آنتونی سنت‌لجر
سر آنتونی سنت‌لجر، نشان بند جوراب (یا سلینجر; حدود ۱۴۹۶ – ۱۶ مارس ۱۵۵۹)، اهل اولکوم و قلعه لیدز در کنت، سیاستمدار انگلیسی و در دوران دودمان تودور لرد نائب ایرلند بود.
تبار
آنتونی سنت‌لجر ارشدترین پسر رالف دوم سنت‌لجر اهل اولکوم در کنت (انگلستان)، از همسرش ایزابیل (یا الیزابت) اوت بود. ایزابیل دختر ریچارد اوت (درگذشته ۸ آوریل ۱۴۸۷، پسر ویلیام اوت) از همسرش الیزابت تیرل، بیوهٔ سر رابرت دارسی (حدود ۱۴۲۰–۲ نوامبر ۱۴۶۹) اهل مالدون (اسکس)، و دختر سر توماس تیرل (درگذشته ۲۸ مارس ۱۴۷۷) اهل هرون در بخش ایست هورندن، اسکس (پسر جان تیرل) بود.[۱][۲]ii
دوران کاری
او در خارج از کشور و در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد.[۳] او به سرعت مورد تفقد و توجه پادشاه هنری هشتم (۱۵۰۹–۱۵۴۷) قرار گرفت و در سال ۱۵۳۷ به عنوان رئیس کمیسیون تحقیق دربارهٔ وضعیت ایرلند منصوب شد. در جریان این کار، او اطلاعات مفید زیادی دربارهٔ آن کشور به دست آورد.[۴] در سال ۱۵۳۹، او لقب سر (شوالیه) دریافت کرد و به عنوان کلانتر کنت منصوب شد.
لرد نائب ایرلند
در ۷ ژوئیه ۱۵۴۰، سر آنتونی به عنوان لرد نائب ایرلند منصوب شد و وظیفه سرکوب ناآرامی‌ها را بر عهده گرفت. او علیه طایفه مک‌مورو-کاوراغ که مدت‌ها ادعای عنوان پادشاه لینستر را داشتند اقدام کرد و به آن‌ها اجازه داد تنها با پذیرش تصدی فئودالی به سبک انگلیسی، زمین‌های خود را حفظ کنند. با سیاستی مشابه، او از خاندان‌های اُمور، اوتول و اوکانر در شهرستان لیش و شهرستان افلی اطاعت محض گرفت. او پس از جلب نظر مساعد اوبراین‌ها در غرب و ارل دزموند در جنوب، توانست مصوبه مجلس را در مجلس ایرلند در دوبلین به تصویب برساند که عنوان پادشاه ایرلند را به پادشاه هنری هشتم و وراث او اعطا می‌کرد. کان اونیل که همچنان سرسختانه و با خشم خصومت می‌ورزید، مجبور به تسلیم شد. این سیاست اتخاذ شد و به نام «تسلیم و واگذاری مجدد» شناخته شد.
سیاست سنت‌لجر عموماً بر پایه میانه‌رویی و مصالحه بود، بیش از آنچه که هنری هشتم تمایل داشت. او رئیس خاندان اوبراین را، زمانی که نشانه‌ای از تمکین نشان داد، برای دریافت عنوان ارل تووموند پیشنهاد کرد. اونیل نیز به عنوان ارل تیرون ملقب شد. به اصرار سنت‌لجر، پادشاه در سال ۱۵۴۱ شش مقام اعیانی جدید ایرلندی ایجاد کرد. سنت‌لجر استدلال کرد که وفاداری اشراف مردم آنگلو-ایرلندی را می‌توان «با هدایای کوچک و تشویق منصفانه بهتر از سخت‌گیری» به دست آورد، که این به نظر انتقادی ضمنی به روش وحشیانه‌ای است که شورش سیلکن توماس با آن سرکوب شده بود. سیاست مصالحه‌جویانه سنت‌لجر ظاهراً موفقیت‌آمیز بوده است: به ویژه خاندان پلونکت که عنوان بارون لوث را دریافت کردند، به حامیان سرسخت تاج‌وتخت بریتانیا تبدیل شدند،[۵] و همچنین خاندان فیتزپاتریک که عنوان بارون آپر اوسوری را دریافت کردند. بارنبی فیتزپاتریک، بارون دوم آپر اوسوری دربار هنری هشتم بزرگ شد و او دوست دوران کودکی و محبوب پسر هنری، ادوارد ششم بود.[۶]
یک شورای اداری در استان مونستر (ایرلند) تأسیس شد و در سال ۱۵۴۴، نیرویی از سربازان ایرلندی برای خدمت در جنگ‌های هنری هشتم بسیج شدند. نفوذ شخصی سنت‌لجر با بروز ناآرامی‌ها هنگام سفر او به انگلستان در سال ۱۵۴۴، و بازگشت سریع نظم پس از بازگشت او چند ماه بعد به اثبات رسید. سنت‌لجر مقام خود را تحت پادشاه ادوارد ششم (۱۵۴۷–۱۵۵۳) حفظ کرد و بار دیگر تلاش‌های شورشی اوبراین‌ها و اوبرن‌ها را به‌طور مؤثر سرکوب کرد. از سال ۱۵۴۸ تا ۱۵۵۰، سر آنتونی در انگلستان بود و با مأموریت معرفی آیین اصلاح‌شده (پروتستان) به آن جزیره به ایرلند بازگشت. روش‌های مصالحه‌جویانه او منجر به فراخوانده‌شدنش در تابستان ۱۵۵۱ شد. پس از به تخت نشستن ملکه ماری یکم (ملکه انگلستان) (۱۵۵۳–۱۵۵۸)، او بار دیگر در اکتبر ۱۵۵۳ به عنوان لرد نائب منصوب شد، اما اتهام نگهداری حساب‌های نادرست باعث شد که در سال ۱۵۵۶ برای سومین بار فراخوانده شود. او در حالی که تحقیقات دربارهٔ آن اتهام همچنان جریان داشت درگذشت؛ در همان زمان، یعنی در سال ۱۵۵۹، به عنوان نماینده مجلس برای کنت انتخاب شده بود.[۷]
