چوب کریکت

یک چوب کریکت مدرن

یک چوب کریکت وسیله‌ای تخصصی است که ضربه‌زن‌ها در ورزش کریکت برای ضربه زدن به توپ استفاده می‌کنند و معمولاً از یک دستهٔ ساخته‌شده از نی به همراه تیغه‌ای از چوب بید با سطح جلویی صاف تشکیل شده است. ضربه‌زن همچنین می‌تواند هنگام ساختن زمین کریکت برای جلوگیری از ران‌اوت، چوب را در دست گرفته و با تماس دادن آن با زمین، خود را در محدودهٔ امن نگه دارد. طول چوب نباید بیش از ۳۸ اینچ (۹۶٫۵ سانتی‌متر) و عرض آن نباید بیش از ۴٫۲۵ اینچ (۱۰٫۸ سانتی‌متر) باشد. نخستین اشاره به استفاده از آن به سال ۱۶۲۴ بازمی‌گردد. از سال ۱۹۷۹، با تغییر قوانین، چوب‌های کریکت فقط می‌توانند از چوب ساخته شوند.

ساخت

تراشیدن چوب کریکت با دست

تیغه چوب کریکت یک قطعهٔ چوبی است که معمولاً در سطح ضربه‌زننده صاف و در قسمت پشتی دارای برآمدگی است؛ این برآمدگی باعث تمرکز چوب در قسمت میانی می‌شود، جایی که توپ معمولاً به آن برخورد می‌کند. چوب به‌طور سنتی از چوب بید، به‌طور مشخص گونه‌ای از بید سفید به نام بید مخصوص چوب کریکت (بید سفید) ساخته می‌شود و با روغن بزرک خام (نجوشیده) تیمار می‌شود که نقش محافظتی دارد. این نوع بید به دلیل استحکام و مقاومت بسیار زیاد در برابر ضربه استفاده می‌شود؛ به‌گونه‌ای که در اثر برخورد توپ کریکت با سرعت بالا به‌طور قابل‌توجهی فرورفته یا متلاشی نمی‌شود و در عین حال وزن کمی دارد. سطح جلویی چوب اغلب توسط بازیکن با یک لایهٔ محافظ پوشانده می‌شود. در سال ۱۹۰۰، پرسی استوارت سورج قسمت تقویت‌شدهٔ پنجهٔ چوب را توسعه داد.[۱]

تیغه به یک دستهٔ استوانه‌ای و بلند از نی متصل می‌شود که با استفاده از یک اتصال موسوم به وصله‌زدن، مشابه دستهٔ راکت تنیس در اواسط قرن بیستم است. دسته معمولاً با یک روکش لاستیکی پوشانده می‌شود. در محل اتصال دسته و تیغه، چوب‌های کریکت دارای ساختاری فنری از چوب هستند. طراحی کنونی دستهٔ نی که از طریق یک اتصال مخروطی‌شکل به تیغهٔ بید متصل می‌شود، در دههٔ ۱۸۸۰ توسط چارلز ریچاردسون، شاگرد مارک ایزامبار برونل و نخستین مهندس ارشد تونل راه‌آهن سورن ابداع شد.[۲][۳] دسته‌های متصل‌شده پیش از آن نیز استفاده می‌شدند، اما معمولاً در گوشهٔ محل اتصال می‌شکستند. اتصال مخروطی باعث انتقال تدریجی‌تر بار از تیغهٔ چوب به دسته می‌شود و این مشکل را برطرف می‌کند.

لبه‌های تیغه که به دسته نزدیک‌تر هستند، شانه‌های چوب نامیده می‌شوند و قسمت پایینی تیغه، پنجهٔ چوب نام دارد.

چوب‌های کریکت همیشه چنین شکلی نداشتند. پیش از قرن هجدهم، چوب‌ها معمولاً شکلی مشابه چوب‌های هاکی مدرن داشتند. این شکل احتمالاً میراثی از خاستگاه احتمالی این بازی بوده است. اگرچه شکل‌های اولیهٔ کریکت به‌طور دقیق مشخص نیست، ممکن است این بازی ابتدا با استفاده از عصای چوپانی انجام شده باشد.

