گویش دزفولی

• به دزفولی:

دختر رَف دَم درِ قصر در زَنَد. کنیزِ درَ گُشید گُف چِتَه؟ دختر گف: عیالِه نَخِه؟ کنیز گف: وا روُام بی‌بیَ گُوُم! کُتِه وِیس تا آیُوم!

رَف بی‌بیَ گف. تَمَگُا بی‌بی دخترَ اَ مِه دَریزَه ببینه. اَگِنَه عیالِه نخاسن. تا کنیز گف بی‌بی گف: وابینُمش.

دختر اومَّه. سلام کُرد. بی‌بی گف: علیک سلام. سی چِه مَخی عیالِ بوی؟ دختر گف بی کسِ کیزُم.

بی‌بی گف: خاب. بیُو رو مِی مَطبخ. دختر رَف اَقدَه رنگین بید ور عیالِ نَم برد. بعد چن ماه دختر مَخاس بار وَنه. بی‌بی قَپی لباس خوب بچِه چلَّه دُرُس کُرد. دختر بار وند. خدا کُوَاکِ داش لِفِ ماه شو چهارده. یَه بال طِلا زیر کلِ راسِش یه بال نقرَه زیر کل چپش. بی‌بی گف: حقا حق تَمَگُوا دلُم دونِس که ای یان عیالِ نِی. ای یان زونِه شاه پریون! اما قصَّه نکُرد. بعد مدتها برارِش اومَّه ممونی خونه شون. کواک کوچکه خِت خِت کُرد اومَّه تو. بی‌بی به بِرارِش گف: بِرارُم چه بگویی؟ برار شصتش خبردار بیس. به غلوم گف: غلوم چا او دختر کشتی؟ غلوم گف: قبله عالم اَر کشی یا هِلی! نه! دخترَ اوُردُم مِه قصر بی‌بی. خلاصه چه عاجزِت کنم، شاه پریون زند قد بچَه و زونَه بردشون به قصر خودش. نشسِّن ناز نعمت تاج دولت. مَتَلم چه بید، دسه گُل بید!

• به فارسی:

دختر رفت دَم درِ قصر در بزند. کنیزی در را گشود و گفت: چه می‌خواهی؟ دختر گفت: خدمتکار نمی‌خواهید؟ کنیز گفت: صبر کن، باید بروم به بی‌بی بگویم. کمی صبر کن تا بیایم.

کنیز رفت تا از بی‌بی بپرسد. بی‌بی، که دختر را از پنجره دیده بود، گفت: به او بگو بیاید تا ببینمش.

دختر آمد، سلام کرد. بی‌بی گفت: علیک سلام. چرا می‌خواهی خدمتکار شوی؟ دختر گفت: هیچ کس و کاری ندارم!

بی‌بی گفت: خوب، بیا برو به مطبخ. دختر آنقدر زیبا بود که به خدمتکار نمی‌بُرد. بعد از چند ماه موقع زایمان دختر شد. بی‌بی تعداد زیادی لباس نوزاد آماده کرد. دختر زایمان کرد و پسر زیبایی چون ماه شب چهارده به دنیا آورد. یک بال طلا زیر دست راست و یک بال نقره زیر دست چپش داشت. بی‌بی گفت: من می‌دانستم که این دختر کنیز نیست؛ زن شاه پریان است! اما حرفی نزد.

بعد از مدت‌ها، برادر بی‌بی (شاه پریون) به مهمانی بی‌بی آمد. پسر کوچک به نزدِ شاه پریان آمد. بی‌بی گفت: برادر، نظرت چیست؟ شاه پریان شک کرد. به غلام گفت: غلام، آن دختر را که به صحرا بردی، کُشتی؟

غلام گفت: قبلهٔ عالم! اگر مرا بکُشی یا آزادم کنی حقیقت را می‌گویم! نه! دختر را به قصر بی‌بی آوردم. شاه پریان فهمید که آن پسر و دختر، بچه و زن او هستند. پس آنها را به قصر خود برد و در ناز و نعمت زندگی کردند.^[۲۸]

نمونه‌هایی از واژگان گویش دزفولی و مقایسهٔ آن‌ها با فارسی معیار، لری خرم‌آبادی، و بختیاری.^[۲۹]