آموزش در کیریباتی

آموزش در کیریباتی از سن ۶ تا ۱۴ سالگی رایگان و اجباری است و شامل دوره ابتدایی تا پایه ششم و دوره متوسطه پایین برای سه‌پایه اضافی می‌شود. دسترسی به آموزش و کیفیت مدارس در مناطق شهری بهتر از مناطق روستایی است و نگهداری مدارس در جوامع کوچک بر جزایر دورافتاده هزینه‌بر است. مدارس مبلغان مذهبی به تدریج در سیستم دولتی آموزش ابتدایی ادغام می‌شوند.

نظام آموزشی کیریباتی تحت تأثیر عوامل جغرافیایی و تاریخی شکل گرفته‌است. تا پیش از استقلال در سال ۱۹۷۹ میلادی (۱۳۵۸ شمسی)، این سرزمین بخشی از نظام استعماری بریتانیا بود و همه مدارس موجود با بودجه سازمان‌های کلیسایی اداره می‌شدند. پس از استقلال، دولت کیریباتی تلاش‌های گسترده‌ای برای گسترش دسترسی به آموزش انجام داد و در سال ۱۹۹۴ میلادی (۱۳۷۳ شمسی) آموزش اجباری را به دوره متوسطه پایین نیز تسری داد.

آموزش عالی در کیریباتی در حال گسترش است. دانش‌آموزان می‌توانند در رشته‌های فنی، آموزگاری یا دریانوردی تحصیل کنند یا برای ادامه تحصیل به کشورهای دیگر بروند. بیشتر کسانی که برای تحصیل به خارج از کشور می‌روند به دانشگاه پاسیفیک جنوبی در فیجی می‌روند و داوطلبان تحصیل در رشته پزشکی به کوبا اعزام می‌شوند.

ساختار نظام آموزشی

نظام آموزشی کیریباتی از چهار سطح تشکیل شده‌است:[۱]

  • مدرسه ابتدایی (به انگلیسی: Primary school): شامل پایه‌های اول تا ششم، برای دانش‌آموزان ۶ تا ۱۱ ساله.
  • متوسطه پایین (به انگلیسی: Junior Secondary School): شامل پایه‌های هفتم تا نهم، برای دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۴ ساله.
  • متوسطه بالا (به انگلیسی: Senior Secondary School): شامل پایه‌های دهم تا سیزدهم، برای دانش‌آموزان ۱۵ تا ۱۸ ساله.
  • مدارس متوسطه ترکیبی (به انگلیسی: Combined Secondary School): شامل پایه‌های هفتم تا سیزدهم، برای دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۸ ساله.

مدارس ابتدایی در سراسر کشور پراکنده‌اند و دسترسی به آموزش رایگان اجباری را برای ساکنان روستاهای اطراف فراهم می‌کنند. مدارس متوسطه پایین معمولاً در مرکز هر آتول قرار دارند تا از نظر جغرافیایی در دسترس باشند، در حالی که مدارس متوسطه بالا در مراکز جمعیتی اصلی واقع‌اند.[۲] همه مدارس ابتدایی و متوسطه پایین دولتی‌اند، اما در میان مدارس متوسطه بالا و ترکیبی هم مدارس دولتی و هم مدارس کلیسایی وجود دارند.[۱]

پیشینه

تا سال ۱۹۶۵ میلادی (۱۳۴۴ شمسی) در قلمرو کنونی کیریباتی رویکرد یکپارچه‌ای برای آموزش ابتدایی و متوسطه وجود نداشت. تمام مدارس موجود با بودجه سازمان‌های کلیسایی اداره می‌شدند و برنامه درسی یکپارچه‌ای نداشتند. نخستین گام‌ها برای شکل‌دهی به رویکرد مشترک در آموزش در سال ۱۹۶۵ برداشته شد و در سال ۱۹۷۰ رسمیت یافت. هدف اصلی سیاست آموزشی این بود که «آموزش ابتدایی نه‌ساله برای همه کودکان تأمین شود تا آنان را برای مشارکت در توسعه اجتماعی و اقتصادی مستعمره آماده کند و در عین حال پایه آموزشی محکمی برای کسانی که برای آموزش متوسطه گزینش می‌شوند فراهم آورد».[۳]