تکامل چوب کریکت

قدیمی‌ترین چوب کریکتی که همچنان وجود دارد و به‌طور عمومی به‌عنوان قدیمی‌ترین نمونه شناخته می‌شود، مربوط به سال ۱۷۲۹ است و در اتاق سندهم در اووال لندن به نمایش گذاشته شده است.[۴]

نگهداری

مخروط دستهٔ چوب کریکت در دیکاتلون، بنگلور (۲۰۲۶)

هنگام خرید، بیشتر چوب‌های کریکت برای استفادهٔ فوری آماده نیستند و نیاز به فرایندی به نام آماده‌سازی اولیه دارند تا الیاف نرم چوب بتوانند بدون آسیب دیدن چوب، با یک توپ کریکت سخت و نو برخورد کنند و تمام نیروی ضربه نیز به توپ منتقل شود. در این فرایند، سطح چوب با یک توپ کریکت قدیمی یا یک چکش مخصوص ضربه زده می‌شود. این کار الیاف نرم داخل چوب را متراکم کرده و خطر شکستن چوب را کاهش می‌دهد. همچنین ممکن است چوب به روغن بزرک خام نیاز داشته باشد که شکاف‌های میان الیاف را پر می‌کند.[۵]

به‌جای روغن بزرک جوشانده‌شده از روغن بزرک خام استفاده می‌شود، زیرا نوع خام نیز یک روغن خشک‌شونده است، اما فرایند «خشک شدن» آن بسیار آهسته است و بنابراین سطح چوب حالت چسبندهٔ خود را حفظ می‌کند. استفادهٔ منظم از این روغن از چوب محافظت کرده و حساسیت آن را نسبت به تغییرات رطوبت هوا کاهش می‌دهد؛ تغییراتی که می‌توانند باعث تاب برداشتن یا ترک خوردن چوب شوند. عامل مهم دیگر این است که روغن اصطکاک سطح توپ با سطح چوب را افزایش می‌دهد و کنترل بهتری بر ضربه فراهم می‌کند. بازیکن می‌تواند فرسوده شدن سطح چوب را مشاهده کند که نشان می‌دهد روغن‌کاری مجدد ضروری است.[۶]

اندازه‌های چوب کریکت

قانون ۵ قوانین کریکت بیان می‌کند که طول چوب نباید بیش از ۳۸ اینچ (۹۶۵ میلی‌متر)، عرض آن بیش از ۴٫۲۵ اینچ (۱۰۸ میلی‌متر)، عمق کلی آن بیش از ۲٫۶۴ اینچ (۶۷ میلی‌متر) و ضخامت لبهٔ آن بیش از ۱٫۵۶ اینچ (۴۰ میلی‌متر) باشد. پیوست بی قوانین کریکت مشخصات دقیق‌تری را تعیین می‌کند.[۷]

به‌روزرسانی سال ۲۰۱۷ قوانین هیچ تغییری در حداکثر طول چوب ایجاد نکرد و این مقدار همچنان ۳۸ اینچ/۹۶٫۵۲ سانتی‌متر باقی ماند، اما مشخصات جدیدی تعیین کرد که ضخامت لبهٔ چوب نباید بیش از ۱٫۵۶ اینچ/۴ سانتی‌متر و عمق آن نباید بیش از ۲٫۶۴ اینچ/۶٫۷ سانتی‌متر باشد.[۸] اکنون داوران یک گیج مخصوص چوب دارند تا بتوانند در هر زمان قانونی بودن اندازهٔ چوب را بررسی کنند.

چوب‌ها در اندازه‌های گوناگون عرضه می‌شوند و برخی تولیدکنندگان مدل‌های منحصربه‌فردی ارائه می‌کنند. اندازه‌های رایج شامل اندازه‌های کودکان از ۰ تا ۶، اندازهٔ جوانان هاروو و اندازه‌های بزرگسالان است. اندازهٔ اس‌اچ (دستهٔ کوتاه) رایج‌ترین اندازهٔ بزرگسالان است، در حالی که مدل‌هایی با دستهٔ بلند و تیغهٔ بلند نیز عرضه می‌شوند. اندازه‌های کودکان با افزایش شماره، از نظر طول و عرض بزرگ‌تر می‌شوند. اگرچه بیشتر چوب‌های بزرگسالان حداکثر عرض مجاز (۴٫۲۵ اینچ) را دارند، تقریباً هیچ چوب کریکت موجود در بازار حداکثر طول ۳۸ اینچ را ندارد و تعداد بسیار کمی از آنها از ۳۵ اینچ فراتر می‌روند.

