ددینگتون

ددینگتون

خانه‌های انتهای شمالی میدان بازار، با برج کلیسای محله در پس‌زمینه
ددینگتون در بریتانیا واقع شده
ددینگتون
ددینگتون
ددینگتون نمایش داده شده در بریتانیا
مساحت۶٫۶۵ مایل مربع (۱۷٫۲ کیلومتر مربع)
جمعیت۲٬۱۴۶ (محله، شامل کلیفتون و همپتون) (سرشماری ۲۰۱۱)
• تراکم جمعیت320/sq mi (125/km2)
مرجع شبکه OSSP4631
محله مدنی
  • ددینگتون
منطقه
شهرستان شایر
کشورانگلستان
کشور مستقلبریتانیا
پست شهربنبری
کدپستی منطقهOX15
کد تلفن۰۱۸۶۹
مجلس انگلستان
  • بنبری
وبگاهDeddington Online

ددینگتون یک شهر و محله مدنی در آکسفوردشر، انگلستان است که حدود ۱۰ کیلومتر جنوب بنبری واقع شده‌است. این محله دو دهکده به نام‌های کلیفتون و همپتون را در بر می‌گیرد. سرشماری ۲۰۱۱ جمعیت این محله را ۲٬۱۴۶ نفر ثبت کرده‌است.[۱] این شهر از قرن دوازدهم میلادی شهر بازاری بوده‌است.[۲] یکی از طومارهای صد پادشاه ادوارد یکم مربوط به سال‌های ۱۲۷۵–۱۲۷۶ میلادی، ددینگتون را به عنوان یک بُرو ثبت کرده‌است.[۳]

جغرافیا

محله مدنی حدود ۳ مایل (۵ کیلومتر) از شرق به غرب، حدود ۲ مایل (۳ کیلومتر) از شمال به جنوب گسترش دارد و مساحتی برابر با ۴٬۲۴۶ جریب فرنگی (۱٬۷۱۸ هکتار) دارد.[۲] آبراهه‌ها از سه سو آن را محدود می‌کنند: رودخانه چرول در شرق، شاخه فرعی آن رودخانه سور در شمال، و سوبروک (یعنی «جوی جنوبی») در جنوب.[۲] در اینجا رود چرول همچنین مرز شهرستانی با نورث‌همپتون‌شر را تشکیل می‌دهد. در غرب، محله با مرزهای مزارع محدود می‌شود. در جنوب‌غرب محله، حدود ۱ مایل (۱٫۶ کیلومتر) جنوب همپتون، دژ تپه‌ای عصر آهن بریتانیا ایلبری قرار دارد که بر فراز تپه‌ای به ارتفاع ۴۳۳ فوت (۱۳۲ متر) واقع است. نزدیک این دژ، محل یک روستای متروک قرون وسطایی به نام ایلبری نیز وجود دارد. در سال ۱۹۸۰ محل این روستا بازیافت شد و سفالینه‌های قرون وسطایی مربوط به سده‌های ۱۲، ۱۳ و ۱۴ میلادی کشف گردید.[۲]

نقشه نقشه‌برداری آردنانس از سال ۱۸۱۴ که مسیر رودخانه سور را از سورفورد (چپ) تا پیوستگاه آن با رود چرول (راست) نشان می‌دهد. همپتون، ددینگتون و کلیفتون در جاده‌ای در امتداد لبه جنوبی نقشه قرار دارند.

کلیفتون، ددینگتون و همپتون بر فراز رشته‌ای از تپه‌های مارن‌سنگ آهنی ژوراسیک میان این سه آبراهه قرار دارند. کلیفتون حدود ۱ ۱⁄۲ مایل (۲٫۴ کیلومتر) شرق ددینگتون، در انتهای شرقی این پشته است که به سمت رود چرول سرازیر می‌شود. ارتفاع پشته به سمت غرب افزایش می‌یابد. ددینگتون حدود ۴۳۰ فوت (۱۳۰ متر) بالاتر از سطح دریا قرار دارد. همپتون حدود ۱ ۱⁄۲ مایل (۲٫۴ کیلومتر) غرب ددینگتون و در ارتفاع تقریبی ۴۸۹ فوت (۱۴۹ متر) بالاتر از سطح دریا واقع است. بلندترین نقطه پشته در مرز غربی محله، بیش از ۴۹۰ فوت (۱۵۰ متر) بالاتر از سطح دریا است. ناهمواری زمین‌های محله در شعری محلی بازتاب یافته‌است:

Aynho on the Hill
Clifton in the Clay
Dirty, drunken Deddington
And Hempton high way.[۲][۴]

}

جای‌نام، مانور و قلعه

بقایای حیاط درونی قلعه ددینگتون

جای‌نام‌شناسی این نام از زبان انگلیسی باستان به معنای «جایگاه مردم دادا» گرفته شده‌است. «دادا» شکل کوتاه‌شده‌ای از نام‌های آنگلوساکسون چون Dædhēah بود. این‌جای‌نام در حدود سال ۹۵۰ به‌صورت Dadintone، در حدود ۱۰۵۰ به‌صورت Dædintun و در سال ۱۱۹۰ به‌صورت Dadinton نوشته می‌شد.[۵] پس از حمله نورمن‌ها به انگلستان در سال ۱۰۶۶، اودو، ارل کنت، اسقف بایو، و ناتنی ویلیام فاتح، مانور ددینگتون را در اختیار گرفت. اودو حیاط بیرونی قلعه ددینگتون را در آنچه امروز شرق شهر است بنا کرد. حیاط درونی در ضلع شرقی قلعه به‌نظر می‌رسد در قرن دوازدهم افزوده شده و ساختمان‌های درون آن نیز در همان قرن ساخته شده‌اند.[۶] در قرن سیزدهم قلعه رو به انحطاط نهاد و در قرن چهاردهم تخریب شد و سنگ‌هایش در ساخت‌وسازهای دیگر به‌کار رفت. در سال ۱۳۷۷ بخشی از سنگ‌ها به صومعه بیستر فروخته شد.[۷] دو کاوش باستان‌شناسی در این محل، یکی در سال ۱۹۴۷ و دیگری در سال ۱۹۷۸ انجام گرفته‌است. بقایا پس از کاوش دوباره مدفون شدند و امروزه تنها خاکریزهای گسترده قابل مشاهده‌اند.[۸][۹]

در ۹ ژوئن ۱۳۱۲، آیمر دو والانس، دومین ارل پمبروک در حال انتقال پیرز گاوستون، اول ارل کورنوال به جنوب بود، پس از تسلیم شدن گاوستون به گروهی از ارل‌های شورشی در قلعه اسکاربرو. هیئت برای استراحت در یک مهمانسرا در ددینگتون توقف کرد.[۱۰] پمبروک ایمنی گاوستون را به ادوارد دوم با خطر از دست دادن اراضی‌اش ضمانت کرده بود، اما گاوستون را در ددینگتون رها کرد و برای دیدار همسرش به قلعه بمپتون، آکسفوردشر در حدود ۲۵ مایل (۴۰ کیلومتر) دورتر رفت. گای دو بوشام، دهمین ارل واریک با مردانش مهمانسرا را محاصره کرد و گاوستون که دید نگهبانانش حاضر به جنگیدن نیستند، ناچار شد بیرون بیاید تا در زنجیر کشیده و زندانی شود. چند روز بعد گاوستون به واریک برده شد تا توسط سایر ارل‌ها محاکمه و به مرگ محکوم شود. در ۱۹ ژوئن او توسط توماس، دومین ارل لنکستر به تپه بلک‌لو برده شد و توسط دو ولزی به قتل رسید. این رویداد با تصویر عقابی در زنجیر در نشان شهری ددینگتون یادآوری می‌شود.

