گنجینه بوسکورئاله

گنجینه بوسکورئاله
آینه‌ای از گنجینه بوسکورئاله، همان‌طور که در موزه لوور به نمایش گذاشته شده است
موادنقره
خلق‌شدهقرن اول میلادی (عمدتاً)
مکان کنونیلوور، پاریس و موزه بریتانیا، لندن

گنجینه بوسکورئاله مجموعه‌ای بزرگ از اشیاء نفیس نقره و طلا مربوط به دوران روم باستان است که در خرابه‌های ویلا دلا پیزانلا در بوسکورآله، نزدیک پمپئی، جنوب ایتالیا کشف شده است. این گنجینه که شامل بیش از صد قطعه ظروف نقره و همچنین سکه‌های طلا و جواهرات است، اکنون بیشتر در موزه لوور پاریس نگهداری می‌شود، اگرچه بخش‌هایی از این گنجینه را می‌توان در موزه بریتانیا نیز یافت.[۱]

تاریخچه

ویلا دلا پیزانلا، واقع در شمال‌غربی پمپئی در منطقه بوسکورئاله، یکی از نمونه‌های برجسته ویلا روستیکا در جهان رومی است که در پی فوران آتشفشان وزوو در سال ۷۹ میلادی زیر لایه‌های ضخیم خاکستر آتشفشانی مدفون شد. این ویلا طی چند فصل باستان‌شناسی مورد کاوش قرار گرفت و فرضیه وجود یک مزرعه رومی به وسعت حدود ۱۰۰۰ متر مربع با بخش‌های مسکونی و کشاورزی کاملاً تفکیک‌شده را تأیید کرد.

اگرچه کشف اولیه ویلا در سال ۱۸۷۶ صورت گرفت، اما نقطه عطف حفاری‌ها در ۱۳ آوریل ۱۸۹۵ بود، زمانی که در اتاق پرس شراب، جعبه‌ای طاق‌دار حاوی گنجینه‌ای بی‌نظیر کشف شد. این جعبه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره‌ای و کیسه‌ای چرمی پر از سکه‌هایی به ارزش هزار آئورئوس طلایی بود. گواهی بر ثروت قابل‌توجه مالک و سطح بالای زندگی در این مزرعه. رها شدن اشیای قیمتی در پمپئی و مناطق اطراف آن، از جمله در ویلا دلا پیزانلا، بازتابی از وحشت و شتابی است که مردم در هنگام فرار از فاجعه تجربه کردند. این گنجینه نه‌تنها ارزش تاریخی و هنری دارد، بلکه سندی زنده از زندگی روزمره، ثروت، و تراژدی انسانی در واپسین لحظات یک تمدن مدفون‌شده است.

بیشتر گنجینه بوسکورآله در سال ۱۸۹۵ به‌طور قانونی به چندین دلال و مجموعه‌دار اروپایی فروخته شد، زیرا اولین قانون مهم ایتالیا که صادرات کالاهای فرهنگی را تنظیم می‌کرد، قانون شماره ۱۸۵ مصوب ۱۹۰۲ بود. حتی در آن زمان، دولت حق رد داشت؛ وقتی سکه‌ها و آثار باستانی به مدیر موزه باستان‌شناسی ملی ناپل پیشنهاد شد، قیمت درخواستی را بسیار بالا دانست و پیشنهاد را رد کرد. بخشی از آن بعداً توسط بارون ادموند دو روچیلد خریداری شد که آن را در سال ۱۸۹۶ به موزه لوور اهدا کرد. بارون دو روچیلد (۱۹ اوت ۱۸۴۵–۲ نوامبر ۱۹۳۴) عضو فرانسوی خانواده بانکدار روچیلد بود. با توجه به تعداد اقلام، وزن آنها بیش از ۳۰ کیلوگرم، کیفیت فنی و ارزش زیبایی‌شناختی آنها، سرویس نقره‌ای بوسکورآله از جمله مهم‌ترین و معتبرترین سرویس‌های این دوره است.