در اواسط دهه ۱۹۷۰ مدارس متوسطه اجتماعی تأسیس شدند تا به دانش‌آموزانی که نتوانسته بودند وارد یکی از پنج دبیرستان موجود در جزایر شوند فرصت ادامه تحصیل دهند. برای ورود به دبیرستان باید آزمون اجباری را می‌گذراندند که تنها ۴۰ درصد فارغ‌التحصیلان ابتدایی در آن موفق می‌شدند. کودکانی که در آزمون ناموفق بودند می‌توانستند در مدارس متوسطه اجتماعی ادامه تحصیل دهند که گرایش حرفه‌ای بیشتری داشتند.[۳]

در سال ۱۹۷۷ دولت همه مدارس ابتدایی را به جز شش مدرسه‌ای که ترجیح دادند خارج از سیستم بمانند و به‌عنوان مدارس خصوصی ثبت شدند، تحت نظارت خود درآورد. هم‌زمان شهریه در همه مدارس لغو شد. در سال ۱۹۸۰ سیاست آموزشی یکپارچه‌ای تدوین شد که آموزش رایگان و اجباری ابتدایی را برای کودکان ۶ تا ۱۲ ساله در بر می‌گرفت.[۳]

در سال ۱۹۹۴ رئیس‌جمهور تبورورو تیتو که پیش از این معلم بود، سه‌پایه متوسطه پایین را نیز در آموزش رایگان گنجاند و سن آموزش اجباری را به ۱۴ سال افزایش داد. از سال ۱۹۹۶ مرکز توسعه برنامه درسی (به انگلیسی: Curriculum Development Centre) زیر نظر وزارت آموزش تأسیس شد که برنامه‌های درسی و مواد آموزشی در درس‌هایی مانند زبان انگلیسی، ریاضیات، خانه‌داری، موسیقی، علوم طبیعی، علوم اجتماعی و مطالعات محلی کیریباتی تهیه می‌کرد.[۳]

در سال ۱۹۹۶ آموزش معلم برای مدارس متوسطه پایین آغاز شد. برنامه دوساله آموزش معلم تدوین شد و نخستین ۲۰ آموزشیار آینده در کالج معلمان (به انگلیسی: Kiribati Teachers College) مشغول به تحصیل شدند. معلمان باید در یکی از جفت‌درس‌های پیشنهادی تخصص می‌یافتند. تا پایان سال ۲۰۰۲، ۱۲۲ آموزگار گواهینامه تدریس در متوسطه پایین دریافت کرده بودند.[۳]

در سال ۱۹۹۷ دولت کیریباتی نخستین مبلغ ۱۸۷٬۰۰۰ دلار استرالیا را برای ساخت مدارس متوسطه پایین اختصاص داد. تا پایان سال ۲۰۰۲ دولت کیریباتی ۵٫۱۷ میلیون دلار از منابع خود را برای ایجاد این مدارس هزینه کرده بود و استرالیا نیز ۱۵ میلیون دلار دیگر در اختیار گذاشت.[۳]

در اوایل سال ۱۹۹۸، چهار مدرسه متوسطه پایین نخست به‌طور کامل ساخته شدند و دانش‌آموزان آتول‌های آبایانگ، نونوتی، اونوتوا و کیریتیماتی توانستند تحصیل در این مدارس جدید را آغاز کنند. در سال بعد هشت مدرسه دیگر گشایش یافت. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ مدارس متوسطه پایین در همه جزایر مسکون کیریباتی راه‌اندازی شدند.[۳] این امر به همه دانش‌آموزان امکان داد در محدوده جزیره خود به مدرسه بروند.[۳]

از سال ۱۹۹۹ مدت آموزش در کالج معلمان به سه سال افزایش یافت تا آمادگی بهتری برای معلمان جوان فراهم شود. هم‌زمان برنامه ارتقای مهارت برای معلمانی که در سال‌های پیشین فارغ‌التحصیل شده بودند راه‌اندازی شد.[۳]

