مونجامیونگ

امپراتور مونجامیونگ (به کره‌ای: 문자명왕)، (سلطنت:۴۹۲~۵۱۹ میلادی)؛ بیست و یکمین امپراتور گوگوریو شمالی‌ترین از میان سه پادشاهی کره بود. او نوه امپراتور جانگسو بود. اگرچه پدر مونجامیونگ، گو جودا توسط امپراتور جانگسو به عنوان ولیعهد معرفی شده بود اما گو جودا قبل از به دست گرفتن تاج و تخت درگذشت.[۱][۲]

مونجامیونگ
문자명
ته‌وانگ
نمایی از آرامگاه امپراتور مونجامیونگ
پادشاه گوگوریو
سلطنتژانویه ۴۹۲–۵۱۹ میلادی
تاج‌گذاریژانویه ۴۹۲ میلادی
پیشینجانگسو
جانشینآنجانگ
زادهگو نائون
نامشخص
پیونگ‌یانگ سونگ
درگذشته۵۱۹ میلادی
پیونگ‌یانگ سونگ
آرامگاه
آرمگاه پادشاه جومونگ (احتمالی)
فرزند(ان)هونگان
بویون
نام سلطنت
میونگچیهو ته‌وانگ
نام پسامرگ
مونجامیونگ ته‌وانگ
خاندانگو
دودمانگوگوریو
پدرگوجودا
پیشهپادشاه
مونجامیونگ
هانگول
문자명왕 یا 명치호왕
هانجا
文咨明王 یا 明治好王
لاتین‌نویسی اصلاح‌شدهMunja-myeong-wang یا Myeongchiho-wang
مک‌کیون–ریشاورMunja-myŏng-wang یا Myŏngchiho-wang
نام تولد
هانگول
나운
هانجا
羅雲
لاتین‌نویسی اصلاح‌شدهNaun
مک‌کیون–ریشاورNaun
فهرست پادشاهان گوگوریو
فهرست
۱- دونگمیونگ ۳۷ ق.م - ۱۹ ق.م

۲- یوریمیونگ ۱۹ ق.م - ۱۸ م
۳- تموشین ۱۸ - ۴۴
۴- مینجانگ ۴۴ - ۴۸
۵- موبون ۴۸ - ۵۳
۶- ته‌جو ۵۳ - ۱۴۶
۷- چاده ۱۴۶ - ۱۶۵
۸- شینده ۱۶۵ - ۱۷۹
۹- گگوکچون ۱۷۹ - ۱۹۷
۱۰- سانسانگ ۱۹۷ - ۲۲۷
۱۱- دونگچون ۲۲۷ - ۲۴۸
۱۲- جونگچون ۲۴۸ - ۲۷۰
۱۳- سوچون ۲۷۰ - ۲۹۲
۱۴- بونگسانگ ۲۹۲ - ۳۰۰
۱۵- میچون ۳۰۰ - ۳۳۱
۱۶- گگوگوون ۳۳۱ - ۳۷۱
۱۷- سوسوریم ۳۷۱ - ۳۸۴
۱۸- گگوگ‌یانگ ۳۸۴ - ۳۹۱
۱۹- گوانگ‌گه‌تو بزرگ ۳۹۱ - ۴۱۳
۲۰- جانگسو ۴۱۳ - ۴۹۰
۲۱- مونجامیونگ ۴۹۰ - ۵۱۹
۲۲- آنجانگ ۵۱۹ - ۵۳۱
۲۳- آن‌وون ۵۳۱ - ۵۴۵
۲۴- یانگ‌وون ۵۴۵ - ۵۵۹
۲۵- پیونگ‌وون ۵۵۹ - ۵۹۰
۲۶- یونگ‌یانگ ۵۹۰ - ۶۱۸
۲۷- یونگ‌نیو ۶۱۸ - ۶۴۲
۲۸- بوجانگ ۶۴۲ - ۶۶۸

سه پادشاهی

۱- شیلا ۵۷ پ.م. — ۹۳۵ م.
۲- گوگوریو ۳۷ پ.م. — ۶۶۸ م.
۳- بکجه ۱۸ پ.م. — ۶۶۰ م.