شوالیه بند جوراب
در سال ۱۵۴۴، او از سوی پادشاه هنری هشتم به عنوان شوالیه بند جوراب منصوب شد. لوح جایگاه (Stall plate) او همچنان باقی مانده و بر روی جایگاه پیشین او در نمازخانه سنت جرج، قلعه وینزر نصب شده است. در بالای آن این شعار حک شده است: SOMIENE DE MOY DIEN (ظاهراً فرانسوی مخدوش، احتمالاً به معنای souviens de mon dieu، «خداوندگارم را به یاد دارم» ؟) و در بخش پایینی آن با فرانسوی نیمه‌سوادانه (یعنی همراه با خطاهای ابتدایی در جنسیت کلمات):
Du noble et vailant chevalier mesier Antonye Sentleger Deputie pour la roy en son royalme d'Ierlond et une de la estroiet chamber du roy NRE (n(ot)re?) souverain SHR frere et compaignon de la tres noble Ordre de la Jarretiere («از شوالیه نجیب و دلیر، سر آنتونی سنت‌لجر، نماینده پادشاه در پادشاهی ایرلند و یکی از اعضای اتاق خصوصی پادشاه (ما؟) حاکم، SHR؟ برادر و همراه در نجیب‌ترین نشان بند جوراب»).
نشان خانوادگی او شامل سپری است که با نشان بند جوراب احاطه شده و بازوی خانوادگی او را به صورت چهارقسمتی نشان می‌دهد: ۱ و ۴: آبی با طرح شبکه‌ای نقره‌ای (سنت‌لجر)؛ ۲ و ۳: نقره‌ای، سه گیره غل‌وجنجیر قرمز با بندهای سیاه (Donet از سیلهم، رینهام، کنت). پدرکلان (پدربزرگِ پدربزرگِ) سر آنتونی، سر جان سنت‌لجر (درگذشته ۱۴۴۲) اهل اولکوم، با مارجری دونت (یا دونت)، دختر و وارث جیمز دونت (درگذشته ۱۴۰۹) اهل سیلهم ازدواج کرده بود. نشان خود (Crest) او به این شکل است: یک گریفین ایستا (نشان خاندان سنت‌لجر، ویسکونت دونریل: یک گریفین در حال حرکت طلایی (Debrett's Peerage, 1968, p. 365)) و حامیان آن: دو گریفین با بال‌های افراشته (حامیان خاندان سنت‌لجر، ویسکونت دونریل: دو گریفین طلایی یا با بال‌های افراشته، آبی با شبکه نقره‌ای (Debrett's Peerage, 1968, p. 365)).
شخصیت
سنت‌لجر به نظر مردی ستیزه‌جو و محبوبیت‌ناپذیر می‌رسید؛ مسلماً او با دیگر چهره‌های برجسته دولت دوبلین، به ویژه جان آلن، لرد اعظم ایرلند، و جورج براون، اسقف اعظم دوبلین، روابط بسیار بدی داشت. به دنبال شکایات سنت‌لجر، آلن از سمت خود برکنار شد و اگرچه بعدها دوباره به کار گمارده شد، اما این دو مرد کار کردن با یکدیگر را غیرممکن یافتند.[۸] اسقف اعظم براون، سنت‌لجر را به بیان سخنان خیانت‌آمیز متهم کرد و آلن را به عنوان منبع خود معرفی نمود، اما زمانی که آلن برخلاف انتظار از تأیید این گزارش خودداری کرد، این اتهام به جایی نرسید.[۹] هنگامی که سنت‌لجر فرماندهی عالی نظامی را به جیمز باتلر (نهمین ارل اورموند) سپرد، متحدان آلن او را متهم کردند که عمداً دست به این کار زده تا جان اورموند به خطر بیفتد.[۱۰] مرگ مرموز اورموند بر اثر مسمومیت در لندن در سال ۱۵۴۶، به همراه ۱۶ نفر از اعضای خانه‌اش، هنگامی که برای شام به Ely Palace رفته بود، حداقل برای سنت‌لجر بسیار به موقع و مناسب بود، هرچند هیچ مدرک واقعی مبنی بر اینکه او مسئول آن بوده وجود ندارد. سوءظن‌ها همچنان باقی ماند زیرا با وجود ثروت و جایگاه اجتماعی اورموند، تحقیقات درستی دربارهٔ مرگ او انجام نشد.
