پادشاهی آتالید

پادشاهی پرگامون

حدود ۲۸۲ پیش از میلاد–۱۲۹ پیش از میلاد
پرگامون در ۱۸۸ پیش از میلاد
پرگامون در ۱۸۸ پیش از میلاد
پایتختپرگامون
(امروزه برگاما)
زبان(های) رایجزبان یونانی کوئینه
زبان لیکیایی، زبان کاریایی، زبان لیدیایی
دین(ها)
دین یونان باستان، دین هلنیستی
حکومتپادشاهی
باسیلیوس 
• ۲۸۲–۲۶۳ پیش از میلاد
فیلتایروس
• ۲۶۳–۲۴۱ پیش از میلاد
یومنس یکم
• ۲۴۱–۱۹۷ پیش از میلاد
آتالوس یکم
• ۱۹۷–۱۵۹ پیش از میلاد
یومنس دوم
• ۱۶۰–۱۳۸ پیش از میلاد
آتالوس دوم فیلادلفوس
• ۱۳۸–۱۳۳ پیش از میلاد
آتالوس فیلومتر
• ۱۳۳–۱۲۹ پیش از میلاد
یومنس سوم (آریستونیکوس)
دوره تاریخیعصر هلنیستی
• فیلتایروس کنترل شهر پرگامون را در دست می‌گیرد
حدود ۲۸۲ پیش از میلاد
• آتالوس فیلومتر پادشاهی را به جمهوری روم وصیت کرد
۱۳۳ پیش از میلاد
• پس از شکست یومنس سوم (آریستونیکوس)، به آسیا (استان رومی) ضمیمه شد
۱۲۹ پیش از میلاد
پیشین		پسین
امپراتوری سلوکی
امپراتوری لوسیماخوسی
جمهوری روم
تئاتر پرگامون، یکی از پرشیب‌ترین تئاترهای جهان با گنجایش ۱۰٬۰۰۰ نفر، که در سدهٔ سوم پیش از میلاد ساخته شد.

پادشاهی پرگامون، شاهنشاهی پرگامنه یا پادشاهی آتالید یک دولت یونان باستان در عصر هلنیستی بود که بخش بزرگی از غرب آناتولی (ترکیه کنونی) را از پایتخت خود، شهر پرگامون، اداره می‌کرد. این پادشاهی توسط سلسله آتالید (‎/ˈætəlɪd/‎؛ یونانی: Δυναστεία τῶν Ἀτταλιδῶν، آوانگاری: Dynasteía ton Attalidón) حکومت می‌شد.

این پادشاهی یک دولت تقلیل‌یافته بود که از سرزمین‌های تحت فرمان لوسیماخوس، یکی از فرماندهان اسکندر مقدونی، پدید آمد. فیلتایروس، یکی از افسران لوسیماخوس، شورش کرد و شهر پرگامون و نواحی پیرامون آن را تصرف کرد؛ لوسیماخوس اندکی پس از آن، در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، درگذشت. پادشاهی نوپا در آغاز رابطه‌ای شبیه به وابستگی و تبعیت اسمی با امپراتوری سلوکی داشت، اما از خودمختاری قابل‌توجهی برخوردار بود و به‌زودی کاملاً مستقل شد. این پادشاهی، سلطنتی بود که توسط خاندان گسترده فیلتایروس و نوادگان آنان اداره می‌شد. این دولت حدود ۱۵۰ سال دوام آورد تا آنکه سرانجام در بازه زمانی ۱۳۳ تا ۱۲۹ پیش از میلاد به دست جمهوری روم ضمیمه شد.

