تجاوز جنسی در کتاب مقدس عبری

در پیدایش ۹:۲۲، درست پس از طوفان نوح، نوشته شده است که حام، پسر نوح، «برهنگی» پدرش را «دید»، عبارتی که در جای دیگری از کتاب مقدس عبری می‌تواند به معنای «رابطه جنسی با» باشد. برخی از تفاسیر نتیجه می‌گیرند که حام با نوح رابطه جنسی داشته است، شاید حتی «لواط» در خواب. همین توضیحات در سه ترجمه یونانی کتاب مقدس یافت می‌شود که کلمه «دیدن» را در آیه ۲۲ با کلمه دیگری که نشان دهنده روابط همجنس‌گرایانه است جایگزین می‌کنند. به دلیل آنچه اتفاق افتاد، نوح کنعان، پسرش حام، و نوادگانش، کنعان را نفرین کرد.^[۴۶]

فیلیس تریبل (۱۹۸۴) اولین محققی بود که اظهار داشت داستان هاجر در سفر پیدایش: ۱–۴ روایتی از تجاوز جنسی بوده است،^[۴۷] نتیجه‌ای که بعدها توسط برخی از محققان فمینیست کتاب مقدس مانند جی شریل اگزوم^[۴۸] و سوزان شولتز، ^[۴۹] پشتیبانی شد اما توسط دیگران رد شد.^[۷] برخی حتی این احتمال را در نظر گرفته‌اند که آیه ۱۶:۶ می‌گوید سارا به هاجر نیز «تجاوز» کرده است، زیرا فعل استفاده شده، עִנָה‎ inah که در این آیه، استفاده می‌شود. در جای دیگری از کتاب مقدس عبری، بسته به متن، به معنای «تجاوز کردن»، «بدرفتاری کردن» یا «سرکوب کردن» (و چیزهای دیگر) آمده است. ^[۵۰] تریبل این ایده را رد کرد و استدلال کرد که صرفاً به معنای «سرکوب» است؛ الهیات زن‌گرایانه دلورس اس. ویلیامز (۱۹۹۳) آن را به عنوان تجاوز جنسی به تمامیت جسمی خود پذیرفت؛ شولتز نتیجه گرفت که «این داستان پاسخ روشنی ارائه نمی‌دهد».^[۱۶]

پیدایش ۱۹ شامل یک تلاش برای تجاوز گروهی است. دو فرشته به سدوم و عموره می‌رسند و لوط از آنها مهمان‌نوازی می‌کند. با این حال، مردان شهر دور خانه لوط جمع شدند و از او خواستند که دو مهمان را به آنها بدهد تا بتوانند به آنها تجاوز کنند. در پاسخ به این، لوط به جای آنها دختران لوط خود را به آنها پیشنهاد می‌دهد. مردم پیشنهاد لوط را رد می‌کنند، اما فرشتگان آنها را کور می‌کنند، خدا در نهایت شهر را نابود می‌کند و لوط و خانواده‌اش فرار می‌کنند.

گردا لرنر (۱۹۸۶) اظهار داشته است که از آنجا که کتاب مقدس عبری حق لوط برای ارائه دخترانش برای تجاوز را بدیهی می‌داند، می‌توانیم فرض کنیم که این امر منعکس کننده واقعیت تاریخی قدرت پدر بر آنها است.^[۵۱]

پیدایش ۱۹ در ادامه توضیح می‌دهد که چگونه دختران لوط او را مست می‌کنند و با او رابطه جنسی برقرار می‌کنند. در نتیجه، اسطوره اصلیهای موآب ( یک پادشاهی باستانی امروزه در جنوب اردن) و عمون ( یک پادشاهی سامی باستانی امروزه در شرق اردن)، دشمنان همیشگی اسرائیل، متولد شدند. تعدادی از مفسران اعمال آنها را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند. استر فیوکس (۲۰۰۳) اظهار می‌کند که متن، دختران لوط را به عنوان آغازگران و عاملان «تجاوز به محارم» معرفی می‌کند.^[۵۲]

در پیدایش ۳۴، شکیم با دینه رابطه جنسی داشت، اما اینکه این متن چگونه باید دقیقاً ترجمه و فهمیده شود، بحث‌های بسیاری انجام شده است. اکثر محققان مدرن ادعا می‌کنند که این متن تجاوز را توصیف می‌کند، و بسیاری از ترجمه‌های مدرن آن را به عنوان «تجاوز شده» (یا با عبارات مشابه اجبار جنسی) ترجمه می‌کنند.^[۵۳] در حالی که برخی از مفسران پیشین فرار عاشقانه را نیز پیشنهاد می‌کردند.^[۵۴]

تحلیل تاریخی-اخلاقی

تجاوز شکیم به دینه در پیدایش ۳۴ در خود متن به عنوان «کاری که نباید انجام شود» توصیف شده است.^[۷۰] سوزان شولتز (۲۰۰۰) می‌نویسد: «با این حال، انتقام برادران، دیدگاه‌های متناقض آنها در مورد زنان را نیز نشان می‌دهد. از یک سو آنها از خواهر خود دفاع می‌کنند. از سوی دیگر، آنها در اسیر کردن زنان دیگر تردید نمی‌کنند، گویی این زنان غنیمت آنها هستند. ارتباط تجاوز و انتقام ناشی از آن روشن می‌کند که هیچ راه حل آسانی برای متوقف کردن متجاوزان و رفتارهای مستعد تجاوز در دسترس نیست. در این راستا، پیدایش ۳۴ خوانندگان معاصر را دعوت می‌کند تا از طریق زبان استعاری یک داستان به شیوع تجاوز بپردازند.»^[۷۱] در اثری متفاوت، شولتز (۲۰۱۰) می‌نویسد: "در طول تاریخ گسترده تفسیر خود، یهودی و مفسران مسیحی عمدتاً دینه را نادیده گرفتند. [...] در بسیاری از تفاسیر، قتل برادرانه لحظه‌ای مجرمانه است و در سال‌های اخیر، محققان به صراحت علیه احتمال تجاوز شکیم به دینه استدلال کرده‌اند. آنها معتقدند که عشق و پیشنهاد ازدواج شکیم با «رفتار علمی مستند یک متجاوز» مطابقت ندارد.^[۷۲][۷۳] شولتز (۲۰۰۰) استدلال کرد که سکوت دینه به معنای رضایت او نیست: «با این حال، تحلیل ادبی نشان داد که با وجود این سکوت، دینه در سراسر داستان حضور دارد. در واقع، همه چیز به خاطر او اتفاق می‌افتد.» ^[۷۴]

