الگوی جهانی فاز مثبت نوسان دههای اقیانوس آرام (PDO)
نوسان دههای اقیانوس آرام (انگلیسی: Pacific decadal oscillation) یا به اختصار PDO، یک الگوی قوی و تکرارشونده از تغییرپذیری اقلیم اقیانوسی-جوّی است که بر حوضه اقیانوس آرام در عرضهای جغرافیایی میانی متمرکز شده است. نوسان دههای آرام به صورت آبهای سطحی گرم یا سرد در اقیانوس آرام، در شمال مدار ۲۰ درجه شمالی، شناسایی میشود. در طول قرن گذشته، دامنه این الگوی اقلیمی در مقیاسهای زمانی بین سالانه تا بین دههای (به معنی دورههای زمانی چند ساله تا دورههای زمانی چند دههای) بهطور نامنظم تغییر کرده است. شواهدی از تغییر در قطبیت غالب وجود دارد. شواهدی از وارونگی در قطبیت غالب این نوسان (به معنی تغییرات در آبهای سطحی سرد در مقابل آبهای سطحی گرم در منطقه) وجود دارد که حدود سالهای ۱۹۲۵، ۱۹۴۷ و ۱۹۷۷ رخ داده است؛ دو وارونگی آخر با تغییرات چشمگیر در رژیمهای تولید ماهی سالمون در اقیانوس آرام شمالی مطابقت داشت. همچنین این الگوی اقلیمی بر دمای سطح دریاهای ساحلی و سطوح ساحلی قارهای از آلاسکا تا کالیفرنیا تأثیر میگذارد.
در طول فاز «گرم» یا «مثبت»، غرب اقیانوس آرام سردتر میشود و بخشی از اقیانوس آرام شرقی گرم میشود و بالعکس، در طول فاز «سرد» یا «منفی»، الگوی مخالف رخ میدهد. نوسان دههای اقیانوس آرام توسط استیون آر. هیر نامگذاری شد، که هنگام مطالعه نتایج الگوی تولید ماهی سالمون در سال ۱۹۹۷ متوجه آن شد.[۱]