تاریخ

از خودمختاری تا استقلال (۲۸۲–۲۴۱ پیش از میلاد)

فیلتایروس از خاستگاهی فروتنانه برخاست و به یکی از افسران لوسیماخوس، یکی از فرماندهان اسکندر مقدونی (دیادوخوی)، بدل شد؛ لوسیماخوس دولتی بزرگ با مرکزیت بیزانتیوم را اداره می‌کرد.[۱] فیلتایروس مسئولیت اداره دژ پرگامون و نگهبانی از بخش عمده‌ای از خزانه لوسیماخوس را بر عهده داشت و ۹٬۰۰۰ تالان آتیک در اختیار او بود. پیش از سال ۲۸۱ پیش از میلاد، فیلتایروس از لوسیماخوس روی‌گردان شد و شورید؛ گفته می‌شود این کار به دلیل نگرانی از آرسینوئه، همسر لوسیماخوس، بود که او را به دست‌داشتن در مرگ آگاتوکلس (پسر لوسیماخوس) متهم می‌کردند. در سال ۲۸۱ پیش از میلاد، سلوکوس یکم، یکی دیگر از فرماندهان اسکندر، لوسیماخوس را در نبرد کوروپدیوم شکست داد و کشت، هرچند خود سلوکوس نیز چند ماه بعد کشته شد. فیلتایروس خدمات خود را به سلوکوس و جانشینان او در امپراتوری سلوکی عرضه کرد، اما از خودمختاری قابل‌توجهی برخوردار بود.[۲] او قدرت و نفوذ خود را فراتر از شهر پرگامون گسترش داد و با شهر-دولت‌های همسایه متحد شد. او به شهر سیزیک در میسیا نیرو، پول و آذوقه برای دفاع در برابر ساکن شدن سلت‌ها در جنوب‌شرقی اروپا اهدا کرد و بدین‌ترتیب برای خود و خاندانش اعتبار و حسن‌نیت کسب کرد.[۳] او پرستشگاه دیمیتر را بر آکروپولیس پرگامون، معبد آتنا (خدای نگهبان پرگامون) و نخستین کاخ پرگامون را بنا کرد. او همچنین استحکامات شهر را به‌طور قابل‌توجهی گسترش داد.[۳]

یومنس یکم، برادرزاده و پسرخوانده فیلتایروس، پس از مرگ او در سال ۲۶۳ پیش از میلاد جانشینش شد. او شورید و پادشاه سلوکی، آنتیوخوس یکم، را در نزدیکی سارد، پایتخت لیدیه، در سال ۲۶۱ پیش از میلاد شکست داد. او دولتی کاملاً مستقل در پرگامنه ایجاد کرد و قلمرو آن را به‌طور چشمگیری گسترش داد. او پادگان‌هایی برپا کرد، از جمله فیلتایریا در شمال، در دامنه کوه ایدا (ترکیه)، که به نام پدرخوانده‌اش نامیده شد، و آتالیا در شرق، در شمال‌شرقی تیاتیرا، نزدیک سرچشمه‌های رود لیکوس، که به نام پدربزرگش نامیده شد. او همچنین کنترل خود را تا جنوب رود کایکوس گسترش داد و به خلیج سیمه رسید. یومنس یکم سکه‌هایی با تصویر فیلتایروس ضرب کرد، در حالی که خود فیلتایروس در دوران حکومتش همچنان تصویر پادشاه سلوکی، سلوکوس یکم، را بر سکه‌هایش نقش می‌زد.[۴]

دوران آتالوس یکم سوتر (۲۴۱–۱۹۷ پیش از میلاد)

