سلسله کرانی

سلطنت کرانی / کرلانی کرلاڼیকররাণী
سلطنت کرانی / کرلانی کرلاڼیকররাণী
١۵۶۴ میلادی–١۶١٢ میلادی
	پرچم نشان ملی
	نقشه سلطنت کرانی
وضعیت	پادشاهی مطلقه
پایتخت	تاندا
زبان(های) رایج	فارسی( زبان دیوانی)پشتو (زبان مادری); عربی (زبان ادبی، علمی، الهیاتی)
دین(ها)	اسلام، مذهب سنی
حکومت	سلطنت
تاریخ
• بنیان‌گذاری	١۵۶۴ میلادی
• فروپاشی	١۶١٢ میلادی

سلسه کرلانی: کرلاڼي ، رومی شده: Karlāṇī ، بنگالی : কররাণী ، رومی شده : Korrāṇī ) در سال 1564 توسط تاج خان کرانی ،یک ژنرال از قبیله افغانی کرلانی، از منطقه هالانیل ، بنیان نهاده شد این آخرین سلسله ای بود که بر سلطان نشین بنگاله حکومت کرد .^[۱]

تاریخچه

تاسیس

تاج خان که پیش‌تر از فرماندهان امپراتور سور، شیرشاه سوری، بود، در فاصلهٔ سال‌های ۱۵۶۲ تا ۱۵۶۴ میلادی، جنوب‌شرقی بیهار و بنگال غربی را تصرف کرد و با قتل آخرین فرمانروای محمدشاهی، سراسر بنگال را به سلطهٔ خود درآورد و پایتخت را در گور مستقر کرد. پس از او، برادرش سلیمان خان کرانی به قدرت رسید و در سال ۱۵۶۵ میلادی پایتخت را به تاندا در مالدا منتقل کرد. سلیمان خان در سال ۱۵۶۸ اوریسا را به‌طور دائمی به قلمرو خود افزود و با پذیرش ظاهری حاکمیت امپراتور مغول، اکبر، و فرستادن هدایا و ضیافت‌ها از سوی وزیرش لودی خان، تلاش کرد روابط مسالمت‌آمیزی با مغول‌ها حفظ کند. سلطنت او از کوچ بیهار تا پوری و از رود سون تا رود برهماپوترا گسترده بود. ^[۲]^[۳]

حمله مغول

در ۲۵ سپتامبر ۱۵۷۴، ژنرال مغول منعم خان، پایتخت کارانی، تاندا، را تصرف کرد . نبرد توکاروی که در ۳ مارس ۱۵۷۵ رخ داد، داوود خان کرانی ، آخرین حاکم کارانی، را مجبور به عقب‌نشینی به اوریسا کرد. این نبرد منجر به پیمان کتاک شد که در آن داوود تمام بنگال و بیهار را واگذار کرد و تنها اوریسا را نگه داشت. این پیمان سرانجام پس از مرگ منعم خان در سن ۵۰ سالگی در اکتبر ۱۵۷۵ شکست خورد. ^{[ نیازمند منبع ]} داوود خان از فرصت استفاده کرد و به بنگال حمله کرد و استقلال خود را از اکبر اعلام کرد. یورش مغولان علیه سلطنت کارانی با نبرد راجمحل در ۱۲ ژوئیه ۱۵۷۶ به رهبری ژنرال مغول خان جهان اول پایان یافت . داوود خان اعدام شد. با این حال، پشتون‌ها و زمین‌داران محلی معروف به بارو بویان‌ها به رهبری عیسی خان به مقاومت در برابر تهاجم مغولان ادامه دادند. بعدها در سال 1612 در زمان سلطنت جهانگیر ، بنگال قاطعانه به عنوان یک استان مغول تثبیت شد^[۴]