[[پرونده:José y la mujer de putifar de Antonio María Esquivel.JPG|thumb|{{Lang|es| رنگ روغن روی بوم اثر آنتونیو ماریا اسکوئیول (۱۸۵۴)]]

یک نمونه نادر از آزار و اذیت جنسی و تجاوز جنسی توسط یک زن در کتاب مقدس در پیدایش ۳۹ یافت می‌شود.^[۷۵] در این فصل، یوسف برده بارها توسط همسر اربابش پوتیفار پیشنهاد رابطه جنسی داده می‌شود. یوسف از رابطه جنسی با او امتناع می‌کند («اگرچه او هر روز با یوسف صحبت می‌کرد، او رضایت نمی‌داد» (پیدایش ۳۹:۱۰))،^[۷۶] زیرا او هیچ حق زناشویی برای انجام این کار ندارد و این گناهی علیه یهوه خواهد بود (پیدایش ۳۹:۶–۱۰).^[۷۵] همسر پوتیفار سرانجام از او می‌خواهد که با او بخوابد و لباس او را می‌گیرد (پیدایش ۳۹:۱۲). یوسف فرار می‌کند و لباس را پیش خود می‌گذارد (ترجمه‌های مختلف، لباس را به عنوان مثال به عنوان «لباس»، «ردا»، «کت» یا حتی به سادگی «لباس» یوسف توصیف می‌کنند). سپس همسر پوتیفار ابتدا به خدمتکارانش و سپس به شوهرش می‌گوید که یوسف به او حمله کرده است (پیدایش ۳۹:۱۳–۱۸).^[۷۵] یوسف به زندان فرستاده می‌شود (پیدایش ۳۹:۱۹–۲۰)، جایی که او می‌ماند تا زمانی که توانایی خدادادی‌اش در تعبیر خواب، فرعون را به درخواست کمک از او وامی‌دارد (پیدایش ۴۱:۱۴).^[۷۵]

محققانی مانند مایر اشترنبرگ (۱۹۸۵) رفتار مکرر زن نسبت به یوسف را تجاوز جنسی توصیف می‌کنند.^[۷۵] جودیت مک‌کینلی، محقق فمینیست (۱۹۹۵)، خاطرنشان کرد که با همسر پوتیفار مانند یک شیء در مالکیت اربابش رفتار می‌شود (پیدایش ۳۹: ۸–۹)، و دلیل امتناع یوسف این نیست که او نمی‌خواهد با او رابطه جنسی داشته باشد، بلکه به این دلیل است که این کار اعتماد اربابش را نقض می‌کند و گناهی علیه یهوه محسوب می‌شود.^[۷۵] می‌توان استدلال کرد که زن سعی دارد خود را به عنوان سوژه‌ای که انتخاب‌های خود را انجام می‌دهد، به جای اینکه شیء متعلق به شوهرش باقی بماند، مطرح کند و یوسف را دعوت می‌کند تا در این عملی که روایت آن را به عنوان یک «گناه» توصیف می‌کند، به او بپیوندد.^[۷۵] با این حال، همزمان، او از موقعیت قدرت خود به عنوان همسر ارباب برده سوءاستفاده می‌کند تا به یوسف پیشنهاد ازدواج دهد و او را به خاطر امتناع مجازات کند.^[۷۵] سوزان تاور هالیس (۱۹۸۹) معتقد است که روایت همسر پوتیفار با برخی از داستان‌های عامیانه باستانی مطابقت دارد، جایی که یک زن «به‌طور بیهوده به مردی پیشنهاد ازدواج می‌دهد و سپس او را به تلاش برای دست‌درازی کردن به خود متهم می‌کند»، و مرد «به ناحق به دلیل تلاش ادعایی‌اش برای اغوا کردن زن مجازات می‌شود.»^[۷۵]

متکلم اصلاح‌شده، ترمپر لانگمن، به ده فرمان برای دلیل رد پیشنهادهای همسر پوتیفار توسط یوسف اشاره می‌کند: «زنا نیز گناه علیه خدا خواهد بود. زنا با انتشار ده فرمان (خروج ۲۰:۱۴؛ تثنیه ۵:۱۸) گناه محسوب نمی‌شود. ده فرمان به سادگی اراده خدا را برای قومش در زمانی که قوم خدا به یک دولت-ملت تبدیل می‌شوند، رسمیت می‌بخشند.»^[۷۷] لانگمن در فصل مربوط به پیدایش ۲ (با عنوان «ماهیت ازدواج و موهبت رابطه جنسی») می‌نویسد که «رابطه جنسی موهبتی از جانب خداوند به زوج‌های متأهل است»؛^[۷۸] بنابراین، اعمال یوسف نشان‌دهنده احترام به ازدواج پوتیفار بود، اگرچه در نهایت انگیزه آنها اطاعت از خدای خالق، یهوه، بود.

تجربه یوسف - آزار و اذیت / حمله، اتهامات دروغین و حبس قبل از اینکه در نهایت آزاد شود، ارتقا یابد و مورد احترام قرار گیرد - معمولاً به عنوان «نمونه‌ای» از مسیح دیده می‌شود (به گونه‌شناسی (الهیات) مراجعه کنید)^[۷۹] و برای لانگمن سوم، این موضوع اصلی (بقیه) داستان یوسف را نشان می‌دهد: «خداوند می‌تواند حتی با استفاده از اعمال شیطانی کسانی که می‌خواهند به قوم خدا آسیب برسانند، رستگاری را به ارمغان بیاورد».^[۸۰]

تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ بخش نسبتاً بحث‌برانگیزی از این فصل بوده است، و برخی از محققان مدرن معتقدند که این قانون ازدواج با متجاوز است. ترجمه‌های کتاب مقدس این متن را به‌طور متفاوتی تفسیر می‌کنند، و بسیاری از نسخه‌های مدرن عبارت שָׁכַב‎ šākab را به عنوان «تجاوز کردن» ترجمه می‌کنند، در حالی که ترجمه‌های قدیمی‌تر معمولاً «دروغ گفتن با» را ترجیح می‌دادند. به همین ترتیب، اکثر ترجمه‌های مدرن، عبارت 'tāphaś' را به صورت «گرفتن» ترجمه می‌کنند، در حالی که ترجمه‌های قدیمی‌تر عموماً «گرفتن» را ترجیح می‌دادند.^[۱۰۰] در نهایت، عبارت 'anah/inah' تقریباً به‌طور جهانی در ترجمه‌های قدیمی انگلیسی به صورت «فروتن کردن» ترجمه شده است، اما تقریباً همیشه در ترجمه‌های مدرن به صورت «نقض کردن» ترجمه می‌شود. انجیل خبر خوب حتی این متن را به صورت «او را مجبور به رابطه جنسی با خود کرد» ترجمه کرد، و ترجمه کلام خدا آن را به صورت «او به او تجاوز کرد» ترجمه کرد.^[۱۰۱] صرف نظر از اینکه زن به عمل جنسی رضایت داده باشد یا خیر، یا به ازدواج رضایت دهد، مرد موظف است با پرداخت جهیزیه به والدین زن، او را به ازدواج خود درآورد تا موضوع حل و فصل شود.^[۱۰۲]

الهی‌دان جان گیل (متخصص الهیات) (۱۷۴۶–۶۳) مشاهده کرد که یک فعل متفاوت در باب ۲۲ آیه ۲۸ (תָּפַשׂ tāphaś) نسبت به باب ۲۲ آیه ۲۵ (חַַַַַַ֧זָז) در باب ۲۲ آیه ۲۸ استفاده شده است. حزاق، چزاق) به معنی «چسبیدن». او فکر می‌کرد اولی «اغواکننده‌تر» و «دوست‌داشتنی‌تر» است (در مقایسه با خروج باب ۲۲ آیه ۱۶ که آن را توافقی می‌دانست) و دومی «قهرآمیزتر» و «خشن‌تر» است؛ او نتیجه گرفت که آیه ۲۵ تجاوز جنسی و آیه ۲۸ رابطه جنسی با رضایت طرفین را توصیف می‌کند.^[۱۰۳] به‌طور مشابه، چارلز الیکوت الهی‌دان (۱۸۹۷) تثنیه باب ۲۲ آیه ۲۸–۲۹ را به عنوان قانونی در مورد جرم سکس قبل ازدواج از طریق «اغوا» تفسیر کرد، و همچنین آن را با خروج باب ۲۲ آیه ۱۶–۱۷ مقایسه کرد که اشاره می‌کند پدر زن می‌تواند این پیشنهاد ازدواج را رد کند.^[۱۰۴] با این حال، اگرچه تقریباً همه محققان موافقند که خروج باب ۲۲ آیه ۱۶–۱۷ وضعیتی توافقی را توصیف می‌کند، اما مشخص نمی‌کند که مرد به زن "تجاوز" کرده است، در حالی که تثنیه باب ۲۲ آیه ۲۹ این کار را می‌کند.^[۱۰۵] کلمه عبری که در اینجا برای "تجاوز" استفاده شده است עָנָה‎ anah یا inah است که (بسته به متن) می‌تواند به معنای "تجاوز کردن، مجبور کردن [جنسی]، آلوده کردن، هتک حرمت کردن، تجاوز کردن، بدرفتاری کردن، رنجاندن، فروتن کردن/تحقیر کردن، ستم کردن، مطیع کردن/تسلیم کردن/مطیع کردن، ضعیف کردن؛ ^[۱۷][۱۵] به خصوص وقتی یک فعل عبری به شکل pi'el (تشدید) باشد، این باعث افزایش قدرت می‌شود،^[۱۰۶] و در تثنیه تثنیه ۲۲ آیه ۲۹ עִנָּ֔הּ‎ 'in-nāh در pi'el است.^[۱۰۵] در چندین مورد دیگر در کتاب مقدس عبری که این کلمه برای توصیف تعامل یک مرد و زن استفاده شده است، به عنوان مثال داوران باب ۲۰ آیه 5 ^[الف] و دوم سموئیل ۱ باب ۱۳ آیه ۱۴،^[ب] معمولاً به مردی گفته می‌شود که زنی را برخلاف میلش مجبور به رابطه جنسی می‌کند (یعنی تجاوز).^[۱۶]

ریچارد ام. دیویدسون (۲۰۱۱) تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ را به عنوان قانونی در مورد تجاوز قانونی در نظر گرفت. او استدلال کرد که قوانین از نقش زنان در این موقعیت حمایت می‌کنند و نوشت: «حتی اگر زن ظاهراً در این موقعیت‌ها به رابطه جنسی با مرد رضایت دهد، مرد با این وجود او را «آزار داده/تحقیر کرده/مورد تجاوز قرار داده است». طرح الهی عدن مبنی بر احترام و محافظت از پاکی زن نقض شده است. [...] اگرچه زن ممکن است به اغواگر خود تن داده باشد، با این وجود طبق قانون، مهریه «برابر با ثروت عروس برای باکره‌ها» است (خروج باب ۲۲ آیه ۱۶): با او از نظر مالی مانند یک باکره رفتار می‌شود! چنین رفتاری ارزش زن را در برابر مردی که از او سوءاستفاده ناعادلانه می‌کند، حفظ می‌کند و در عین حال سوءاستفاده جنسی را منصرف می‌کند.»^[۹۹] والری تاریکو (۲۰۱۵) منتقد تثنیه ۲۲ آیات ۲۸–۲۹ بود و گفت: «مجازات تجاوز جنسی نباید با دلسوزی یا آسیب به خود زن مرتبط باشد، بلکه با افتخار، پاکی قبیله‌ای و این حس که یک زن مورد استفاده، کالایی آسیب‌دیده است، مرتبط است.»^[۱۰۷]

برخی از محققان ماجرای زنای داوود با بث‌شبع در دومین سموئیل ۱۱ را به عنوان روایتی از یک تجاوز جنسی می‌دانند. دیوید و دایانا گارلند معتقدند:

از آنجایی که با توجه به موقعیت بی‌قدرت او، رضایت غیرممکن بود، داوود در اصل به او تجاوز کرد. تجاوز جنسی به معنای داشتن رابطه جنسی برخلاف میل و بدون رضایت دیگری است - و او قدرت رضایت دادن را نداشت. حتی اگر هیچ درگیری فیزیکی وجود نداشت، حتی اگر او تسلیم او می‌شد، تجاوز محسوب می‌شد.^[۱۱۶]

با این حال، دیگر محققان معتقدند که بتشبع با میل و رغبت به نزد داوود آمده است. جیمز بی. جردن خاطرنشان می‌کند که متن، اعتراض بتشبع را توصیف نمی‌کند، همان‌طور که اعتراض تامار در دومین کتاب سموئیل ۱۳ را توصیف می‌کند، و استدلال می‌کند که این سکوت نشان می‌دهد که «بتشبع با میل و رغبت با داوود در زنا همکاری کرده است».^[۱۱۷] جورج نیکول حتی پا را فراتر می‌گذارد و اظهار می‌دارد که «اقدام بتشبع در حمام کردن در چنین نزدیکی به کاخ سلطنتی عمداً تحریک‌آمیز بوده است».^[۱۱۸]

یهوه از این واقعیت که داوود ترتیب داده است که شوهر بتشبع اوریای حتی در جنگ کشته شود و داوود بتشبع را به همسری خود درآورده است، ناراضی است (دوم سموئیل ۱۱:۲۶–۲۷). او ناتان (پیامبر) را می‌فرستد تا به داوود اطلاع دهد که به خاطر ربودن (לָקַח‎ laqach) همسر اوریا به عنوان همسر خود (دومین سموئیل ۱۲:۹) مجازات الهی را دریافت خواهد کرد. نه تنها یهوه نوزاد بتشبع و داوود را به بیماری مبتلا کرد که پس از هفت روز درگذشت (دوم سموئیل ۱۲:۱۳–۱۸)، بلکه یهوه می‌گوید که به کسی اجازه می‌دهد تا همه زنان داوود را در روز روشن (به معنای واقعی کلمه "در چشمان خورشید") در برابر دیدگان همه بنی‌اسرائیل، به اسارت ببرد/تجاوز کند (دوم سموئیل ۱۲:۹–۱۲). ... در دوم سموئیل ۱۶: ۲۰–۲۳، این مرد نزدیک به داوود، پسر او ابشالوم از آب در می‌آید که علیه پدرش شورش کرده و به دنبال تصاحب سلطنت برای خود است. مشاور او اخیتوفل به ابشالوم می‌گوید: الگو:"'با (בּוֹא‎ bô + אֵל‎ el، به معنای واقعی کلمه "به نزد" صیغه‌های پدرت که او برای مراقبت از کاخ گذاشته بود، بخواب. آنگاه تمام اسرائیل خواهند شنید که تو خود را در نظر پدرت منفور کرده‌ای، و دست همه کسانی که با تو هستند، مصمم‌تر خواهد شد. پس برای ابشالوم بر پشت بام خیمه‌ای برپا کردند و او در حضور تمام بنی‌اسرائیل با (בּוֹא‎ bô + אֵל‎ el) صیغه‌های پدرش خوابید. (دوم سموئیل ۱۶:۲۱–۲۲ NIV) شولز (۲۰۲۱) اشاره کرد که مفسرانی مانند مک‌کارتر و اندرسون اعمال ابشالوم با صیغه‌های داوود را تجاوز جنسی نمی‌دانند، بلکه او را «به‌طور غیرقانونی» یا «به‌طور سلطنتی با آنها ازدواج کرده است».^[۱۱۹] از سوی دیگر، کن استون (محقق کتاب مقدس) (۱۹۹۴) احتمال تجاوز جنسی را در نظر گرفت، زیرا «دلیلی وجود ندارد که فکر کنیم این زنان داوطلبانه در این امر شرکت کرده‌اند.»^[۱۱۹] توماس بوهاچه (۲۰۰۶) حتی پا را فراتر گذاشت و اظهار داشت:

می‌توان به‌طور کاملاً موجهی نتیجه گرفت که آنچه در دوم سموئیل ۱۶ داریم، بازنمایی تجاوز جنسی است که در منطق روایت دوم سموئیل به عنوان آغاز شده توسط خدا درک می‌شود. وقتی از این دیدگاه بررسی شود، داستان دوم سموئیل ۱۶ مسلماً یکی از نگران‌کننده‌ترین متون کتاب مقدس است و باید بر اساس این واقعیت که (مانند بسیاری از اول و دوم سموئیل) مفاهیم آشکارا مردسالارانه در مورد استفاده جنسی از زنان را در بر می‌گیرد، به‌طور انتقادی ارزیابی شود. علاوه بر این، در این مورد، چنین دیدگاه‌هایی صرفاً توسط راوی پیش‌فرض گرفته نشده‌اند یا توسط شخصیت‌های مرد انسان‌نما پذیرفته نشده‌اند، بلکه به شخصیت الهی مرد، یهوه، نسبت داده می‌شوند. از آنجایی که یهوه از تجاوز به ده زن برای تحقیر و در نتیجه مجازات داوود استفاده می‌کند، به نظر نمی‌رسد که یهوه بیش از ابشالوم، اخیتوفل یا در مورد خود داوود، نگران سرنوشت واقعی آن زنان باشد. ^[۱۱۹]

در دومین سموئیل ۱۳، امنون خواهر ناتنی خود تامار (دختر داوود) را فریب می‌دهد تا تنها به اتاق خوابش بیاید، دست او را می‌گیرد و به او می‌گوید که با او بخوابد، اما تامار امتناع می‌کند و مقاومت می‌کند و به امنون می‌گوید که ابتدا با او ازدواج کند. با این حال، امنون به هر حال بر او غلبه می‌کند و به او تجاوز می‌کند.^[۱۲۰]