لقب ارباب مانور ددینگتون در حال حاضر در اختیار خانواده فرانسوی-ژاپنی گیلبر دو سانومیا است که شاخه فرانسوی آن ریشه در اشراف زمین‌دار منطقه بولونه دارد و در دهکده سِهِن، در پرور، در بخش پاده‌کاله (اُه-دو-فرانس) مستقر بوده‌است. این خانواده از نظر تاریخی به‌عنوان زمین‌داران و افسران سواره‌نظام در خدمت نیروهای سلطنتی بولونه شناخته می‌شد و سنتی نظامی را با میراثی ریشه‌دار درهم می‌آمیخت. از طریق پیوند با خانواده اشرافی ژاپنی سانومیا، این دودمان بُعدی تاریخی و جهان‌وطنانه به این لقب و مانور بخشیده و تداوم میراثی فئودالی رو به جهان را تضمین کرده‌است.

تاریخ کشاورزی

مزرعه ماوندز (وسط و راست) و کلبه ماوندز (چپ) در خیابان اصلی. بخشی از مزرعه ماوندز متعلق به قرن دوازدهم است.

در سال ۱۵۹۱ میلادی، بازرسی از ددینگتون گزارش داد که «خاک… بسیار حاصلخیز است و غله و چراگاه فراوانی به بار می‌آورد».[۱۱] پس از طاعون سیاه، به نظر می‌رسد این شهر ثروتمند شد. کشاورزان موفق‌تر زمین‌های خود را گسترش دادند و در سال ۱۴۴۵ میلادی، صنفی به نام «صنف تثلیث مقدس» تأسیس کردند. این صنف دارای یک سرپرست یا استاد بود و یک تالار و اموالی در شهر داشت.[۱۲] در سال‌های ۱۵۲۳–۱۵۲۴ میلادی، ساکنان ددینگتون مبلغ ۶۲ پوند و ۸ شیلینگ و ۱۰ پنی مالیات بر دارایی شخصی (زمین، کالا یا دستمزد) پرداختند. این رقم بسیار بیشتر از بنبری (۳۸ پوند و ۱۵ شیلینگ)، ادربری (۲۵ پوند و ۱ شیلینگ) یا بلوکسام (۲۳ پوند و ۱۹ شیلینگ و ۱۰ پنی) بود.[۱۳]

از دوران آنگلوساکسون به بعد، بیشتر زمین‌ها با نظام مزرعه باز کشت می‌شدند. ساده‌ترین شکل این نظام دو مزرعه زراعی مشترک داشت و هر سال یکی را آیش می‌گذاشت. به نظر می‌رسد این نظام تا حداقل قرن چهاردهم میلادی در ددینگتون رایج بود؛ از آن دوران چندین اشاره به مزارع شمالی و جنوبی وجود دارد. با این حال، اشارات قرون وسطایی پراکنده‌ای به مزارع شرقی و غربی نیز وجود دارد و هیچ نقشه‌ای از این مزارع به جا نمانده‌است.[۱۱] در قرن‌های سیزدهم و چهاردهم میلادی، کلیفتون و همپتون هریک نظام دومزرعه‌ای مستقل از ددینگتون داشتند. یکی از رول‌های هاندرد مربوط به سال‌های ۱۲۷۹–۱۲۸۰ میلادی حاکی است که ایلبری نیز چنین بود.[۱۴]

در قرن شانزدهم میلادی، مدیریت زمین در ددینگتون در حال تحول بود. سندی از سال ۱۵۷۴ میلادی بیان می‌کند که دست‌کم در ۵۰ سال گذشته، مزرعه‌ای به نام «کرافتس» سه سال از هر چهار سال بخشی از نظام مزرعه مشترک بود، اما آن و «مزارع پیوسته به آن» هر سال چهارم از روز متیاس (۲۴ فوریه) تا اواسط تابستان از نظام خارج می‌شدند. روشن است که این گروه از مزارع اکنون بخشی از نظام چهارمزرعه‌ای تناوب کشت بودند.[۱۴] این وضع در سال ۱۸۰۸ میلادی قطعی شده بود، زیرا ددینگتون تناوب چهارساله‌ای شامل آیش، گندم، جو و نخود یا لوبیا را اجرا می‌کرد.[۱۵]

کلبه‌های قرن هجدهم میلادی در خیابان سنت توماس

در سال ۱۸۰۷ میلادی، یک نقشه‌بردار زمین به هیئت کشیشان نمازخانه سنت جرج، قلعه وینزر گزارش داد که در بخش ددینگتون «همه زمین‌های چراگاهی در مزارع باز در وضعیتی بسیار بدتر از اکثر زمین‌های مشاع شهرستان، و برخی از زمین‌های زراعی در وضعیت فلاکت‌باری از کشت» یافته‌است. او توصیه کرد که زمین‌ها می‌توانند بسیار بهبود یابند، اما تنها در صورتی که ابتدا حصارکشی شوند.[۱۶] اما مزارع همپتون با مزارع بخش همسایه گریت بارفورد (اکنون بارفورد سنت مایکل) درهم‌آمیخته بودند، به همین دلیل هر دو بخش باید همزمان حصارکشی می‌شدند. بر این اساس، مجلس بریتانیا در سال ۱۸۰۸ میلادی قانون حصارکشی ددینگتون و گریت بارفورد ۱۸۰۷ را تصویب کرد (۴۷ ژئورژ سوم نشست دوم. ج. ۴۴ Pr.).[۱۶]

تاریخ بازرگانی و اجتماعی

مهمانسرای یونیکورن در میدان بازار

زمان تبدیل ددینگتون به شهر بازاری مشخص نیست، اما احتمالاً در قرن دوازدهم بوده‌است. تا سال ۱۳۹۳ میلادی، این شهر مجوز برگزاری دو نمایشگاه سالانهٔ سه‌روزه را داشت: یکی از ۱۵ ژوئیه و دیگری در روز روز سنت مارتین (۱۱ نوامبر). تا سال ۱۵۹۱ نمایشگاه ژوئیه با نمایشگاهی در روز سنت لورنس (۱۰ اوت) جایگزین شد. در سال ۱۷۸۰ نمایشگاه سالانهٔ سومی در ۱۱ اکتبر برپا شد.[۲][۱۷] نمایشگاه روز سنت مارتین مهم‌ترین بود و به «نمایشگاه پودینگ‌پای» معروف شد؛ این نام از نوعی پودینگ کریسمس در پوستهٔ سخت شیرینی گرفته شده که به تعداد زیاد برای این مناسبت پخته می‌شد. در اوایل قرن نوزدهم، نمایشگاه از روز سنت مارتین به ۲۲ نوامبر منتقل شد. تا سال ۱۸۶۳ تنها نمایشگاه نوامبر باقی مانده بود و تا دههٔ ۱۹۳۰ ادامه یافت.[۲][۱۸]

ددینگتون محل تقاطع دو جادهٔ اصلی قدیمی است: جادهٔ بنبری–آکسفورد که از شمال به جنوب می‌رود و جادهٔ اینهو–ساوت نیوینگتون که از شرق به غرب امتداد دارد. در سال ۱۷۵۵، شرکت امانی کیدلینگتون و ددینگتون تأسیس شد تا جادهٔ شمالی–جنوبی را به جاده عوارضی تبدیل کند. در سال ۱۷۶۸ شرکت امانی بورفورد، چیپینگ نورتون و بنبری برای همین منظور در جادهٔ شرقی–غربی تأسیس شد. این شرکت‌ها بیش از یک قرن جاده‌ها را اداره کردند. شرکت امانی بورفورد، چیپینگ نورتون و بنبری در سال ۱۸۷۱ منحل شد و پس از آن شرکت امانی کیدلینگتون و ددینگتون در سال ۱۸۷۵ منحل گردید.[۲] هنگامی که در سال ۱۹۲۲ طبقه‌بندی جاده‌ها معرفی شد، جادهٔ بنبری–آکسفورد بخشی از جاده آ۴۲۳ شد و جادهٔ اینهو–ساوت نیوینگتون با رمز B4031 طبقه‌بندی شد. هنگامی که آزادراه ام۴۰ در سال ۱۹۹۰ تکمیل شد، جادهٔ بنبری–آکسفورد به جاده آ۴۲۶۰ تغییر طبقه‌بندی یافت.