فهرست سلاطین

نام	سلطنت
تاج خان کرانی Sultan Taj Khan Karrani سلطان تاج خان کرلاڼی بنگالی: সুলতান তাজ খাঁন কররাণী	1564–1565
سلیمان خان کرانی Sultan Sulayman Khan Karrani سلطان سلیمان خان کرلاڼی بنگالی: সুলতান সুলেমান খাঁন কররাণী	1565–1572
بایزید خان کرانی Sultan Bayazid Khan Karrani سلطان بایزید خان کرلاڼی بنگالی: সুলতান বায়েজ়ীদ খাঁন কররাণী	1572
داود خان کرانی Sultan Dawud Khan Karrani سلطان داود خان کرلاڼی بنگالی: সুলতান দাঊদ খাঁন কররাণী	1572–1576

منابع

↑ Digby, Simon (فوریه 1969). "Atul Chandra Roy: History of Bengal: Mughal perion (1526-1765 A.D.). xi, 525 pp. Calcutta: Nababharat Publishers, 1968. RS.20, 35s". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 32 (1): 229–229. doi:10.1017/s0041977x00094489. ISSN 0041-977X.
↑ Eaton, Richard (۱۹۹۶). The Rise of Islam and the Bengal Frontier, ۱۲۰۴–۱۷۶۰. University of California Press. p. ۱۴۰. ISBN ۹۷۸-۰-۵۲۰-۲۰۵۰۷-۹. Archived from the original on ۱۶ January ۲۰۲۳. Retrieved ۸ October ۲۰۱۲.
↑ Sengupta, Nitish (۲۰۱۱). Land of Two Rivers: A History of Bengal from the Mahabharata to Mujib. Penguin Books India. p. ۱۲۶. ISBN ۹۷۸-۰-۱۴-۳۴۱۶۷۸-۴. Retrieved ۸ October ۲۰۱۲.
↑ Hasan, Perween (۲۰۰۷). Sultans and Mosques: The Early Muslim Architecture of Bangladesh. I.B.Tauris. p. ۱۸. ISBN ۹۷۸-۱-۸۴۵۱۱-۳۸۱-۰. Daud, Sulayman's son took over he started striking his own coins and had his own name read in the khutba, acts tantamount to official declaration of independence ... Daud Khan Karrani was defeated and killed in Rajmahal in ۱۵۷۶ ... However, the zamindars of East Bengal, known as the Baro Bhuiyans, were able to operate as local chieftains ... continuing to defy the Mughals. It was only in ۱۶۱۲, during the reign of Jahangir, that all of Bengal was firmly integrated as a Mughal province.

[1] Digby, Simon (فوریه 1969). "Atul Chandra Roy: History of Bengal: Mughal perion (1526-1765 A.D.). xi, 525 pp. Calcutta: Nababharat Publishers, 1968. RS.20, 35s". Bulletin of the School of Oriental and African Studies. 32 (1): 229–229. doi:10.1017/s0041977x00094489. ISSN 0041-977X.

[2] Eaton, Richard (۱۹۹۶). The Rise of Islam and the Bengal Frontier, ۱۲۰۴–۱۷۶۰. University of California Press. p. ۱۴۰. ISBN ۹۷۸-۰-۵۲۰-۲۰۵۰۷-۹. Archived from the original on ۱۶ January ۲۰۲۳. Retrieved ۸ October ۲۰۱۲.

[3] Sengupta, Nitish (۲۰۱۱). Land of Two Rivers: A History of Bengal from the Mahabharata to Mujib. Penguin Books India. p. ۱۲۶. ISBN ۹۷۸-۰-۱۴-۳۴۱۶۷۸-۴. Retrieved ۸ October ۲۰۱۲.

[4] Hasan, Perween (۲۰۰۷). Sultans and Mosques: The Early Muslim Architecture of Bangladesh. I.B.Tauris. p. ۱۸. ISBN ۹۷۸-۱-۸۴۵۱۱-۳۸۱-۰. Daud, Sulayman's son took over he started striking his own coins and had his own name read in the khutba, acts tantamount to official declaration of independence ... Daud Khan Karrani was defeated and killed in Rajmahal in ۱۵۷۶ ... However, the zamindars of East Bengal, known as the Baro Bhuiyans, were able to operate as local chieftains ... continuing to defy the Mughals. It was only in ۱۶۱۲, during the reign of Jahangir, that all of Bengal was firmly integrated as a Mughal province.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]