؛[۸] در مقابل، دابلیو. جی. گریس همیشه اینینگ را باز می‌کرد[۹]). ویکت‌کیپرها نیز معمولاً در ردهٔ میانی ضربه می‌زنند، اغلب در شمارهٔ ۶ یا ۷ (برای مثال، آدام گیلکریست در طول دوران تست خود معمولاً در شمارهٔ ۷ ضربه می‌زد؛[۱۰] بااین‌حال، او در کریکت با اور محدود عمدتاً بازکننده بود[۱۱][۱۲]). یکی از دلایل قرار دادن آل‌روندرها و ویکت‌کیپرها در ردهٔ میانی، حتی اگر مهارت آنها از بازیکنانی که بالاتر از آنها ضربه می‌زنند بیشتر باشد، این است که چنین بازیکنانی پس از بولینگ یا ویکت‌کیپینگ در اینینگ قبلی خسته خواهند بود. دلیل دیگر، با توجه به روند استفاده از ویکت‌کیپرها به‌عنوان بازکننده در کریکت با اور محدود، این است که ضربه‌زن‌های جایگاه‌های ۶، ۷ و ۸ معمولاً زمانی در کریز هستند که توپ نوِ دوم وارد بازی می‌شود؛ بنابراین آنها می‌توانند مانند یک بازکننده عمل کنند و بدانند چگونه توپ نو را فرسوده کنند، یا برای کسب سریع امتیاز تهاجمی بازی کنند تا پیروزی را دنبال کنند یا اینینگ را به‌سرعت به سمت اعلام پایان اینینگ پیش ببرند. همچنین ممکن است ویکت‌کیپرهای ذخیره را در شمارهٔ ۵ یا ۶ ببینیم.
در کریکت یک‌روزه بین‌المللی، ضربه‌زن‌های ردهٔ میانی معمولاً می‌توانند با توجه به شرایط، شیوهٔ بازی خود را تغییر دهند. اگر تیم آنها در اوایل بازی ویکت‌هایی از دست بدهد، باید بتوانند یک اینینگ طولانی و محتاطانه انجام دهند. برعکس، اگر تا اواخر بازی نیازی به ضربه‌زنی آنها نباشد، باید بتوانند سریع امتیاز کسب کنند و اغلب تلاش کنند چهار یا شش امتیازی بزنند. اگر فقط مدت کوتاهی برای ضربه‌زنی داشته باشند، انتظار می‌رود خلاق باشند و پس از مدت کوتاهی خود را با شرایط وفق دهند. در تعقیب امتیاز هدف، آنها باید در محاسبه و به حداقل رساندن خطرهای لازم برای رسیدن به هدف مهارت داشته باشند و با نرخی نزدیک به نرخ موردنیاز امتیاز کسب کنند. اگر سریع‌تر از میزان لازم امتیاز بگیرند، خطر حذف شدن و قرار گرفتن ضربه‌زن‌های ضعیف‌تر ردهٔ پایینی در موقعیتی پرفشار وجود دارد؛ اما اگر بیش از حد آهسته امتیاز بگیرند، از برنامه عقب می‌افتند و فشار دوباره افزایش می‌یابد.
بازیکنان ردهٔ میانی که به مهارت در ضربه‌زنی طولانی‌مدت و همراهی با ردهٔ پایینی مشهور می‌شوند، اغلب «لنگر» (anchor) یا «تمام‌کننده» (finisher) نامیده می‌شوند؛ بازیکنانی که می‌توانند تیم را از عملکرد ضعیف در ضربه‌زنی نجات دهند و با بازی محتاطانه برای رسیدن به هدف در اینینگ دوم، یا ایجاد مجموع امتیازی قابل‌دفاع در اینینگ نخست، مسابقه را پیروز شوند. بازیکن استرالیایی مایکل بیوان در دوران بازی خود با لقب «تمام‌کننده» شناخته می‌شد، چندین بار در رده‌بندی ضربه‌زنی ICC در صدر قرار گرفت و به استرالیا کمک کرد پیروزی‌های متعددی را با ضربه‌زنی خود به دست آورد. نمونه‌ای از این سبک تمام‌کنندگی در نیمه‌نهایی جام جهانی ۱۹۹۶ مقابل هند غربی رخ داد؛ جایی که بیوان و استوارت لا در کریز بودند و استرالیا در اور نهم تنها ۱۵ امتیاز برای از دست دادن ۴ ویکت کسب کرده بود. لا تا اور ۴۱ در بازی باقی ماند و ۷۲ امتیاز کسب کرد و بیوان تا اور ۴۴ باقی ماند و ۶۹ امتیاز گرفت؛ استرالیا در نهایت به ۲۰۷ امتیاز رسید و هند غربی در اواخر مسابقه فروپاشید و با پنج امتیاز کمتر شکست خورد. بیوان همچنین عامل اصلی یکی از مشهورترین پیروزی‌های کریکت استرالیا بود؛ او در مسابقهٔ یک‌روزهٔ کوتاه‌شده بر اثر باران مقابل هند غربی در اول ژانویهٔ ۱۹۹۶ در سیدنی، ۷۸ امتیاز کسب کرد و با زدن یک چهار امتیازی در آخرین توپ مسابقه، بازی را به پایان رساند. او در آن مسابقه در کنار هیلی، پل رایفل و گلن مک‌گراث ضربه می‌زد و مک‌گراث با کسب یک تک‌امتیاز سریع و حیاتی از توپ ماقبل آخر مسابقه به بیوان کمک کرد.
