ارنیتا

ارنیتا
محدودهٔ زمانی: ادیاکاران
۵۴۸ تا ۵۴۱ میلیون سال پیش
بازسازی رایانه‌ای از یک کلونی ارنیتا پلاتوئنسیس
رده‌بندی علمی edit
فرمانرو: جانوران
تبارشاخه: ارنیتومورف
سرده: †ارنیتا
گونه:
†E. plateauensis
نام دوبخشی
†Ernietta plateauensis
پفلوگ، ۱۹۶۶[۱]
مترادف

متن را ببینید

ارنیتا یک سردهٔ منقرض‌شده از جانداران ادیاکارانی با سبک زندگی درون‌زی است.[۲] نحوهٔ حفظ‌شدگی سنگواره‌ها و مدل‌سازی‌ها نشان می‌دهد که این جاندار ساکن و کیسه‌ای‌شکل بوده است. این جاندار به صورت نیمه‌مدفون در بستر زندگی می‌کرد و یک زائدهٔ زنگوله‌مانند وارونه در بالای سطح مشترک رسوب-آب قرار داشت.[۳] ارنیتا از نامیبیای امروزی یافت شده است[۴] و بخشی از زیواگان ادیاکاران، یک تشعشع پروتروزوییک پسین از جانداران پُرسلولی است. آن‌ها از نخستین جانداران پُرسلولی پیچیده هستند و از ادیاکاران پسین (حدود ۵۴۸ تا ۵۴۱ میلیون سال پیش) شناخته می‌شوند.[۳] Ernietta plateauensis تنها گونهٔ این سرده باقی مانده است.[۲]

زیست‌شناسی و دیرینه‌بوم‌شناسی

نمونه‌های سنگواره‌ای نشان می‌دهند که افراد این سرده به صورت نیمه‌مدفون در بستر زندگی می‌کرده‌اند و همچنین تا حدی با مواد بستر پر می‌شده‌اند. یک زائدهٔ نمایان از بستر بیرون زده بود و تصور می‌شود که تغذیه را در ستون آب انجام می‌داده است.[۳][۵] مدل‌سازی بر اساس نمونه‌های سنگواره‌ای نشان می‌دهد که این زائده شکلی شبیه «زنگولهٔ وارونه» داشته است.[۳][۶] آب و مواد مغذی درون این حفرهٔ زنگوله‌ای به گردش درمی‌آمدند و تصور می‌شود که جاندار به روش تغذیهٔ تصفیه‌ای عمل می‌کرده است.[۳][۶] این احتمال وجود دارد که زائده‌هایی که تغذیه را انجام می‌دادند، در سنگواره‌ها حفظ نشده باشند.[۶][۷] پیش‌تر تصور می‌شد که ارنیتا مواد مغذی را از طریق جذب غیرفعال به دست می‌آورده است، اما این فرضیه در حال حاضر با توجه به نسبت حجم به سطح بالای مشاهده‌شده در ارنیتا پشتیبانی نمی‌شود.[۳][۶] به‌طور جایگزین، ارنیتا ممکن است از طریق جلبک‌های هم‌زیست مرتبط زندگی می‌کرده است.[۸]

مدل‌سازی هیدرودینامیکی که توسط گیبسون و همکاران در سال ۲۰۱۹ انجام شد، فرض را بر این گذاشت که ارنیتا در محیط‌های دریایی کم‌عمق و به صورت تجمعی سکونت داشته است.[۳] مشخص شد که تحویل مواد مغذی زمانی بهینه می‌شود که افراد در آرایش‌های «توده‌ای» قرار گیرند، به طوری که چندین فرد به صورت گروه‌هایی در بالادست یا پایین‌دست یکدیگر تجمع یابند. این آرایش هم اختلاط عمودی و هم جهت‌گیری جریان‌های غنی از مواد مغذی به سمت بدن افراد پایین‌دست را افزایش می‌دهد؛ بنابراین، این ممکن است یکی از نخستین نمونه‌های هم‌سفرگی باشد، که در آن جانداران به سود متقابل عمل می‌کنند.[۶]

ارنیتا پلاتوئنسیس از عضو کلیپهوک سازند دابیس. مزرعه آر، نامیبیا.
نمای مقطعی از ارنیتا پلاتوئنسیس از عضو کلیپهوک ادیاکاران سازند دابیس. مزرعه آر، نزدیک آئوس، نامیبیا.