در سال ۴۹۴ میلادی، پادشاه بویو به همراه همسر و فرزندانش تسلیم گوگوریو شد و پادشاه مونجامیونگ بویو را مطیع خود ساخت. وی در ژوئیه سال ۴۹۴ میلادی در رود سالسو ارتش شیلا را قاطعانه شکست داد. سپس در سال‌های ۴۹۶ و ۴۹۷ میلادی دو دژ از جمله «دژ اوسانسان» را از شیلا تسخیر کرد. از سال ۴۹۷ تا ۵۱۲ چندین جنگ دیگر را با اتحاد (شیلا–بکجه) شروع کرد، اما تقریباً همه آنان برای هر دو سمت بی‌نتیجه بود. در سپتامبر ۵۱۲ میلادی، او به بکجه حمله کرد، دژهای گابول و وونسان را تصرف کرد و حدود ۱٫۰۰۰ مرد و زن را به اسارت گرفت. در سال ۵۱۹ میلادی، پادشاه درگذشت و عنوان پادشاه مونجامیونگ به او داده شد و ولیعهدش هونگان به تخت سلطنت نشست.[۳]

بر تخت نشستن

امپراتور مونجامیونگ بیست و یکمین پادشاه گوگوریو، که از سال ۴۹۲ تا ۵۱۹ سلطنت کرد. نام او نائون بود، اما در جلد ۱، بخش ۱، سوابق پادشاهان سه پادشاهی در سامگوک ساگی، او با نام میونگ نیهو و در متون تاریخی چینی مانند کتاب وی و کتاب نانچی (南齊書)، با نام یون (運) توصیف شده است. نام او همچنین پادشاه میونگ چی هو نامیده می‌شد. او نوه بیستمین امپراتور، امپراتور جانگسو بود و پدرش جو دا (助多) از گوچوته بود.[۴] او پدرش را در سنین جوانی از دست داد و پدربزرگش، امپراتور جانگسو، در کاخ بزرگ شد تا اینکه امپراتور جانگسو در دسامبر هفتاد و نهمین سال سلطنت پادشاه جانگسو (۴۹۱) درگذشت و او سال بعد به سلطنت رسید.[۵] پس از پادشاه جانگسو، او رهبری سه پادشاهی را بر عهده گرفت و به بکجه و شیلا حمله کرد. در سال ۴۹۴، او تسلیم بویو را که توسط مالگال بیرون رانده می‌شد، پذیرفت.[۶] او دو یا سه بار در سال فرستاده‌هایی را به وی شمالی اعزام می‌کرد و همچنین با سلسله‌های چی جنوبی و لیانگ از سلسله‌های جنوبی تعامل داشت و روابط دیپلماتیک را با سلسله‌های شمالی و جنوبی برقرار کرد و یک شبکه دیپلماتیک مستقل ایجاد کرد.[۷] او همچنین روابط نزدیکی با سلسله روران شمالی حفظ کرد تا وی شمالی را تحت کنترل داشته باشد. گفته می‌شود که در سال ۵۱۶، او آنجانگ را به عنوان فرستاده به ژاپن فرستاد. با توجه به اینکه او از رفاه خارجی برخوردار بود و امپراتور مونجامیونگ و پادشاه میجی نامیده می‌شد، فرض بر این است که به دستاوردهای داخلی بسیاری نیز دست یافته است، اما سوابق مرتبط کمی باقی مانده است. در ژوئیه ۴۹۸، او معبد گوم‌گانگ‌سا را تأسیس کرد و در سال ۵۱۲، سونگ‌رانگ در مورد سه نظریه بودیسم در سلسله لیانگ سخنرانی کرد و بودیسم را به میزان زیادی ترویج داد.[۸]

حکومت

در سال ۴۷۲، گوگوریو پایتخت خود را از منطقه اطراف جیان مدرن در امتداد رود یالو بالایی به پیونگ‌یانگ (پایتخت مدرن کره شمالی) منتقل کرده بود.[۹][۱۰] این حرکت در شرایط تشدید رقابت با پادشاهی‌های دیگر از سه پادشاهی، شیلا و بکجه دو متحد آن زمان انجام شد.[۱۱]