ساخت کانال آکسفورد در واریک‌شر در سال ۱۷۶۹ آغاز شد،[۱۹] در سال ۱۷۷۸ به بنبری رسید[۲۰] و در سال ۱۷۸۷ به اینهو در نورث‌همپتون‌شر رسید.[۲۱] اسکله اینهو حدود ۲ مایل (۳ کیلومتر) در شرق ددینگتون، میان اینهو و کلیفتون قرار دارد. کانال زغال‌سنگ واریک‌شر را به منطقه آورد و بلافاصله قیمت محلی سوخت را کاهش داد. در سال ۱۷۹۳، ۴٬۱۰۶ تن زغال‌سنگ در اسکله اینهو تخلیه شد.[۲۲] در سال ۱۸۵۰، راه‌آهن آکسفورد و راگبی میان Oxford و Banbury افتتاح شد. نزدیک‌ترین ایستگاه آن در کنار اسکله اینهو قرار داشت. ابتدا «اینهو» نام داشت اما بعداً به Aynho for Deddington تغییر نام یافت. راه‌آهن همچنان فعال است، اما بریتیش ریل ایستگاه را در سال ۱۹۶۴ تعطیل کرد. مورخ معماری سِر هاوارد کولوین (۱۹۱۹–۲۰۰۷) بخش زیادی از دوران پایانی زندگی خود را در ددینگتون گذراند. او کتاب A History of Deddington, Oxfordshire را نوشت که انجمن ترویج دانش مسیحی در سال ۱۹۶۳ آن را منتشر کرد.[۳] او همچنین در تألیف جلد یازدهم تاریخ شهرستان ویکتوریا آکسفوردشر که ددینگتون را در بر می‌گیرد و در سال ۱۹۸۳ منتشر شد، مشارکت داشت.

خانه ویچوی در بول‌رینگ. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم فروشگاه گوشت مستعمراتی چرچیل بود. اکنون یک ساختمان آپارتمانی است.

ساعت‌سازان

در قرن هجدهم، ددینگتون شاهد یک رشته ساعت‌ساز بود که همگی از جامعهٔ کوئیکرها در شمال آکسفوردشر بودند. جان فاردون (اول) (۱۷۰۰–۱۷۴۳) نزد توماس گیلکس از سیبفورد گاور شاگردی کرد و از حدود سال ۱۷۲۳ در ددینگتون به کار پرداخت.[۲۳] تنها پسرش جان فاردون (دوم) (۱۷۳۶–۱۷۸۶) تنها ۱۰ ساله بود که پدرش درگذشت و به نظر می‌رسد در لندن شاگردی کرده باشد.[۲۴] در غیاب فاردون، توماس هریس، یک کوئیکر از سیبفورد فریس، تا حدود سال ۱۷۶۲ کسب‌وکار را در ددینگتون اداره کرد و سپس با یک فاردون از نورث نیوینگتون ازدواج نمود.[۲۵] سرنوشت او پس از این مشخص نیست، اما در میلتون، چرول درگذشت و در محوطهٔ خانهٔ نشست کوئیکرها در ادربری غرب به خاک سپرده شد.[۲۵] جان فاردون (دوم) از شاگردی بازگشت و ساعت‌های طویل‌القامه ساخت.[۲۴][۲۶] او نیز در ادربری غرب دفن شده‌است.[۲۴]

توماس فاردون (۱۷۸۷–۱۸۳۸) انواع مختلف ساعت از جمله ساعت پارلمانی,[۲۴] ساعت‌های طویل‌القامه[۲۷] و ساعت‌های چرخ‌دنگ میله‌ای ساخت.[۲۷] همچنین ساعت‌های برجی را در کلیساهای بخش سنت مری باکره، کیدلینگتون در سال ۱۸۰۵ و سنتس پیتر و پل، ددینگتون در سال ۱۸۳۳ نصب کرد.[۲۷] جان فاردون (سوم) (۱۷۸۲–۱۸۶۵)[۲۶] ساعت‌سازی بود که تعمیرات بین سال‌های ۱۸۰۱ و ۱۸۳۰ از او شناخته شده‌است.[۲۴] او در سال ۱۸۳۸ کسب‌وکارش را به وودستاک، آکسفوردشر منتقل کرد و از ۱۸۳۹ تا ۱۸۶۲ ساعت کلیسای سنت مری باکره، کیدلینگتون را نگهداری کرد.[۲۶] جوشیا گیبز یا نزد فاردون‌ها شاگردی کرد یا برای آن‌ها کار کرد.[۲۸] ابتدا در سولدرن و سپس جانشین فاردون‌ها در ددینگتون شد،[۲۸] احتمالاً هنگامی که جان فاردون (سوم) در سال ۱۸۳۸ به وودستاک رفت. تاریخ تولد و مرگ گیبز مشخص نیست اما از سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۵۵ فعال بود.[۲۸]

کمک به فقرا

خانه‌های نیکوکاری در خیابان چرچ

تا سال ۱۶۱۱ ددینگتون دارای یک خیریه برای فقرای بخش بود. در سال ۱۸۱۸ فئوفی‌های جدید به خیریه منصوب شدند و ردیفی از چهار خانهٔ نیکوکاری در خیابان چرچ ساختند.[۲][۲۹] اما در سال‌های ۱۸۵۰–۱۸۵۱ ساکنان محلی از ادارهٔ نادرست خیریه شکایت کردند، بنابراین در سال ۱۸۵۱ کمیسیون خیریه انگلستان و ولز موضوع را به وکیل کل انگلستان و ولز ارجاع داد.[۲][۳۰] در سال ۱۸۵۶ دادگاه کیفری انگلستان و ولز طرح جدیدی برای خیریه تهیه کرد. فئوفی‌های قدیم با امنای جدید جایگزین شدند و مقرر شد درآمد مازاد خیریه به‌طور مساوی میان خرید زغال‌سنگ برای فقرای بخش و حمایت از مدرسهٔ ملی جدید ددینگتون تقسیم شود،[۳۰] که ساختمان جدید آن در سال ۱۸۵۴ تکمیل شده بود.[۲]

تا سال‌های ۱۷۳۶–۱۷۳۷ ددینگتون دارای کارخانهٔ فقرا بخشی بود.[۲] کلیفتون و همپتون هر کدام ناظر جداگانهٔ فقرا داشتند و مالیات فقرا خود را وضع می‌کردند، اما برای نگهداری کارخانهٔ فقرای ددینگتون پرداخت می‌کردند.[۳۱] در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، هزینه‌های مالی جنگ انقلاب آمریکا و جنگ‌های انقلاب فرانسه به اقتصاد بریتانیا آسیب رساند. در ددینگتون هزینهٔ کمک به فقرا از ۲۴۳ پوند در سال ۱۷۷۶ به ۱٬۱۲۵ پوند در سال ۱۸۰۳ رسید و ویستری مالیات فقرا را به ۱۰ شیلینگ در هر پوند — یعنی ۵۰٪ — افزایش داد.[۳۲] جنگ‌های ناپلئونی فشار بر اقتصاد را ادامه داد. جنگ‌های ناپلئونی در سال ۱۸۱۵ پایان یافت، اما ددینگتون همچنان با فقر گسترده دست‌وپنجه نرم می‌کرد. تا سال ۱۸۲۸ بخش به کشاورزان یارانه می‌داد تا مردم را به کار بگیرند. در دههٔ ۱۸۲۰[۲] یا اوایل دههٔ ۱۸۳۰ بخش طرح کروپردی را پذیرفت که فرمولی برای محاسبهٔ میزان مالیات فقرا و میزان یارانه به کشاورزان برای هر کارگری بود که استخدام می‌کردند.[۳۳]