بدن ارنیتا از یک لایه لوله تشکیل شده است (برخی از نمونه‌های حفظ‌شده نشان‌دهندهٔ یک لایهٔ دولایه از لوله‌ها هستند).[۲][۳] عمود بر این لوله‌ها یک درز استوایی قرار دارد.[۳][۲] بدن در دو طرف این درز نامتقارن است. وجود این درز و تقارن افست، شاخهٔ ارنیتومورفا را متحد می‌کند، که شامل آرایه‌هایی است که بیشتر به ارنیتا شبیه‌اند (برای نمونه، پریدینیم، اسوارت‌پانتیا، و میتا) تا به رانجئومورف‌ها.[۲]

ارنیتا به عنوان یک سنگوارهٔ کف‌زی کم‌عمق دریایی قابل مقایسه با شقایق در نظر گرفته شده است. با این حال، گرگوری رتالاک، پژوهشگری که از این نظریه حمایت می‌کند که زیاگان ادیاکارا مانند دیکینسونیا گلسنگ بوده‌اند، ادعا کرد که شواهدی برای محیط‌های آب شیرین از میزان بور پایین آن در مقایسه با سایر سنگواره‌های ادیاکاران وجود دارد.[۹] مطالعهٔ او همچنین نشان می‌دهد که نمونه‌هایی یافت شده‌اند که با لایه‌های نازکی از ماسهٔ بادرفتی ناشی از خاکریزهای آبرفتی پوشیده شده‌اند.[۱۰]

زیست‌جغرافیا

تمام occurrences ارنیتا از گروه ناما (به‌طور خاص، زیرگروه‌های کویبیس و شوارتزراند) در نامیبیای امروزی شناخته شده است.[۴] گروه ناما از رسوبات رودخانه‌ای و دریایی کم‌عمق تشکیل شده است که از ادیاکاران تا کامبرین (تقریباً از ۵۷۰ تا ۵۴۳ میلیون سال پیش) را در بر می‌گیرد. سازندهای گروه ناما در سراسر جنوب نامیبیا رخنمون دارند. بیشتر نمونه‌های ارنیتا در ماسه‌سنگ‌ها حفظ شده‌اند، با یک مورد منفرد در یک سیلت‌استون.[۴] سنگواره‌های عضو آر از گروه ناما به‌طور خاص درون لایه‌های ماسه‌سنگ با لایه‌بندی متقاطع حفظ شده‌اند.[۵] کشف قابل توجهی از این آرایه در سال ۲۰۱۶ در سایت صحرایی مزرعه آر در جنوب نامیبیا گزارش شد که تعدادی نمونه را که در موقعیت زندگی در ستون آب حفظ شده بودند، بازیابی کرد.[۲] محیط رسوبی این سایت به عنوان زیر جزرومدی، با هجوم دوره‌ای ماسه‌های ناشی از طوفان تفسیر شده است.[۲]

گزارش‌های دیگری از ارنیتا در خارج از نامیبیا وجود دارد، از جمله در نوادا، ایالات متحده آمریکا[۱۱] یک occurrence در گروه ویندرمیر در بریتیش کلمبیا، کانادا هنوز توصیف نشده است.[۲]

آرایه‌شناسی، تاریخچه و اشکال حفظ‌شدگی

تجمعی از چندین فرد E. plateauensis از عضو کلیپهوک ادیاکاران سازند دابیس در مزرعه آر، آئوس، نامیبیا.