با حفظ موفقیت دیپلماسی از راه دور جانگسو، مونجامیونگ روابط نزدیکی با سلسله‌های چینی، به ویژه شمال وی، چی جنوبی و لیانگ برقرار کرد. اگرچه شمال وی چندین جنگ را با همسایه شمالی خود، رورانز و سونگ پشت سر گذاشت، اما در نهایت حملات بعدی سانگ را مختل کرد، که منجر به تغییر سلسله لیانگ شد.[۱۲] به دلیل تغییر قدرت، گوگوریو[۱۳] روابط دیپلماتیک را با لیانگ نیز آغاز کرد: کتاب چی می‌گوید که این عنوان به پادشاه گوگوریو اعطا شده است، که به این معنی است که روابط دوجانبه بین این دو محقق شد. به‌طور همزمان، مونجامیونگ به تثبیت اشغال شبه‌جزیره لیائودونگ بر اساس روابط دوستانه با وی شمالی ادامه داد.[۱۴]

از نظر روابط بین کره‌ای، تاریخ کره سده دوازدهم، سامگوک ساگی، نقل می‌کند که بقایای پادشاهی بویو در سال ۴۹۴ پس از شکستشان از مردم کوچ‌نشین مالگال، به گوگوریو تسلیم شدند. پس از اشغال بویوی شرقی در سلطنت گوانگ‌گه‌تو بزرگ، سرانجام گوگوریو تمام منطقه بویو (هاربین فعلی) را به انقیاد رساند. در این میان، اتحاد بکجه و شیلا با خدمت به یکدیگر در میدان‌های جنگ با گوگوریو، روابط خود را تقویت کردند.[۱۵] بکجه با تلاش‌های مستمر خود در زمان پادشاه موریونگ تلاش بر حمله به مرز شمالی خود با گوگوریو به ویژه درسال ۵۰۵ میلادی داشت و بیش از ۳٫۰۰۰ سرباز را بسیج کرد.[۱۶] سوابق کره‌ای همچنین چندین بار به اقدامات تحریک‌آمیز بکجه اشاره می‌کنند که به ضدحمله مونجامیونگ درسال ۵۰۶ میلادی اشاره می‌کند، اما به دلیل قحطی‌های سخت، بدون ثمره مشخص شکست خورد.

بودیسم در گوگوریو پس از پذیرش در پادشاهی در زمان سلطنت سوسوریم، شتاب مستمر خود را به دست آورد. همان‌طور که پدربزرگ‌هایش این کار را کردند، مونجامیونگ نیز گسترش و توزیع بودیسم را، به‌ویژه از طریق لیانگ و وی، تقویت کرد. گفته می‌شود که در زمان سلطنت او، نه راهب ابتدا به وی شمالی فرستاده شدند تا در کتاب‌های بودایی و دیگران تحقیق کنند.[۱۷] درسال هفتم (۴۹۸)، او معبد بودایی گومگانگسا را ساخت.[۱۸]

سازماندهی

از آنجا که مطالب تاریخی مرتبط مانند سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی) مختصر هستند، دانستن دقیق چگونگی حکومت امپراتور مونجامیونگ بر کشور دشوار است. با این حال، با توجه به این واقعیت که او معبد گومگانگ‌سا را در سال ۴۹۸ تأسیس کرد، می‌توان دریافت که او با ترویج بودیسم سعی در ایجاد پایه‌های معنوی کشور باستانی داشت.[۱۹]

در روابط خارجی، مطابق با سیاست خارجی سلسله قبلی، از تقسیم چین به سلسله‌های جنوبی و شمالی برای حفظ جایگاه پایدار در نظم بین‌المللی استفاده شد.[۲۰]

ارتباط با وی شمالی

همزمان با به تخت نشستن، او به عنوان «فرمانده کل ارتش‌های لیائوهای، ژنرال شرق، فرمانده کل بربرهای شرقی، دوک بنیانگذار فرمانداری لیائودونگ، پادشاه گوگوریو» منصوب شد. با این حال، با این انتصاب، گوگوریو درخواست وی شمالی برای یک درباری یا ورود یک شاهزاده به دربار را رد کرد، که منجر به ادامه تنش بین دو کشور شد. در حالی که دو کشور همچنان نسبت به یکدیگر محتاط و مراقب بودند، آنها همچنین از طریق خراج به یکدیگر، رابطه دوستانه‌ای را حفظ کردند.[۲۱]