آتالوس یکم (سلطنت ۲۴۱–۱۹۷ پیش از میلاد) پس از آنکه به‌عنوان پسر یومنس یکم پذیرفته شد، جانشین او گردید.[۵] در آغاز حکومتش، او در نبرد رود کایکوس پیروزی میدانی چشمگیری بر گالاتیان آسیای صغیر (که پوسانیاس (جغرافی‌دان) آنان را گول می‌نامد) به دست آورد.[۶] این پیروزی برای مشروعیت پادشاهان هلنیستی، که خود را در ادامه میراث پیروزی‌های نظامی اسکندر مقدونی معرفی می‌کردند، کلیدی بود و جایگاه و اعتبار پادشاهی را بهبود بخشید.[۴] آتالوس پس از آن لقب «سوتر» («ناجی») را برگزید و به‌روشنی عنوان باسیلیوس (پادشاه) را نیز بر خود نهاد.[۷] چند سال بعد، «جنگ برادران» در امپراتوری سلوکی میان سلوکوس دوم و آنتیوخوس هیراکس درگرفت. آنتیوخوس هیراکس با دیگر پادشاهان آسیای صغیر، پایگاه قدرت خود، از جمله گالاتیان و کاپادوکیه‌ای‌ها، اتحاد بست. حدود سال ۲۳۰ پیش از میلاد، هیراکس با کمک گالاتیان به پرگامون حمله کرد. آتالوس گول‌ها و آنتیوخوس را در نبرد آفرودیسیوم و در نبردی دوم در شرق شکست داد. سپس او به‌تنهایی با آنتیوخوس در نبردی نزدیک سارد و در نبرد هارپاسوس در کاریه در سال ۲۲۹ پیش از میلاد جنگید. پس از آن، آنتیوخوس برای آغاز لشکرکشی به بین‌النهرین رفت و سپس در سال ۲۲۷ پیش از میلاد به سوی تراکیه گرایید. او در نبرد با گول‌ها و پادشاهی تایلیس کشته شد.[۸] با مرگ آنتیوخوس هیراکس، آتالوس کنترل تمامی سرزمین‌های سلوکی در آسیای صغیر، در شمال رشته‌کوه توروس، را به دست آورد. او چندین تلاش سلوکوس سوم، جانشین سلوکوس دوم، برای بازپس‌گیری سرزمین‌های ازدست‌رفته را دفع کرد. پادشاهی تازه گسترش‌یافته مساحتی معادل ۱۴۳٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۵۵٬۰۰۰ مایل مربع) داشت.[۸]

این گسترش دیری نپایید. در سال ۲۲۳ پیش از میلاد، سلوکوس سوم از رشته‌کوه توروس عبور کرد اما ترور شد و سردار آخائوس (سردار) فرماندهی سپاه سلوکی را در دست گرفت. آنتیوخوس سوم آخائوس را والی سرزمین‌های سلوکی در شمال توروس کرد. آخائوس لشکرکشی نظامی‌ای به‌طرز چشمگیری موفق را آغاز کرد. او در عرض دو سال سرزمین‌های ازدست‌رفته را بازپس گرفت، بخش‌هایی از قلب سرزمینی سنتی پرگامنه را تصرف کرد و آتالوس را وادار به عقب‌نشینی در پشت دیوارهای پرگامون کرد. با این حال، خود آخائوس علیه آنتیوخوس سوم شورید و خود را پادشاه اعلام کرد؛ شاید به این دلیل که او را متهم به قصد شورش کرده بودند، و شاید هم صرفاً از پیروزی‌هایش سرمست شده بود. تا سال ۲۲۰/۲۱۹ پیش از میلاد، به‌نظر می‌رسد آخائوس و آتالوس با یکدیگر صلح کرده بودند.[۹][۱۰]

در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، آخائوس لشکرکشی‌ای به سلگه، در جنوب توروس، انجام داد. آتالوس با کمک برخی از گول‌های تراکیه سرزمین‌های پیشین خود را بازپس گرفت. آخائوس در سال ۲۱۷ پیش از میلاد از لشکرکشی پیروزمندانه‌اش بازگشت و درگیری میان آن دو از سر گرفته شد. آتالوس با آنتیوخوس سوم متحد شد و آنتیوخوس در سال ۲۱۴ پیش از میلاد آخائوس را در سارد محاصره کرد. آنتیوخوس شهر را تصرف کرد و سال بعد آخائوس را به قتل رساند. آتالوس کنترل سرزمین‌های خود را بازیافت.[۹]

آتالیدها در جریان اولین جنگ مقدونیه (۲۱۴–۲۰۵ پیش از میلاد) به متحدان جمهوری روم بدل شدند، هرچند مشارکت آنان تا حد زیادی ناکارآمد و کم‌اهمیت بود.[۱۱][۱۲] آنان در بسیاری از جنگ‌های بعدی نیز به حمایت از روم ادامه دادند. آتالوس یکم، که در جنگ نخست به رومیان یاری رسانده بود، در دومین جنگ مقدونیه (۲۰۰–۱۹۷ پیش از میلاد) نیز به آنان کمک کرد.[۱۳]

گسترش پس از پیمان آپامئا (۱۹۷–۱۳۸ پیش از میلاد)