اختصاص دادن سنگواره‌های ادیاکاران به طبقه‌بندی‌های آرایه‌شناختی بر اساس جانداران مدرن دشوار است، زیرا آن‌ها هیچ نمایندهٔ زنده‌ای ندارند.[۲] ارنیتا سردهٔ نوع برای کلاد ارنیتومورفا است.[۱۲][۱۳] به‌طور کلی، زیواگان ادیاکاران به‌طور مختلفی به عنوان جانوران دریایی اولیه،[۱۴] مرجانیان،[۱۵] گلسنگ‌ها،[۸] کلونی‌های باکتریایی،[۱۶] یا یک حد واسط بین گیاهان و جانوران تعریف شده‌اند.[۱۷]

سردهٔ ارنیتا تنها شامل یک گونه است: Ernietta plateauensis. این گونه، گونهٔ نوع ارنیتومورفا است و نخستین بار در سال ۱۹۶۶ توسط پفلوگ توصیف شد.[۱۸] در سال ۱۹۷۲، پفلوگ تعداد زیادی سنگوارهٔ جدید را توصیف کرد که آن‌ها را در ۱۳ سرده و ۲۹ گونه قرار داد، که همگی بعداً مترادف‌سازی شده و در یک گونهٔ واحد، Ernietta plateauensis، متحد شدند.[۲][۱۳] این آرایه‌های مترادف‌شده عبارتند از:

  • Ernietta tschanabis پفلوگ، ۱۹۷۲
E. aarensis پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniaster aportus پفلوگ، ۱۹۷۲
E. patellus پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniobaris baroides پفلوگ، ۱۹۷۲
E. epistuta پفلوگ، ۱۹۷۲
E. gula پفلوگ، ۱۹۷۲
E. parietalis پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniobeta forensis پفلوگ، ۱۹۷۲
E. scapulosa پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniocarpus sermo پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniocentris centriformis پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniodiscus clypeus پفلوگ، ۱۹۷۲
E. rutilus پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniofossa prognatha پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniograndis paraglossa پفلوگ، ۱۹۷۲
E. sandalix پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Ernionorma abyssoides پفلوگ، ۱۹۷۲
E. clausula پفلوگ، ۱۹۷۲
E. peltis پفلوگ، ۱۹۷۲
E. rector پفلوگ، ۱۹۷۲
E. tribunalis پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniopelta scruputa پفلوگ، ۱۹۷۲
  • Erniotaxis segmontrix پفلوگ، ۱۹۷۲