بر اساس زندگی‌نامه‌های فنگ یی در کتاب وی، خیتان‌ها به سمت ساکنان مرزی وی شمالی یورش برده و آن هارا غارت و نابود کردند، اما این سرزمین‌ها و اموال، سپس توسط گوگوریو پس گرفته شدند. فرستاده‌ای از وی شمالی به پادشاه ونزیمینگ اعتراض کرد و او همه آنها را بازگرداند. این نشان می‌دهد که برخی از نیروهای خیتان مرتبط با گوگوریو باعث ایجاد اصطکاک دیپلماتیک با وی شمالی شده بودند. در این زمان، گوگوریو خواسته‌های وی شمالی را به جهت تقویت و پایداری ارتباط دوستانه پذیرفت و همه ساکنان مرزی وی شمالی را بازگرداند و تلاش کرد تا روابط دوستانه خود را با وی شمالی حفظ کند.[۲۲]

ارتباط با سلسله‌های جنوبی

در همین حال، گوگوریو به‌طور همزمان لقب‌های «ژنرال شرق، فرمانده ارتش نانگ‌نانگ» و انرژی شرق را دریافت کرد. فرمانده سه دفتر وزارت دفاع» توسط سلسله‌های جنوبی در سال ۴۹۴ و لیانگ (梁) به ترتیب تا سال ۵۰۸. همچنین روابط دیپلماتیک خود را از طریق پرداخت خراج به یک دیگر حفظ کردند. از طریق این روابط دیپلماتیک با سلسله‌های جنوبی، گوگوریو کنترل وی شمالی را حفظ کرد.[۲۳]

روابط با سلسله‌های کره‌ای

علاوه بر این، در سال ۴۹۴، او تسلیم پادشاه و قبیله بویو را که توسط مالگال نابود شده بودند، پذیرفت و به بکجه و شیلا حمله کرد و قلعه اوسان سونگ شیلا را در سال ۴۹۷ و قلعه‌های گابول سونگ و وون سان سونگ بکجه را در سال ۵۱۲ اشغال کرد.[۲۴] با این حال، او به دلیل عملیات مشترک بکجه و شیلا از طریق اتحاد نا-جه، بارها پیشروی و عقب‌نشینی کرد و در آخرین نبردها منجر شد، این حملات برای گوگوریو دست‌آورد چندانی نداشته باشد.[۲۵]

نبرد با بکجه

نبرد اول

در سال ۴۹۵ میلادی، ارتش گوگوریو به قلعهٔ چی‌یانگ از قلمرو بکجه حمله کرد. با شدت گرفتن محاصره، بکجه از شیلا درخواست کمک کرد. پادشاه سوجی از شیلا، ژنرال دئوکجی را با نیروهای کمکی اعزام کرد. با رسیدن این نیروها، گوگوریو با مقاومت شدید مواجه شد و در نهایت شکست خورد و عقب‌نشینی کرد. در پی این رویداد، پادشاه بکجه برای قدردانی، سفیری به شیلا فرستاد. این شکست، گوگوریو را وادار به بازنگری در استراتژی حملات به جنوب کرد.[۲۶][۲۷]

نبرد دوم

در نوامبر ۵۰۶ میلادی، گوگوریو حمله‌ای به باکجه انجام داد، اما به دلیل بارش برف سنگین و سرمای شدید، عملیات بی‌نتیجه ماند و نیروهای گوگوریو عقب‌نشینی کردند.

در اکتبر ۵۰۷ میلادی، گوگوریو با همراهی متحدان مالگال خود به سوی هان‌سونگ پیشروی کرد و در دامنهٔ کوه هوانگ‌ئاک مستقر شد. اما نیروهای بکجه به فرماندهی مستقیم پادشاه موریونگ، ضدحمله‌ای مؤثر انجام دادند که منجر به شکست گوگوریو و عقب‌نشینی آن‌ها شد. این نبرد در دورهٔ تلاش پادشاه موریونگ برای احیای قدرت بکجه رخ داد.[۲۸][۲۹][۳۰][۳۱]