گونه‌های متفاوت

قدیمی‌ترین چوب باقی‌مانده مربوط به ۱۷۲۹ است. به شکل آن که با چوب‌های امروزی بسیار متفاوت است توجه کنید.
چوب کریکت مدرن در حال استفاده

شرکت‌های مختلف در طول سال‌ها شکل‌های جدیدی از چوب را آزمایش کرده‌اند که در چارچوب قوانین بازی قرار می‌گرفتند تا برای خود نامی ایجاد کنند و فروش را افزایش دهند. در دههٔ ۱۹۶۰ نخستین چوب‌های بدون شانه توسط اسلازنجر عرضه شدند. این طراحی اجازه می‌داد وزن بیشتری به «نقطهٔ شیرین» تیغه منتقل شود و در نتیجه قدرت هر ضربه افزایش یابد، در حالی که تعادل مناسب و «برداشت» سبک چوب حفظ می‌شد. این سبک چوب با شش شش‌تایی لانس کرنز در مسابقه‌ای در سال ۱۹۸۳ مشهور شد.

در دههٔ ۱۹۷۰، چوب‌های دوطرفه توسط وارساپ استبینگ عرضه شدند. با ظهور کریکت توئنتی۲۰، علاقه به چوب‌های دوطرفه دوباره افزایش یافته است.

در سال ۱۹۷۴ نخستین اسکوپ جی‌ان۱۰۰ عرضه شد؛ این نخستین چوبی بود که با برداشتن چوب از مرکز قسمت پشتی آن، شکل خود را به‌طور اساسی تغییر داد. با برداشتن این چوب، وزن چوب کاهش یافت، نقطهٔ شیرین آن بزرگ‌تر شد و «برداشت» آن بهبود یافت. با وجود مواد کمتر، اگر ضربه به‌خوبی زمان‌بندی شود، همچنان می‌توان ضربات قدرتمندی ایجاد کرد. این طراحی به بازیکنان ضعیف‌تر اجازه می‌داد ضربات بیشتری را بازی کنند که در غیر این صورت از مجموعهٔ ضرباتشان حذف می‌کردند. این چوب به‌سرعت به محصولی پرفروش تبدیل شد و گری-نیکولز از آن زمان مدل‌های مختلفی از چوب‌های اسکوپ مانند جی‌ان۵۰۰، داینادرایو و ویپر عرضه کرده است، از جمله عرضهٔ مجدد خود اسکوپ که برای استفاده در فصل ۲۰۱۲ انگلستان انجام شد. برداشتن چوب از قسمت پشتی توسط بسیاری از شرکت‌های دیگر نیز تقلید شد، بدون آنکه تحسین گسترده‌ای از سوی منتقدان به همراه داشته باشد.

در سال ۱۹۷۹، بازیکن استرالیایی دنیس لیلی برای مدت کوتاهی از چوب آلومینیومی کام‌بات استفاده کرد. پس از بحث با داوران و اعتراض تیم انگلستان مبنی بر اینکه این چوب به توپ آسیب می‌زند ــ ادعایی که بعدها نادرست بودن آن ثابت شد ــ کاپیتان استرالیا گرگ چاپل از او خواست به چوب چوبی بازگردد، زیرا چاپل معتقد بود این چوب به اندازهٔ چوب چوبی استاندارد قدرت به توپ منتقل نمی‌کند.[۹] اندکی پس از آن قوانین کریکت اصلاح شد و مقرر شد تیغهٔ چوب باید کاملاً از چوب ساخته شده باشد.[۱۰]

در دههٔ ۱۹۸۰، استوارت سوریج و همکارانش مدل توربو را توسعه داد. این چوب که توسط جان سورج طراحی شده بود، از دو قطعه بید ساخته می‌شد که انعطاف‌پذیری را کاهش داده و انتقال نیرو را افزایش می‌داد. این چوب توسط گراهام گوچ در رکورد ۳۳۳ دوی او مقابل هند در سال ۱۹۹۰ استفاده شد.[۱۱]

