مجموعه دریای سفید
مجموعهٔ دریای سفید، که با نام مجموعهٔ ادیاکارا نیز شناخته می‌شود، دومین مورد از سه مجموعهٔ زیستیِ اواخر ادیاکاران بود که پس از مجموعهٔ آوالون و پیش از مجموعهٔ ناما قرار داشت.
کلیات
مجموعه‌های ادیاکاران پسین | ||||||||||||
−۵۷۵ — – −۵۷۰ — – −۵۶۵ — – −۵۶۰ — – −۵۵۵ — – −۵۵۰ — – −۵۴۵ — – −۵۴۰ — – |
| |||||||||||
| ||||||||||||
مقیاس چینه‌شناسی بر اساس زیربخش‌های ICS و مجموعه‌های زیستی ادیاکاران محور عمودی: میلیون سال پیش | ||||||||||||
این مجموعه از دریای سفید در روسیه یا تپه‌های ادیاکارا در استرالیا نام گرفته و تنوعِ آن به‌مراتب بیشتر از مجموعه‌های آوالون یا ناما است.[۲] این مجموعه از حدود ۵۶۰ میلیون سال پیش تا حدود ۵۵۰ میلیون سال پیش امتداد داشت. این دوره با افزایشِ تنوعِ جنس‌ها نسبت به مجموعهٔ آوالون همراه بود و با یک جابه‌جاییِ زیستی به پایان رسید که اغلب آن را نخستین موج انقراضِ پایانِ ادیاکاران می‌دانند؛ چرا که با وجود فرایندهای فسیل‌شدنِ مشابه، تنها ۲۰ درصد از تاکسون‌های مجموعهٔ دریای سفید در مجموعهٔ متأخرترِ ناما یافت می‌شوند.[۲][۳]
بیشتر فسیل‌ها به‌صورت قالبی در بسترهای میکروبی حفظ شده‌اند،[۴] اما تعداد اندکی نیز درونِ لایه‌های ماسه‌ای حفظ شده‌اند.[۵]
استرالیا
در استرالیا، این فسیل‌ها معمولاً در خاک‌های دیرینهٔ قرمزرنگِ گچی و آهکی یافت می‌شوند که بر روی لس و رسوباتِ سیلابی، در اقلیمی خشک و معتدلِ سرد شکل گرفته‌اند.[۶] در تپه‌های ادیاکارا در استرالیای جنوبی، در غربِ کوهستان فلیندرز، بسترهای فسیلیِ متعددی از این دوره وجود دارد.
در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، بسترهای فسیلیِ غنی‌ای در مزرعهٔ گاوداری‌ای به نامِ نیلپنا کشف شدند که بعدها به کانونِ توجهِ پژوهش‌های فراوان و همچنین درخواستی برای ثبت در فهرست میراث جهانی، برای کمک به حفاظت از این محل، تبدیل شد.[۷][۸] اکنون کلِ این ملک به دولتِ ایالتی فروخته شده تا بخشی از پارک ملیِ ادیاکارای نیلپنا شود.[۹] از اوایل دههٔ ۲۰۰۰ میلادی، حدود ۴۰ سطحِ فسیلیِ متعلق به مجموعهٔ دریای سفید از عضوِ ادیاکارای سازند کوارتزیتِ رانزلی در تپه‌های ادیاکارا کشف و کاوش شده‌اند. بسترِ فسیلیِ موسوم به «1T-F» بیشترین تنوعِ فسیل‌های ادیاکارانیِ یافت‌شده تا امروز را دارد و پیچیدگیِ بوم‌شناختیِ قابل‌توجهی نیز نشان می‌دهد. این بستر شامل بیش از ۴۰۰ فسیل از ۱۶ جنس است.[۱۰]
منابع
- ↑ Canfield, Donald Eugene; Knoll, Andrew H.; Poulton, Simon W.; Narbonne, Guy M.; Dunning, Gregory R. (February 2020). "Carbon isotopes in clastic rocks and the Neoproterozoic carbon cycle". American Journal of Science. 320 (2): 97–124. Bibcode:2020AmJS..320...97C. doi:10.2475/02.2020.01. S2CID 214806821. Retrieved 12 March 2023.
- 1 2 Evans, Scott D.; Tu, Chenyi; Rizzo, Adriana; Surprenant, Rachel L.; Boan, Phillip C.; McCandless, Heather; Marshall, Nathan; Xiao, Shuhai; Droser, Mary L. (15 November 2022). "Environmental drivers of the first major animal extinction across the Ediacaran White Sea-Nama transition". Proceedings of the National Academy of Sciences. 119 (46) e2207475119. Bibcode:2022PNAS..11907475E. doi:10.1073/pnas.2207475119. ISSN 0027-8424. PMC 9674242. PMID 36343248.
- ↑ Bottjer, David J.; Clapham, Matthew E. (2006). Xiao, Shuhai; Kaufman, Alan J. (eds.). Evolutionary Paleoecology of Ediacaran Benthic Marine Animals. Dordrecht: Springer Netherlands. pp. 91–114. doi:10.1007/1-4020-5202-2_4. ISBN 978-1-4020-5202-6.
- ↑ Retallack G. J. (2012). Criteria for distinguishing microbial mats and earths (Report). Special Paper. Vol. 101. Tulsa: Society of Economic Paleontologists and Mineralogists. pp. 136–152.
- ↑ Grazhdankin, Dima (2004). "Patterns of distribution in the Ediacaran biotas: facies versus biogeography and evolution" (PDF). Paleobiology. 30 (2): 203–221. Bibcode:2004Pbio...30..203G. doi:10.1666/0094-8373(2004)030<0203:PODITE>2.0.CO;2. S2CID 129376371. Archived (PDF) from the original on 26 July 2011. Retrieved 10 April 2007.
- ↑ Retallack, G. J. (2013). "Ediacaran life on land". Nature. 493 (7430): 89–92. Bibcode:2013Natur.493...89R. doi:10.1038/nature11777. PMID 23235827. S2CID 205232092.
- ↑ Gage, Nicola. Flinders Ranges fossils documented as part of World Heritage listing bid ABC News, 13 February 2017. Retrieved 24 March 2020.
- ↑ Rare fossil sites in the Flinders Ranges one step closer to gaining World Heritage status ABC News, 2 May 2021. Retrieved 3 May 2021.
- ↑ Staight, Kerry (9 August 2025). "Future of world-significant fossil site secured with Nilpena cattle station sale". ABC News.
- ↑ Weyland, W. C.; Droser, M. L. (17 February 2025). "The Ediacaran Aquarium: insights from the Nilpena Ediacara National Park 1T-F Marine Ecosystem (Ediacara Member, Rawnsley Quartzite)". Australian Journal of Earth Sciences. 72 (2): 151–168. doi:10.1080/08120099.2025.2462660. ISSN 0812-0099.
- ادیاکاران