الگوی ترافیکی فرودگاه
الگوی ترافیک فرودگاه، مسیری استاندارد است که هواپیما هنگام برخاستن یا فرود در حالی که تماس بصری با فرودگاه را حفظ می‌کند، طی می‌کند.
در یک فرودگاه ، الگو (یا مدار ) یک مسیر استاندارد برای هماهنگی با ترافیک هوایی است.[۱]
الگوها معمولاً در فرودگاه‌های کوچک هوانوردی عمومی (GA) و پایگاه‌های هوایی نظامی به کار می‌روند. تعدادی از فرودگاه‌های بزرگ و کنترل‌شده از این سیستم اجتناب می‌کنند، مگر اینکه علاوه بر پروازهای تجاری، هواپیما های کوچک نیز وجود داشته باشد. با این حال، در برخی موارد، مانند زمانی که هواپیما نیاز به دور زدن دارد، ممکن است از نوعی الگو در فرودگاه‌ها استفاده شود، اما این نوع الگو در فرودگاه‌های کنترل‌شده ممکن است از نظر شکل، فرم و هدف با الگوی ترافیک استاندارد مورد استفاده در فرودگاه‌های جورجیا بسیار متفاوت باشد.
استفاده از الگو در فرودگاه‌ها برای ایمنی هوانوردی است. با استفاده از یک الگوی پرواز ثابت، خلبانان می‌دانند که از کجا باید هواپیما های دیگر ترافیک هوایی دیگر را داشته باشند و می‌توانند آن را ببینند و از آن اجتناب کنند. خلبانانی که تحت قوانین پرواز بصری پرواز می‌کنند، ممکن است توسط کنترل ترافیک هوایی از هم جدا نشوند، بنابراین این الگوی قابل پیش‌بینی و ثابت، راهی حیاتی برای منظم نگه داشتن امور است. در فرودگاه‌های تحت کنترل برج مراقبت، کنترل ترافیک هوایی ممکن است بر اساس مجوز بار کاری، هشدارهای ترافیکی برای پروازهای قوانین پرواز بصری ارائه دهد. این الگو در فرودگاه بدون برج هم‌کارآمد است
جهت باد
خلبانان ترجیح می‌دهند هنگام برخاستن و فرود، رو به باد باشند. این امر باعث کاهش سرعت هواپیما بر روی زمین (برای یک سرعت هوایی مشخص) می‌شود و در نتیجه طول باند مورد نیاز برای انجام هر یک از مانورها را کاهش می‌دهد.
یک استثنا برای این قانون، فرودگاه‌هایی هستند که باند فرودگاه در شیب شدیدی قرار دارد، مانند فرودگاه‌های آلپاین ( فرودگاه‌های کوهستانی ). در این موارد، برخاستن معمولاً در سرازیری و فرود در سربالایی انجام می‌شود، صرف نظر از جهت باد، و شیب به شتاب‌گیری و کاهش سرعت کمک می‌کند. یک استثنای دیگر در فرودگاه‌هایی است که در انتهای آنها کوه وجود دارد.