به‌نظر می‌رسد پادشاه سلوکی، آنتیوخوس سوم، در سال ۱۹۸ پیش از میلاد بخش بزرگی از سرزمین‌های پرگامنه را تسخیر کرده یا دست‌کم به بی‌طرفی واداشته بود؛ تا سال ۱۹۶ پیش از میلاد، دست‌کم چنین به‌نظر می‌رسد که آنتیوخوس سوم توانست بدون مقاومت سپاهیانش را از این منطقه عبور دهد و شهرهای مهمی که ادعا می‌شد متعلق به آتالیدها هستند، همچون فوکایا و تیاتیرا، در تصرف سلوکیان بودند.[۱۴] اقتدار دولت پرگامنه به مویی بند بود که یومنس دوم (سلطنت ۱۹۷–۱۵۹ پیش از میلاد)[۱۵] در سال ۱۹۷ پیش از میلاد بر تخت نشست. یومنس دوم در پی اتحاد با اتحادیه اخائیه برآمد، پیشنهاد ازدواج و اتحاد با سلوکیان را رد کرد، و در جنگ‌های سلوکیان و رومیان ۱۹۲–۱۸۸ پیش از میلاد از روم پشتیبانی کرد.[۱۶] در سال ۱۸۸ پیش از میلاد، پس از پایان جنگ با پیمان آپامئا، رومیان دارایی‌های آنتیوخوس سوم شکست‌خورده را در آسیای صغیر تصرف کردند و میسیا، لیدیه، فریگیه و پامفیلیه را به پادشاهی پرگامون، و کاریه، لیکیه و پیسیدیه، در گوشه جنوب‌غربی آسیای صغیر، را به ردس، متحد دیگر روم، واگذار کردند. بعدها رومیان این دارایی‌های ردس را نیز به پرگامون بخشیدند. این تصرفات، افزایشی عظیم در اندازه و نفوذ پرگامون بود. در دوران سلطنت یومنس دوم، پرگامنه‌ها همچنین در جنگ گالاتیا، با پروسیاس یکم (حدود ۱۸۸–۱۸۴ پیش از میلاد؟) و با فارناک یکم، پادشاه پنتوس (حدود ۱۸۳–۱۷۹ پیش از میلاد؟) جنگیدند، و بار دیگر در سومین جنگ مقدونیه (۱۷۱–۱۶۸ پیش از میلاد) به رومیان یاری رساندند.[۱۶] یومنس دوم همچنین با موفقیت در سیاست‌های سلوکی مداخله کرد و به آنتیوخوس چهارم در تلاشش برای گرفتن تخت از هلیودوروس (وزیر) یاری رساند.[۱۶]

یومنس دوم در دهه پایانی زندگی‌اش بیمار بود و برادرش، آتالوس دوم فیلادلفوس، در سال ۱۵۹ پیش از میلاد جانشین او به‌عنوان پادشاه شد، هرچند آتالوس دوم پیش از آن نیز بسیاری از مسئولیت‌های کلیدی را بر عهده گرفته بود. او پیش از پادشاه‌شدن، فرمانده‌ای نظامی بود. در سال ۱۹۰ پیش از میلاد در نبرد ماگنزیا شرکت کرد، که پیروزی نهایی رومیان در جنگ علیه سلوکیان بود. در سال ۱۸۹ پیش از میلاد، نیروهای پرگامنه را که در جنگ گالاتیا از پهلوی سپاه روم تحت فرماندهی گنائوس مانلیوس وولسو حرکت می‌کردند، رهبری کرد. او همچنین فرمانده اصلی در جنگ با پونتوس بود. پس از آنکه خود به پادشاهی رسید، در سال‌های ۱۵۶–۱۵۴ پیش از میلاد با کمک رومیان با پروسیاس دوم بیتینیا جنگید.[۱۷] او همچنین با آریاراتس پنجم کاپادوکیه پیمان بست و نیروهایی به رهبری پسر او، دیمیتریوس، دریافت کرد. آتالوس قلمرو خود را گسترش داد و شهرهای فیلادلفیا و آتالیا-در-پامفیلیه را بنیاد نهاد. در سال ۱۵۲ پیش از میلاد، این دو پادشاه و روم به الکساندر بالاس در تلاش موفقش برای آغاز جنگ داخلی در امپراتوری سلوکی و تصرف تخت سلوکی از دیمتریوس یکم کمک و آن را تأمین مالی کردند. در سال ۱۴۹ پیش از میلاد، آتالوس به نیکومدس دوم اپیفانس کمک کرد تا تخت بیتینیا را از پدرش، پروسیاس دوم، بگیرد.[۱۸] آتالوس دوم همچنین در جنگ چهارم مقدونیه، آخرین جنگی که مقدونیه را به‌عنوان یک نیروی سیاسی نابود کرد، به رومیان یاری رساند.[۱۹]