در سال ۲۰۰۵، کوکابورا نوع جدیدی از چوب را عرضه کرد که در امتداد پشت چوب دارای یک تکیه‌گاه از پلیمر تقویت‌شده با الیاف کربن بود. این قطعه برای پشتیبانی بیشتر از ستون پشتی و تیغهٔ چوب و در نتیجه افزایش عمر آن نصب شده بود. نخستین بازیکنی که از این چوب جدید در کریکت بین‌المللی استفاده کرد، بازیکن استرالیایی ریکی پونتینگ بود. کوکابورا پس از دریافت نظر انجمن بین‌المللی کریکت از MCC مبنی بر غیرقانونی بودن آن طبق قانون ۶، این محصول را از بازار خارج کرد.[۱۲]

در سال ۲۰۰۵، نیوبری دسته‌ای از الیاف کربن به نام C6 و C6+ ایجاد کرد که ۳ اونس/۸۵ گرم سبک‌تر از دستهٔ استاندارد چندلایهٔ نی و لاستیک بود. این دسته به مدت سه سال توسط نیوبری و پوما استفاده شد تا اینکه شرکت گِرِی نیکلاس این ایده را با استفاده از یک لولهٔ پلاستیکی توخالی کپی کرد. با این حال، این موضوع باعث شد MCC از بیم اینکه فناوری جدید باعث افزایش فاصلهٔ ضربه به توپ شود، قوانین مربوط به مواد مورد استفاده در دسته‌ها را تغییر دهد. پیوست B.2.3 قوانین کریکت دربارهٔ «مواد موجود در دسته» است و بیان می‌کند: «به‌عنوان نسبتی از حجم کل دسته، مواد دیگری غیر از نی، چوب یا نخ به یک‌دهم محدود می‌شوند.»[۱۳]

در اواخر سال ۲۰۰۸، ساف‌بتس یک چوب کریکت با لبهٔ جابه‌جا‌شده ایجاد کرد. جابه‌جایی لبه امکان ایجاد قسمت میانی بزرگ‌تر، وزن نوسانی بهتر و عملکرد بیشتر را بدون به خطر انداختن تعادل چوب فراهم می‌کرد.[۱۴] مدل‌های تولیدی در سال ۲۰۰۹ در دسترس قرار گرفتند و این چوب در سال‌های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۲ جوایزی کسب کرد.[۱۵]

چوب‌های توئنتی۲۰

در سال ۲۰۰۴، نیوبری مدل اوزی را با تیغه‌ای کوتاه‌شده و دسته‌ای کشیده‌تر برای قالب جدید توئنتی۲۰ بازی ایجاد کرد. این تغییر امکان قرار دادن چوب بیشتری در قسمت میانی را فراهم کرد، زیرا در نسخهٔ کوتاه‌تر بازی ضربات تهاجمی بیشتری زده می‌شوند. در سال ۲۰۰۹، نسخه‌ای افراطی‌تر از شکل نیوبری اوزی با نام Mi3 توسط مونگوس عرضه شد.[۱۶] این طراحی غیرمعمول است، زیرا تیغهٔ آن ۳۳٪ کوتاه‌تر از چوب معمولی و دستهٔ آن ۴۳٪ بلندتر است.[۱۷] این محصول با تبلیغات گسترده معرفی شد و بر این ایده تأکید داشت که در قالب T20 نباید از توپ دفاع کرد و باید صرفاً ضربات تهاجمی زد.

در ۱۱ مارس ۲۰۱۰، مونگوس محصولات خود را در هند عرضه کرد و میتو هایدن را به‌عنوان سفیر برند معرفی کرد.[۱۸] استوارت لاو، بازیکن سابق تست استرالیا، آن را «نصف آجر روی یک چوب» توصیف کرد.[۱۹] هایدن از این چوب در نسخهٔ ۲۰۱۰ IPL استفاده کرد. گرت اندرو، بازیکن همه‌کارهٔ ووسترشر، نخستین قرن خود در کریکت حرفه‌ای را با چوب MMi3 به ثمر رساند؛ او در سال ۲۰۱۰ در ورزشگاه اووال مقابل سوری، در ۵۸ توپ ۱۰۰ امتیاز کسب کرد.