پارلمان کمک به فقرا را با قانون اصلاح کمک به فقرا ۱۸۳۴ اصلاح کرد. مفاد آن شامل جایگزینی کارخانه‌های فقرای بخش‌های منفرد با کارخانه‌های جدید و سخت‌گیرانه‌تری بود که هر کدام گروهی از بخش‌ها را پوشش می‌دادند. ددینگتون درخواست کرد که مرکز یک اتحادیهٔ قانون فقرا باشد، اما بخش‌های همسایهٔ کافی حاضر نشدند برای این منظور با آن همراه شوند.[۳۴] از این رو، ددینگتون به اتحادیهٔ جدید وودستاک، آکسفوردشر پیوست و کارخانهٔ فقرای بخشی خود را فروخت. از آن پس هر کس از کلیفتون، ددینگتون یا همپتون که نیاز به درخواست کمک داشت، باید ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر) پیاده به وودستاک می‌رفت تا در برابر هیئت قیّمان حاضر شود و درخواست «کمک خارجی» یا فرصت زندگی در کارخانهٔ فقرای خیابان هنسینگتون، بلادن را بدهد.[۳۵][۳۳]

کلیساها

کلیسای انگلستان

یکی از پنجره‌های سده بیستم اثر AJ Davies

قدیمی‌ترین بخش‌های کلیسای محله‌ای جشن قدیسان پیتر و پاول متعلق به اوایل سده سیزدهم میلادی است. قسمت خواننده در اواخر سده سیزدهم توسعه یافت و در همان زمان پیسینا و سدیلیا به سبک گوتیک تزئینی ساخته شدند.[۳۶] پیش از اصلاحات انگلستان، کلیسا دارای چند نمازخانه و محراب بود. انجمنی که در سال ۱۴۴۵ تأسیس شد (رجوع شود به بالا) نمازخانه‌ای به نام تثلیث مقدس، احتمالاً در راهرو شمالی، برپا کرد. در اوایل سده شانزدهم نیز نمازخانه‌ای به نام روز همه قدیسین وجود داشت و محراب‌هایی به نام‌های مریم، سنت کاترین و سنت مارگارت برپا بودند.[۳۷] در سال ۱۵۴۸ اصلاحات دینی همه نمازخانه‌ها و محراب‌ها را برچید و انجمن را منحل کرد.[۳۸]

«سقف طشتی» در ورودی شمالی

کلیسا روزگاری دارای برجک بلندی بود که در سال ۱۶۳۴ بر روی شبستان فروریخت. بازسازی آغاز شد اما به دلیل جنگ‌های داخلی انگلستان متوقف گردید. حوضچه تعمید در سال ۱۶۶۴ ساخته شد و برج سرانجام در فاصله سال‌های ۱۶۸۳ تا ۱۶۸۵ بازسازی شد. این بازسازی نمونه‌ای از معماری بقاء گوتیک است، همان‌طور که ورودی جنوبی سده هفدهم نیز چنین است.[۳۶] ورودی شمالی دارای سقفی غیرمعمول به نام «سقف طشتی» است. این یک طاق واقعی نیست بلکه الگویی مسطح و دایره‌ای از تزئینات سنگی است. احتمالاً متعلق به سده هفدهم است[۳۹][۴۰] که در این صورت نمونه دیگری از معماری بقاء گوتیک به‌شمار می‌رود. کلیسا در فاصله سال‌های ۱۸۵۸ تا ۱۸۶۸ زیر نظر جی.ای. استریت معمار احیاء گوتیک مرمت شد.[۴۰]

در سال ۱۶۴۳، در جریان جنگ‌های داخلی انگلستان، چارلز یکم ناقوس‌های برج آسیب‌دیده را مصادره کرد،[۴۱] احتمالاً برای ذوب کردن. پس از آن تا اواسط سده هجدهم هیچ سابقه‌ای از وجود ناقوس در کلیسای سنت پیتر و پاول در دست نیست و در آن زمان چهار ناقوس داشت.[۴۱] در سال ۱۷۹۱ توماس میرز از کارخانه ناقوس‌سازی وایت‌چپل آن‌ها را به شش ناقوس بازریخت. در سال ۱۹۴۶ میرز و استین‌بنک، نیز از کارخانه ناقوس‌سازی وایت‌چپل، دو ناقوس زیرین حاضر را افزودند و تعداد را به هشت رساندند.[۴۲] پنجره‌های ویترای کلیسای سنت پیتر و پاول شامل پنجره شرقی قسمت خواننده است که توسط چارلز کمپ در سال ۱۸۸۸ ساخته شده، و دو پنجره در انتهای شرقی راهرو شمالی که توسط AJ Davies از اتحادیه هنرهای کاربردی برامسگرو در سال‌های ۱۹۲۳ و ۱۹۳۶ ساخته شده‌اند.[۴۳][۴۴] این بنا در فهرست بناهای درجه II* قرار دارد. توصیف مصوب دسامبر ۱۹۵۵ چنین است: «اوایل سده سیزدهم، اواخر سده سیزدهم، سده‌های چهاردهم و پانزدهم؛ برج بازسازی‌شده و کلیسای مرمت‌شده در اواسط/اواخر سده هفدهم؛ مرمت‌شده در ۱۸۴۳ و بازسازی‌شده در ۱۸۵۸–۱۸۶۸ توسط جی.ای. استریت».[۳۶]

اصلاح‌گرایان وسلی

کلیسای اصلاح‌گرایان وسلی ددینگتون در میدان چپل در سال ۱۸۵۱ ساخته شد[۴۳] و عضوی از اتحادیه اصلاح‌گرایان وسلی بود.[۴۵] این کلیسا در سال ۲۰۱۶ تعطیل شد و به مسکن خصوصی تبدیل گردید.[۴۶]

خانه‌های برجسته

خانه گرو، یکی از چند خانه قرن هفدهمی در خیابان نیو

بسیاری از ساختمان‌های ددینگتون از مارن محلی ژوراسیک ساخته شده‌اند. این سنگ دارای مقادیری آهن اکسید است که رنگ قهوه‌ای غنی به آن می‌دهد؛ ویژگی‌ای مشخصه سنگ ساختمانی در شمال آکسفوردشر و بخش‌های همجوار نورث‌همپتون‌شر و واریک‌شر. خانه لیدن‌پورچ در خیابان نیو، ساختمانی از قرن چهاردهم است. تا قرن پانزدهم، این خانه به عنوان ملک اربابی کوچکی در دست کشیشان نمازخانه سنت جرج، قلعه وینزر بود. این بنا دارای تالار قرون وسطایی بود که تا زمانی که در قرن هفدهم یک طبقه میانی به آن افزوده شد، سقف آن باز بود. خانه متروک شد اما در فاصله‌ای میان ۱۸۳۴ تا ۱۸۴۳ بازسازی شد.[۴۷] این بنا تنها ساختمان درجه یک انگلستان در قرون وسطی ددینگتون است. برای نخستین بار در دسامبر ۱۹۵۵ فهرست شد اما ورودی آن در مه ۱۹۸۸ اصلاح شد. توصیف رسمی آن را «خانه‌ای کشاورزی قابل توجه، اکنون مسکونی. اوایل قرن چهاردهم، بازسازی شده در اواسط/اواخر قرن هفدهم، تغییر یافته و توسعه یافته در اوایل قرن نوزدهم» می‌خواند و می‌افزاید که این بنا «یکی از قدیمی‌ترین و کامل‌ترین تالارهای قرون وسطایی منطقه بنبری» است.[۴۸]