گمان می‌رود که اشیای ارزشمند، از جمله مجموعه ظروف نقره‌ای، پیش از فوران آتشفشان کوه وزوو در سال ۷۹ میلادی، به‌طور عمدی در انبار ویلا پنهان شده بودند—اقدامی اضطراری برای محافظت از دارایی‌ها در برابر فاجعه‌ای قریب‌الوقوع. نام «ماکسیما» که بر بسیاری از این ظروف نقش بسته، به‌عنوان آخرین مالک احتمالی این مجموعه شناخته می‌شود. در نزدیکی محل کشف، اسکلت زنی یافت شد، اما هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که هویت او را با ماکسیما یکسان بداند. بر اساس شواهد موجود، مالک ویلا و کل املاک آن احتمالاً لوسیوس کائکیلیوس لوکوندوس، بانکدار برجسته‌ای از پمپئی بوده است—شخصیتی که ثروت دودمان ژولیو کلودین را در کامپانیا به ارث برده و بنا بر فرضیه‌ای، پدر ماکسیما بوده است.[۲] این پیوند خانوادگی، اگرچه تأیید نشده، اما در کنار نام‌های حک‌شده بر ظروف نقره‌ای و موقعیت اجتماعی مالک، تصویری انسانی و تاریخی از سرنوشت یک خانواده رومی در لحظه‌ای بحرانی از تاریخ ارائه می‌دهد.

توضیحات

این گنجینه شامل ۱۰۹ قطعه ظروف نقره و همچنین جواهرات طلا (گردنبند، دستبند و گوشواره) و بیش از ۱۰۰۰ سکه طلا است. قدمت اقلام موجود در این گنجینه از قرن چهارم پیش از میلاد تا قرن اول میلادی متفاوت است. بسیاری از اقلام نقره‌ای این گنجینه ، شاهکارهای هنری رومی محسوب می‌شوند که فقط می‌توانستند متعلق به اقشار بسیار نخبه جامعه باشند. به نظر می‌رسد چند شیء نیز میراث خانوادگی باشند که نسل به نسل منتقل شده‌اند. بر روی بخش‌هایی از این گنجینه، نام ماکسیما حک شده است که احتمالاً مالک اصلی آن بوده است. برخی از شناخته‌شده‌ترین اقلام این گنجینه عبارتند از:

تصویری احتمالاً از کلئوپاترا سلن دوم، ملکه موریتانی (دختر کلئوپاترا هفتم مصر)، با پوست سر فیل، تصویر برجسته برجسته بر روی یک ظرف نقره‌ای طلاکاری شده، از گنجینه بوسکورآله، اوایل قرن اول میلادی[۳][۴]
  • جام اسکایفوس آگوستوس در یک لشکرکشی نظامی، نشسته و احاطه شده توسط لیتورها و ستوان‌هایش، در حالی که به بربرهای التماس‌کننده بخشش می‌کند. طرف دیگر اسکایفوس، آگوستوس را در میان خدایانی مانند ونوس، کوپید و مارس، که نمایانگر چهار استان فتح شده هستند، نشان می‌دهد.
  • جام اسکایفوس تیبریوس در رژه پیروزی در خیابان‌های رم. امپراتور آینده سوار بر ارابه‌ای اسبی است که شاخه‌ای از برگ بو و عصایی با نوک عقاب در دست دارد. طرف دیگر اسکایفوس ، تیبریوس را در حال قربانی کردن گاو نری در مقابل معبدی برای ژوپیتر نشان می‌دهد.[۵]
  • دو جام نقره‌ای مزین به اسکلت.[۶] این دو جام نقره‌ای دارای تزئینات مشابه و مکمل برجسته‌کاری هستند که اسکلت‌های شاعران تراژیک و کمیک و فیلسوفان مشهور یونانی را در زیر حلقه‌ای از گل رز به تصویر می‌کشند.[۷]
  • یک جفت کانتاروی با گراز چمباتمه زده به صورت برجسته.
  • یک جفت ظرف با مدال‌های برجسته از نیم‌تنه‌های یک مرد و یک زن (اگرچه فقط نیم‌تنه زن دوم باقی مانده است)[۸]
  • بشقابی با مدالیون مرکزی که شخصیت آفریقا را نشان می‌دهد.[۹] در مرکز، نیم‌تنه زنی جوان با کلاهی از پوست فیل، در دست راست یک مار افعی/مار کبرا و در دست چپش ظرفی پر از میوه قرار دارد. نمادگرایی اشیاء اطراف زن و ویژگی‌های چهره‌اش قویاً نشان می‌دهد که این تصویر، تصویری پس از مرگ کلئوپاترا سلن دوم، ملکه موریتانی، همسر جوبا دوم و دختر کلئوپاترا هفتم مصر است و به احتمال زیاد به سفارش بطلمیوس موریتانی، پسر کلئوپاترا سلن دوم (کمی پس از مرگ او در سال ۶/۵ پیش از میلاد) ساخته شده است.
  • یک آینهٔ براق مخصوص لوازم آرایش با انعکاسی درخشان، که عملاً برای تماشای خود استفاده می‌شده است، این تزئین نمایانگر ملاقات لدا و مشتری است که به شکل قو درآمده و سرودی برای زنانگی و شهوانیت است.[۱۰]
  • اونکوئه از الهه‌ای که در حال قربانی کردن گاو نر است
  • جام نقره‌ای بدون ساقه با برآمدگی مرکزی طلاکاری شده و نوارهایی از برگ نیلوفر آبی مربوط به ۳۰۰ سال قبل از میلاد.