ردهٔ پایینی یا دنباله
ردهٔ پایینی به ضربه‌زن‌هایی گفته می‌شود که در جایگاه‌های ۸ (گاهی)، ۹، ۱۰ و ۱۱ ضربه می‌زنند. این رده معمولاً از بازیکنانی تشکیل می‌شود که در مقایسه با سایر اعضای تیم مهارت کمتری در ضربه‌زنی دارند، یا اعضای جدید تیم که معمولاً پیش از اثبات شایستگی خود به‌عنوان ضربه‌زن، در این جایگاه‌ها قرار می‌گیرند؛ این بازیکنان معمولاً دنباله (tailenders) نامیده می‌شوند (tail ender یا tail-ender). این بازیکنان بولرهای تخصصی تیم و گاهی ویکت‌کیپر، یا حتی بازیکنان تازه‌کار هستند که توانایی‌هایشان در ضربه‌زنی هنوز اثبات نشده است. بولرهایی که توانایی بهتری در ضربه‌زنی دارند، آل‌روندرهای آینده‌دار یا ویکت‌کیپرها ممکن است در طول دوران حرفه‌ای خود به رده‌های بالاتر ترتیب منتقل شوند (برای نمونه، استیو اسمیت از شمارهٔ ۷ به ۳ یا ۴ منتقل شد[۱۳] و اشتون آگار در کریکت درجه‌یک از شمارهٔ ۱۱ به ۷ منتقل شد). بااین‌حال، برخی بولرها خود را به‌عنوان ضربه‌زن‌های شایستهٔ ردهٔ پایینی تثبیت می‌کنند، به‌ویژه در شمارهٔ ۸ که بسیاری از بولرها به آل‌روندرهای بولینگ تبدیل می‌شوند؛ مانند بولرهای سریع وسیم اکرم[۱۴] و جیسون هولدر،[۱۵] که هر دو یک دبل‌سنتری تست در کارنامه دارند. از سوی دیگر، بازکنندگان ضربه‌زنی ممکن است به دلیل فرم ضعیف، داشتن ترکیب سنگین در رده‌های بالایی، یا مناسب‌تر بودن برای بازی در برابر بولینگ چرخشی، به رده‌های پایین‌تر منتقل شوند (به‌طور مشخص معین علی از بازکننده بودن به شمارهٔ ۷ یا حتی ۸ منتقل شد و از زمان سری اَشز ۲۰۱۵ چنین نقشی داشت، هرچند در سال ۲۰۱۸ در شمارهٔ ۳ نیز بازی کرد). بنابراین، آغاز ردهٔ پایینی ممکن است بسته به توازن تیم از نظر توانایی کلی در ضربه‌زنی تغییر کند. همچنین، از آنجا که ضربه‌زن‌ها در یک‌روزه بین‌الملل و بیست‌اوره باید سریع و تهاجمی امتیاز کسب کنند، ممکن است یک بازکننده در شکل‌های کوتاه‌تر بازی در تست‌ها در ردهٔ پایین‌تر ضربه بزند. ترکیب ضربه‌زنی‌ای که تعداد بولرهای آن بیش از معمول باشد، ممکن است دارای «دنبالهٔ بلند» (long tail) توصیف شود.
