تثنیه ۲۲

Deuteronomy ۲۲
← chapter 21
chapter 23 →
سفر تثنیه in the Damascus Torah Codex (Keter Dammeseq) from 10th century
کتابسفر تثنیه
تورات
ترتیب در بخش عبری۵
دسته‌بندیتورات
قسمتی از کتاب مقدس مسیحیعهد عتیق
ترتیب در بخش مسیحی۵

تثنیه ۲۲ (انگلیسی: Deuteronomy 22)، فصل بیست و دوم کتاب سفر تثنیه در کتاب مقدس عبری یا عهد عتیق، کتاب مقدس مسیحیت است. این کتاب یکی از کتب تورات است. این فصل شامل مقررات مربوط به سرقت مال، حفظ جان، آداب و خشونت در روابط جنسی است.[۱]

متن

متن اصلی این فصل به عبری توراتی نوشته شده است. این فصل به ۳۰ آیه در کتاب مقدس انگلیسی تقسیم شده است، اما ۲۹ آیه در متن ماسورتیک با آیه ۳۰ در کتاب مقدس انگلیسی به صورت ۲۳:۱ شماره گذاری شده است.[۲]

قوانین خانواده و جنسی (۲۲: ۱۳–۳۰)

این بخش، بخشی از مجموعه مفصل‌تر قوانین جنسی است که به «بی‌صداقتی و خشونت در روابط جنسی» می‌پردازد. [۱]

تثنیه ۲۲: ۱۳–۲۱ به مواردی می‌پردازد که در آن زنی توسط شوهرش به عروس غیرباکره متهم می‌شود. هیچ شاهد یا مدرک قطعی برای مجازات اعدام در یهودیت او به عنوان نتیجه این امر لازم نیست؛ بلکه والدینش باید با ارائه نشانه‌های بکارت او، باکره بودن او را ثابت کنند.

محل سنگسار با آنچه در 17:5 (به خاطر تقدیم قربانی‌های معیوب)، 21:21 (به خاطر پسری لجباز و سرکش بودن) و ۲۲:۲۴ (به خاطر مورد تجاوز قرار گرفتن در شهر و فریاد نزدن) مشخص شده است، متفاوت است، به این صورت که زن باید در مقابل درب خانه پدرش سنگسار شود و خانواده‌اش را در گناه خود شریک بداند.[۳]

آیه ۳۰ به‌طور خاص پسر را از ازدواج با هر یک از همسران سابق پدرش منع می‌کند.[۴]

تثنیه ۲۲

سوزان شولتز (۲۰۲۱) اظهار داشت که متون تثنیه باب ۲۲ آیه‌های ۲۹ –۲۵ «به‌طور گسترده به عنوان قانون تجاوز جنسی شناخته می‌شوند»، در حالی که تثنیه باب ۲۲ آیه‌های ۲۲–۲۴ و همچنین تثنیه ۲۱ آیه‌های ۱۰–۱۴ «بیشتر مورد بحث هستند و معمولاً به عنوان قوانین تجاوز جنسی توصیف نمی‌شوند».[۵] نسخه بین‌المللی جدید آنها را به شرح زیر ترجمه می‌کند:

۲۲. اگر مردی در حال خوابیدن با همسر مرد دیگری پیدا شود، هم مردی که با او خوابیده و هم زن باید بمیرند. شما باید شر را از اسرائیل پاک کنید.