بخش‌هایی از مزرعه موندز در خیابان های‌استریت متعلق به قرن دوازدهم هستند. این خانه در طول سالیان تغییراتی داشته و از ژوئن ۱۹۸۷ به عنوان ساختمان درجه دو ستاره‌دار فهرست شده‌است. توصیف رسمی آن چنین است: «مزرعه‌ای که بخش‌هایی از یک خانه ارباب را در بر می‌گیرد، اکنون مسکونی، احتمالاً در اوایل قرن هفدهم بازسازی شده، شامل ویژگی‌های اواخر قرن دوازدهم و احتمالاً ویژگی‌های قرون وسطایی متأخرتر، و تغییر یافته در قرن هجدهم/اوایل قرن نوزدهم».[۴۹] خانه کسل در کنار کلیسای محله، در اصل مزرعه‌ای از قرن سیزدهم با نمازخانه کوچک خودش بود. احتمالاً همین خانه‌ای است که ارل پمبروک، پیرز گاوستون را در ۱۳۱۲ به آن آورد. این بنا روزگاری کشیش‌خانه بود و از ۱۳۵۳ در دست کشیشان قلعه وینزر قرار داشت. در قرن پانزدهم تعمیر و تغییراتی در آن انجام شد.[۵۰]

خانه کسل: خانه‌ای از قرن سیزدهم، در قرن هفدهم بازسازی شده و در دهه ۱۸۹۰ مرمت شده

چارلز یکم در ۱۶۴۴ در جریان نخستین جنگ داخلی انگلستان اینجا اقامت داشت. در ۱۶۵۴ یک پارلمان‌گرا به نام توماس اپلتری خانه را خرید و توسعه داد.[۵۱] اپلتری نوه یک دامدار بود، اما هنگام درگذشت در ۱۶۶۶، ثروتش شامل یک ارگ بادی و ویرجینال‌ها در اتاق نشیمن، نقاشی‌های رنگ روغن، ظروف نقره به ارزش ۱۱۲ پوند، یک کالسکه اسبی، و درآمدی از اجاره‌بها به مبلغ ۶۱۲ پوند در سال بود.[۵۲] در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، کشاورزان مستأجری متوالی در خانه کسل زندگی کردند و بنا رو به افول رفت. در ۱۸۹۴ یک پیمانکار ساختمانی محلی آن را خرید و بر اساس طرح‌های معمار توماس گارنر مرمت کرد. در ۱۹۲۵ دچار آتش‌سوزی شد و پس از آن نمای شرقی‌اش به شکل کنونی بازسازی شد.[۵۳]

یک تاریخ محلی منتشرشده حاکی است که خانه کسل روزگاری کشیش‌خانه قدیمی و خانه بزرگ نامیده می‌شد؛ نام دوم «به خاطر پیوند طولانی‌اش با ملک قلعه که گاهی به طور مؤثری خانه ارباب آن بود» به کار می‌رفت. نقشه‌ای از ۱۸۰۸ بنا را «خانه بزرگ» نشان می‌دهد، در حالی که نشریه‌ای از ۱۹۸۳ می‌نویسد: «در سمت شمال شرقی میدان بازار، کلیسا با برج مسلط قرن هفدهمی‌اش قرار دارد و در کنار آن در شمال، کاخ کشیشی، خانه کسل.»[۹] گزارش محلی اشاره می‌کند که «نمای شرقی پس از آتش‌سوزی ۱۹۲۵ بازسازی شد».[۵۴] خانه کسل از دسامبر ۱۹۵۵ در فهرست درجه دو قرار دارد. فهرست تاریخی تأیید می‌کند که این بنا از قرن سیزدهم خانه ارباب کشیشی بوده، «احتمالاً حدود ۱۶۵۴ برای توماس اپلتری بازسازی شده؛ در ۱۸۹۴ توسط توماس گارنر برای H.R. Franklin مرمت شده؛ در اوایل قرن بیستم توسعه یافته».[۵۵] منبع دیگری اشاره می‌کند که «چند سال» پس از مرمت ۱۸۹۴ بخشی به بنا افزوده شد. امروزه خانه شامل یک برج کنگره‌دار، هفت اتاق خواب و نمازخانه مقدس است.[۵۶]

خانه پلاو در خیابان نیو پیش‌تر مهمانسرای پلاو بود. این بنا دارای زیرزمینی قوس‌دار از قرن پانزدهم یا اواخر قرن چهاردهم است، اما بخش فوقانی آن در قرن هفدهم بازسازی شده.[۴۷] این خانه از ۱۹۵۵ در فهرست درجه دو ستاره‌دار قرار دارد. فهرست اشاره می‌کند که بنا تا ۱۷۷۴ به عنوان مهمانسرا استفاده می‌شد و در ۱۹۵۵ از دو واحد مسکونی تشکیل می‌شد.[۵۷] تاریخ محلی به مقاله‌ای از ۱۹۷۷ اشاره می‌کند که بیان می‌دارد مهمانسرا در ۱۹۲۷ تعطیل شد «و در ۱۹۳۱ به عنوان قصابی و مرغ‌فروشی بازگشایی شد»؛ این نشریه عکسی از مهمانسرا حدود ۱۹۰۰ تا ۱۹۱۰ نیز دارد.[۵۸] کسل اند و منکس کورت در خیابان کسل در اصل یک خانه بودند. قدیمی‌ترین بخش بنا از قرن شانزدهم یا پیش از آن است. یک سنگ‌نوشته تاریخ نشان می‌دهد خانه در ۱۶۴۷ بازسازی شده.[۵۹] در قرن هجدهم نیز توسعه یافت. از دسامبر ۱۹۵۵ در فهرست درجه دو ستاره‌دار قرار دارد و داده‌ها در مه ۱۹۸۸ اصلاح شدند. فهرست اشاره می‌کند: «مزرعه بزرگ، اکنون ۲ واحد مسکونی. اوایل قرن شانزدهم و ۱۶۴۷ (روی سنگ‌نوشته تاریخ)، تغییر یافته و توسعه یافته در اواخر قرن هجدهم».[۶۰]

هرمیتاژ در میدان بازار: خانه‌ای از قرن هفدهم با نمای قرن هجدهمی
از چپ به راست: خانه ویندرمر، خانه کونیستون و رزلی

بیشتر خانه‌های قدیمی‌تر ددینگتون از معماری بومی محلی هستند. اما هرمیتاژ، خانه‌ای از قرن هفدهم در میدان بازار، در اوایل قرن هجدهم با سنگ نمای کاتسوولد و قرنیز مدیلیون‌دار بازنما شد[۶۱] تا به خانه‌ای شهری باب روز تبدیل شود. این بنا در فهرست درجه دو ستاره‌دار قرار دارد.[۶۲] سنگ در خانه‌های قدیمی ددینگتون غالب است، اما از قرن هجدهم چند خانه از آجر قرمز ساخته شدند. از جمله این‌ها خانه کورنر در خیابان های‌استریت است که در فهرست درجه دو قرار دارد[۶۳] و مجموعه‌ای در خیابان نیو شامل خانه کونیستون که آن هم درجه دو فهرست شده،[۶۴] به علاوه خانه ویندرمر و رزلی.