بسیاری از فرودگاه‌ها دارای باندهایی هستند که رو به جهات مختلف قرار دارند. هدف از این کار، فراهم کردن بهترین باند برای فرود هواپیماها با توجه به جهت باد است. جهت گیری باند فرودگاه از داده های تاریخی بادهای غالب منطقه تعیین می شود. این امر به ویژه برای فرودگاه‌های تک باندهای که امکان داشتن باند دوم در جهت جایگزین را ندارند، بسیار مهم است. یک سناریوی رایج این است که دو باند فرودگاه با زاویه ۹۰ درجه یا نزدیک به آن نسبت به یکدیگر قرار گیرند، به طوری که هواپیماها همیشه بتوانند یک باند مناسب پیدا کنند. تقریباً همه باندها برگشت‌پذیر هستند و هواپیماها از هر باندی که در هر جهتی با باد مناسب‌تر باشد، استفاده می‌کنند. [۲]
طرح
الگوهای ترافیکی را می‌توان بسته به اینکه گردش‌ها در کدام جهت انجام می‌شوند، به صورت چپ‌گرد یا راست‌گرد تعریف کرد. آنها معمولاً به سمت چپ می‌چرخند زیرا بیشتر هواپیماهای کوچک از صندلی سمت چپ هدایت می‌شوند (یعنی که در ابتدای پرواز خلبان ارشد یا خلبان یکم در صندلی سمت چپ هوپیما می‌نشیند) و بنابراین خلبان از پنجره سمت چپ دید بهتری دارد. الگوهای سمت راست برای باندهای موازی، کاهش نویز یا به دلیل ویژگی‌های زمینی (مانند عوارض زمین، برج‌ها و غیره) تنظیم می‌شوند. در ایالات متحده، الگوهای غیراستاندارد (یعنی سمت راست) در فهرست فرودگاه/امکانات یا روی یک نمودار مقطعی ذکر می‌شوند.
از آنجا که باند فعال طوری انتخاب می‌شود که با نزدیکترین زاویه به باد برخورد کند (و برخاستن و فرود هواپیما خلاف جهت باد باشد که زودتر اوج گیرد)، جهت‌گیری الگو نیز به جهت باد بستگی دارد. الگوها معمولاً به شکل اولیه مستطیلی هستند و شامل طرح در امتداد یک ضلع بلند مستطیل می‌شوند. هر پایه الگو نام خاصی دارد:
- راه مخالف باد . مسیر پروازی موازی و در جهت باند فرود. این قسمت از باند فرودگاه منحرف شده و در جهت مخالف جهت باد موافق قرار دارد.
- راه باد مخالف . یک مسیر پرواز کوتاه صعودی با زاویه قائمه به انتهای باند فرودگاه.
- راه در جهت باد . یک مسیر پرواز طولانی و مسطح، موازی با باند فرود اما در جهت مخالف آن. (بعضی آن را دارای «زیرشاخه‌های» زودرس، میانی و دیررس می‌داند. مطمئناً هواپیمایی که گزارش موقعیت خود را «در میانه مسیر باد» می‌دهد، به راحتی می‌توان موقعیت آن را به صورت بصری پیدا کرد. )
- مسیر ساده یک مسیر پرواز کوتاه نزولی با زاویه قائمه نسبت به انتهای مسیر تقرب، که در امتداد خط مرکزی باند فرود امتداد یافته است.
- تقرب نهایی . مسیر پرواز نزولی در جهت فرود در امتداد خط مرکزی باند فرودگاه از پایه تا باند فرودگاه. آخرین بخش رویکرد نهایی گاهی اوقات به عنوان کوتاه نهایی شناخته می‌شود. [۴]
انتظار می‌رود هواپیماها با پیروی از الگویی که از قبل استفاده می‌شود، به الگو بپیوندند. گاهی اوقات این امر به خودخلبان بستگی دارد، در حالی که در مواقع دیگر خلبان میتواند توسط کنترل ترافیک هوایی هدایت و کمک می‌شود.
قوانین پروازی و فرودگاهی بسته به شرایط برای پیوستن به الگو وجود دارد که در مواقع مختلف استفاده می‌شوند.
- در ایالات متحده ، هواپیماها معمولاً با زاویه ۴۵ درجه نسبت به سمت پایینبه این الگو می‌پیوندند. اگرچه هواپیماها می‌توانند از نظر قانونی در هر نقطه‌ای به این الگو بپیوندند، اما سازمان ها اکیداً توصیه می‌کنند که در ارتفاع الگو از ورودی ۴۵ درجه استفاده شود.
