چپق


چُپُق وسیلهای برای استعمال دود حاصل از تنباکو است. چپق تلفظی ترکی از واژه «چوبک» فارسی است.[۱] چوبک فارسی مصغر چوب و بمعنی چوب تر نازک، تَرکه و شاخهٔ راست و جوان و تر است.[۲] کلمه چوبک فارسی با تلفظ ترکیشده به زبانهای مختلف ازجمله صرب و کرواتی راه یافتهاست. چپق یک وسیله کشیدن تنباکو با دسته بسیار بلند است که اغلب دارای یک کاسه سفالی است که با سنگهای قیمتی تزئین شدهاست.[۳] طول دسته چپق معمولاً بین ۱٫۲ و ۱٫۵ متر متغیر است. در حالی که چپق در غرب در درجه اول به عنوان پیپ ترکی شناخته میشد،[۴][۵][۶] اما در آغاز در ایران رایج بود. شکل چپق به صورت حُقهای (کاسهای) است که در آن توتون ریخته و لولهای به آن وصل نموده و بر روی توتون آتش گذاشته جهت گرفتن دود میکشند. چپق دارای دستهای است که میانش سوراخ است و وصل به سر چپق، که عموماً ظرف گلی پخته است. یک طرف آن ظرف متصل به دسته است و در طرف دیگر توتون ریخته آتش میدهند تا بهتدریج بسوزد و دود بدهد.[۷]
پیپ غربی، نگاری چینی، چِلِم و چپق سرخپوستی دستگاههای مشابه چپق خاورمیانهای در دیگر نقاط جهان هستند.[۸][۹] چپق به عنوان یک دستگاه تدخین قدیمی امروزه به ندرت تولید میشود. استفاده از آنها در ترکیه و خاورمیانه ممکن است با افزایش محبوبیت قلیان و سیگار از بین رفته باشد. کاسههای قدیمی چپق را هنوز هم میتوان به عنوان عتیقه خریداری کرد. پیپهای مشابه زمانی در شمال آفریقا برای کشیدن حشیش استفاده میشد.[۱۰] برخی از چپقهای تخصصی به عنوان لولههای بلند و نگهدارنده سیگار تولید شدند. برخی دارای دهانههای جداشدنی بودند. معروف بود که انور پاشا[۱۱] و جرجیس الجوهری، رهبر قبطی مصر که توسط ناپلئون در سال ۱۷۹۸ به عنوان مباشر کل مصر منصوب شد، چپق میکشیدند.[۱۲][۱۳]
پیپ اصالتاً از اروپا وارد ایران شده است و در ایران چپق تقریباً معادل آن در نظر گرفته میشود با این تفاوت که معمولاً دسته چوبی و کاسه گلی دارد و نوع دیگری از توتون در آن استفاده میشود.[۱۴]
بر طبق روایات غیرقابل یقین این وسیله نخستین بار در اوایل سده شانزدهم میلادی به وسیله شخصی به نام «سید محمد امین قوچانی» از اروپا وارد ایران شد و در ایران به شکل چپق ایرانی رواج یافت. روایت دیگر وارد شدن پیپ اروپایی توسط پرتغالیها در سال ۹۱۳ هجری قمری و متحول شدن آن به چپق در ایران است که شکل دسته چوبی و دسته سفالی و با اندازههای مختلف طول دسته (لوله دود) رواجدارد.[۱۵] امروزه پیپ سازی در ایران یک هنر رواج یافته است.[۱۶] از پیپ سازان مطرح ایرانی می توان به ماسترو رحیمی ملقب به پدر پیپ ایران اشاره کرد .[۱۷]
تصویری از سال ۱۸۳۸ از یک قهوهخانه ترکیهای با مشتریانی که چپقهای ساقهبلند میکشند، این تصویر در کتاب«سفرهایی در قفقاز غربی» اثر ادموند اسپنس نشان داده شدهاست.
«چپقکش»، اثر رودولف ارنست
جستارهای وابسته
پیوند به بیرون
منابع
- ↑ "chibouk", Dictionary.com Unabridged (v 1.1). Random House, Inc. 2009.
- ↑ لغتنامه دهخدا: چپق
- ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 6 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 118.
- ↑ "chibouk". Collins English Dictionary (13th ed.). HarperCollins. 2018. ISBN 978-0-008-28437-4.
- ↑ "chibouk", Dictionary.com Unabridged (v 1.1). Random House, Inc. 2009.
- ↑ لغتنامه دهخدا: چپق
- ↑ "chibouk". The Chambers Dictionary (9th ed.). Chambers. 2003. ISBN 0-550-10105-5.
- ↑ "Hashish". Archived from the original on 2013-04-29. Retrieved 2013-05-04. Probert Encyclopedia - "Chibouk"
- ↑ Detail of 1910 CORBIS photo of Enver Pasha smoking a chibouk
- ↑ "Archived copy". Archived from the original on 2013-04-29. Retrieved 2013-05-04.
{{cite web}}: نگهداری یادکرد:عنوان آرشیو به جای عنوان (link) Probert Encyclopedia - "Chibouk" - ↑ Detail of 1910 CORBIS photo of Enver Pasha smoking a chibouk
- ↑ تاریخچه ی چپق در ایران و جهان. «انجمن پیپ». دریافتشده در ۲۰۲۴-۱۰-۲۹.
- ↑ Chisholm, Hugh, ed. (1911). . Encyclopædia Britannica (به انگلیسی). Vol. 6 (11th ed.). Cambridge University Press. p. 118.
- ↑ ""Episode 11 Tobacco Pipes" by Robert Cassanello". stars.library.ucf.edu. Retrieved 2016-01-11.
- ↑ Davey, Mike. "The European Tobacco Trade From the 15th to the 17th Centuries". University of Minnesota. Archived from the original on 6 November 2018. Retrieved 31 December 2017.
- ↑ «پیپهای دستساز نماد هنر ایرانی». تابناک | TABNAK. ۱۴۰۳-۱۰-۰۲. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۰۷.
- ↑ «هنر ماسترو رحیمی و تحول پیپسازی در ایران». خبرگزاری آنا. ۱۴۰۳-۰۷-۲۴. دریافتشده در ۲۰۲۵-۰۵-۰۷.