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ "Name - Ernietta Pflug 1966". ION - Index to Organism Names. Archived from the original on 2012-03-24.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Elliott, David A.; Trusler, Peter W.; Narbonne, Guy M.; Vickers-Rich, Patricia; Morton, Nicole; Hall, Mike; Hoffmann, Karl H.; Schneider, Gabi I.C. (9 September 2016). "Ernietta from the late Edicaran Nama Group, Namibia". Journal of Paleontology. 90 (6): 1017–1026. Bibcode:2016JPal...90.1017E. doi:10.1017/jpa.2016.94. S2CID 132152164.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Gibson, Brandt M.; Rahman, Imran A.; Maloney, Katie M.; Racicot, Rachel A.; Mocke, Helke; Laflamme, Marc; Darroch, Simon A. F. (2019-06-01). "Gregarious suspension feeding in a modular Ediacaran organism". Science Advances (in English). 5 (6) eaaw0260. Bibcode:2019SciA....5..260G. doi:10.1126/sciadv.aaw0260. ISSN 2375-2548. PMC 6584682. PMID 31223655.
  4. 1 2 3 Czaplewski, John J. "PBDB Navigator". paleobiodb.org. Retrieved 2020-06-07.
  5. 1 2 Ivantsov, Andrey Yu; Narbonne, Guy M.; Trusler, Peter W.; Greentree, Carolyn; Vickers-Rich, Patricia (2016). "Elucidating Ernietta: new insights from exceptional specimens in the Ediacaran of Namibia". Lethaia (in English). 49 (4): 540–554. Bibcode:2016Letha..49..540I. doi:10.1111/let.12164. ISSN 1502-3931.
  6. 1 2 3 4 5 "Ediacaran organisms grouped together to access food". Cosmos Magazine (in Australian English). 2019-06-19. Archived from the original on 2020-06-07. Retrieved 2020-06-07.
  7. ↑ June 2019, Mindy Weisberger 20 (20 June 2019). "Sack-Like Creatures Held Seafloor 'Dinner Parties' Half a Billion Years Ago". livescience.com (in English). Retrieved 2020-06-07.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:نام‌های عددی:فهرست نویسندگان (رده)
  8. 1 2 Retallack, G.J. (2019). "Interflag sandstone laminae, a novel sedimentary structure, with implications for Ediacaran paleoenvironments". Sedimentary Geology. 379: 60–76. Bibcode:2019SedG..379...60R. doi:10.1016/j.sedgeo.2018.11.003.
  9. ↑ Retallack, G.J. (2020). "Boron paleosalinity proxy for deeply buried Paleozoic and Ediacaran fossils". Palaeogeography, Palaeoclimatology, Palaeoecology. 540 (1): 279–84. Bibcode:2020PPP...54009536R. doi:10.1016/j.palaeo.2019.109536. PMID 109536.
  10. ↑ Retallack, G.J. (2019). "Interflag sandstone laminae, a novel sedimentary structure, with implications for Ediacaran paleoenvironments". Sedimentary Geology. 379: 60–76. Bibcode:2019SedG..379...60R. doi:10.1016/j.sedgeo.2018.11.003.
  11. ↑ Smith, E.F.; Nelson, L.L.; Tweedt, S.M.; Zeng, H.; Workman, J.B. (2017). "A cosmopolitan late Ediacaran biotic assemblage: new fossils from Nevada and Namibia support a global biostratigraphic link?". Proceedings of the Royal Society. B284 (4). doi:10.1098/rspb.2017.0934. PMC 5524506. PMID 28701565.
  12. ↑ Elliott, D. 2015 The taphonomy and evolutionary relationships of the Namibian erniettomorphs, PhD thesis, Monash University - https://bridges.monash.edu/articles/thesis/The_taphonomy_and_evolutionary_relationships_of_the_Namibian_erniettomorphs/4705456
  13. 1 2 Pflug, Hans D. (1972-01-01). "Zur Fauna der Nama-Schichten in Südwest-Afrika III. Erniettomorpha, Bau und Systematik". Palaeontographica Abteilung A (in German): 134–170.
  14. ↑ Bobrovskiy, Ilya; Hope, Janet M.; Ivantsov, Andrey; Nettersheim, Benjamin J.; Hallmann, Christian; Brocks, Jochen J. (2018-09-21). "Ancient steroids establish the Ediacaran fossil Dickinsonia as one of the earliest animals". Science (in English). 361 (6408): 1246–1249. Bibcode:2018Sci...361.1246B. doi:10.1126/science.aat7228. hdl:1885/230014. ISSN 0036-8075. PMID 30237355.
  15. ↑ Donovan, Stephen K.; Lewis, David N. (2001). "Fossils explained 35". Geology Today (in English). 17 (3): 115–120. Bibcode:2001GeolT..17..115D. doi:10.1046/j.0266-6979.2001.00285.x. ISSN 1365-2451.
  16. ↑ "Microbial origin of some of the Ediacaran fossils". 2014-09-11. Archived from the original on 2014-09-11. Retrieved 2020-06-07.
  17. ↑ Pflug, Hans D. (1973). "Zur Fauna der Nama-Schichten in Südwest-Afrika. IV. Mikroskopische Anatomie der Petalo-Organismen". Palaeontographica Abteilung A (in German). 40 (1): 166–202.
  18. ↑ Pflug, Hans D. (1966-05-01). "Neue Fossilreste aus den Nama-Schichten in Südwest-Afrika". Paläontologische Zeitschrift (in German). 40 (1): 14–25. Bibcode:1966PalZ...40...14P. doi:10.1007/BF02987628. S2CID 129761531.

مطالعهٔ بیشتر

  • زندگی در سیاره‌ای جوان: سه میلیارد سال نخست فرگشت بر روی زمین (کتابخانهٔ علمی پرینستون) نوشتهٔ اندرو اچ. نول
  • حفظ‌شدگی استثنایی سنگواره‌ها نوشتهٔ دیوید ج. باتجر، والتر اتر، جیمز دبلیو. هاگادورن، و کارول ام. تانگ
  • بوم‌شناسی تشعشع کامبرین نوشتهٔ آندری ژوراولف و رابرت رایدینگ
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.