در سال ۲۰۰۸، لکا کریکت یک چوب مخصوص قالب تی۲۰ به نام ضربه‌زننده بزرگ عرضه کرد. بلک کت کریکت نیز در سال ۲۰۰۹ چوب تی۲۰ دیگری به نام جوکر عرضه کرد. این چوب‌ها از اصولی مشابه سایر چوب‌های تی۲۰ استفاده می‌کردند: طول تیغه یک اینچ کاهش یافته و طول دسته یک اینچ افزایش یافته بود، اما ویژگی منحصربه‌فرد آنها کاهش عرض چوب بزرگسالان به ۴ اینچ بود.

تولید

چوب‌های مدرن معمولاً در شبه‌قارهٔ هند (هند یا پاکستان) به دلیل هزینهٔ پایین نیروی کار، به‌صورت دستی ساخته می‌شوند. با این حال، هنوز چند متخصص در انگلستان، استرالیا و نیوزیلند چوب تولید می‌کنند که بیشتر از تراش CNC استفاده می‌کنند.

صنعت چوب کریکت در هند

چوب‌های سنتی کریکت هند در مناطق جامو و کشمیر، پنجاب، هاریانا، گجرات، اوتار پرادش و راجستان ساخته می‌شوند. در کشمیر، این چوب‌ها از بیدی ساخته می‌شوند که در شمال هند یافت می‌شود. برخی چوب‌های ساخته‌شده در کشمیر دارای استاندارد بین‌المللی هستند و توسط بازیکنان ملی هند مانند سانیل گاواسکار، ویندر سهواگ و یوراج سینگ استفاده شده یا می‌شوند.

چوب‌های بید کشمیر

DSC-branded Kashmir willow cricket bat
چوب کریکت ساخته‌شده از بید کشمیر

بیدی که برای ساخت چوب‌های کریکت در کشمیر استفاده می‌شود، در دههٔ ۱۸۲۰ توسط بریتانیایی‌هایی که بر هند حکومت می‌کردند، به این منطقه آورده شد.[۲۰] این صنعت ابزارهای سنتی را با فناوری مدرن ترکیب می‌کند. برخی از مناطقی که این چوب‌ها در کشمیر در آنها ساخته می‌شوند عبارت‌اند از انانتناگ، بارامولا و پاهالگام.

این گونهٔ درختی با بید انگلیسی یکسان است (بید سفید). چوب‌های ساخته‌شده از بید کشمیر عملکرد خوبی دارند و هیچ مدرکی ارائه نشده است که نشان دهد چوب خام یا محصول نهایی آنها خواص متفاوتی دارد یا عملکردشان در بازی با بید انگلیسی متفاوت است. با این حال، چوب‌های بید کشمیر با قیمت بسیار پایین‌تری نسبت به بید انگلیسی فروخته می‌شوند، زیرا این باور وجود دارد که چوب‌های بید انگلیسی برتری دارند. چوب‌های بید کشمیر در مسابقات اجتماعی و آماتور بسیار رایج هستند، در حالی که بید انگلیسی بیشتر به‌عنوان چوب «جدی‌تر» برای بازیکنان کریکت تلقی می‌شود.

بخش بزرگی از بازار چوب‌های کریکت بید انگلیسی شامل چوب‌هایی است که در هند از قطعات خام بید انگلیسی وارداتی ساخته می‌شوند. تشخیص چوب‌های «تقلبی» بید انگلیسی که از بید کشمیر ساخته شده‌اند، تقریباً غیرممکن است. بنابراین، بازاریابی چوب‌های بید انگلیسی به نوعی فرایند اعتماد میان خریدار و برند تبدیل شده است؛ به این معنا که برند واقعاً باید ثابت کند که عرضهٔ چوب‌های «بید انگلیسی» خود را با تهیهٔ قطعات خام از هند علاوه بر انگلستان افزایش نداده است. خطر جایگزینی چوب‌ها مانعی مهم برای برندهای کوچک است که قصد دارند چوب‌های خود را در هند تولید کنند. برای اطمینان از اصالت و حفظ زنجیرهٔ مالکیت بید انگلیسی در تمام مراحل تولید، منابع لازم است.