سال‌های پایانی (۱۳۸–۱۲۹ پیش از میلاد)

از دوران سلطنت آخرین پادشاه آتالید، آتالوس فیلومتر، چندان چیزی در منابع باستانی باقی نمانده است؛ این منابع بیشتر بر شخصیت فردی او متمرکزند تا شرح رویدادهای دوران سلطنتش. به‌نظر می‌رسد او همچنان به دفاع نظامی از پادشاهی‌اش ادامه داد و پرستش‌ها و آثار دینی گوناگونی را تأمین مالی کرد. او فرزندی نداشت و در وصیت‌نامه‌اش، با مرگش در سال ۱۳۳ پیش از میلاد، قلمرو خود را به جمهوری روم بخشید.[۲۰][۲۱] با این حال، در روم بحث‌هایی درباره پذیرفتن یا نپذیرفتن این وصیت‌نامه آغاز شد. در همین حال، مردی به نام آریستونیکوس، که مدعی بود فرزند نامشروع یومنس دوم است، نام سلطنتی یومنس سوم را برای خود برگزید، تلاش کرد وصیت‌نامه آتالوس سوم را باطل کند، و ظاهراً دست‌کم در بخش‌های مرکزی امپراتوری پرگامنه به قدرت رسید. در سال ۱۳۱ پیش از میلاد، روم سپاهی علیه او فرستاد که شکست خورد. با این حال، نیروی دومی در سال ۱۳۰ پیش از میلاد یومنس سوم را شکست داد. آنان پادشاهی پیشین پرگامون را ضمیمه کردند که به آسیا (استان رومی) بدل شد.[۲۲][۲۳]

شهرسازی و معماری

پس از گسترش اندازه و اعتبار پرگامنه در آغاز سده دوم پیش از میلاد، پادشاه یومنس دوم برنامه ساخت‌وسازی گسترده‌ای در پرگامون را متناسب با جایگاه تازه پایتخت آغاز کرد.[۲۴] او کتابخانه پرگامون را که احتمالاً پدرش، آتالوس یکم، آغاز کرده بود، گسترش داد؛ این کتابخانه به معبد تازه‌ساخته آتنا که پیش‌تر ذکر شد، پیوسته بود. او همچنین در اواخر دهه ۱۸۰ پیش از میلاد، ساخت محراب پرگامون بزرگ را آغاز کرد.

آتالیدها همچنین در بسیاری از شهرهای دیگر درون قلمرو خود، فعالیت‌های ساختمانی قابل‌توجهی انجام دادند. با این حال، هیچ سبک معماری مشخصی که بتوان آن را «آتالیدی» نامید، قابل شناسایی نیست.[۲۵]

شهرهایی که به نام آتالیدها نام‌گذاری شدند عبارت بودند از آتالیا در لیدیه، که امروزه یانان‌تپه نام دارد، و آنتالیا، که امروزه همان آنتالیای کنونی است.