ساختمان‌های عمومی و اداره محلی

تالار شهر ددینگتون

تالار شهر ددینگتون در اوایل قرن هفدهم، احتمالاً در سال ۱۶۱۱، در میدان بازار ساخته شد. این بنا در سال ۱۸۰۶ بازسازی شد و احتمالاً بخش‌هایی از ساختمان اصلی در آن به کار رفت. طبقه همکف عمدتاً باز است و طاق‌های جک آجری طبقه اول را نگه می‌دارند. اتاق طبقه اول تالار شهر هم برای جلسات وستری و هم به عنوان دادگاه استفاده می‌شد. سه قصاب هر کدام یک غرفه آنجا داشتند و اجاره‌ای می‌پرداختند که به صندوق خیریه فقرای شهر اضافه می‌شد.[۶۵] در سال ۱۸۵۸ طبقه اول به کتابخانه عمومی و اتاق مطالعه تبدیل شد و قوس‌های طبقه همکف با آجر پر شدند تا ایستگاهی برای نگهداری موتور آتش‌نشانی محله ایجاد شود که تا آن زمان در کلیسای محله نگهداری می‌شد.[۶۵]

در سال ۱۸۵۴ خانه‌ای در تقاطع خیابان اصلی و هورس‌فر به زندانی تبدیل شد که توسط معمار جی‌سی باکلر طراحی شده بود.[۶۶] در سال ۱۸۷۴ اتاقی برای دادرسان افزوده شد که توسط معمار ویلیام ویلکینسون طراحی شده بود.[۶۶] این بنا هنوز «دادگاه قدیم» نامیده می‌شود اما اکنون کتابخانه عمومی محلی است.[۶۷] روزگاری دادگاه قدیم همان تالار شهر بود و تا سال ۱۹۵۲ کتابخانه در تالار جنگلبانان قرار داشت و در سال ۱۹۵۶ به این ساختمان منتقل شد. گزارش تاریخ محلی بیان می‌کند که «پنجره میله‌دار بازداشتگاه همچنان پابرجاست».[۶۸]

در سال ۱۸۸۳ یک گروه آتش‌نشانی داوطلب برای اداره موتور آتش‌نشانی محله تشکیل شد.[۶۹] بر اساس قانون حکومت محلی ۱۸۹۴ یک شورای محله تأسیس شد. این شورا جایگزین وستری ددینگتون شد و در سال ۱۸۹۶ مدیریت گروه آتش‌نشانی را نیز بر عهده گرفت.[۲] بر اساس تاریخ محلی، ایستگاه آتش‌نشانی ابتدا در گوس گرین بود اما پمپ بعداً به زیر تالار شهر و سپس به ارلز لین منتقل شد؛ در سال ۱۹۵۲ به موقعیت کنونی در جاده بنبری انتقال یافت.[۷۰] این ایستگاه جدید یک ایستگاه آتش‌نشانی اختصاصی است؛ در سال ۱۹۵۲ زیر نظر سازمان آتش‌نشانی شهرستان آکسفورد اداره می‌شد اما اکنون توسط آتش‌نشانان آتش‌نشان داوطلب سازمان آتش‌نشانی و نجات آکسفوردشر اداره می‌شود.[۷۱]

کتابخانه عمومی ددینگتون که پیشتر دادگاه و زندان بود

مرکز تلفن ددینگتون در نوامبر ۲۰۲۵ بسته شد و نخستین مرکز از نزدیک به ۵٬۰۰۰ مرکزی بود که اوپن‌ریچ در سراسر کشور در قالب تغییر دیجیتال از کابل‌های مسی به مخابرات فیبرنوری می‌بندد.[۷۲]

مدارس

"Tchure" واژه‌ای رایج در گویش میدلندز انگلیس به معنای کوچه است.[۷۳] «Tchure» در ددینگتون کوچه‌ای کهن است که اکنون به راه مهار تبدیل شده‌است. آکسفوردشر کوچه‌هایی با همین نام در چارلتون-آن-آوتمور و هیفورد علیا نیز دارد.

در سال ۱۴۴۶، انجمن تثلیث مقدس مدرسه‌ای تأسیس کرد. در سال ۱۵۴۸، معلم مدرسه کشیش کنیسه، ویلیام برتون، بود که بازرسان کنیسه دریافتند «معلمی خوب است و جوانان را به نیکی در آموزش پرورش می‌دهد». اما انحلال کنیسه در دوران اصلاح دینی به کار مدرسه پایان داد.[۷۴] در ۱۵ فوریه ۱۶۷۲، مدرسه خیریه‌ای جدید «در گوشه‌ای از کلیسا» گشایش یافت.[۷۴][۷۳] روشن نیست که مدرسه پس از آن به‌طور پیوسته فعالیت داشته یا نه، اما در سال ۱۷۲۷ گزارش شد که ددینگتون «مدرسه‌ای برای شانزده پسر و به همان اندازه دختر» دارد، و در سال ۱۷۳۸ بیست پسر در آن تحصیل می‌کردند.[۷۴] تا سال ۱۸۰۸ شمار دانش‌آموزان به ۳۵ تن رسیده بود.[۷۵]

در سال ۱۸۱۴، انجمن مدرسه ملی (انگلستان و ولز) ددینگتون برای ایجاد مدارس جداگانه پسران و دختران به‌جای مدرسه خیریه پیشین بنیان‌گذاری شد.[۷۳] تا سال ۱۸۱۶، دو مدرسه در مجموع ۳۵ کودک، از جمله حدود ۲۰ تن از محله‌های همسایه، را آموزش می‌دادند.[۷۳] تا سال ۱۸۳۲، مدرسه در ساختمان‌های بازسازی‌شده، از جمله انباری متصل به مزرعه اپل‌تری در خیابان هاپکرافت، جای گرفته بود.[۷۳] حمایت از مدارس ملی ددینگتون کاهش یافت تا آنکه در سال ۱۸۴۸ تنها ۸۰ دانش‌آموز داشتند.[۷۳] ساختمان‌های مستقل مدارس پسران و دختران به طراحی ویلیام هملی از لندن در سال ۱۸۵۴ در محلی جدید در خیابان بنبری تکمیل شدند.[۷۶] دو مدرسه بلافاصله موفق شدند و تا سال ۱۸۵۶ شمار دانش‌آموزان به ۱۸۰ تن رسید.[۷۳] اما حضور در مدرسه بسته به فصل متفاوت بود، چراکه در تابستان فرزندان کارگران کشاورزی بیشتر در مزرعه کمک می‌کردند. در سال ۱۸۶۸، ۲۴۷ کودک در زمستان اما تنها ۱۹۱ تن در تابستان در مدرسه حضور داشتند.[۷۳] پسران و دختران تا سال ۱۹۰۸ در مدارس جداگانه‌ای در همان محل باقی ماندند؛ در آن سال مدرسه دختران به مدرسه کودکان خردسال و مدرسه پسران به مدرسه‌ای مختلط برای کودکان بزرگ‌تر تبدیل شد.[۷۳]