چوب‌های بید انگلیسی که دارای نقص‌های ظاهری جزئی مانند رگه‌های نه‌چندان کاملاً صاف یا تغییر رنگ هستند نیز ارزان‌ترند. کاپیتان سابق انگلستان جئوفری بایکوت اظهار کرده است که چنین چوب‌هایی درست به اندازهٔ نمونه‌های زیباتر عملکرد دارند و بازیکنان باید برای دستیابی به همان عملکرد با قیمت بهتر، نمونه‌های ارزان‌تر را خریداری کنند. بعید است بیشتر بازیکنان بتوانند تفاوت عملکرد ناشی از نقص‌های ظاهری را تشخیص دهند، مگر اینکه این نقص‌ها شدید باشند. به شرط آنکه بید پس از قطع درخت و هنگام ساخت چوب به‌درستی آماده و پردازش شده باشد، عامل بسیار مهم‌تر، نحوهٔ توزیع وزن یا «برداشت» چوب و تناسب آن با سبک بازی بازیکن است. تکنیک‌های مختلف شکل‌دهی باعث ایجاد مرکز تعادل بالاتر یا پایین‌تر و اندازه و محل متفاوت «نقطهٔ شیرین» می‌شوند.

یکی از مواردی که به‌عنوان استدلال علیه بید کشمیر مطرح شده، منطقهٔ گرم‌تر محل رشد آن است. گفته می‌شود چوب حاصل سفت‌تر و دارای انعطاف کمتری است. با این حال، این مسئله دربارهٔ بید انگلیسی نیز رایج است. به دلیل کمبود ذخایر و تقاضای زیاد برای بید انگلیسی، مزارع کوچک بسیاری در زمین‌های خصوصی و در شرایط ایدئال ایجاد شده‌اند که درختان در سن ۱۰ تا ۱۲ سالگی به بلوغ می‌رسند. این امر باعث ایجاد رگه‌های بسیار پهن‌تر در چوب شده و گاهی چوب‌هایی با تنها ۶ یا حتی ۴ رگه تولید می‌کند. چوب‌هایی با ۸ رگه یا کمتر سخت‌تر هستند و مدت بیشتری طول می‌کشد تا عملکرد مطلوبی داشته باشند، اما عمر طولانی‌تری نیز دارند. چوب‌هایی با ۱۶ رگه یا بیشتر نرم‌تر هستند و بلافاصله قابلیت بازی بهتری دارند، اما عمر مفید کوتاه‌تری دارند. معمولاً محدودهٔ مطلوب ۸ تا ۱۲ رگه در نظر گرفته می‌شود.

استرالیا نیز کشور دیگری است که بید سفید را برای ساخت چوب کریکت پرورش می‌دهد. تمام ذخایر بید استرالیا از ساقه‌هایی سرچشمه می‌گیرند که در دههٔ ۱۹۳۰ توسط کاپیتان وقت انگلستان برای همتای استرالیایی او به این کشور فرستاده شدند. استرالیا برای چندین دهه بید خود را پرورش داد تا اینکه اسلازنجر شرکتی را که مالک بیشتر مزارع بود خریداری کرد. علاقهٔ اسلازنجر تنها به پوشاک بود و بیشتر مزارع فروخته و نابود شدند. در دههٔ ۱۹۹۰ پروژه‌ای برای پرورش تجاری دوبارهٔ بید مخصوص چوب کریکت آغاز شد. اکنون در ایالت‌های ویکتوریا و نیو ساوت ولز مزارعی وجود دارد، اما در کوئینزلند چنین مزارعی وجود ندارند، زیرا تمام انواع کشت بید در آنجا ممنوع است.

جایگزین‌های مدرن برای بید

با کاهش تعداد درختان بید انگلیسی (بید سفید) در سراسر انگلستان، پژوهشگران تلاش کرده‌اند جایگزین‌های مدرنی برای چوب‌های کریکت که از چوب بید ساخته می‌شوند ابداع کنند. طبق مطالعه‌ای که توسط دکتر دارشیل شاه و بن تینکلر-دیویس از دانشگاه کمبریج در نشریهٔ مهندسی و فناوری ورزش این دانشگاه منتشر شده است، چوب‌های کریکت ساخته‌شده از بامبو استحکام بیشتری نسبت به چوب سنتی بید دارند و بنابراین می‌توانند نازک‌تر و سبک‌تر باشند و در عین حال استحکامی مشابه چوب بید ارائه دهند. چوب بامبویی که پژوهشگران استفاده کردند، یک نمونهٔ اولیهٔ چندلایهٔ ویژه بود که با چسباندن لایه‌های چوب بامبو به یکدیگر ساخته شده بود. نقطهٔ شیرین چوب بامبو ۱۹٪ عملکرد بهتری نسبت به نقطهٔ شیرین چوب بید داشت.[۲۱][۲۲]

