کافه فلوریان

کافه فلوریان

نوع	خصوصی
بنا نهاده	۱۷۲۰ (۱۷۲۰-خطا: زمان نامعتبر}})
دفتر مرکزی	میدان سن مارکو، ونیز
وبگاه	www.caffeflorian.com

کافه فلوریان یک قهوه‌خانه در پروکوراتیه نووه واقع در میدان سن مارکو، ونیز است. این مکان در سال ۱۷۲۰ تأسیس شد و قدیمی‌ترین قهوه‌خانهٔ فعال در ایتالیا و یکی از قدیمی‌ترین‌های جهان است (قدیمی‌ترین قهوه‌خانهٔ فعال جهان کوئینز لین کافی هاوس در آکسفورد است که در سال ۱۶۵۴ تأسیس شد).

فلوریان در ۲۹ دسامبر ۱۷۲۰ با دو اتاق ساده با نام ونیز پیروزمند افتتاح شد، اما خیلی زود به نام کافه فلوریان شناخته شد که برگرفته از نام مالک اولیهٔ آن، فلوریانو فرانچسکونی بود. در آغاز، شخصیت‌های مشهوری چون نمایشنامه‌نویس کارلو گولدونی، گوته و کازانووا به آن رفت‌وآمد می‌کردند. کازانووا احتمالاً به این دلیل جذب آن شد که کافه فلوریان تنها قهوه‌خانه‌ای بود که اجازهٔ ورود زنان را می‌داد. بعدها لرد بایرون، مارسل پروست و چارلز دیکنز نیز مشتریان همیشگی آن شدند. در میانهٔ قرن هجدهم، این کافه یکی از معدود مکان‌هایی بود که روزنامهٔ اولیهٔ گاسپارو گوتزی با عنوان گازتای ونتا در آن فروخته می‌شد و محلی برای گردهمایی افراد از طبقات اجتماعی مختلف بود. در سال ۱۷۵۰، فلوریان به چهار اتاق توسعه یافت.

در سال ۱۷۷۳، والنتینو فرانچسکونی، نوهٔ فلوریانو، کسب‌وکار را به دست گرفت. در ۱۷۹۶، در فضای انقلابی ناشی از انقلاب فرانسه، دولت ونیز نگران گسترش افکار انقلابی در شهر بود. فلوریان به دلیل مشتریان بین‌المللی، به پاتوق بسیاری از ژاکوبن‌های فرانسوی تبدیل شده بود و به همین دلیل بازرسان دولتی دستور تعطیلی موقت آن را صادر کردند.^[۱] پس از ورود ارتش فرانسه در مه ۱۷۹۷، فرانچسکونی تابلوی «ونیز پیروزمند» را پایین آورد و تابلوی جدیدی با نام «فلوریان» نصب کرد.

در ۱۸۱۴، والنتینو کافه را به پسرش آنتونیو سپرد. تا سال ۱۸۵۸، این مکان به دست وینچنزو پورتا، جووانی پاردلی و پیترو باکانلو افتاد و نیازمند بازسازی بود. لودوویکو کادورین مأمور بازسازی و طراحی مجدد دکوراسیون داخلی شد و اتاق‌های جدیدی با نام‌های «اتاق سنا»، «اتاق یونانی»، «اتاق چینی» و «اتاق شرقی» اضافه کرد.

در قرن نوزدهم، فلوریان نقشی مهم در جنبش ریسورجیمنتو ایفا کرد، چرا که «اتاق سنا» محل گردهمایی میهن‌پرستان ونیزی بود. در جریان انقلاب ۱۸۴۸ ونیز، فلوریان حتی به‌طور موقت به بیمارستانی برای مجروحان تبدیل شد.^[۲]

بازسازی‌های دیگری در سال‌های ۱۸۷۲ و ۱۸۹۱ انجام شد و دو اتاق دیگر با نام‌های «تالار مردان نامدار» و «تالار فصل‌ها» به آن اضافه گردید. در سال ۱۹۲۰ نیز «اتاق لیبرتی» به مناسبت دویست سالگی افتتاح شد.

در سال ۱۸۵۸، کافه توسط لودوویکو کادورین بازسازی کامل شد. او از بهترین هنرمندان ونیز برای تزئین اتاق‌ها دعوت کرد. اتاق سنا توسط جاکومو کاسا با نقاشی‌هایی چون «عصر روشنگری یا پیشرفت» و «تمدن، ملت‌ها را آموزش می‌دهد» تزئین شد.^[۳] اتاق چینی و اتاق شرقی با نقاشی‌های آنتونیو پاسکوتی الهام‌گرفته از شرق تزئین شدند. تالار مردان نامدار با پرترهٔ ده شخصیت بزرگ ونیزی از جمله مارکو پولو، تیتیان و آندره‌آ پالادیو مزین شد. تالار فصل‌ها یا «تالار آینه‌ها» توسط وینچنزو روتا با چهار تصویر زنانه به‌نمایشگر فصل‌ها تزئین گردید.^[۴] در سال ۱۹۲۰ نیز اتاق لیبرتی با سبک آرت نوو اضافه شد.

از سال ۱۸۹۳، به ابتکار ریکاردو سلواتیکو، فلوریان به محل برگزاری نمایشگاه بین‌المللی هنر معاصر تبدیل شد که بعدها به بیناله ونیز مشهور شد.^[۵] از سال ۱۹۸۸ تاکنون، فلوریان هر دو سال میزبان نمایشگاه‌های هنری معاصر است.

• 
  نشان کافه فلوریان
• 
  اتاق سنا
• 
  سقف اتاق سنا اثر جاکومو کاسا
• 
  اتاق چینی
• 
  اتاق شرقی
• 
  تالار فصل‌ها
• 
  تالار مردان نامدار
• 
  اتاق لیبرتی

در اوایل قرن بیست‌ویکم، فلوریان شعبه‌ای در مرکز فلورانس افتتاح کرد.

• "Caffè Florian (به زبان انگلیسی، ایتالیایی و فرانسوی)". 2006. Retrieved 6 February 2007.
• Pastor, Barbara, e Andrea Libralesso. Sala degli uomini illustri. Ultimo restauro al Florian. ونیز: Caffè Florian, 2012.
• Reato, Danilo. Il Caffè Florian. ونیز: Filippi Editore, 1984.
• De Laroche, Robert. Caffè Florian. ونیز: Caffè Florian, 2008.