هفت قوم کنعانی (کتاب مقدس)

هفت ملت کنعانی یا هفت ملت ، (عبری: שבעת העמים‎، ت. «Shivat Ha'amim») هفت ملتی هستند که به گفته کتاب مقدس عبری قبل از بازگشت بنی‌اسرائیل در سرزمین کنعان زندگی می‌کردند.

خداوند به بنی اسرائیل دستور داد که پس از ورود به کنعان، این هفت ملت را نابود کنند.[۱][۲] معنا و مفاهیم این آیات در زمینه‌های تاریخی و جنگ در یهودیت و تعبیر یهودیت مورد بحث قرار گرفته است.

این هفت ملت همگی از نوادگان کنعان (پسر حام)، پسر حام و نوه نوح هستند که نام جمعی خود کنعان را از او گرفته‌اند. وقتی به‌طور جداگانه شمارش می‌شوند، یکی از هفت ملت کنعانی نامیده می‌شود، در حالی که بقیه اموریان، جرجاشی‌ها، هیتی‌ها، حوی‌ها، یبوسی‌ها و فرزی‌ها نامیده می‌شوند.[۳]

برایان آر. دوک استدلال می‌کند که هفت ملت مظهر «نماد (های) اعمال مذهبی هستند که اسرائیل باید از آنها اجتناب کند». عضویت در این ملت‌ها نیز در اندیشه مسیحی به‌طور دقیق بر اساس نسب بیولوژیکی تعیین نمی‌شود. بلکه، این امر با توجه به این که آیا فرد در سرزمین‌های آنها زندگی می‌کرد و از آداب و رسوم آنها تقلید می‌کرد، تعیین می‌شد. برای مثال، بنی‌اسرائیل بت‌پرست اغلب توسط یهودیان توحیدی به عنوان کنعانی مورد تمسخر قرار می‌گرفتند.[۴]

هفت ملت کنعانی

کنعانیان

کنعان (پسر حام) نوه نوح از نسل حام بود. نسل مستقیم او شامل «هیتی‌ها و یبوسی‌ها و اموریان و جرجاشی‌ها» می‌شد (پیدایش ۱۰:۱۵–۱۶). در نتیجه، «کنعانیان» اغلب به عنوان اصطلاح کلی برای ساکنان آن سرزمین - مردم بومی کنعان - به کار می‌رود (پیدایش ۱۲:۶؛ اعداد ۲۱:۳؛ داوران ۱:۱۰).

هیتی‌ها (Hittites) با مهاجرت از آناتولی (ترکیه امروزی)، در مناطق کوهستانی اطراف هبرون ساکن شدند. ابراهیم غار مخپلا را از عفرون هیتی خرید (پیدایش ۲۳:۱۰). یکی از مشهورترین هیتی‌ها، اوریای هیتی، شوهر بث‌شبع و یکی از مردان قدرتمند پادشاه داوود بود (دوم سموئیل ۱۱:۳).

جرجاشی‌ها (Girgashites) و حوی‌ها (Hivites) ما اطلاعات بسیار کمی در مورد این گروه‌های قومی داریم، به جز اینکه آنها در نزدیکی منطقه کوه حرمون و کوه‌های لبنان زندگی می‌کردند (یوشع ۱۱:۳؛ داوران ۳:۳).

اموریان (Amorites) اموری‌ها از آرام (سوریه) به کنعان آمدند و بخش زیادی از سرزمین‌های کوهستانی را تصرف کردند. در نتیجه، نام آنها بارها در کتاب مقدس در تعامل با عبرانیان آمده است (تثنیه ۳:۱۱؛ یوشع ۱۰:۱۰؛ ۱۱:۸؛ اول سموئیل ۷:۱۴).

افرزی‌ها (Perizzites) گرچه اطلاعات کمی در مورد این گروه وجود دارد، اما از فِرزِیت‌ها به عنوان قومی نام برده شده است که عبرانیان قرار بود از سرزمین خود بیرون کنند (پیدایش ۱۵:۲۰؛ خروج ۳:۸، ۱۷؛ ۲۳:۲۳؛ ۳۳:۲؛ ۳۴:۱۱). با این حال، برخی از آنها در سرزمین ماندند و سلیمان آنها را به بردگی کشید (اول پادشاهان ۹:۲۰). فرهنگ کتاب مقدس ایستون از فِرزِیت‌ها به عنوان «ساکنان دشت‌های وسیع، ملت کنعانی ساکن مناطق حاصلخیز جنوب و جنوب غربی [کوه] کَرمِل» یاد می‌کند. «آنها دامداران، کشاورزان و دهقانان آن زمان بودند.»

یبوسی‌ها (Jebusites) یبوسی‌ها در یبوس یا سالیم باستانی ساکن بودند - چیزی که امروزه به عنوان بخشی از اورشلیم به نام شهر داوود شناخته می‌شود. آنها گروهی از اموریان محسوب می‌شدند (یوشع، ۱۰:۵). یبوسی‌ها تا زمانی که داوود ۴۰۰ سال پس از یوشع شهر را فتح کرد و آن را در سال ۱۰۰۴ قبل از میلاد پایتخت خود قرار داد، در یبوس زندگی می‌کردند (دوم سموئیل، ۵:۶–۱۰). داوود خرمنگاه ارونه یبوسی را خریداری کرد، مکانی که بعدها به کوه معبد تبدیل شد (دوم سموئیل، 24:16-24).[۵]

شجره نامه

حام
کوش بن حاممصرائیمپوتکنعان
سباحویلهسبتهرامهسبتچاهنمرود
سباددان
لودیمآنامیملهابیمنفتوحیمپاتروسیمکسلوهیمکفتور
صیداهیتی‌هایبوسی‌هااموری‌هاجرجاشی‌هاحوی‌هاآرکیت‌هاسینیت‌هاآروادیت‌هازماریت‌هاحماتیت‌ها

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ تثنیه 7:1–2
  2. ↑ تثنیه 20:16–18
  3. ↑ «کتاب خروج 13». Bible.is. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۰۷.‏
  4. ↑ Doak, Brian R. (2020). Ancient Israel's Neighbors. Oxford University Press. pp. 22–30. ISBN 978-0-19-069063-2.
  5. ↑ Stiles, Wayne (2022-08-23). "Who Were the Canaanites? How To Apply Those Odd Names And Places". Wayne Stiles Site (به انگلیسی). Retrieved 2025-10-07.‏