مازیار (خواننده)

در نیمهٔ دوم دهه ۱۳۴۰ مازیار یک دانش‌آموز دبستانی بود که به دوستانش گفته بود: «شک نکنید من یک روز خواننده معروفی خواهم شد.» و بعدها وی در یکی از مسابقات هنری دانش‌آموزان که به داوری محمد نوری برگزار شده بود، توانسته بود رتبهٔ اول را در بین دانش‌آموزان سراسر ایران کسب کند.^[۴]

نخستین آهنگ مازیار با نام «آرزوی فردا» در سال ۱۳۵۲ منتشر شد. آخرین آهنگ او پیش از انقلاب «ایران ایران» بود که در سال ۱۳۵۷ منتشر شد.^[۲]

وی برای ادامهٔ فعالیت در سن شانزده‌سالگی به تهران رفت تا بتواند کار در فضاهای حرفه‌ای را تجربه کند.^[۳] جهانبخش پازوکی، تصادفاً در یکی از اجراهای او حضور داشت و با شنیدن صدای مازیار به وی پیشنهاد همکاری داد. اسم هنری مازیار را نیز همین آهنگساز برای او انتخاب کرده است. حاصل این همکاری اولین ترانه مازیار «آرزوی فردا» و ترانه‌های محبوبی مثل «ماهیگیر» و «کبوتر» بودند. بدین ترتیب برای وی زمینهٔ همکاری با اساتید آهنگسازی آن دوران چون بابک بیات، محمد شمس، عماد رام، ناصر چشم‌آذر، تورج شعبانخانی، آرش سزاوار، عباس تجویدی و… فراهم گردید.^[۴]

او تا سال ۱۳۵۷ به‌عنوان یک خوانندهٔ مطرح فعالیت داشت و در سال ۱۳۵۸ از فعالیت وی کاسته شد. از سال ۱۳۵۹ بدون دلیل مشخصی کاملاً به حاشیه رفت و حتی ترانه‌ای به‌نام «شهید» که با آهنگسازی بابک بیات برای شهیدان ایران اجرا شده بود نیز برگ برندهٔ وی نشد.^[۳] وی با وجود فراهم بودن شرایط برای اقامت در خارج از ایران، مایل به مهاجرت نبود. مازیار معتقد بود که تمام ترانه‌هایی را که قبل از انقلاب ۱۳۵۷ اجرا کرده ارزشمند و قابل دفاع هستند، لذا لزومی بر ترک کشور نمی‌دید.^[۴]

پس از انقلاب ۱۳۵۷ و در دههٔ ۱۳۷۰ و حدود سال‌های ۱۳۷۳ آلبوم «گل گندم» وی انتشار یافت و در همان سال توقیف شد.^[۳] گفته می‌شود پخش این آلبوم اتفاق ناگواری برای مازیار بود و مازیار نفع مادی از انتشار این آلبوم نبرده است.^[۴]