نبرد سوم

در سپتامبر سال ۵۱۲ میلادی، نیروهای گوگوریو به فرماندهی امپراتور مونجامیونگ به قلمرو باکجه یورش بردند و قلعه‌های گابول‌سئونگ و وونسان‌سئونگ را هدف قرار دادند. بنابر منابع تاریخی، این حمله با موفقیت همراه بود و هر دو قلعه به تصرف گوگوریو درآمد. در جریان این عملیات، حدود ۱۰۰۰ نفر از مردم باکجه به اسارت گرفته شدند. این پیروزی قاطع، جایگاه گوگوریو را در منطقه تثبیت کرد و از آن پس، بکجه دیگر تهاجمی علیه گوگوریو انجام نداد.[۳۲]

نبرد با شیلا

نبرد اول

در ژوئیه ۴۹۴ میلادی، ارتش گوگوریو به شیلا حمله کرد و نیروهای شیلا پس از شکست اولیه، به قلعه گونیا عقب‌نشینی کردند. گوگوریو این قلعه را محاصره کرد، اما با رسیدن ۳۰۰۰ نیروی کمکی از بکجه، محاصره شکسته شد و ارتش گوگوریو عقب‌نشینی کرد. این نبرد موجب حفظ قلعه گونیا توسط شیلا و تقویت اتحاد میان بکجه و شیلا شد، و گوگوریو را به بازنگری در استراتژی‌های خود وادار کرد.[۳۳][۳۴][۳۵]

نبرد دوم

در ژوئیه ۴۹۶ میلادی، گوگوریو به قلعه اوسان‌سونگ در شیلا حمله کرد. این حمله بخشی از تغییر استراتژی گوگوریو بود تا نقاطی را هدف قرار دهد که کمک‌رسانی بکجه دشوار باشد. نبرد در منطقه نیها با رهبری ژنرال شیلجوک از سوی شیلا انجام شد. نتیجه نبرد مورد اختلاف است.

با این حال، در اوت ۴۹۷ میلادی، گوگوریو با رهبری مستقیم شاه مونجامیونگ، قلعه اوسان‌سونگ را تصرف کرد. این پیروزی یک موفقیت مهم نظامی برای گوگوریو بود و موجب توقف درگیری‌های شدید با شیلا برای حدود ۵۰ سال شد.[۳۶][۳۷]

مرگ

در سال ۵۱۹ میلادی او به‌دلایل نامعلومی درگذشت اما در کتاب سامگوک ساگی آمده است او در جنگ با بکجه کشته شده است. بعد از او پسرش آنجانگ به امپراتوری رسید.[۳۸]

دونگ‌دانگ به تالار شرقی تالار تایجی، تالار اصلی کاخ وی شمالی اشاره دارد. نه تنها امپراتور و رعایای او جلسات سیاسی خود را در اینجا برگزار می‌کردند، بلکه مراسم تشییع جنازه خانواده سلطنتی و مقامات عالی‌رتبه نیز در اینجا برگزار می‌شد.[۳۹] ملکه دواگر یونگ همچنین مراسم سوگواری برای پادشاه مونجامیونگ را در دونگ‌دانگ برگزار کرد که کمی با مراسم سوگواری برای پادشاه جانگسو که در خارج از پایتخت در دونگ‌گیو، برگزار می‌شد، متفاوت بود.[۴۰]

پس از مرگ

در مجموع، امپراتور مونجامیونگ میراث امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ و امپراتور جانگسو را به ارث برد و عصر طلایی گوگوریو را تداوم بخشید. با این حال، پس از مرگ او، قدرت‌های اشرافی دچار اختلاف شدند و منجر به آشفتگی داخلی و ترور چندین امپراتور شد که به‌طور قابل توجهی اقتدار سلطنتی را تضعیف کرد.[۴۱]

آرامگاه

مکان‌های دفن امپراتوران گوگوریو فقط تا هجدهمین امپراتور، امپراتور گوگوک‌یانگ، مشخص شده‌اند و پس از نوزدهمین امپراتور، امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ، هیچ مکان دفنی توصیف نشده است.[۴۲] در دانشگاه‌های چین، مقبره سلطنتی امپراتور مونجامیونگ با فرض سیستم دفن بازگشتی به عنوان منطقه جیبان شناخته می‌شود، اما هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد سیستم دفن بازگشتی در گوگوریو اجرا می‌شده است. بر این اساس، در محافل دانشگاهی داخلی، آرامگاه امپراتور مونجامیونگ به عنوان آرامگاه امپراتور جئون‌دونگ‌میونگ‌وانگ در منطقه پیونگ‌یانگ، آرامگاه شماره ۴ جین‌پاری که می‌تواند به عنوان آرامگاه جانبی امپراتور جئون‌دونگ‌میونگ‌وانگ در نظر گرفته شود، و آرامگاه شماره ۱ گیونگ‌سین-ری شناخته می‌شوند.[۴۳]

آرامگاه امپراتور دونگ میونگ

دروازه آرامگاهی در مجموعه آرامگاه‌های امپراتور جومونگ که گمان می‌رود، آرامگاه امپراتور مونجامیونگ باشد.