  1. اگر مردی در شهری با باکره‌ای که قرار است ازدواج کند، ملاقات کند و با او بخوابد،
  2. هر دوی آنها را به دروازه آن شهر ببرید و سنگسار کنید تا بمیرند - زن جوان را به دلیل اینکه در شهری بوده و فریاد کمک نزده است، و مرد را به دلیل اینکه به همسر مرد دیگری تجاوز کرده است. شما باید شر را از میان خود پاک کنید.
  3. اما اگر در روستا مردی اتفاقاً با زن جوانی که قرار است ازدواج کند، ملاقات کند و به او تجاوز کند، فقط مردی که این کار را کرده است، باید بمیرد.
  4. با زن کاری نداشته باشید؛ او هیچ گناهی که مستوجب مرگ باشد، مرتکب نشده است. این مورد مانند کسی است که به همسایه‌اش حمله می‌کند و او را به قتل می‌رساند.
  5. زیرا مرد، زن جوان را در روستا پیدا کرد و اگرچه زن نامزد فریاد زد، کسی نبود که او را نجات دهد.
  6. اگر مردی به‌طور اتفاقی با باکره‌ای که نامزد ندارد ملاقات کند و به او تجاوز کند و آنها لو بروند،

۲۹. او باید پنجاه مثقال نقره به پدر دختر بپردازد. او باید با زن جوان ازدواج کند، زیرا به او تجاوز کرده است. او تا زمانی که زنده است نمی‌تواند او را طلاق دهد. (تثنیه ۲۲:۲۲–۲۹ NIV)[۶]

شریل اندرسون، در کتاب خود با عنوان «قوانین باستانی و جنجال‌های معاصر: نیاز به تفسیر جامع کتاب مقدس» (۲۰۰۹)، گفته است:[۷]

واضح است که این قوانین دیدگاه زن را در نظر نمی‌گیرند. پس از تجاوز، [قربانی] بدون شک خود را به عنوان طرف آسیب‌دیده می‌بیند و احتمالاً ازدواج با متجاوز خود را، حداقل، ناخوشایند می‌داند. مسلماً دلایل فرهنگی و تاریخی وجود دارد که چرا چنین قانونی در آن زمان منطقی بوده است. [...] به همین ترتیب، قانون این پیام را منتقل می‌کند که سنت ایمانی این احتمال را که زنان ممکن است دیدگاه‌های متفاوت اما معتبری داشته باشند، در نظر نمی‌گیرد (و نباید بگیرد).

آیه ۲۲:۲۲ به‌طور خاص به همدستی همسر نمی‌پردازد، و بنابراین تفسیر آدل برلین (۲۰۰۸) این است که حتی اگر او مورد تجاوز قرار گرفته باشد، قانون حکم می‌کند که او باید اعدام شود زیرا با این برخورد خارج از ازدواج آلوده شده است.[۸] با این حال، طبق کتاب مقدس کمبریج برای مدارس و دانشگاه‌ها (۱۸۸۲–۱۹۲۵)، جرم مرتکب شده زنای توافقی بوده و بنابراین هر دو طرف گناهکار بوده‌اند.[۹]

فرانک ام. یامادا (۲۰۰۸) اظهار داشت که تثنیه ۲۲:۲۳–۲۴، که در آن مجازات زن باکره نامزد شده در صورت وقوع این عمل در شهر تعیین شده است، مربوط به تجاوز جنسی نیست، بلکه مربوط به زنا است، زیرا زن نامزد شده از قبل به عنوان دارایی محفوظ شوهر آینده‌اش در نظر گرفته می‌شد. او همچنین استدلال کرد که قوانین تثنیه با زنان به عنوان دارایی مردان رفتار می‌کند و «قوانین تثنیه [...] جرم تجاوز جنسی را به عنوان خشونت جنسی علیه یک زن به معنای واقعی کلمه نمی‌داند»، بلکه آن را به عنوان یک جرم اقتصادی علیه پدر یا شوهر (آینده) او می‌داند. از آنجا که این حق پدر بود که دخترش را به ازدواج مردی به انتخاب خود درآورد، پرداخت جهیزیه پنجاه شِکِل نقره به پدر زن ازاله بکارت در تثنیه ۲۲:۲۸–۲۹ به عنوان غرامت از دست دادن بکارت ناخواسته او ذکر شده است. یامادا خاطرنشان کرد که در این سناریوی اخیر هیچ مجازات اعدام برای هیچ‌یک از طرفین وجود نداشت، بلکه یک قوانین ازدواج با متجاوز بود، که او آن را با پیشنهاد ازدواج شکیم از جمله قیمت عروس پس از تجاوز به دینه در پیدایش ۳۴:۱۲ مقایسه کرد.[۱۰]