اما وقتی آن را برای خوردن به سمت او برد، او او را گرفت و گفت: 'خواهرم، با من به رختخواب بیا.' «نه، برادرم!» او به او گفت. «مرا مجبور نکن! چنین کاری نباید در اسرائیل انجام شود! این کار زشت را نکن. من چه؟ از کجا می‌توانم از ننگ خود خلاص شوم؟ و تو چه؟ تو مانند یکی از احمق‌های شرور اسرائیل خواهی بود. لطفاً با پادشاه صحبت کن؛ او مانع ازدواج من با تو نخواهد شد.» اما او از گوش دادن به او خودداری کرد و از آنجایی که از او قوی‌تر بود، به او تجاوز کرد. (دوم سموئیل ۱۳:۱۱–۱۴ NIV)^[۱۲۱]

به معنای واقعی کلمه، متن عبری بیان می‌کند که «او (עָנָה‎ inah pi'el) او را مجبور/تجاوز کرد و (שָׁכַב‎ šākab) او را قرار داد».^[۱۲۲] اجماع علمی این است که امنون به جرم تجاوز به تامار گناهکار است.^[۱۲۳] اگرچه پاملا تامارکین ریس (۲۰۰۲) ادعا کرد که تامار رضایت داده و در واقع مقصر آنچه اتفاق افتاده است، ریس یک محقق آموزش دیده دانشگاهی نیست، بلکه یک دفاعیات مبتنی بر پیش‌فرض است،^[۱۲۴] و دیدگاه‌های او عموماً توسط محققان رد می‌شود.^[۱۲۵]

کاواشیما (۲۰۱۱) خاطرنشان می‌کند که «ممکن است پاسخ فوق‌العاده رسای [تامار] را صرفاً به عنوان لفاظی، تلاشی برای جلوگیری از حمله قریب‌الوقوع تفسیر کرد، اما اصل واقع‌نمایی همچنان نشان می‌دهد که داوود، به عنوان پدرسالار خانه، شخصیت حقوقی است که اهمیت دارد» وقتی صحبت از رضایت به وصلت دخترش با امنون می‌شود. وقتی پس از تجاوز، امنون به تامار می‌گوید که برود، او می‌گوید: «نه! بیرون کردن من از خانه، ظلمی بزرگتر از کاری است که تو با من کردی» (دوم سموئیل ۱۳:۱۶ NIV)، که نشان می‌دهد انتظار او، مطابق با عرف آن زمان، این است که به عنوان همسر در خانه او بماند.

در «فریاد تامار: خشونت علیه زنان و واکنش کلیسا» (۱۹۹۵)، پاملا کوپر-وایت تصویر کتاب مقدس از تامار را به دلیل تأکید بر نقش‌های مردانه در داستان و فقدان همدردی با تامار مورد انتقاد قرار می‌دهد. «راوی دوم سموئیل ۱۳ گاهی اوقات به طرز تکان‌دهنده‌ای تصویرسازی می‌کند و همدردی ما را با قربانی زن برمی‌انگیزد. اما اغلب، راوی (من فرض می‌کنم «او») ما را به سمت علاقه اصلی، حتی همدردی، با مردان اطرافش هدایت می‌کند. حتی تأثر تحقیر تامار نیز به هدف اصلی توجیه قتل بعدی امنون توسط ابشالوم و نه به خاطر خود آن، به تصویر کشیده می‌شود.»^[۱۲۶] او اظهار داشت که «همدردی با تامار علاقه اصلی راوی نیست. شدت برداشت تامار نه برای روشن کردن درد او، بلکه برای توجیه خشم ابشالوم از امنون و قتل بعدی او به تصویر کشیده شده است.»^[۱۲۷] کوپر-وایت همچنین بیان می‌کند که پس از تجاوز محارم، روایت همچنان بر آمنون تمرکز دارد و می‌نویسد: «داستان همچنان به گزارش دیدگاه مجرم، افکار و احساسات پس از حادثه خشونت می‌پردازد؛ دیدگاه قربانی ارائه نمی‌شود.» هیچ نشانه‌ای به ما داده نشده است که او دوباره به او فکر کرده باشد - حتی از نظر ترس از مجازات یا انتقام."^[۱۲۸]

تریبل فصل دیگری از «متون وحشت» را به تامار اختصاص می‌دهد، با عنوان فرعی «تجاوز سلطنتی به خرد». او خاطرنشان کرد که تامار تنها زن در روایت است و به عنوان بخشی از داستان‌های امنون و آبشالوم در نظر گرفته می‌شود. «دو مرد یک زن را احاطه کرده‌اند. با پیشرفت داستان، آنها بین محافظت و آلوده کردن، حمایت و اغوا کردن، تسلی دادن و تسخیر او در حرکت هستند. علاوه بر این، این پسران داوود از طریق آن زن زیبا با یکدیگر رقابت می‌کنند."^[۱۲۹] او همچنین نوشت که زبانی که در زبان عبری اصلی برای توصیف تجاوز استفاده می‌شود، بهتر است به صورت «او او را گذاشت» ترجمه شود تا «او با او دراز کشید.»^[۱۲۲] شولتز (۲۰۱۰) نوشت که «بسیاری از محققان بر رد وحشیگری که امنون با آن خواهر [ناتنی] خود را مطیع خود می‌کند، تأکید دارند» و در ادامه به انتقاد از تفسیر پاملا تامارکین ریس می‌پردازد که تامار را به جای امنون، برای آنچه برای او اتفاق افتاده است، سرزنش می‌کند.^[۱۳۰]

راپوپورت در مورد تجاوز به تامار در کتاب دوم سموئیل می‌گوید که "امنون شخصیتی کاملاً منفور است. از نظر ادبی، او نقطه مقابل بی‌گناهی شجاعانه تامار است. [...] کتاب مقدس می‌خواهد خواننده همزمان از تامار قدردانی، سوگواری و برایش هورا بکشد، در حالی که ما امنون را دشنام می‌دهیم و تحقیر می‌کنیم.»^[۱۳۱] در مورد همین متن، بادر نوشت که «به برداشت تامار از موقعیت اعتبار داده می‌شود؛ در واقع، خوابیدن امنون با او نشان دهنده تجاوز به او بود. همزمان با افزایش اعتبار تامار، راوی امنون را بی‌اعتبار می‌کند.»^[۱۳۲] تریبل اظهار داشت که «سخنان [تامار] صادقانه و تکان‌دهنده است؛ آنها بردگی زنان را تصدیق می‌کنند.»^[۱۳۳] او همچنین می‌نویسد که «راوی با اجتناب از نام او به ناتوانی او اشاره می‌کند.»^[۱۲۲]