به موجب اصلاحات آموزشی، دسترسی بدون مانع به آموزش متوسطه پایین برای همه کودکان ۶ تا ۱۴ ساله فراهم شد. به‌موجب شاخص «آموزش برای همه» یونسکو در سال ۲۰۰۲، ۸۷ درصد کودکان ۱۲ تا ۱۴ ساله در مدارس متوسطه پایین تحصیل می‌کردند.[۳]

آمار آموزشی

در سال ۱۹۹۸ میلادی (۱۳۷۷ شمسی)، نرخ ثبت‌نام ناخالص دوره ابتدایی ۸۴٫۴ درصد و نرخ ثبت‌نام خالص ۷۰٫۷ درصد بود.[۴]

ابتکار اندازه‌گیری حقوق بشر (HRMI)[۵] نشان می‌دهد که کیریباتی تنها ۹۰٫۶ درصد از آنچه باید برای حق آموزش بر اساس سطح درآمد کشور انجام دهد را محقق می‌کند.[۶] این ابتکار حق آموزش را با بررسی جداگانه آموزش ابتدایی و متوسطه می‌سنجد. با در نظر گرفتن سطح درآمد کیریباتی، این کشور ۹۴٫۴ درصد از آنچه بر اساس منابع (درآمد) خود برای آموزش ابتدایی باید محقق کند را انجام می‌دهد، اما برای آموزش متوسطه این رقم تنها ۸۶٫۸ درصد است.[۶]

مدارس

وزارت آموزش کیریباتی وزارتخانه‌ای است که مسئول اداره آموزش در این کشور است. کیریباتی دارای ۹۴ مدرسه ابتدایی، ۲۴ مدرسه متوسطه پایین و ۱۶ مدرسه متوسطه بالا است. دبیرستان‌های دولتی عبارتند از مدرسه کینگ جورج پنجم و الین برناکی، دبیرستان عالی شمال تابیتوئا و دبیرستان ملاینگی تابای.[۷] دبیرستان شمال تابیتوئا در ایتا، کیریباتی با نام کالج تیابیکه نیز شناخته می‌شود.[۸] پیش از این، مدرسه کینگ جورج پنجم و الین برناکی تنها دبیرستان دولتی بود.[۹]

مدرسه کالج معلمان کیریباتی (به انگلیسی: Kiribati Teacher College) و مدرسه کینگ جورج پنجم و الین برناکی، دبیرستان دولتی، در بانکونابئو در تاراوای جنوبی واقع‌اند.[۱۰]

مدارس کلیسایی

۱۳ دبیرستان توسط کلیساهای مسیحی اداره می‌شوند.[۷] این مدارس عبارتند از:[۸]

  • آبایانگ
    • کالج سنت جوزف
    • دبیرستان استیون ویتمی
  • آبماما
    • مدرسه شوالیه
    • دبیرستان کاوما
  • برو
    • دبیرستان هیرام بینگهام
  • کیریتیماتی
    • دبیرستان سنت فرانسیس
  • نونوتی
    • دبیرستان جورج ایستمن
  • تاراوای شمالی
    • کالج ایمکولیت هارت
  • تاراوای جنوبی
    • دبیرستان کلیسای خدا
    • دبیرستان مورونی
    • دبیرستان قلب مقدس
    • دبیرستان سنت لوئی
    • مدرسه یادبود ویلیام گوارد

کالج سنت جوزف

کالج سنت جوزف در آبایانگ که در جزایر گیلبرت شمالی واقع است، در سال ۱۹۳۹ میلادی (۱۳۱۸ شمسی) تأسیس شد. فارغ‌التحصیلان این کالج شامل رؤسای‌جمهور سابق آنوته تونگ و تبورورو تیتو هستند.[۱۱]

در سال ۲۰۱۱ میلادی (۱۳۹۰ شمسی) در آبایانگ در مجموع ۳۷۰ دانش‌آموز متوسطه حضور داشتند: ۲۱۲ دانش‌آموز در مدرسه وزارت آموزش «اوئن آبایانگ» که میان روستاهای کویناوا و آونوبواکا واقع است، ۱۳۵ دانش‌آموز در کالج سنت جوزف در تابویروا و ۲۳ دانش‌آموز در دبیرستان استیون ویتمی در موریکائو.[۱۱] دو دبیرستان موریکائو و تابویروا دانش‌آموزانی از سراسر کیریباتی را که در آزمون ورودی پذیرفته شده‌اند می‌پذیرند.[۱۱]

مدارس کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان

مدارسی نیز توسط کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان اداره می‌شوند، از جمله دبیرستان مورونی در تاراوای جنوبی که ویتئا آبیوتا مدیر آن بوده‌است.