جایگزین‌هایی مانند بامبو می‌توانند به گسترش جهانی کریکت در مناطقی که بید در آنها رشد نمی‌کند، مانند چین و جنوب‌شرق آسیا، کمک کنند؛ مناطقی که بامبو در آنها به‌خوبی رشد می‌کند. این امر می‌تواند باعث شود چوب‌های کریکت ساخته‌شده از بامبو به‌طور قابل‌توجهی ارزان‌تر از چوب‌های سنتی بید باشند و در نتیجه این ورزش را در دسترس افراد بیشتری قرار دهد.

باشگاه کریکت مریبلون در سال ۲۰۲۱ بیانیه‌ای صادر کرد و گفت که چوب ساخته‌شده از بامبو طبق قوانین فعلی غیرقانونی خواهد بود، زیرا قانون ۵.۳.۲ قوانین کریکت بیان می‌کند که در چوب کریکت، «تیغه باید صرفاً از چوب تشکیل شده باشد...» از آنجا که بامبو نوعی علف است، برای مجاز شدن چوب‌های بامبویی باید این قانون تغییر کند. در ادامهٔ این بیانیه آمده بود که موضوع چوب‌های بامبویی و سایر جایگزین‌های بید در نشست بعدی کمیتهٔ فرعی قوانین بررسی خواهد شد.[۲۳]

چوب‌های غول‌پیکر

چندین سازمان چوب‌های کریکت غول‌پیکری ساخته و آنها را به‌عنوان بزرگ‌ترین چوب کریکت جهان معرفی کرده‌اند. طبق قوانین کریکت،[۲۴] عرض یک چوب حداکثر می‌تواند ۴٫۲۵ اینچ (۱۰۸ میلی‌متر) باشد، بنابراین این چوب‌ها نمی‌توانند در یک مسابقهٔ رسمی استفاده شوند. تا تاریخ نوامبر ۲۰۲۰، رکوردهای جهانی گینس اعلام کرده است که بزرگ‌ترین چوب ۱۵٫۶۲۷ متر طول دارد و توسط شرکت توسعه کلاسیک مال در چنای هند ساخته شده است.[۲۵]

چوب‌های غول‌پیکر دیگر عبارت‌اند از:

  • یک چوب کریکت مصنوعی به ارتفاع ۱۰۰ فوت (۳۰٫۵ متر) و عرض ۱۰ فوت (۳ متر) در ورزشگاه ایندیرا گاندی در ویجایاوادا هند نصب شده است.[۲۶]
  • شرکت نوشیدنی‌های گازدار لِمو در بنگلادش یک چوب به طول ۷۰ فوت (۲۱٫۳ متر) و عرض ۸ فوت (۲٫۴ متر) ساخت تا برای تیم کریکت بنگلادش در جام جهانی کریکت ۲۰۰۷ آرزوی موفقیت کند.[۲۷]
  • ال‌جی الکترونیکس یک چوب به طول ۱۶ متر، عرض ۲ متر و عمق ۱ متر را در آخرین مسابقهٔ تدارکاتی پیش از جام جهانی کریکت ۲۰۰۳ به تیم ملی کریکت آفریقای جنوبی ارائه کرد. بیانیهٔ مطبوعاتی ال‌جی این چوب را بزرگ‌ترین چوب ساخته‌شده در تاریخ معرفی می‌کند.[۲۸]
  • چوب غول‌پیکر کریکت پاسبان در ورزشگاه دیفنس، کراچی پاکستان، در آستانهٔ جام جهانی کریکت ۱۹۹۶ رونمایی شد. طول این چوب ۵۰ فوت (۱۵٫۲ متر) است.