به همین ترتیب، یامادا استدلال می‌کند که راوی با تامار همسو می‌شود و خواننده را وادار به همدردی با او می‌کند. «ترکیب التماس‌های تامار با نفرت امنون از خواهر ناتنی‌اش پس از تجاوز، خواننده را با قربانی همسو می‌کند و باعث می‌شود نسبت به مجرم احساس تحقیر کند. روایت دقیق تجاوز و واکنش‌های پس از تجاوز دو شخصیت، این جنایت را اسفناک‌تر می‌کند.»^[۱۳۴]

در مورد اشعیا ۳:۱۷–۱۸، شولتز (۲۰۱۰) نوشت که یک ترجمه غلط رایج از کلمه عبری פּוֹת‎ pōt به عنوان «پیشانی» یا «پوست سر» وجود دارد. شولتز که اغلب به عنوان «اندام تناسلی» یا «اندام‌های مخفی» ترجمه می‌شود، معتقد است که ترجمه دقیق‌تر این کلمه در متن «کس» است، همان‌طور که اولین بار توسط جی شریل اگزوم در کتاب «اخلاق خشونت کتاب مقدس علیه زنان» (۱۹۹۵) پیشنهاد شد. آنها و دیگر محققان مانند جانی مایلز (۲۰۰۶) نتیجه می‌گیرند که این درآوردن لباس زنان برای نمایش اندام تناسلی آنها به خشونت جنسی به عنوان مجازات خدا برای تکبر و غرور زنان اشاره دارد.^[۱۴۶]

ساندرا لین گراوت (۱۹۹۴) استدلال کرد که درک صحیح از عبارات استفاده شده در حزقیال ۱۶:۳۹ (וְהִפְשִׁ֤יטוּ אֹותָךְ֙ בְּגָדַ֔יִךְ‎ wə-hip̄-šî-ṭū 'ō-w-ṯāḵ bə-ḡā-ḏa-yiḵ;^[۱۴۷] معمولاً به صورت «لباس‌هایت را از تنت بیرون خواهند آورد» (NIV) ترجمه می‌شود^[۱۴۸]) و حزقیال ۲۳:۲۶ (וְהִפְשִׁיט֖וּךְ אֶת־בְּגָדָ֑יִךְ‎ wə-hip̄-šî-ṭūḵ 'eṯ- bə-ḡā-ḏā-yiḵ;^[۱۴۹] معمولاً به صورت تحت‌اللفظی «لباس‌هایت را نیز از تنت بیرون خواهند آورد» (NIV) ترجمه می‌شود^[۱۵۰]) به این نتیجه منجر می‌شود که منظور آنها «آنها (نیز) به تو تجاوز خواهند کرد» است.^[۱۵۱]برخی از استدلال‌های اصلی برای این خوانش شامل این واقعیت است که عبارت بسیار مشابه «کشف برهنگی» یک فرد در [[لاویان] ۱۸]] و قدوشیم همیشه به فعالیت جنسی اشاره دارد (و معمولاً به این صورت ترجمه می‌شود^[۱۵۲])، و زنان در حزقیال ۱۶:۳۹ و ۲۳:۲۶ رضایت نمی‌دهند، بلکه با اجبار به عنوان یکی از چندین عمل خشونت‌آمیز (همچنین شامل مثله کردن، سرقت و قتل) به عنوان «مجازات» (حزقیال ۱۶:۳۸٬۴۱؛) به این فعالیت جنسی تن می‌دهند. ۲۳:۲۴٬۴۵٬۴۹) توسط مردان مهاجم خارجی انجام شده است.^[۱۵۱] گراوت اصرار داشت که هر دو روایت فقط یک هشدار استعاری به همه یهودیان و بنی‌اسرائیل (که زنان از طریق شهرهای پایتخت اورشلیم و سامره (شهر باستانی) با آنها شناخته می‌شوند، حزقیال ۱۶:۲–۳؛ ۲۳:۴٬۳۳) نیستند که از طریق تبادل جنسی یا فرهنگی با بیگانگان از نظر قومی مخلوط نشوند، بلکه به‌طور خاص‌تر به همه زنان یهودی/بنی‌اسرائیلی هشدار می‌دهد که به شوهران خود خیانت نکنند و درگیر «فحشا» و «زنا» (به ویژه حزقیال ۱۶:۴۰؛ ۲۳:۴۸) نشوند، در غیر این صورت دچار «مجازات» مذکور خواهند شد.^[۱۵۱]

شولتز (۲۰۱۰) به هر دو متن در حزقیال به عنوان «شیءانگاری پورنوگرافیک اورشلیم به عنوان همسر شوهرش، یهوه» اشاره می‌کند.^[۱۵۳] او در مورد حزقیال ۱۶ نوشت: «این سخنان خشونت‌آمیز، دیدگاه زن را مبهم می‌کند و اتهامات صرفاً از طریق چشمان متهم‌کننده، یهوه، ارائه می‌شوند. خدا سخن می‌گوید، همسر او را به زنا متهم می‌کند و مجازات را به شکل برهنه شدن در ملاء عام، تجاوز و قتل تعیین می‌کند. در تخیل نبوی، به زن فرصتی برای پاسخ دادن داده نمی‌شود. [...] خدا از مجازات شدن او ابراز رضایت می‌کند.»^[۱۵۳] در مورد حزقیال ۲۳، داستانی دربارهٔ دو خواهر زناکار که در نهایت کشته می‌شوند، او زبان استفاده شده در این متن، به ویژه حزقیال ۲۳:۴۸ را که به عنوان هشداری برای همه زنان در مورد زنا عمل می‌کند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. «استعاره تجاوز نبوی، زنان شکنجه‌شده، مورد تجاوز قرار گرفته و به قتل رسیده را به علامت هشداری برای همه زنان تبدیل می‌کند. این استعاره می‌آموزد که زنان بهتر است از شوهران خود اطاعت کنند، در خانه‌های خود بمانند و از هرگونه نشانه‌ای از استقلال جنسی خودداری کنند. [...] این خیال‌پردازی نبوی، زنان را به عنوان اشیاء، نه هرگز به عنوان سوژه، می‌سازد و زنان را به اشیاء جنسی‌شده‌ای تقلیل می‌دهد که مجازات خدا را بر خود نازل می‌کنند و کاملاً سزاوار آن هستند.»^[۱۵۴]