احتمال دارد این ضربه‌زن‌ها با امتیازهای پایین حذف شوند. بااین‌حال، چون انتظارها از این بازیکنان هنگام ضربه‌زنی پایین است، آنها اغلب ضربات تهاجمی و بدون نگرانی انجام می‌دهند، به این امید که تا حد امکان امتیاز کسب کنند. گاهی اوقات امتیازهای کسب‌شده توسط ردهٔ پایینی در نتیجهٔ مسابقه تأثیرگذار بوده‌اند. اگر سهم قابل‌توجهی از امتیازها از دنباله حاصل شده باشد، معمولاً گفته می‌شود که «دنباله به حرکت درآمد» (the tail wagged).
در مواقعی که تیم ضربه‌زن با اختلاف زیادی از حریف عقب باشد، ضربه‌زن‌های ردهٔ پایینی ممکن است تلاش کنند با بازی دفاعی تا پایان مسابقه، یک تساوی را نجات دهند. نمونه‌ای از این وضعیت در تست نخست سری اَشز ۲۰۰۹ رخ داد؛ جایی که بولرهای انگلستان جیمز اندرسون و مانتی پانسر توانستند ۱۱٫۳ اور در کریز باقی بمانند و فرصت پیروزی در مسابقه را از استرالیا بگیرند.
آخرین ضربه‌زن در ترتیب (جایگاه ۱۱) گاهی آخرین مرد جک (Last Man Jack) نامیده می‌شود؛ اصطلاحی که وارد کاربرد روزمره نیز شده است. دلیل این نام‌گذاری آن است که اگر ترتیب ضربه‌زنی مانند یک دسته کارت مرتب شود، پس از شماره‌های ۹ و ۱۰، سرباز قرار می‌گیرد. ضربه‌زن‌هایی که در جایگاه‌های ۸ و ۹ بازی می‌کنند نیز ضربه‌زن‌های ردهٔ میانی-پایینی نامیده می‌شوند.
بالاترین امتیازهای مسابقات تست در هر جایگاه ضربه‌زنی
مردان
- سر لن هاتن (ENG): ۳۶۴ در برابر استرالیا در اوال، ۱۹۳۸ (که توسط سر گارفیلد سوبِرز از هند غربی با امتیاز ۳۶۵ نااوت در برابر پاکستان در سابینا پارک جامائیکا در سال ۱۹۵۸ پشت سر گذاشته شد)
- متیو هیدن (AUS): ۳۸۰ در برابر زیمبابوه در پرت، ۲۰۰۳–۰۴
- برایان لارا (WI): ۴۰۰* در برابر انگلستان در سنت جانز، ۲۰۰۳–۰۴
- ماهیلا جایاواردنه (SL): ۳۷۴ در برابر آفریقای جنوبی در کلمبو، ۲۰۰۶–۰۷ (توجه: این اینینگ بخشی از رکورد مشارکت در کریکت تست مردان بود؛ مجموع ۶۲۴ امتیاز که کومار سنگاکارا با کسب ۲۸۷ امتیاز از جایگاه سوم، پیش از حذف شدن و پایان مشارکت به دست آورد)
- مایکل کلارک (AUS): ۳۲۹* در برابر هند در سیدنی، ۲۰۱۲
- بن استوکس (ENG): ۲۵۸ در برابر آفریقای جنوبی در نیولندز، ۲۰۱۶
- سر دان برادمن (AUS): ۲۷۰ در برابر انگلستان در ملبورن، ۱۹۳۶–۳۷ (توجه: برادمن معمولاً بسیار بالاتر در ترتیب ضربه می‌زد، اما او ترتیب ضربه‌زنی تیمش را معکوس کرد تا از ردهٔ بالایی در برابر زمین غیرقابل‌پیش‌بینی محافظت کند و در نتیجه در شمارهٔ ۷ ضربه زد)
- وسیم اکرم (PAK): ۲۵۷* در برابر زیمبابوه در شیخوپورا، ۱۹۹۶–۹۷
- ایان اسمیت (NZ): ۱۷۳ در برابر هند در اوکلند، ۱۹۸۹–۹۰
- والتر رید (ENG): ۱۱۷ در برابر استرالیا در اوال، ۱۸۸۴ (توجه: رید معمولاً در ردهٔ میانی، بین شمارهٔ ۴ و ۶، ضربه می‌زد)
- اشتون آگار (AUS): ۹۸ در برابر انگلستان در ترنت بریج، ۲۰۱۳ (توجه: این مسابقه نخستین تست آگار بود)
منبع:[۱۶]
زنان
- کیران بالوچ (PAK): ۲۴۲ در برابر تیم ملی کریکت زنان هند غربی در کراچی، ۲۰۰۴
- تیروش کامینی (IND): ۱۹۲ در برابر تیم ملی کریکت زنان آفریقای جنوبی در میسور، ۲۰۱۴
- کارن رالتون (AUS): ۲۰۹* در برابر انگلستان در هدینگلی، ۲۰۰۱
- میتعلی راج (IND): ۲۱۴ در برابر انگلستان در تونتون، ۲۰۰۲
- امیلی درام (NZ): ۱۶۱* در برابر استرالیا در کرایست‌چرچ، ۱۹۹۵