دین و ایدئولوژی

دو پرستش برجسته در پرگامون آغازین عبارت بودند از پرستش اسرار کابیریان، مجموعه خدایانی که احتمالاً خاستگاه اصلی آنان فریگیهای یا تراکیهای بود و بعدها با باورها و اسطوره‌های یونانی همگون شد، و کوریبانتیان، پرستندگان الهه مادر سیبل (اسطوره) (که احتمالاً معادل آسیای صغیری الهه یونانی رئا (اسطوره) بود). آثار هنری و پیکره‌های گوناگونی برای آنان ساخته شد. پرستش سیبل بعدها با تاریخ روم پیوند خورد. به گفته تیتوس لیویوس، در جریان دومین جنگ پونی میان روم و کارتاژ (۲۰۵ پیش از میلاد)، اوراکل سیبیل به سنا گفت که اگر پرستش Mater Deum Magna Idaea (Magna Mater = «مادر بزرگ») به روم وارد شود، کارتاژ شکست خواهد خورد. در آن زمان، پرگامون نزدیک‌ترین متحد روم در ناحیه شرق مدیترانه یونانی بود و رومیان در پی یافتن آثاری از آن منطقه بودند که با این درخواست همخوانی داشته باشد؛ نزدیک‌ترین الهه معادل، سیبل بود. سنگی مقدس که به سیبل اختصاص داشت و تحت مسئولیت پرگامنه‌ها بود، ظرف یک سال (و احتمالاً همراه با آثار دیگری) به روم فرستاده شد، و پرستش تازه در روم، افتخار پیروزی نهایی روم در سال ۲۰۱ پیش از میلاد را به خود اختصاص داد.[۱۲][۲۶]

پرستش مهم دیگر، هرچند در جهان هلنیستی رایج‌تر، پرستش الهه آتنا بود. به‌نظر می‌رسد معبدی برای آتنا در آغاز سده سوم پیش از میلاد، زمانی که لوسیماخوس هنوز حاکمیت سلوکیان را به رسمیت می‌شناخت، ساخته شده باشد و تصاویر آتنا بر روی سکه‌ها ظاهر شدند. جشنی نیز به نام «پان‌آتنائیا» برگزار می‌شد، اما چیزی درباره آن دانسته نیست. تا سال ۲۲۰ پیش از میلاد، ثبت شده که آتالوس یکم بازی‌های مهمی به افتخار آتنا برگزار کرده و احتمالاً محدوده معبد آتنا را گسترش داده است. در جایی، خواه در پایان سلطنت آتالوس یکم یا نزدیک آغاز سلطنت یومنس دوم، لقب محلی «نیکیفوروس» («ارزانی‌دارنده پیروزی») به آتنا داده شد. یومنس دوم معبدی تازه و باشکوه دو طبقه برای آتنا ساخت، جشن به افتخار او را در سال ۱۸۱ پیش از میلاد با نام جشن نیکیفوریا بازبنیاد نهاد، و مکانی بیرون از شهر را به نام نیکیفوریون وقف کرد. نیکیفوریا مهم‌ترین جشن دینی پرگامون در سده دوم پیش از میلاد بود.[۲۷]

یکی از نمونه‌های برجسته هنر دینی در پرگامون، حاشیه زینتی در بخش درونی محراب پرگامون است که زندگی تلفوس، پسر نیمه‌خدای هراکلس، را به تصویر می‌کشد. سلسله حاکم، تلفوس را به شهر خود پیوند می‌داد و او را نیای افسانه‌ای شهر و جد آتالیدها می‌دانست. پرگامون، که بسیار دیرتر از همتایانش در غرب وارد جهان یونانی شده بود، نمی‌توانست به میراث الوهی مشابه شهر-دولت‌های کهن‌تر ببالد و از این‌رو ناچار بود جایگاه خود را در اسطوره‌شناسی یونانی، به‌گونه‌ای واپس‌نگرانه، پرورش دهد. حاشیه بیرونی محراب، که خدایان را در حال شکست‌دادن گیگانت‌ها نشان می‌دهد، احتمالاً استعاره‌ای از شکست گالاتیان و گول‌ها به دست آتالیدها بود. همسو کردن خود با خدایان المپی، راه دیگری برای مشروعیت‌بخشی به سلسله آنان بود. به همین ترتیب، آتالیدها به‌گونه‌ای غیرقابل‌باور، پیوندی با اسکندر مقدونی از طریق پرگاموس، شخصیتی کاملاً حاشیه‌ای که پسر آندروماخه و نئوپتولموس بود، ادعا می‌کردند. به گفته آتالیدها، پرگاموس شهر پرگامون را بنیاد نهاده و آن را به نام خود نامیده بود، در حالی که آنان مدعی بودند آندروماخه، نیای دوری برای المپیاس، مادر اسکندر، بوده است.[۲۸]