در مقابل، کورین پاتون (۲۰۰۰) استدلال کرد که «این متن از خشونت خانگی حمایت نمی‌کند؛ و محققان، معلمان و واعظان باید همچنان به خوانندگان ناآگاه یادآوری کنند که چنین تفسیری در واقع یک سوءتفاهم است» و «هدف الهیاتی این متن نجات یهوه از رسوایی شوهر شوهردار بودن، یعنی خدایی شکست‌خورده، ناتوان و بی‌اثر است. [...] این دیدگاهی از خداست که برای او هیچ تجربه‌ای، حتی تجاوز و مثله کردن در زمان جنگ، فراتر از امید برای شفا و رستگاری نیست.»^[۱۵۵] در مورد حزقیال ۱۶، دانیل آی. بلاک نوشت که «زمینهٔ داوری الهی را تنها می‌توان در پسِ لطف او درک کرد. اگر متن از آیهٔ ۳۶ شروع می‌شد، می‌شد به‌طور قابل درکی خدا را به ظلم و ستم و شدت بی‌مورد متهم کرد. اما شور و شوق خشم او بازتابی از شدت عشق اوست. خدا عشق خود را بر این زن ریخته بود، او را از مرگ حتمی نجات داده بود، با او پیمان بسته بود، سوگند وفاداری خورده بود و تمام مزایایی را که می‌توانست از آنها بهره‌مند شود، به او ارزانی داشته بود. او به شدت عشق ورزیده بود. او نمی‌توانست تحقیر لطف خود را سبک بشمارد.»^[۱۵۶]

شولتز (۲۰۱۰) در مورد ارمیا ۱۳ نوشت: «این شعر اعلام می‌کند که زن این سرنوشت را برای خود رقم زده و باید به خاطر آن سرزنش شود، در حالی که پیامبر از عاملان خشونت جنسی جانبداری می‌کند و این حمله را سزاوار و خدا را توجیه‌کننده آن می‌داند. شعر تجاوز جنسی، «اقتدارگرایی مردانه» و «غیرانسانی کردن زنان» را تأیید می‌کند، شاید به ویژه هنگامی که موضوع خدا باشد.»^[۱۵۷]

امی کالمانوفسکی (۲۰۱۵) اظهار داشت که ارمیا ۱۳ با بدن برهنه زن به عنوان یک شیء انزجار رفتار می‌کند: «من نتیجه می‌گیرم که ارمیا ۱۳ نمونه‌ای از برهنگی زننده است که در آن بدن برهنه زن نه به عنوان یک شیء میل، بلکه به عنوان یک شیء انزجار نمایش داده می‌شود. در ارمیا ۱۳، مانند سایر متون نبوی، اسرائیل با آشکار شدن برهنگی‌اش از نظر جنسی برانگیخته نمی‌شود. او شرمسار می‌شود. علاوه بر این، کسانی که شاهد شرمساری اسرائیل هستند، بدن برهنه اسرائیل را نمی‌خواهند. آنها از آن منزجر می‌شوند.»^[۱۵۸]

اف.بی. هوی جونیور (۱۹۹۳)، در اظهار نظری در مورد ارمیا ۱۳، نوشت: «توصیف خام، تحقیر عمومی اعمال شده بر یک فاحشه است، که چهره‌ای مناسب برای یهودای بی‌وفا است (ر.ک. اشعیا ۴۷:۳؛ هوشع ۲:۳٬۱۰؛ نوح ۳:۵). همچنین می‌تواند خشونت اعمال شده بر زنان توسط سربازان یک ارتش فاتح را توصیف کند. [...] ارمیا به [مردم یهودا] یادآوری کرد که قرار است زناکاری‌هایشان برای همه آشکار شود.»^[۱۵۹]

در فصل ۲ کتاب کتاب هوشع پیامبر هوشع (که با خدای یهوه مقایسه می‌شود) در حال خیال‌پردازی در مورد اینکه چگونه همسر سابقش گومر (همسر هوشع) (که با پادشاهی شمالی اسرائیل مقایسه می‌شود) را به خاطر ترک او برای مردی دیگر مجازات می‌کند، به تصویر کشیده شده است. در نیمه اول، هوشع می‌ترسد که کنترل رفتار جنسی همسرش را از دست بدهد، و وقتی کنترلش را از دست می‌دهد، او را به «فاحشه» / «زناکار» متهم می‌کند (همان‌طور که یهوه بنی‌اسرائیل را به خاطر پرستش خدایان دیگر مانند «بعل» متهم می‌کند)، و گومر را با خشونت شدید جسمی و روانی تهدید می‌کند، که به گفته چندین محقق، شامل یک مؤلفه جنسی نیز می‌شود. در نیمه دوم، هوشع تصور می‌کند که چگونه همسر سابقش را با آغوش باز خواهد پذیرفت، گویی هیچ اتفاقی نیفتاده است و جهان از نو آفریده خواهد شد، با زبانی که به «روایت آفرینش» اشاره دارد؛ یک آشتی کامل. به گفته ویمز (۱۹۹۵)، این شعر ادعا می‌کند که هوشع «قربانی واقعی در ازدواج» است، یعنی «مردی که توسط همسر بی‌وفایش به رفتارهای افراطی سوق داده می‌شود»؛ این آیه به‌طور بلاغی اعمال شوهر را تماماً تقصیر زن معرفی می‌کند و می‌کوشد مخاطب را متقاعد کند که به جای «همسر کتک‌خورده»، طرف «شوهر تحقیرشده» را بگیرد. ^[۱۶۰]

