معنی وجودی

معنا (انگلیسی: Meaning)، معنا در اگزیستانسیالیسم توصیفی است. معنا روشی است که یک فرد چیزی را درک می‌کند. 

معنی

معنی صورت ذهنی است که لفظ در مقابل آن وضع شده‌است و به چیزی گفته می‌شود که برای شیء قصد شده‌است، یا چیزی است که گفتار یا علامت یا نشانه دالّ بر آن است.

وجود

وجود (Existential) چیزی است که متعلق به وجود یا منسوب به آن باشد. و قول به ضرورت بازگشت به وجود واقعی است.

اصالت وجود انسانی (Existentialism) عموماً عبارت است از بیان ارزش وجود فردی. و این نظریه متعلق است به سورن کی‌یرکگور، کارل یاسپرس، مارتین هایدگر، ژان-پل سارتر و دیگران.[۱]

سورن کی‌یرکگور

از نظر کی‌یرکگور، معنا یک تجربه زیسته است، تلاش برای یافتن ارزش ها، باورها و هدف خود در دنیایی بی معنا. [۲]

سارتر

معنا چیزی است که واقعاً برای هر فردی منحصر به فرد است، جدا، مستقل. [۳]

برای مطالعهٔ بیشتر

منابع

  1. ↑ جمیل صلیبا - منوچهر صانعی دره بیدی، فرهنگ فلسفی، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶
  2. ↑ Kierkegaard, S. The Essential Kierkegaard, Eds. Howard and Edna Hong. Princeton, 2000. p. 10.
  3. ↑ Existentialism is a Humanism, Jean-Paul Sartre, (L'existentialisme est un humanisme) 1946.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.