- در کانادا ، هواپیماها در فرودگاه‌های کنترل‌نشده معمولاً از سمت خلاف جهت باد، در ارتفاع معمول و در میانه فرودگاه عبور می‌کنند و به سمت پایین جهت باد می‌چرخند. اگرچه پیوستن مستقیم در جهت باد نیز امکان‌پذیر است. [۶] در فرودگاه‌های کنترل‌شده، برج مراقبت معمولاً هواپیماها را هدایت می‌کند تا به قسمت پایین‌دست، قسمت پایین‌دست یا مستقیماً به قسمت پایانی بپیوندند. [۷]
- در بریتانیا ، آفریقای جنوبی و نیوزیلند ، یک اتصال هوایی توصیه می‌شود که در آن هواپیما از بالای مدار عبور می‌کند، قبل از اینکه از سمت «مرده» پایین بیاید و از طریق جناح مخالف به مدار بپیوندد. [۸]
- در اروپا ، هواپیماها معمولاً در ابتدای مسیر رو به پایین، با زاویه ۴۵ درجه نسبت به مسیر رو به پایین به این الگو می‌پیوندند.
- هواپیماهای سریع، برای مثال جت‌های نظامی، ممکن است با یک مانور فرار و گریز (در ایالات متحده، مانور بالای سر یا مانور بالای سر ) وارد این الگو شوند. هواپیما در طول آخرین مرحله با سرعت بالا پرواز می‌کند و یک چرخش شدید و با شتاب گرانش بالا در بالای خط میانی انجام می‌دهد تا سرعت خود را از دست بدهد و در مرحله‌ی رو به پایین، در ارتفاع الگو و در حالت فرود قرار گیرد.
همچنین روشی به نام «مدار» وجود دارد که در آن هواپیما یک حلقه ۳۶۰ درجه‌ای را در جهت عقربه‌های ساعت یا خلاف جهت عقربه‌های ساعت پرواز می‌کند. این معمولاً برای ایجاد جدایی بیشتر با سایر ترافیک‌های پیش رو در الگو است. این میتواند نتیجه‌ی دستورالعمل یک برج مراقبت باشد.
الگوهای مدار چرخشی معکوس
در مواردی که دو یا چند باند موازی به طور همزمان در حال کار هستند، هواپیماهایی که در بیرونی‌ترین باندها پرواز می‌کنند، موظفند الگوهای خود را در جهتی اجرا کنند که با سایر باندها تداخل نداشته باشد. بنابراین، یک باند ممکن است با جهت الگوی مسیرچپ و دیگری با جهت الگوی مسیری راست عمل کند.
منابع
- ↑ «FAA Journal System (AC 90-66A)».
- ↑ "Airport Design: Wind Analysis" (PDF). Federal Aviation Administration. 30 September 2000. Retrieved 4 June 2021.
- ↑ "eCFR — Code of Federal Regulations".
- ↑ "CAAP 166-1(1): Operations in the vicinity of non-towered (non-controlled) aerodromes" (PDF). Australian Government Civil Aviation Safety Authority (CASA). p. 23. Archived from the original (PDF) on 2013-04-10. Retrieved 11 April 2013.
- ↑ "Chapter 14: Airport Operations". Pilot's Handbook of Aeronautical Knowledge (FAA-H-8083-25C ed.). اداره هوانوردی فدرال. 2023-07-17. pp. 2–4.
- ↑ Transport Canada (2007-04-12). "Transport Canada Aeronautical Information Manual (TC AIM)- Rules of the Air and Air Traffic Services (RAC) 4.5.2". Retrieved 2007-10-15.
- ↑ Transport Canada (2007-04-12). "Transport Canada Aeronautical Information Manual (TC AIM)- Rules of the Air and Air Traffic Services (RAC) 4.3". Retrieved 2007-10-15.
- ↑ "CAA standard overhead join poster". Archived from the original on 2015-10-16. Retrieved 2008-10-29.
- فازهای پرواز
- مراقبت پرواز
- صفحههای با ترجمه بازبینینشده