در سال ۱۹۵۱، مدرسه متوسطه مدرن ویندمیل در محل آسیاب بادی پیشین در خیابان همپتون تکمیل شد[۷۳] و مدرسه ملی پیشین به‌عنوان مدرسه ابتدایی بازسازی شد. در سال ۱۹۵۸، اسقف‌نشین آکسفورد مدرسه ابتدایی را با آشپزخانه، رختکن، دستشویی، راهرو، کلاس جدید و پنجره‌های بزرگ‌تر برای کلاس‌های قدیمی نوسازی کرد.[۷۷] این نوسازی به طراحی مساح اسقف‌نشین، معمار تی. لارنس دیل، انجام شد.[۷۷] در سال ۱۹۷۱ مدرسه ویندمیل تعطیل شد و از آن زمان بیشتر کودکان ددینگتون در سن مدرسه متوسطه به مدرسه وارینر، بلاکسهم می‌روند.[۷۳] ساختمان مدرسه متوسطه پیشین اکنون مرکز ویندمیل نام دارد و پیش‌دبستانی ددینگتون از آن استفاده می‌کند.[۷۸] مدرسه ابتدایی ددینگتون همچنان از ساختمان‌های خیابان بنبری استفاده می‌کند.[۷۹]

حمل‌ونقل

اتوبوس استیج‌کوچ در آکسفوردشر در مسیر S4 در میدان بازار

ددینگتون در مسیر استیج‌کوچ در آکسفوردشر Gold route S4 میان آکسفورد و بنبری قرار دارد.[۸۰] در روزهای کاری و شنبه‌ها، اتوبوس‌ها هر ساعت به کیدلینگتون و آکسفورد، و هر نیم ساعت به ادربری و بنبری سرویس می‌دهند. در یکشنبه‌ها روزانه چهار سرویس در هر جهت وجود دارد.[۸۱]

رسانه

اخبار محلی و برنامه‌های تلویزیونی از طریق بی‌بی‌سی ساوت و آی‌تی‌وی مریدیان پوشش داده می‌شود. سیگنال‌های تلویزیونی از فرستنده تلویزیونی آکسفورد دریافت می‌شوند.[۸۲] ایستگاه‌های رادیویی محلی عبارت‌اند از: بی‌بی‌سی رادیو آکسفورد بر روی ۹۵٫۲ اف‌ام، هارت ساوت بر روی ۹۷٫۴ اف‌ام، کپیتال مید-کانتیز بر روی ۱۰۷٫۶ اف‌ام، و Deddington OnAir، یک ایستگاه رادیویی اجتماعی که بر روی DAB پخش می‌کند.[۸۳] این شهر توسط روزنامه محلی بنبری گاردین پوشش داده می‌شود.[۸۴]

امکانات

هتل ددینگتون آرمز در بول رینگ

ددینگتون دارای یک بازار کشاورزان منظم، چندین مغازه محلی، هتل‌ها و رستوران‌ها و چهار میخانه است:

  • کراون اند تانز (تحت کنترل کارخانه آبجوسازی هوک نورتون)[۸۵]
  • هتل ددینگتون آرمز[۸۶] (پیش‌تر با نام کینگز آرمز)
  • یونیکورن این[۸۷]
  • رد لاین

منابع

  1. ↑ «Area: Deddington (Parish): Key Figures for 2011 Census: Key Statistics». Neighbourhood Statistics. Office for National Statistics. بایگانی‌شده از اصلی در ۴ مارس ۲۰۱۶. دریافت‌شده در ۳ سپتامبر ۲۰۱۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 Baggs et al. 1983, pp. 81–120.
  3. 1 2 Colvin 1963.
  4. ↑ Colvin 1963, p. 1.
  5. ↑ Ekwall 1960, Deddington.
  6. ↑ Colvin 1963, p. 13.
  7. ↑ Colvin 1963, p. 14.
  8. ↑ «Dedington Castle and Grounds». بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. 1 2 Parishes: Deddington, 1983
  10. ↑ Rose 2003, p. 190.
  11. 1 2 Colvin 1963, p. 86.
  12. ↑ Colvin 1963, p. 96.
  13. ↑ Colvin 1963, pp. 85–86.
  14. 1 2 Colvin 1963, p. 87.
  15. ↑ Colvin 1963, p. 88.
  16. 1 2 Colvin 1963, p. 90.
  17. ↑ Colvin 1963, pp. 58–59.
  18. ↑ Colvin 1963, p. 59.
  19. ↑ Compton 1976, p. 14.
  20. ↑ Compton 1976, p. 25.
  21. ↑ Compton 1976, p. 37.
  22. ↑ Compton 1976, p. 46.
  23. ↑ Beeson 1989, p. 96.
  24. 1 2 3 4 5 Beeson 1989, p. 97.
  25. 1 2 Beeson 1989, p. 110.
  26. 1 2 3 Beeson 1989, p. 179.
  27. 1 2 3 Beeson 1989, p. 98.
  28. 1 2 3 Beeson 1989, p. 100.
  29. ↑ هیستوریک اینگلند. "Almshouses  (Grade II) (1٬046٬348)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 8 March 2018.
  30. 1 2 Colvin 1963, p. 114.
  31. ↑ Colvin 1963, p. 74.
  32. ↑ Colvin 1963, p. 75.
  33. 1 2 Colvin 1963, p. 76.
  34. ↑ Colvin 1963, p. 73.
  35. ↑ «Bladon Workhouse Inhabitants - 1881». Deddington History. ۳ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  36. 1 2 3 هیستوریک اینگلند. "Church of St Peter and St Paul  (Grade II*) (1٬365٬859)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 15 January 2020.
  37. ↑ Colvin 1963, p. 106.
  38. ↑ Colvin 1963, p. 97.
  39. ↑ Colvin 1963, p. 104.
  40. 1 2 Sherwood & Pevsner 1974, pp. 568.
  41. 1 2 Beeson 1989, p. 37.
  42. ↑ Hedgecock، James (۶ ژانویه ۲۰۰۷). «Deddington SS Peter & Paul». Dove's Guide for Church Bell Ringers. Central Council of Church Bell Ringers. دریافت‌شده در ۲۵ مارس ۲۰۱۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  43. 1 2 Sherwood & Pevsner 1974, p. 570.
  44. ↑ Colvin 1963, p. 108.
  45. ↑ «Deddington Church». Circuits and Churches. Wesleyan Reform Union. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ مارس ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  46. ↑ «Mission Hall, Former Chapel in Church Street». Deddington History. بایگانی‌شده از اصلی در ۳۰ نوامبر ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  47. 1 2 Colvin 1963, p. 5.
  48. ↑ هیستوریک اینگلند (5 May 1988). "THE LEADENPORCH HOUSE (1٬300٬760)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 15 January 2020.
  49. ↑ هیستوریک اینگلند (19 June 1987). "MAUNDS FARMHOUSE (1٬046٬314)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 15 January 2020.
  50. ↑ Colvin 1963, pp. 7–8.
  51. ↑ Colvin 1963, p. 8.
  52. ↑ Colvin 1963, p. 85.
  53. ↑ Colvin 1963, p. 9.
  54. ↑ «A Walk round the Village». Deddington History. ۳ اکتبر ۲۰۱۵. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  55. ↑ هیستوریک اینگلند (11 July 2007). "Castle House Dedington (1٬300٬851)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 15 January 2020.
  56. ↑ «A 17th century castle that offers life in the heart of a lovely Cotswolds village». Country Life. ۳ نوامبر ۲۰۱۷. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  57. ↑ هیستوریک اینگلند. "PLOUGH HOUSE THE STEPS (1٬046٬329)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 15 January 2020.
  58. ↑ «The Plough». Deddington History. ۳ اکتبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  59. ↑ Colvin 1963, p. 11.
  60. ↑ «Castle End and Monks Court Formerly listed as Castle End». British Listed Buildings. ۵ مه ۱۹۸۸. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  61. ↑ Colvin 1963, p. 10.
  62. ↑ هیستوریک اینگلند. "The Hermitage  (Grade II*) (1٬046٬323)". فهرست میراث ملی انگلستان. Retrieved 8 March 2018.
  63. ↑ The Corner House
  64. ↑ Coniston House
  65. 1 2 Colvin 1963, p. 7.
  66. 1 2 Sherwood & Pevsner 1974, p. 572.
  67. ↑ «Deddington Library». Libraries. Oxfordshire County Council. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  68. ↑ «Library». Dedington History. ۴ نوامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  69. ↑ Colvin 1963, p. 79.
  70. ↑ «Fire Service». Dedington History. ۴ نوامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  71. ↑ «Fire Service». Deddington OnLine. دریافت‌شده در ۹ مارس ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  72. ↑ Dimitrova، Galya (۲۸ نوامبر ۲۰۲۵). «First telephone exchange closes in digital switchover». بی‌بی‌سی نیوز. دریافت‌شده در ۲ دسامبر ۲۰۲۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  73. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Baggs، AP؛ Colvin، Christina؛ Colvin، HM؛ Cooper، Janet؛ Day، CJ؛ Selwyn، Nesta؛ Tomkinson، A (۱۹۸۳). «Deddington». در Crossley، Alan (ویراستار). A History of the County of Oxford. Victoria County History. ج. XI: Wootton Hundred (northern part). London: Oxford University Press for the Institute of Historical Research. صص. ۸۱–۱۲۰. شابک ۹۷۸-۰-۱۹-۷۲۲۷۵۸-۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  74. 1 2 3 Colvin، HM (۱۹۶۳). A History of Deddington, Oxfordshire. London: SPCK.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  75. ↑ «Parishes Dedington, Schools». British History. ۱ ژانویه ۱۹۸۳. دریافت‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  76. ↑ Baggs، AP؛ Colvin، Christina؛ Colvin، HM؛ Cooper، Janet؛ Day، CJ؛ Selwyn، Nesta؛ Tomkinson، A (۱۹۸۳). «Deddington». در Crossley، Alan (ویراستار). A History of the County of Oxford. Victoria County History. ج. XI: Wootton Hundred (northern part). London: Oxford University Press for the Institute of Historical Research. صص. ۲۱–۴۴. شابک ۹۷۸-۰-۱۹-۷۲۲۷۵۸-۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  77. 1 2 «Transformation of School at Deddington». Oxford Mail. ۹ آوریل ۱۹۵۸.{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  78. ↑ «Deddington Village Nursery and PFSU». Deddington OnLine. بایگانی‌شده از اصلی در ۸ مارس ۲۰۱۸. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  79. ↑ Deddington C of E Primary School
  80. ↑ «S4 Gold». Stagecoach in Oxfordshire. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  81. ↑ «Service S4» (PDF). Stagecoach in Oxfordshire. ۵ نوامبر ۲۰۱۷. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۸ مارس ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶. {{cite web}}: بیش از یک پارامتر |تاریخ بازبینی= و |بازبینی= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |تاریخ بایگانی= و |archive-date= داده‌شده است (کمک); بیش از یک پارامتر |نشانی بایگانی= و |archive-url= داده‌شده است (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  82. ↑ «Full Freeview on the Oxford (Oxfordshire, England) transmitter». UK Free TV. ۱ مه ۲۰۰۴. دریافت‌شده در ۳ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  83. ↑ «Deddington OnAir». دریافت‌شده در ۳ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  84. ↑ «Banbury Guardian». British Papers. ۲۲ دسامبر ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۳ نوامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  85. ↑ «The Crown and Tuns in Deddington». Hook Norton Brewery. دریافت‌شده در ۷ مارس ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  86. ↑ Deddington Arms Hotel
  87. ↑ The Unicorn Inn Deddington