املاک و مستغلات
علاوه بر به ارث بردن املاک پدری اولکوم که از قرن یازدهم اقامتگاه خاندان سنت‌لجر بود، در سال ۱۵۵۲ مالکیت قلعه لیدز در کنت نیز به او اعطا شد؛ قلعه‌ای که پدربزرگش رالف سنت‌لجر (درگذشته ۱۴۷۰) فرماندار (Constable) آن بوده است.
ازدواج و فرزندان
سنت‌لجر با اگنس وارهام، دختر سر هیو وارهام اهل کرویدون از ماریون، دختر جفری کول، و برادرزادهٔ ویلیام وارهام، اسقف اعظم کانتربری ازدواج کرد.
او از اگنس صاحب حداقل پنج پسر و دو دختر شد، از جمله:
- ویلیام سنت‌لجر، که پیش از پدرش درگذشت، با این حال پسری به نام سر وارهام سنت‌لجر (درگذشتهٔ ۱۶۰۰) از خود به جا گذاشت که پسر خودش ویلیام سنت‌لجر (درگذشتهٔ ۱۶۴۲)، رئیس‌جمهور (فرماندار) مانستر بود.
- وارهام سنت‌لجر
منابع
- ↑ Richardson III 2011, pp. 216–17, 481.
- ↑ Robertson & 1893–95, pp. 70–1.
- ↑ Sentleger, Anthony in Venn, J. & J. A., Alumni Cantabrigienses, انتشارات دانشگاه کمبریج, 10 vols, 1922–1958.
- ↑ Hart, A.R. A History of the King's Serjeants-at-law in Ireland Dublin Four Courts Press 2000 p.30
- ↑ کتابخانه ملی ایرلند Collection No.90 Louth Papers
- ↑ Morris, Christoper The Tudors Fontana edition 1966 p.99
- ↑ "ST. LEGER (SELLENGER), Sir Anthony (c.1496-1559), of Ulcombe and Leeds Castle, Kent". History of Parliament Online. Archived from the original on 31 مه 2014. Retrieved 2012-05-09.
- ↑ O'Flanagan, J. Roderick Lives of the Lord Chancellors of Ireland London 1870
- ↑ O'Flanagan Lives of the Chancellors
- ↑ Robert Dudley Edwards Ireland in the Age of the Tudors Croom Helm London 1977 p.58
- Hasler, M.R.P. & P. W., Biography of St Leger (Sellenger), Sir Anthony (c.1496-1559), of Ulcombe and Leeds Castle, Kent, published in History of Parliament: the House of Commons 1558-1603, ed. P.W. Hasler, 1981
- Richardson, Douglas (2011). Everingham, Kimball G. (ed.). Magna Carta Ancestry: A Study in Colonial and Medieval Families. Vol. III (2nd ed.). Salt Lake City. pp. 216–17, 481. ISBN 978-1-4499-6639-3.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:مکان بدون ناشر (رده) - Robertson, Herbert (1893–95). Stemmata Robertson et Durdin. London: Mitchell and Hughes. pp. 70–1. ISBN 978-1-84383-614-8. Retrieved 29 July 2013.
{{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک) 
Dunlop, Robert (1897). . In Sidney Lee (ed.). فرهنگ زندگی‌نامه ملی. Vol. 50. لندن: اسمیت، الدر اند کو. - Bryson, Alan. "St Leger, Sir Anthony (1496?–1559)". Oxford Dictionary of National Biography (online ed.). Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/24512. (Subscription or UK public library membership required.)
- Attribution
- This article incorporates text from a publication now in the public domain: Chisholm, Hugh, ed. (1911). "St Leger, Sir Anthony". Encyclopædia Britannica (in English). Vol. 24 (11th ed.). Cambridge University Press.
- دانشآموختگان دانشگاه کمبریج
- درگذشتگان ۱۵۵۹ (میلادی)
- زادگان دهه ۱۴۹۰ (میلادی)
- شوالیههای نشان بند جوراب