در تاریخ امپراتور مونجامیونگ، احتمال یکی بودن دونگ‌میونگ و مونجامیونگ بسیار بالاست و توسط منابع سنتی تأیید می‌شود.[۴۴] دونگ‌میونگ نام اصلی نام آرامگاه اوست، در حالی که مونجا میونگ لقب پس از مرگ پادشاه بزرگ شرق را دارا است که در متون چینی مانند یوان شی برای توصیف همان فرد استفاده شده – هر دو به دوران تأسیس گوگوریو در قرن ۱ پیش از میلاد اشاره دارند.[۴۵]

این ارتباط در آرامگاه دونگ‌میونگ (در کره شمالی) مشهود است، جایی که باستان‌شناسان کره‌ای آن را به مونجا میونگ نسبت می‌دهند، هرچند بحث‌های چینی گاهی آن را افسانه‌ای می‌دانند و کاوش‌ها (از قرن ۱ میلادی) را با هویت تاریخی همخوان می‌شمارند.[۴۶] به‌طور کلی، مورخان مدرن (مانند کسانی که بر پایه سامگوک ساگی کار می‌کنند) آن‌ها را یک شخص می‌دانند، با احتمال ۹۰٪ بر اساس شواهد متنی و باستان‌شناختی.[۴۷]

فَرنام

عنوان گئو جی‌دا جانگون در مقایسه با عنوان اعطایی در سال به تخت نشستن امپراتور مونجامیونگ (۴۹۲)، این عنوان پس از مرگ به گئو جی‌دا جانگون، یک ژنرال درجه دو که خدمات نظامی فراوانی داشته است، بر اساس نظم پرسنلی اصلاح شده در سال ۲۳ ته هوا (۴۹۹) داده شد.[۴۸] این همان عنوان پس از مرگی است که در سال ۴۹۱ به امپراتور جانگسو داده شد. با این حال، در مورد امپراتور جانگسو، یکی از سه معلم، ته بو، نیز پس از مرگ اعطا شد، اما نه به امپراتور مونجامیونگ، بنابراین تفاوت کمی وجود دارد.[۴۹]

مقاله‌ای با همین محتوا نیز در جلد ۱۰۰، زندگینامه ۸۸، گوگوریو، در کتاب وی آمده است که بیان می‌کند علاوه بر ژنرال گئودگا، او نیز پس از مرگ عناوین «فرمانده بزرگ بربرهای شرقی، بنیانگذار بزرگ فرماندهی لیائودونگ» و امپراتور گوگوریو را دریافت کرد.[۵۰] از آنجایی که «فرمانده بزرگ بربرهای شرقی، بنیانگذار بزرگ فرماندهی لیائودونگ» و «امپراتور گوگوریو» در عناوین قبلی اعطای مقام گنجانده شده بودند، می‌توان گفت کسانی که در واقع پس از مرگ این عناوین را دریافت کردند، ژنرال گئودگا و امپراتور گوگوریو بودند.[۵۱] اگرچه عنوان جانگ‌گون پس از مرگ اعطا شد، اما عنوان یئونگ‌هو گون-گوان نیز با عنوان قبلی یئونگ‌هو دونگی جونگ‌رانگ‌جانگ متفاوت بود.[۵۲] در همین حال، بر اساس گفته‌های لیو فانگ در جلد ۵۵، زندگینامه ۴۳ از کتاب وی، لیو یونگ (劉永) همزمان مقام ته‌هونگ‌ریوگ‌یونگ را نیز بر عهده داشت و به عنوان فرستاده‌ای نزد امپراتور آنجانگ برای ارائه مقام سلطنت اعزام شد. فرض بر این است که او عنوان پس از مرگ امپراتور مونجامیونگ را نیز در همان زمان به او اعطا کرده است.[۵۳]