در رابطه با باب ۲۲ آیات ۲۵–۲۷، کریگ اس. کینر (۱۹۹۶) این را یک سناریوی تجاوز جنسی دانست و آن را با قانون اشنونا §۲۶ مقایسه کرد. [الف] او خاطرنشان کرد که «اگر هیچ‌کس دیگری به عنوان شاهد بی‌گناهی زن حضور نداشته باشد، اما او به وضوح مورد تجاوز قرار گرفته باشد، قانون کتاب مقدس بی‌گناهی [زن] را بدون نیاز به شاهد فرض می‌کند (۲۲:۲۷)؛ او بار اثبات این که رضایت نداشته است را بر عهده ندارد. [...] اگر زوج قطعاً رابطه جنسی داشته‌اند، مرد در هر صورت گناهکار بوده است، اما اگر زن «ممکن» بی‌گناه بوده باشد، بی‌گناهی او باید فرض شود.»[۱۲] دیویدسون (۲۰۱۱) اضافه کرد: «بنابراین، قانون موسی از پاکی جنسی یک زن نامزد شده (و از کسی که با او نامزد شده است) محافظت می‌کند و شدیدترین مجازات را برای مردی که جرئت تجاوز جنسی به او را دارد، تجویز می‌کند.»[۱۳]

رابرت اس. کاواشیما (۲۰۱۱) خاطرنشان کرد که صرف نظر از اینکه تجاوز اگر قتل دختری در روستا یا شهر رخ دهد، این آیات دلالت بر این دارند که او «می‌تواند مجرم باشد، اما از نظر فنی، قربانی جرم نیست، به همین دلیل عدم مشارکت او به گناه مجرم نمی‌افزاید.»[۸]

آیات ۲۸ و ۲۹

تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ بخش نسبتاً بحث‌برانگیزی از این فصل بوده است، و برخی از محققان مدرن معتقدند که این قانون ازدواج با متجاوز است. ترجمه‌های کتاب مقدس این متن را به‌طور متفاوتی تفسیر می‌کنند، و بسیاری از نسخه‌های مدرن عبارت שָׁכַב‎ šākab را به عنوان «تجاوز کردن» ترجمه می‌کنند، در حالی که ترجمه‌های قدیمی‌تر معمولاً «دروغ گفتن با» را ترجیح می‌دادند. به همین ترتیب، اکثر ترجمه‌های مدرن، عبارت 'tāphaś' را به صورت «گرفتن» ترجمه می‌کنند، در حالی که ترجمه‌های قدیمی‌تر عموماً «گرفتن» را ترجیح می‌دادند.[۱۴] در نهایت، عبارت 'anah/inah' تقریباً به‌طور جهانی در ترجمه‌های قدیمی انگلیسی به صورت «فروتن کردن» ترجمه شده است، اما تقریباً همیشه در ترجمه‌های مدرن به صورت «نقض کردن» ترجمه می‌شود. انجیل خبر خوب حتی این متن را به صورت «او را مجبور به رابطه جنسی با خود کرد» ترجمه کرد، و ترجمه کلام خدا آن را به صورت «او به او تجاوز کرد» ترجمه کرد.[۱۵] صرف نظر از اینکه زن به عمل جنسی رضایت داده باشد یا خیر، یا به ازدواج رضایت دهد، مرد موظف است با پرداخت جهیزیه به والدین زن، او را به ازدواج خود درآورد تا موضوع حل و فصل شود.[۱۶]