- آنابل ساترلند (AUS): ۲۱۰ در برابر آفریقای جنوبی در زمین WACA، ۲۰۲۴
- کاترین لنگ (ENG): ۱۴۴ در برابر استرالیا در اسکاربرو، ۱۹۹۶
- آنابل ساترلند (AUS): ۱۳۷* در برابر انگلستان در ترنت بریج، ۲۰۲۳
- دبی ویلسون (AUS): ۹۲* در برابر نیوزیلند در کورنوال پارک، اوکلند، ۱۹۹۰
- شلی نیتشکه (AUS): ۸۱* در برابر انگلستان، در هوو، ۲۰۰۵
- کلیا اسمیت (AUS): ۴۲ در برابر انگلستان، در هوو، ۲۰۰۵
منبع:[۱۷]
امتیاز ۸۱ نیتشکه و ۴۲ اسمیت در سال ۲۰۰۵ اَشز زنان، در یک مشارکت ۱۳۹ امتیازی، بالاترین مشارکت ویکت آخر در تاریخ کریکت تست زنان است.[۱۸]
منابع
- 1 2 3 "Why batting positions matter in cricket". BBC Sport (in British English). 2025-06-18. Retrieved 2026-04-14.
- ↑ Cricinfo Ask Steven Column – آخرین پرسش را ببینید – بازیابی‌شده در ۱۶ نوامبر ۲۰۰۶.
- ↑ "3rd Test: India v South Africa at Nagpur, Nov 25–27, 2015 | Cricket Scorecard | ESPN Cricinfo". Cricinfo. Retrieved 27 December 2015.
- ↑ "Full Scorecard of England vs West Indies 2nd Test 2020 - Score Report | ESPNcricinfo.com". ESPNcricinfo (in English). Retrieved 2021-09-20.
- ↑ "Full Scorecard of Bangladesh vs Australia 2nd Test 2005/06 - Score Report | ESPNcricinfo.com". ESPNcricinfo (in English). Retrieved 2021-05-22.
- ↑ "Jason Gillespie batting bowling stats, averages and cricket statistics, 2021". ESPNcricinfo (in English). Retrieved 2021-05-22.
- ↑ Wisden, John. "Carrying Bat Through Innings in Test Matches". Wisden Records.
- ↑ "Sir Garry Sobers - Performance Analysis by Batting Position - Test Cricket". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "William Grace - Performance Analysis by Batting Position - Test Cricket". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "Adam Gilchrist - Performance Analysis by Batting Position - Test Cricket". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "HowSTAT! ODI Cricket - Adam Gilchrist - Batting Analysis by Batting Position". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "HowSTAT! T20 Cricket - Adam Gilchrist - Batting Analysis by Batting Position". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "HowSTAT! ODI Cricket - Steve Smith - Batting Analysis by Batting Position". howstat.com. Retrieved 2021-02-20.
- ↑ "Highest scores by Wasim Akram in Test matches". Cricinfo. Archived from the original on 23 June 2020. Retrieved 20 Feb 2021.
- ↑ "Highest scores by JO Holder in Test matches". Cricinfo. Retrieved 20 Feb 2021.
- ↑ "Records - Test matches - Batting records - Most runs in an innings (by batting position) - ESPNcricinfo".
- ↑ "Records - Women's Test matches - Batting records - Most runs in an innings (by batting position)". Cricinfo. Retrieved 16 January 2018.
- ↑ Miller, Nick (12 January 2018). "The Joy of Six: 10th-wicket partnerships in Test cricket". The Guardian. Retrieved 17 January 2018.
- اصطلاحات کریکت