Scholz (2021) بر فعل פָּתָה‎ pathah در هوشع ۲:۱۴ (۲:۱۶ در متون عبری) تمرکز کرد که معمولاً به صورت «فریب دادن/تشویق کردن/ترغیب کردن/اغوا کردن/جذب کردن» یا «فریب دادن/فریب دادن/گمراه کردن» ترجمه می‌شود. اما در این آیه، و همچنین در داوران ۱۴:۱۵ و داوران ۱۶ ۱۶:۵، فعل به صورت pi'el آمده است که نیرو یا اجبار را اضافه می‌کند؛ بنابراین، برخی از ترجمه‌های کتاب مقدس مانند نسخه استاندارد اصلاح‌شده جدید، نسخه بین‌المللی جدید و نسخه استاندارد بین‌المللی در این آیات عبارت «pathah» را در این آیات ترجمه می‌کنند. شولتز استدلال کرد که در هر دو آیه داوران (دربارهٔ سامسون و دلیله) و در خروج ۲۲:۱۶ (دربارهٔ رابطه جنسی قبل از ازدواج؛ مشخص نیست که آیا اجباری بوده یا با رضایت طرفین)، פָּתָה‎ پَتَه به رابطه جنسی اشاره دارد، و بنابراین آیه ۱۴ باید به صورت «بنابراین، اینک من هستم که او را مجبور به رابطه جنسی خواهم کرد» ترجمه شود.^{[۲۴] [۲۵]}

طبق تفسیر متمایزی که توسط سوزان شولتز (۲۰۲۱) ارائه شده است، کتاب ناحوم شرح می‌دهد که چگونه شهر نینوا در برابر یک حمله نظامی تسلیم می‌شود (نبرد نینوا (۶۱۲ پیش از میلاد))، خانه‌ها با آتش ویران می‌شوند و شهروندان در معرض قتل با شمشیر، آزار و اذیت جنسی و تجاوز.^[۱۶۱] در آیات ۳:۵–۷، خدای یهوه ظاهراً نینوا (که به صورت زن به تصویر کشیده شده است) را با خشونت جنسی تهدید می‌کند، همان‌طور که شولتز ترجمه می‌کند:

من علیه تو هستم، یهوه لشکرها می‌گوید.

من دامن‌های تو را از روی صورتت برمی‌دارم.

من اجازه می‌دهم ملت‌ها به اندام تناسلی تو نگاه کنند.

و پادشاهی‌ها به رسوایی تو نگاه کنند.

من پلیدی را به تو خواهم پاشید.

من به تو تجاوز جنسی خواهم کرد. piel],

من تو را همچون سنگی تماشا خواهم کرد.

آنگاه هر که تو را ببیند از تو رویگردان خواهد شد.

و خواهند گفت:

نینوا ویران شده است.

چه کسی برای او سوگواری خواهد کرد؟

کجا برای تو تسلی دهنده بجویم؟^[۱۳]

آیه ۶ معمولاً به صورت «من پلیدی‌های نفرت‌انگیز را بر تو خواهم ریخت، تو را پست و خوار خواهم ساخت و تو را به منظره‌ای تماشائی تبدیل خواهم کرد» ترجمه می‌شود.^[۱۶۲] شولتز استدلال می‌کند که «جمله «من به تو تجاوز جنسی خواهم کرد» از فعل عبری nābal در افعال عبری مدرن از (piel) استفاده می‌کند، که در روایت‌های تجاوز مانند دینه، صیغه لاوی و تامار (دختر داوود) نیز ظاهر می‌شود.»^[۱۳] علاوه بر این، ناحوم ۳ اشعار نبوی عبری دیگری را منعکس می‌کند که در آنها شهری (که در اینجا نینوا نماینده امپراتوری آشوری نو است) که توسط دشمن خارجی نابود شده است، به عنوان زنی بی‌بندوبار به تصویر کشیده می‌شود که خشونت جنسی و شرم ناشی از آن را به عنوان مجازاتی عادلانه برای گناهانش دریافت می‌کند. اگرچه خدای اسرائیلی یهوه هیچ رابطه قبلی با نینوا نداشت که نینوا بتواند به آن «خیانت» کند، اما به عنوان انتقام جنگ سوریه و افرایم در شمال پادشاهی شمالی اسرائیل و اسارت اسرائیل به وسیله آشوریان در دهه ۷۳۰ ارائه شده است. قبل از میلاد.^[۱۶۱] شولز، فرانسیسکو او. گارسیا-ترتو، و دانشمندان دیگر اظهار داشته‌اند که این شعر، که در آن خداوند خود را به عنوان یک متجاوز معرفی می‌کند که به‌طور خاص به زن متجاوزی می‌پردازد که به‌طور خاص او را زیر پا می‌گذارد و به او دستور می‌دهد که «زن را زیر پا می‌گذارد. خوانندگان، افزودند که «با این آیات در کتاب ناهوم باید به عنوان سرزمینی خطرناک برخورد کرد».^[۱۶۳]

کتاب زکریا خدای یهوه را به عنوان مدافع و محافظ اورشلیم به تصویر می‌کشد، برای مثال در آیات ۲:۹ و ۹:۸.^[۱۶۴] پترسون (۱۹۹۵) نوشت: «در آیه ۸، نویسنده از زبان اردوگاه نظامی برای توصیف نحوه حضور یهوه در اورشلیم و علیه هر نیروی دشمنی استفاده می‌کند.»^[۱۶۴] تنها استثنا در فصل آخر، زکریا ۱۴ است، جایی که پیشگویی شده است که یهوه همه ملت‌ها را علیه اورشلیم بسیج می‌کند، که به محاصره درآید و زنان آن مورد تجاوز قرار بگیرد.^[۱۶۴] این تغییر ناگهانی موضع یهوه از مدافع به مهاجم اورشلیم، محققان را گیج کرده است.^[۱۶۴] مارک جی. بودا (۲۰۰۴) اظهار داشت که زکریا ۱۴ به این موضوع اشاره نمی‌کند که چرا اورشلیم در معرض این خشونت قرار دارد، «اما باید فرض کرد که این خشونت به اعمال ناشایست مردم شهر مرتبط باشد.»^[۱۶۴] رابرت فاستر (۲۰۱۲) گفت: «استدلال من این است که با دنبال کردن گفتمان عدالت در کتاب زکریا، دلیل ارائه شده برای این داوری بر اورشلیم را در کل زکریا می‌یابیم.» [...] «[وقتی] مردم از اجرای عدالت کوتاهی می‌کنند، داوری‌های گذشتهٔ یهوه، با جنگ‌ها و محاصره‌ها و تجاوزها و تبعیدها، گریبان نسل حاضر را می‌گیرد.»^[۱۶۴]