الهی‌دان جان گیل (متخصص الهیات) (۱۷۴۶–۶۳) مشاهده کرد که یک فعل متفاوت در باب ۲۲ آیه ۲۸ (תָּפַשׂ tāphaś) نسبت به باب ۲۲ آیه ۲۵ (חַַַַַַ֧זָז) در باب ۲۲ آیه ۲۸ استفاده شده است. حزاق، چزاق) به معنی «چسبیدن». او فکر می‌کرد اولی «اغواکننده‌تر» و «دوست‌داشتنی‌تر» است (در مقایسه با خروج باب ۲۲ آیه ۱۶ که آن را توافقی می‌دانست) و دومی «قهرآمیزتر» و «خشن‌تر» است؛ او نتیجه گرفت که آیه ۲۵ تجاوز جنسی و آیه ۲۸ رابطه جنسی با رضایت طرفین را توصیف می‌کند.[۱۷] به‌طور مشابه، چارلز الیکوت الهی‌دان (۱۸۹۷) تثنیه باب ۲۲ آیه ۲۸–۲۹ را به عنوان قانونی در مورد جرم سکس قبل ازدواج از طریق «اغوا» تفسیر کرد، و همچنین آن را با خروج باب ۲۲ آیه ۱۶–۱۷ مقایسه کرد که اشاره می‌کند پدر زن می‌تواند این پیشنهاد ازدواج را رد کند.[۱۸] با این حال، اگرچه تقریباً همه محققان موافقند که خروج باب ۲۲ آیه ۱۶–۱۷ وضعیتی توافقی را توصیف می‌کند، اما مشخص نمی‌کند که مرد به زن "تجاوز" کرده است، در حالی که تثنیه باب ۲۲ آیه ۲۹ این کار را می‌کند.[۱۹] کلمه عبری که در اینجا برای "تجاوز" استفاده شده است (עָנָה anah یا inah) است که (بسته به متن) می‌تواند به معنای "تجاوز کردن، مجبور کردن [جنسی]، آلوده کردن، هتک حرمت کردن، تجاوز کردن، بدرفتاری کردن، رنجاندن، فروتن کردن/تحقیر کردن، ستم کردن، مطیع کردن/تسلیم کردن/مطیع کردن، ضعیف کردن؛ [۲۰][۲۱] به خصوص وقتی یک فعل عبری به شکل pi'el (تشدید) باشد، این باعث افزایش قدرت می‌شود،[۲۲] و در تثنیه تثنیه ۲۲ آیه ۲۹ עִנָּ֔הּ‎ 'in-nāh در pi'el است.[۱۹] در چندین مورد دیگر در کتاب مقدس عبری که این کلمه برای توصیف تعامل یک مرد و زن استفاده شده است، به عنوان مثال داوران باب ۲۰ آیه 5 [ب] و دوم سموئیل ۱ باب ۱۳ آیه ۱۴،[پ] معمولاً به مردی گفته می‌شود که زنی را برخلاف میلش مجبور به رابطه جنسی می‌کند (یعنی تجاوز).[۲۳]

ریچارد ام. دیویدسون (۲۰۱۱) تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ را به عنوان قانونی در مورد تجاوز قانونی در نظر گرفت. او استدلال کرد که قوانین از نقش زنان در این موقعیت حمایت می‌کنند و نوشت: «حتی اگر زن ظاهراً در این موقعیت‌ها به رابطه جنسی با مرد رضایت دهد، مرد با این وجود او را «آزار داده/تحقیر کرده/مورد تجاوز قرار داده است». طرح الهی عدن مبنی بر احترام و محافظت از پاکی زن نقض شده است. [...] اگرچه زن ممکن است به اغواگر خود تن داده باشد، با این وجود طبق قانون، مهریه «برابر با ثروت عروس برای باکره‌ها» است (خروج باب ۲۲ آیه ۱۶): با او از نظر مالی مانند یک باکره رفتار می‌شود! چنین رفتاری ارزش زن را در برابر مردی که از او سوءاستفاده ناعادلانه می‌کند، حفظ می‌کند و در عین حال سوءاستفاده جنسی را منصرف می‌کند.»[۱۳] والری تاریکو (۲۰۱۵) منتقد تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ بود و گفت: «مجازات تجاوز جنسی نباید با دلسوزی یا آسیب به خود زن مرتبط باشد، بلکه با افتخار، پاکی قبیله‌ای و این حس که یک زن مورد استفاده، کالایی آسیب‌دیده است، مرتبط است.»[۲۴]

