پاتریارک یواکیم

پاتریارک یواکیم
پاتریارک مسکو و تمام روسیه
یک پرتره از پاتریارک یواکیم در سده هفدهم میلادی
نام بومی	Иоаким
کلیسا	کلیسای ارتدکس روسی
سریر	مسکو
منصوب‌شده در	۵ اوت [سبک قدیمی: ۲۶ ژوئیه] ۱۶۷۴
پایان دوره	۲۷ مارس [سبک قدیمی: ۱۷ مارس] ۱۶۹۰
پیشین	پاتریارک پیتیریم
جانشین	پاتریارک آدریان
اطلاعات فردی
نام هنگام تولد	ایوان پتروویچ ساولوف
زادهٔ	۱۶ ژانویه [سبک قدیمی: ۶ ژانویه] ۱۶۲۰ ناحیه موژایسک، روسیه تزاری
درگذشت	۲۷ مارس [سبک قدیمی: ۱۷ مارس] ۱۶۹۰ (۷۰ سال) مسکو، روسیه تزاری
خاکسپاری	کلیسای جامع رستاخیز (مسکو)
ملیت	روسی
مذهب	ارتدکس

یواکیم (به روسی: Иоаким) با نام اصلی ایوان پتروویچ ساولوف (به روسی: Иван Петрович Савёлов) (۱۶ ژانویه ۱۶۲۰ – ۲۷ مارس ۱۶۹۰)، نویسنده مذهبی، واعظ و روحانی روسی در اواخر سده هفدهم میلادی بود. او همچنین از سال ۱۶۷۴ تا زمان مرگش در سال ۱۶۹۰، یازدهمین پاتریارک مسکو و تمام روسیه بود و در زمان چهار تزار روسیه شامل آلکسی، فیودور سوم، ایوان پنجم و پتر کبیر خدمت کرد. پاتریارک یواکیم با ۱۶ سال مدت زمام‌داری یکی از دیرپاترین پاتریارک‌های مسکو بود.

ایوان پتروویچ در ۱۶ ژانویه [سبک قدیمی: ۶ ژانویه] ۱۶۲۰ (طبق منابع دیگر در سال ۱۶۲۱) در ناحیه موژایسک روسیه تزاری به دنیا آمد. او از خاندان اشرافی ساولوف (یا ساولکوف) بود و در شهر کی‌یف تحصیل کرد. ایوان در سال ۱۶۵۵ (۳۵ سالگی) سوگند رهبانیت یاد نمود و راهب شد. وی از سال ۱۶۵۷ در مقام خود پیشرفت کرد در سال ۱۶۷۲ میتروپولیت شهر مهم نووگورود شد. او در شورایی که جهت عزل پاتریارک نیکون معروف برپا شد، علیه بازگشت او رأی داد. دو سال بعد، ایوان پاتریارک مسکو و تمام روس شد و لقب مذهبی «یواکیم» را برای خود برگزید. حال یواکیم در بالاترین مقام روحانی، مسیر سامان دادن به کلیسای ارتدکس روسی را در پیش گرفت. او مورد حمایت آرتامون ماتویف دولتمرد بزرگ تزار آلکسی قرار داشت. در شورای کلیسایی که در سال ۱۶۷۵ تشکیل شد، او به تصویب قطعنامه‌ای در مورد لغو موناستریسکی پریکاز دست یافت و از مصونیت روحانیون از اقتدار دولت حمایت کرد. به‌طور کلی، پاتریارک یواکیم به دنبال حفظ استقلال و جایگاه کلیسا بود. او از «تمامیت مالکیت کلیسا بر املاک و موقوفات» دفاع و حتی در سال ۱۶۸۱ املاکی را برای کلیساهایی که پیش از آن موقوفاتی نداشتند، وقف کرد. تحت نظر او تیپوگرافسکایا اشکولا (مدرسه تایپ) در سال ۱۶۸۱ در مسکو تأسیس شد. یواکیم علیه تجاوز اسقف‌ها از حق و حقوقشان صحبت کرد، پوشش یکسانی برای روحانیون وضع کرد و نظارت بر رفتار آنها را افزایش داد. او یکی از اولین کسانی بود که فرمان لغو مستنیچستو را امضا کرد و خود برخی از شجره‌نامه‌های اشراف را علناً سوزاند. پس از مرگ بدون جانشین تزار فیودور سوم، او تزار شدن پتر ۹ ساله را پس از زمسکی سوبور اعلام کرد. نارضایتی مخالفان شورش ۱۶۸۲ مسکو را در پی داشت که در جریان آن، پاتریارک یواکیم در قامت میانجی تلاش کرد شورشیان را متقاعد کند که با تزاری مشترک پتر و ایوان کنار بیایند. او تصمیمات متعددی برای بهبود وضعیت فقرا گرفت و در سال ۱۶۸۷ برای تأمین معاش آنها بر اسقف‌نشین‌ها مالیات وضع کرد. یواکیم بارها به حمایت از بویارهای محکوم شده نزد تزارها پادرمیانی می‌کرد. به‌طور کلی، او حامی پتر جوان و مادرش ناتالیا ناریشکینا بود و در رقابت بین پتر و سوفیا آلکسیونا، طرف پتر را گرفت که در سرنگونی حکومت ۷ ساله تزارونا سوفیا کارگر افتاد. یواکیم از حامیان «یونانی‌گرایی» در فرهنگ، آموزش و دین در روسیه بود. تحت رهبری او، بازنگری تمام کتاب‌های دینی چاپ شده در روسیه کوچک (که تا پیش از آن بازنگری نشده بودند) انجام و به اصطلاح «انحرافات ارتدکسی» از آنها زدوده شد. پاتریارک یواکیم جداً مخالف تفرقه در کلیسای ارتدکس روسیه بود که با راسکول پدیدار شده بود. در سال ۱۶۸۲، یواکیم «مناظره عمومی دربارهٔ ایمان» در کاخ گرانوویتایا را علیه باورمندان کهن رهبری کرد. او مبلغان ویژه‌ای را به مراکز بزرگ باورمندان کهن فرستاد تا به مردم سراسر روسیه «حفظ وحدت آیین‌های کلیسای روسی» را توصیه کنند. یواکیم بررسی انتقادی از اعمال عبادی و آیینی انجام داد و آنها را از آنچه «الحاقات» نامیده می‌شد پاک کرد. او ویرایش اساسی متن سلوژبنیک‌ها را آغاز کرد که در سال‌های ۱۶۷۶ و ۱۶۸۴ منتشر شدند. پاتریارک یواکیم نویسنده چندین اثر در تأیید اصلاحات نیکون و علیه باورمندان کهن بود. او مخالف سرسخت نفوذ خارجی‌ها بر جامعه روسیه بود. با اصرار وی، در سال ۱۶۹۰ یسوعیان مهاجر از مسکو اخراج شدند. او با خارجی‌هایی که پست‌های فرماندهی در ارتش روسیه تزاری در اختیار داشتند هم مخالف بود. پاتریارک یواکیم در ۲۷ مارس [سبک قدیمی: ۱۷ مارس] ۱۶۹۰ درگذشت و در کلیسای جامع رستاخیز (مسکو) به خاک سپرده شد.

• Никулин, М. В. (2008). "ИОАКИМ". Большая российская энциклопедия [دانشنامهٔ بزرگ روسی] (به روسی). Vol. 11. Москва: Больша́я росси́йская энциклопе́дия издательство. p. 505.