کتاب‌شناسی

  • Allbrook، Michael؛ Forsyth، Robert (۲۰۱۱). یک محله در جنگ؛ پرونده نظامی سه روستای آکسفوردشر؛ ددینگتون — کلیفتون — همپتون. Oxford: Oxford Publishing Ltd. شابک ۹۷۸-۱-۸۷۰۶۷۷-۰۴-۲.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Allbrook، Michael؛ Forsyth، Robert (۲۰۱۲). یک محله در جنگ؛ پرونده نظامی سه روستای آکسفوردشر؛ ددینگتون — کلیفتون — همپتون؛ مکمل. Oxford: Oxford Publishing Ltd.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Beeson، CFC (۱۹۸۹) [1962]. Simcock، AV (ویراستار). Clockmaking in Oxfordshire ۱۴۰۰–۱۸۵۰ (ویراست ۳rd). Oxford: Museum of the History of Science. ص. ۳۷. شابک ۰-۹۰۳۳۶۴-۰۶-۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Colvin، HM (۱۹۶۳). A History of Deddington, Oxfordshire. London: SPCK.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Compton، Hugh J (۱۹۷۶). The Oxford Canal. Newton Abbot: David & Charles. شابک ۰-۷۱۵۳-۷۲۳۸-۶.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Colvin، AP؛ Colvin، Christina؛ Cooper، HM؛ Cooper، Janet؛ Day، CJ؛ Selwyn، Nesta؛ Tomkinson، A (۱۹۸۳). «Deddington». در Crossley، Alan (ویراستار). A History of the County of Oxford. Victoria County History. ج. XI: Wootton Hundred (northern part). London: Oxford University Press for the Institute of Historical Research. صص. ۸۱–۱۲۰. شابک ۹۷۸-۰-۱۹-۷۲۲۷۵۸-۹.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Ekwall، Eilert (۱۹۶۰) [1936]. Concise Oxford Dictionary of English Place-Names (ویراست ۴th). Oxford: Oxford University Press. Deddington. شابک ۰-۱۹-۸۶۹۱۰۳-۳. {{cite book}}: ناسازگاری شابک و تاریخ (کمک)نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Ivens، RJ (۱۹۸۴). «Deddington Castle, Oxfordshire, and the English Honour of Odo of Bayeux» (PDF). Oxoniensia. XLIX. Oxfordshire Architectural and Historical Society: ۱۰۱–۱۲۰.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Risley، William Cotton (۲۰۰۷). Smedley-Stevenson، Geoffrey (ویراستار). Early Victorian Squarson – The Diaries Of Willam Cotton Risley, Vicar Of Deddington Oxfordshire. ج. Part One ۱۸۳۵–۱۸۴۸. Witney: Robert Boyd Publications for Banbury Historical Society. شابک ۹۷۸-۰-۹۰۰۱۲۹-۲۷-۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Risley، William Cotton (۲۰۱۲). Smedley-Stevenson، Geoffrey (ویراستار). Early Victorian Squarson – The Diaries Of Willam Cotton Risley, Vicar Of Deddington Oxfordshire. ج. Part Two ۱۸۴۹–۱۸۶۹. Witney: Robert Boyd Publications for Banbury Historical Society. شابک ۹۷۸-۰-۹۰۰۱۲۹-۳۰-۸.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Rose، Alexander (۲۰۰۳) [2002]. Kings in the North: The House of Percy in British History. Orion Publishing Group. ص. ۱۹۰. شابک ۱-۸۴۲۱۲-۴۸۵-۴.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  • Pevsner، Jennifer؛ Pevsner، Nikolaus (۱۹۷۴). Oxfordshire. The Buildings of England. Harmondsworth: Penguin Books. صص. ۵۶۸–۵۷۲. شابک ۰-۱۴-۰۷۱۰۴۵-۰.{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ددینگتون موجود است.
  • ددینگتون آنلاین
  • «Deddington News». Deddington OnLine. بایگانی‌شده از اصلی در ۶ آوریل ۲۰۲۳. دریافت‌شده در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.