قلمرو

سلسله پرگامون

سلسله آتالید
Δυναστεία των Ατταλιδών
کشورپادشاهی پرگامون
منطقه کنونیغرب آسیای صغیر
خاستگاهپافلاگونیا
بنیانگذارفیلتایروس
آخرین حاکمآتالوس فیلومتر
آخرین رهبریومنس سوم (آریستونیکوس)
عزل۱۳۳ پیش از میلاد

آگاهی از تاریخ‌های سلطنت پادشاهان آتالید عمدتاً بر پایه جغرافیای استرابون است، همراه با چند تصحیح جزئی از سوی مورخان امروزی برای اشتباهات ظاهری قلمی.[۲۹][۳۰]

یکی از جنبه‌های برجسته تبلیغات سلسله‌ای آتالیدها، وحدت خانواده و پرهیز از نزاع‌های کوچک شاهانه میان خواهر و برادرها بود، نزاع‌هایی که همسایگانشان را در جنگ‌های داخلی و ترورها می‌بلعید. آتالیدها، شاید برانگیخته از بی‌ثباتی ادعای سلطنتی خود، همکاری چشمگیری میان یکدیگر نشان می‌دادند. پولیبیوس از زبان فیلیپ پنجم مقدونی، دشمن آتالیدها، آنان را به‌خاطر وحدتشان که در موفقیتشان نقش اساسی داشت می‌ستاید، در حالی که او بر کینه میان پسران خود که پادشاهی آنتیگونی مقدونیه را فروپاشاند، ماتم می‌گیرد. هرچند این گفت‌وگو قطعاً ابداعی ادبی بود، به‌نظر می‌رسد که درست باشد که دربار سلطنتی آتالید از رسوایی پرهیز می‌کرد و به‌خوبی توجه عموم شهروندان را جلب می‌کرد.[۳۱]

تبارنامه آتالیدها

آتالوس
∞ بوا
فیلتایروس
فرمانروای پرگامون
۲۸۲–۲۶۳ پیش از میلاد		یومنس
∞ ساتیرا		آتالوس
یومنس یکم
فرمانروای پرگامون
۲۶۳–۲۴۱ پیش از میلاد		فیلتایروس (؟)آتالوس
∞ آنتیوخیس		یومنس (؟)
آتالوس یکم سوتر
پادشاه پرگامون
۲۴۱–۱۹۷ پیش از میلاد		آپولونیس
(؟)یومنس دوم سوتر
پادشاه پرگامون
۱۹۷–۱۵۹ پیش از میلاد		استراتونیکه پرگامونی
دختر آریاراتس چهارم کاپادوکیه		آتالوس دوم فیلادلفوس فیلادلفوس
پادشاه پرگامون
۱۵۹–۱۳۸ پیش از میلاد		فیلتایروسآتنائوس
یومنس سوم آریستونیکوس
پادشاه پرگامون
۱۳۳–۱۲۹ پیش از میلاد		آتالوس فیلومتر فیلومتور
پادشاه پرگامون
۱۳۸–۱۳۳ پیش از میلاد