یادداشت‌ها

  1. ↑ قوانین اشنونا §۲۶: «اگر مردی برای دختر مرد (دیگری) هزینه/جهیزیه بدهد، اما مرد دیگری او را به زور و بدون اجازه پدر و مادرش تصاحب کند و بکارت او را سلب کند، این یک جرم سنگین است و مرد باید بمیرد.» [۱۱]
  2. ↑ 'During the night the men of Gibeah came after me and surrounded the house, intending to kill me. They raped my concubine, and she died.' (Judges 20:5 NIV)
  3. ↑ 'But he refused to listen to her, and since he was stronger than she, he raped her.' (2 Samuel 13:14 NIV)

جستارهای وابسته

پانویس

  1. 1 2 Bultmann 2007, pp. 149–150.
  2. ↑ Bultmann 2007, p. 149.
  3. ↑ Reeder, Caryn A (March 2013). "Sex and Execution: Deuteronomy 22:20–24". The Expository Times. 124 (6): 272–281. doi:10.1177/0014524612465382.
  4. ↑ Bultmann 2007, p. 150.
  5. ↑ Scholz 2021, p. 132.
  6. ↑ "Deuteronomy 22 (New International Version)". Biblehub.com. Retrieved 17 December 2021.
  7. ↑ Anderson (2009)، صفحه ۳–۴.
  8. 1 2 Kawashima, Robert S (2011). "Could a Woman Say "No" in Biblical Israel? On the Genealogy of Legal Status in Biblical Law and Literature". AJS Review. 35 (1): 1–22. doi:10.1017/S0364009411000055. S2CID 162579933.
  9. ↑ "Deuteronomy 22 Commentary". Biblehub.com. Retrieved 22 December 2021.
  10. ↑ Yamada (2008), pp. 22–24.
  11. ↑ Scholz 2021, p. 147.
  12. ↑ Keener, Craig S. (1996). "Some Biblical Reflections on Justice, Rape, and an Insensitive Society". In Kroeger, Catherine Clark; Beck, James R. (eds.). Women, Abuse, and the Bible: How Scripture Can be Used to Hurt or to Heal. p. 126.
  13. 1 2 Davidson, Richard M. (2011). "Sexual Abuse in the Old Testament: An Overview of Laws, Narratives, and Oracles". In Schmutzer, Andrew J. (ed.). The Long Journey Home: Understanding and Ministering to the Sexually Abused. Wipf and Stock Publishers. p. 136. ISBN 978-1-62189-327-1. Retrieved October 7, 2015.
  14. ↑ "Deuteronomy 22:28 Parallel". Biblehub.com. Retrieved 17 December 2021.
  15. ↑ "تثنیه ۲۲:۲۹ Parallel". Biblehub.com. Retrieved 20 December 2021.
  16. ↑ Newsom, Carol Ann; Ringe, Sharon H. (1998). Women's Bible Commentary. Westminster John Knox Press. p. 64. ISBN 978-0-664-25781-1. Retrieved 4 August 2017.
  17. ↑ "Deuteronomy 22 Gill's Exposition". Biblehub. 1763. Retrieved 17 December 2021.
  18. ↑ "Deuteronomy 22 Ellicott's Commentary for English Readers". Biblehub.com. 1897. Retrieved 22 December 2021.
  19. 1 2 Scholz 2021, p. 141.
  20. ↑ Scholz 2021.
  21. ↑ George Wigram (1843). "6031. עָנָה (anah)". The Englishman's Hebrew and Chaldee Concordance to the Old Testament / Biblehub.com. Retrieved 28 May 2021.
  22. ↑ Scholz 2021, p. 120.
  23. ↑ Scholz 2021, p. 78.
  24. ↑ Tarico, Valerie (November 1, 2012). "What the Bible Says about Rape". AlterNet. Retrieved May 12, 2015.

منابع

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.