فولخنسیو یگروس

فولخنسیو یگروس
«فولخنسیو یگروس»، اثر پابلو آلبورنو (۱۹۱۰)
زادهٔ	۱۷۸۰&#۱۶۰;(۱۷۸۰) کویکویه
درگذشت	۱۷ ژوئیهٔ ۱۸۲۱ (۴۱ سال)
شناخته‌شده برای	اولین رئیس دولت پاراگوئه مستقل
همسر	فاکوندا اسپراتی

فولخنسیو یگروس ای فرانکو د تورس (اسپانیایی: Fulgencio Yegros y Franco de Torres‎؛ متولد ۱۷۸۰ در کویکویه، درگذشته ۱۷ ژوئیه ۱۸۲۱) یک سرباز، زمین‌دار و اولین رئیس دولت پاراگوئه مستقل بود. شهر یگروس به افتخار او نامگذاری شده است.^[۱]

یگروس در خانواده‌ای باسابقه نظامی متولد شد و خود نیز حرفه نظامی را دنبال کرد. او که نوه فرماندار فولخنسیو یگروس ای لدسما بود، در آسونسیون تحصیل کرد و به ارتش استعماری اسپانیا پیوست. او اولین تجربیات جنگی خود را در سال ۱۸۰۲ علیه پرتغالی‌ها و در سال ۱۸۰۷، زمانی که بخشی از نیروهای پاراگوئه‌ای بود که در طول تهاجم بریتانیا به ریو د لا پلاتا از بوئنوس آیرس دفاع می‌کردند، کسب کرد. او در سال ۱۸۱۰ به درجه کاپیتانی رسید و فرمانداری میسیونس به او داده شد. در اوایل سال ۱۸۱۱، او در لشکرکشی پاراگوئه شرکت کرد و از پاراگوئه در برابر مهاجمان به رهبری مانوئل بلگرانو دفاع کرد.

یگروس و پدرو خوان کابالرو چهره‌های اصلی نظامی در انقلاب مه ۱۸۱۱ بودند که منجر به استقلال پاراگوئه شد. پس از استقلال، از ۱۹ ژوئن ۱۸۱۱ تا ۱۲ اکتبر ۱۸۱۳، یگروس رئیس شورای عالی پنج نفره حاکم بر ایالت پاراگوئه بود که در سال ۱۸۱۳ با یک کنسولگری دو نفره جایگزین شد. یگروس و خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا در سال ۱۸۱۳ توسط کنگره به عنوان کنسول جمهوری با پیروی از مدل انقلاب فرانسه انتخاب شدند. در این مدت، او اولین آکادمی نظامی را در پاراگوئه مستقل تأسیس کرد.

یگروس بیشتر یک نظامی بود تا یک سیاستمدار، و در دوران کنسولی‌اش توسط فرانسیا به حاشیه رانده شد. دوره او از ۱۲ فوریه ۱۸۱۴ تا ۱۲ ژوئن ۱۸۱۴ به طول انجامید.^[۲] پس از پایان دوره، فرانسیا به عنوان دیکتاتور پاراگوئه انتخاب شد و یگروس از زندگی عمومی کناره‌گیری کرد و به املاک خود رفت.

در سال ۱۸۲۰، یگروس در توطئه ناموفقی که سعی در برکناری فرانسیا از قدرت داشت، شرکت داشت. پس از شکست این توطئه، یگروس زندانی و در ۱۷ ژوئیه ۱۸۲۱ اعدام شد.