جستارهای وابسته

خانواده

منابع

  1. ↑ Chong-uk, Yi (2005). Koguryŏ-ŭi yŏksa. Seoul: Kimyŏngsa. pp. 369–370. ISBN 9788934917625.
  2. ↑ «역사 이야기: 네이버 블로그». blog.naver.com. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  3. ↑ "문자명왕 (文咨明王)". 한국민족문화대백과사전 [Encyclopedia of Korean Culture] (به کره‌ای). Academy of Korean Studies.
  4. ↑ 김영하·한상준, 1983, 「中原高句麗碑의 建碑 年代」, 『敎育硏究誌』 25
  5. ↑ 김현숙, 2002, 「4~6세기경 小白山脈 以東地域의 領域向方: 『三國史記』 地理志의 慶北地域 '高句麗郡縣'을 중심으로」, 『韓國古代史硏究』 26
  6. ↑ 최장열, 2004, 「중원고구려비, 선돌에서 한반도 유일의 고구려비로」, 『고대로부터의 통신』, 푸른역사
  7. ↑ 여호규, 2020, 「충주고구려비의 단락구성과 건립시기」, 『韓國古代史硏究』 98
  8. ↑ «삼국사기 < 한국 고대 사료 DB». db.history.go.kr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  9. ↑ ICOMOS; Kim, Lena (2010). Koguryo Tomb Murals: World Cultural Heritage. Giljabi Media. p. 99. Retrieved 2 February 2016.
  10. ↑ Jeon, Hotae (2007). Koguryŏ = Koguryo, the origin of Korean power & pride. Seoul: Northeast Asia History Foundation. pp. 25–27. ISBN 9788991448834.
  11. ↑ Walker, Hugh Dyson (2012). East Asia: A New History. Author House. p. 137. ISBN 978-1-4772-6517-8. Retrieved 2 February 2016.
  12. ↑ Jin Gwan (2008). The history of accepting Buddhism during Goguryeo (به کره‌ای). Seoul: Kyŏngsŏwŏn. pp. 291–304. ISBN 9788992062787.
  13. ↑ Zixian, Xiao. Book of Qi. Retrieved 3 February 2016.
  14. ↑ Sin, Hyŏng-sik (2003). The History of Goguryeo (高句麗史) (به کره‌ای). Seoul: Ehwa yŏja taehakkyo. p. 227. ISBN 9788973005284. Retrieved 3 February 2016.
  15. ↑ Pak, Yŏng-gyu (2008). The annals of Goguryeo in one hand (به کره‌ای). Seoul: Ungjin Tatk'ŏm. ISBN 9788901047508.
  16. ↑ Kim, Bushik (1145). Samguk Sagi (三國史記) (卷第二十六 百濟本紀 第四 ed.). Retrieved 3 February 2016.
  17. ↑ Wang-gi, Yi (1994). The Study on Architecture history in North Korea (북한에서의 건축사 연구). Seoul: Parŏn. p. 202. ISBN 9788977635074. Retrieved 3 February 2016.
  18. ↑ Hong, Yun-sik (2003). Buddhist Art in Korea (한국의 불교미술) (Revised 1st ed.). Seoul: Taewŏnsa. p. 73. ISBN 9788936907648. Retrieved 3 February 2016.
  19. ↑ "문자명왕". 대민련 위키 (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  20. ↑ «문자명왕 - 위키». 네오. ۲۰۱۱-۱۱-۰۳. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  21. ↑ "고구려 제21대 문자명왕 본기- 1)". 역사, 경제 글방 (به کره‌ای). 2012-01-20. Retrieved 2025-10-27.
  22. ↑ "문자명왕(文咨明王)". m.cafe.daum.net (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  23. ↑ "문자명왕(文咨明王)". m.cafe.daum.net (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  24. ↑ 김경순 (۲۰۱۹-۱۱-۱۵). «고구려: 21대 문자명왕, 최대 판도의 시대». 수완뉴스 (به کره‌ای). دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷. کاراکتر C1 control character در |نشانی= در موقعیت 49 (کمک)