آموزش عالی

آموزش عالی در کیریباتی در حال گسترش است. دانشگاه پاسیفیک جنوبی در کیریباتی دارای یک شعبه برای یادگیری از راه دور و انعطاف‌پذیر است که همچنین دوره‌های مقدماتی برای دستیابی به مدارک تحصیلی، دیپلم و درجات دانشگاهی در سایر شعب دانشگاه ارائه می‌دهد.[۱۲]

ادغام برنامه‌های درسی کالج معلمان کیریباتی و دانشگاه پاسیفیک جنوبی آغاز شده‌است. شعبه کیریباتی این دانشگاه برنامه‌هایی را با مشارکت استادان از شعبه مرکزی در سووا، فیجی اجرا می‌کند.[۳]

دانش‌آموزانی که آموزش پزشکی می‌خواهند به کوبا اعزام می‌شوند.[۱۲]

منابع

  1. 1 2 «Digest of Education Statistics 2015–2020». Bairiki: Ministry of Education. ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  2. ↑ «Kiribati Education Sector Strategic Plan 2020–2023» (PDF). Bairiki: Ministry of Education. ۲۰۲۰.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Ueantabo Neemia Mackenzie (۲۰۰۳). «Junior secondary schools in Kiribati». UNESCO.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  4. ↑ «Kiribati». ۲۰۰۱ Findings on the Worst Forms of Child Labor. Bureau of International Labor Affairs, U.S. Department of Labor. ۲۰۰۲. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۳ آوریل ۲۰۰۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  5. ↑ «Human Rights Measurement Initiative – The first global initiative to track the human rights performance of countries». humanrightsmeasurement.org. دریافت‌شده در ۱۸ مارس ۲۰۲۲.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  6. 1 2 "Kiribati - HRMI Rights Tracker". rightstracker.org (in English). Archived from the original on 29 مارس 2023. Retrieved 18 مارس 2022.
  7. 1 2 «VSA Assignment Description: English Language Trainer (of Trainers/Teachers) Country Kiribati» (PDF). Volunteer Service Abroad (Te Tūao Tāwāhi). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۶ ژوئیه ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. 1 2 «TABITEUEA NORTH 2008 Socio-Economic Profile» (PDF). Ministry of Internal and Social Affairs (Kiribati). بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۸.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ Talu, Alaima. "Towards Quality in Education" (Chapter 21, in Part IV: Social Issues). In: Van Trease, Howard (editor). Atoll Politics: The Republic of Kiribati. دانشگاه کنتربری MacMillan Brown Centre for Pacific Studies and دانشگاه پاسیفیک جنوبی Institute of Pacific Studies, 1993. شابک ‎۰۹۵۸۳۳۰۰۰X. p. 242
  10. ↑ «6. South Tarawa» (PDF). Office of Te Beretitent - Republic of Kiribati Island Report Series. ۲۰۱۲. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲۸ آوریل ۲۰۱۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  11. 1 2 3 «4. Abaiang» (PDF). Office of Te Beretitent - Republic of Kiribati Island Report Series. ۲۰۱۲. بایگانی‌شده از اصلی (PDF) در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۵. دریافت‌شده در ۲ مه ۲۰۱۵.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  12. 1 2 «Pacific Magazine: I-Kiribati Students Perform Well In Cuba». Pacific Islands Broadcasting Association. ۲۴ دسامبر ۲۰۰۷. بایگانی‌شده از اصلی در ۱ مه ۲۰۱۳. دریافت‌شده در ۱۳ مه ۲۰۲۶.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون

This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.