منابع

  1. ↑ "1901". Archive at ACS Cricket. Retrieved 20 January 2021.
  2. ↑ "Severn Tunnel (1)". Track Topics, A GWR Book of Railway Engineering. Great Western Railway. 1971 [1935]. p. 179.
  3. ↑ Jones, Stephen K. (2009). Brunel in South Wales. Vol. III: Links with Leviathans. Stroud: The History Press. p. 56. ISBN 9780752449128.
  4. ↑ Warner, PF (1912). Imperial Cricket. The London and Counties Press Association Ltd.
  5. ↑ "Cricket equipment: Caring for your kit". BBC Sport. 26 August 2005. Retrieved 14 November 2010.
  6. ↑ "Caring for your Bat". Gunn & Moore. Archived from the original on 16 July 2017. Retrieved 7 July 2017.
  7. ↑ Lords.org – Marylebone Cricket Club. "Appendix B – The bat". Lords.org. Archived from the original on 2 اكتبر 2017. Retrieved 1 October 2017. {{cite web}}: تاریخ وارد شده در |archive-date= را بررسی کنید (کمک)
  8. ↑ "Big bats dismissed, player send-offs introduced in new cricket laws". ABC News (in Australian English). 2017-03-07. Retrieved 2019-02-25.
  9. ↑ Brett, Oliver (11 April 2005). "Bat maker defends graphite innovation". BBC Sport. Retrieved 14 November 2010.
  10. ↑ Lords.org – Marylebone Cricket Club (1 اکتبر 2017). "Law 5: Bats". Lords.org. Retrieved 1 اکتبر 2017.
  11. ↑ "Why cricket forced batsmen to give up scientific advances". The Independent. 22 October 2011. Retrieved 20 January 2021.
  12. ↑ "ICC and Kookaburra Agree to Withdrawal of Carbon Bat". NetComposites. 19 February 2006. Archived from the original on 28 September 2018. Retrieved 2018-10-02.
  13. ↑ "Laws of Cricket - Appendices". The Laws of Cricket. Archived from the original on 11 فوریه 2025. Retrieved 16 سپتامبر 2026.
  14. ↑ "Handmade Cricket Bats – Handcrafted from English willow by SAFBats". Batscricket.com. Archived from the original on 7 اوت 2013. Retrieved 26 اکتبر 2013.
  15. ↑ "Handmade Cricket Bats – Handcrafted from English willow by SAFBats". Safbats.co.uk. Retrieved 26 October 2013.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:خدمت بایگانی منسوخ (رده)
  16. ↑ "Cricket gets to grip with a new bat". BBC News. 22 May 2009. Retrieved 17 September 2009.
  17. ↑ Bull, Andy (27 May 2009). "Mongoose mayhem beastly for bowlers". London: guardian.co.uk. Retrieved 17 September 2009.
  18. ↑ "Hayden launches Mongoose bat". Zee News. 11 March 2010. Retrieved 26 October 2013.
  19. ↑ "Taking the long handle: could this bat revolutionise cricket?". smh.com.au. 29 May 2009. Retrieved 20 March 2010.
  20. ↑ "Cricket Bats". Sgcricket.com. Archived from the original on 12 ژوئیه 2012. Retrieved 9 ژوئیه 2012.
  21. ↑ Almeroth-Williams, Tom (2021-05-10). "Bamboo bats... Howzat?!". University of Cambridge (in English). Retrieved 2021-10-16.
  22. ↑ Tinkler-Davies, Ben; Ramage, Michael H; Shah, Darshil U (2021-05-09). "Replacing willow with bamboo in cricket bats". Proceedings of the Institution of Mechanical Engineers, Part P: Journal of Sports Engineering and Technology (in English). 236 (4): 255–265. doi:10.1177/17543371211016592. ISSN 1754-3371. S2CID 236583508.
  23. ↑ "MCC statement on bamboo bats | Lord's". www.lords.org. Archived from the original on 2021-05-10. Retrieved 2021-10-16.
  24. ↑ "Rules Of Cricket". www.sportsin24x7.com. Retrieved 2020-11-08.
  25. ↑ "Largest cricket bat". Guinness World Records (in British English). Retrieved 2020-11-08.
  26. ↑ "The Tribune, Chandigarh, India - Sport". www.tribuneindia.com. Retrieved 2020-11-07.
  27. ↑ "World's biggest bat tours Bangladesh". The Mail & Guardian (in English). 2007-03-15. Retrieved 2020-11-08.
  28. ↑ بیانیهٔ مطبوعاتی LGE
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.