  25. ↑ "문자명왕". 리브레 위키 (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  26. ↑ "Dongseong of Baekje". Wikipedia (به انگلیسی). 2025-04-07.
  27. ↑ "History of Baekje Seen through Capital Cities - Songpa-gu". www.songpa.go.kr (به کره‌ای). Retrieved 2025-07-13.
  28. ↑ "문자명왕 (r258 판)". 나무위키 (به کره‌ای). 2023-06-12. Retrieved 2025-07-13.
  29. ↑ "소지 마립간 (r20 판)". 나무위키 (به کره‌ای). 2015-10-30. Retrieved 2025-07-13.
  30. ↑ «오화리산성 - 디지털삼척문화대전». samcheok.grandculture.net. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۰۷-۱۳.
  31. ↑ "신라-우산국 전투". 나무위키 (به کره‌ای). 2025-06-18. Retrieved 2025-07-13. {{cite web}}: C1 control character in |نشانی= at position 22 (help)
  32. ↑ "문자명왕". 나무위키 (به کره‌ای). 2025-07-08. Retrieved 2025-07-13.
  33. ↑ "文咨王". 维基百科，自由的百科全书 (به چینی). 2025-06-14.
  34. ↑ 문, 경현(경북대학교, 한국사). "실죽 (實竹)". 한국민족문화대백과사전 [Encyclopedia of Korean Culture] (به کره‌ای). Academy of Korean Studies.
  35. ↑ "문자명왕". 나무위키 (به کره‌ای). 2025-07-08. Retrieved 2025-07-12.
  36. ↑ «Monjamyeong of Goguryeo».
  37. ↑ "소지 마립간". 나무위키 (به کره‌ای). 2025-07-07. Retrieved 2025-07-12.
  38. ↑ "문자명왕". 리브레 위키 (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  39. ↑ 동당(東堂): 북위 궁궐의 정전인 태극전(太極殿)의 동쪽 상방(廂房)을 말하는데, 이곳에는 황제와 군신의 정치회합뿐 아니라 종실과 고관의 장례식도 거행되었다. 이에 영태후도 동당에서 문자명왕에 대한 애도식을 거행하였는데, 장수왕에 대한 애도식을 도성 밖의 동교(東郊)에서 거행한 것과 조금 차이가 난다. 동당에 대해서는 본서 권19 고구려본기7 문자명왕 13년 4월조 참조
  40. ↑ «한국사데이터베이스 비교보기 > 문자명왕이 사망하다». db.history.go.kr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  41. ↑ "[예스24] 만화 고구려왕조실록 4: 제21대 문자명왕부터 제28대 보장왕까지". 선물하기 (به کره‌ای). Retrieved 2025-10-27.
  42. ↑ 정호섭, 2011, 『고구려 고분의 조영과 제의』, 서경문화사
  43. ↑ «한국사데이터베이스 비교보기 > 문자명왕이 사망하다». db.history.go.kr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  44. ↑ کیم بوسِیک (۱۱۴۵). سامگوک ساگی.
  45. ↑ «Goguryeo Founding Myths». Korean Historical Society. از پارامتر ناشناخته |دسترسی= صرف‌نظر شد (کمک); پارامتر |پیوند= ناموجود یا خالی (کمک)
  46. ↑ پارک جین-سو (۲۰۱۸). «Debates on Goguryeo Royal Names». Journal of East Asian Archaeology: ۱۱۲–۱۳۰.
  47. ↑ Centre, UNESCO World Heritage. "Complex of Koguryo Tombs". UNESCO World Heritage Centre (به انگلیسی). Retrieved 2025-10-27.
  48. ↑ (کتاب وی، جلد ۱۱۳، فصل ۱۹، گوان-سی (官氏))
  49. ↑ پنجاه و یکمین سال سلطنت امپراتور جانگسو در جلد ۱۸، سالنامه گوگوریو ۶، کتاب وی.
  50. ↑ ۱۰۰، زندگینامه ۸۸، گوگوریو، در کتاب وی.
  51. ↑ جلد ۱۸، سالنامه گوگوریو ۶، سال ۲۳ پادشاه جانگسو، ۶ ژوئن، کتاب وی.
  52. ↑ «한국고대사료집성 중국편 < 한국 고대 사료 DB». db.history.go.kr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
  53. ↑ «한국사데이터베이스 비교보기 > 문자명왕이 사망하다». db.history.go.kr. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۷.
This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.