پانویس

  1. ↑ Kosmetatou 2003, pp. 159–160.
  2. ↑ Kosmetatou 2003, pp. 160–161.
  3. 1 2 Hansen 1971, pp. 17–19.
  4. 1 2 Kosmetatou 2003, p. 161.
  5. ↑ Hansen 1971, pp. 28–29.
  6. ↑ Pausanias, Description of Greece, 1.8.1
  7. ↑ Hansen 1971, pp. 30–31.
  8. 1 2 Hansen 1971, pp. 34–36.
  9. 1 2 Hansen 1971, pp. 36–43.
  10. ↑ Green, P., "The Road to Sellasia". Alexander to Actium, pp. 264-265
  11. ↑ Hansen 1971, pp. 46–50.
  12. 1 2 Kosmetatou 2003, p. 163.
  13. ↑ Hansen 1971, pp. 57–60.
  14. ↑ Allen 1983, pp. 77, 86.
  15. ↑ Attalus, Eumenes II Soter
  16. 1 2 3 Allen 1983, pp. 76–81.
  17. ↑ Hansen 1971, pp. 133–135.
  18. ↑ Hansen 1971, pp. 136–139.
  19. ↑ Allen 1983, pp. 81–83.
  20. ↑ Allen 1983, pp. 84–85.
  21. ↑ Shipley 2000, pp. 318–319.
  22. ↑ Dreyer & Engelmann 2003, pp. 66–90.
  23. ↑ Daubner 2006.
  24. ↑ Laufer 2021, pp. 1 and 20–26.
  25. ↑ Laufer 2021.
  26. ↑ Hansen 1971, pp. 50–51, 434–436.
  27. ↑ Allen 1983, pp. 122–129.
  28. ↑ Kosmetatou 2003, pp. 164–165, 167–168.
  29. ↑ Allen 1983, pp. 9–11, 181–183.
  30. ↑ Strabo, Geography, 13.4.1-2; 623-624
  31. ↑ Kosmetatou 2003, pp. 168–170.

کتابنامه

منابع امروزی
  • Allen, Reginald E. (1983). The Attalid Kingdom: A Constitutional History. Oxford: Clarendon Press. ISBN 0-19-814845-3.
  • Daubner, Frank (2006). Bellum Asiaticum. Der Krieg der Römer gegen Aristonikos von Pergamon und die Einrichtung der Provinz Asia [Bellum Asiaticum. The Roman war against Aristonikos of Pergamon and the establishment of the province of Asia] (Second ed.). Munich: Utz. ISBN 3-8316-0625-0.
  • Dreyer, Boris; Engelmann, Helmut (2003). Die Inschriften von Metropolis 1: Städtische Politik unter den Attaliden und im Konflikt zwischen Aristonikos und Rom. Die Inschriften für Apollonios von Metropolis [The Inscriptions of Metropolis 1: Urban Politics under the Attalids and in the Conflict between Aristonikos and Rome. The Inscriptions for Apollonios of Metropolis]. Inschriften griechischer Städte aus Kleinasien, volume 63. Bonn: Habelt. ISBN 3-7749-3203-4.
  • Hansen, Esther V. (1971) [1947]. The Attalids of Pergamon. Cornell Studies in Classical Philology, volume 36 (Second ed.). Ithaca and London: Cornell University Press. ISBN 0-8014-0615-3. LCCN 71-142284.
  • Kosmetatou, Elizabeth (2003). "The Attalids of Pergamon". In Erskine, Andrew (ed.). A Companion to the Hellenistic World. Blackwell. pp. 159–174. ISBN 0-631-22537-4.
  • Laufer, Eric (2021). Architektur unter den Attaliden. Pergamon und die Städte zwischen herrscherlichem Bauengagement und Lokaltradition [Architecture under the Attalids. Pergamon and the cities between imperial building projects and local tradition]. Pergamenische Forschungen, volume 19. Wiesbaden: Harrassowitz. doi:10.34780/a6yg-86o8. ISBN 978-3-447-11562-9.
  • Shipley, Graham J. (2000). The Greek World After Alexander, 323–30 BC. The Routledge History of the Ancient World. Routledge.


منابع باستانی
مطالعه بیشتر
  • Austin, M. M., "The Attalids of Pergamum", The Hellenistic World from Alexander to the Roman Conquest: A Selection of Ancient Sources in Translation, Cambridge University Press, 2006; شابک ‎۹۷۸−۰۵۲۱۵۳۵۶۱۸.
  • Dignas B., "Rituals and the Construction of Identity in Attalid Pergamon" in Dignas B, Smith RRR (eds.), Historical and Religious Memory in the Ancient World, Oxford University Press, 2012; شابک ‎۹۷۸−۰۱۹۹۵۷۲۰۶۹.
  • Hopp, Joachim (1977). Untersuchungen zur Geschichte der letzten Attaliden [Studies on the history of the last Attalids]. Vestigia, vol. 25. Munich: Beck, شابک ‎۳−۴۰۶−۰۴۷۹۵−۵.

پیوند به بیرون


پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ پادشاهی آتالید موجود است.


This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.