رومن اورئی

اورئوس نرون (۵۴–۶۸ میلادی)، ضرابخانه رم، ضرب شده در حدود ۶۵–۶۶ میلادی

هیچ مطالعه رسمی روی سکه‌ها قبل از توزیع آنها در بازار انجام نشد و همان‌طور که اغلب اتفاق می‌افتد، بسیار محتمل است که فهرستی که در سال ۱۹۰۹ منتشر شد شامل مطالبی از یافته‌های دیگر باشد.

جدیدترین سکه از گنجینه بوسکورآله به سال ۷۹ میلادی، یعنی تاریخ فوران آتشفشان، برمی‌گردد. گرمای شدید کوه وزوو، تمام سکه‌های طلا (آوری) را با رنگ قرمز زیبایی که اکنون می‌بینیم، آغشته کرد.

نگارخانه

منابع

  1. ↑ British Museum Collection
  2. ↑ "Exhibition "Silver from the Louvre. Boscoreale Treasure" - National Archaeological Institute with Museum". naim.bg. Retrieved 2015-11-06.
  3. ↑ Walker, Susan (2001), "Gilded silver dish, decorated with a bust perhaps representing Cleopatra Selene", in Walker; Higgs (eds.), Cleopatra of Egypt: from History to Myth, Princeton, N.J.: Princeton University Press (British Museum Press), pp. 312–313, ISBN 978-0-691-08835-8.
  4. ↑ Roller, Duane W. (2003). The World of Juba II and Kleopatra Selene: Royal Scholarship on Rome's African Frontier. New York: Routledge. شابک ‎۹۷۸۰۴۱۵۳۰۵۹۶۹, pp. 141–142
  5. ↑ S. Kleiner, Fred (2007). A History of Roman Art: Enhanced Edition. Clark Baxter.
  6. ↑ "Louvre Collection". Archived from the original on 2016-03-03. Retrieved 2014-10-21.
  7. ↑ "Boscoreale treasure | Louvre Museum | Paris". www.louvre.fr. Archived from the original on 2016-03-03. Retrieved 2015-11-04.
  8. ↑ British Museum Collection
  9. ↑ Louvre Collection
  10. ↑ "Mirror with baluster handle | Louvre Museum | Paris". www.louvre.fr. Archived from the original on 2016-03-18. Retrieved 2015-11-04.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.