آموزش در پاپوآ گینه نو

آموزش در پاپوآ گینه نو
وزارت آموزش
بودجهٔ آموزش و پرورش ملی (۲۰۱۶)
بودجه۱٬۲۴۲٫۸ میلیون کینا[۱]
داده‌های همگانی
زبان‌های نخستزبان انگلیسی، زبان توک پیسین، زبان هیری موتو و دیگر زبان‌ها
گونه نظام آموزشیدولتی، مذهبی، خصوصی
باسوادی (۲۰۱۵ (تخمین))
مجموع۶۴٫۲٪[۲]
مردان۶۵٫۶٪[۲]
زنان۶۲٫۸٪[۲]
نام‌نویسی (۲۰۱۴)
مجموع۱٬۸۰۵٬۰۰۰[۳]
ابتدایی۱٬۴۲۷٬۰۰۰[۳]
متوسطه۲۴۳٬۰۰۰ (دوره اول)[۳]
۱۳۶٬۰۰۰ (دوره دوم)[۳]
دانشجویان پزشکی از دانشکده پزشکی و علوم بهداشتی دانشگاه پاپوآ گینه نو

آموزش در پاپوآ گینه نو از طریق نوزده استان و دو واحد سازمانی مستقل اداره می‌شود. آموزش در این کشور رایگان است و حضور در مدرسه اجباری نیست. زبان‌های اصلی آموزش شامل زبان انگلیسی، زبان توک پیسین، زبان هیری موتو و شماری از زبان‌های بومی محلی است.

پاپوآ گینه نو بر پایه ارزیابی ابتکار سنجش حقوق بشر در تأمین حق آموزش بر اساس سطح درآمد کشور، تنها ۶۸٫۵٪ از آنچه باید فراهم کند را محقق ساخته‌است. این ابتکار حق آموزش را در دو بخش ابتدایی و متوسطه بررسی می‌کند؛ با در نظر گرفتن سطح درآمد کشور، پاپوآ گینه نو ۹۶٫۵٪ از ظرفیت ممکن را در آموزش ابتدایی و تنها ۴۰٫۶٪ را در آموزش متوسطه تحقق بخشیده‌است.

نرخ باسوادی در این کشور بر اساس برآورد سال ۲۰۱۵ میلادی در مجموع ۶۴٫۲٪ است که در میان مردان ۶۵٫۶٪ و در میان زنان ۶۲٫۸٪ گزارش شده‌است. این رقم پایین‌ترین نرخ باسوادی در میان کشورهای اقیانوسیه به‌شمار می‌رود.

پیشینه

نخستین مدرسه در پاپوآ گینه نو در سال ۱۸۷۳ میلادی به دست مبلغان مسیحی انگلیسی تأسیس شد. مبلغان دینی به ارائه پایه‌های آموزشی ادامه دادند و زبان انگلیسی و زبان آلمانی به‌عنوان زبان‌های اصلی آموزش به‌کار می‌رفتند. در سال ۱۹۱۴ میلادی، در جریان جنگ جهانی اول، استرالیا کنترل گینه نو آلمان را در دست گرفت و از آن پس زبان انگلیسی تنها زبان رسمی آموزش شد.[۴]

کمیسیون کوری در سال ۱۹۶۴ میلادی برای بررسی امکان تأسیس آموزش عالی در قلمرو پاپوآ و گینه نو تشکیل شد. در سال ۱۹۶۵ میلادی، نخستین دانشگاه پاپوآ گینه نو، یعنی دانشگاه پاپوآ گینه نو، در پورت مورزبی تأسیس شد. این دانشگاه به‌شدت از نظام آموزشی استرالیا تأثیر پذیرفته بود.[۴]

در سال ۱۹۹۵ میلادی، دولت پاپوآ گینه نو برنامه آموزش دوزبانه‌ای را به اجرا گذاشت که هم از زبان‌های محلی و هم از زبان انگلیسی بهره می‌گرفت.[۵]

آموزش در پاپوآ گینه نو از سال ۲۰۱۲ میلادی، به‌عنوان یکی از وعده‌های انتخاباتی کنگره ملی مردم (پاپوآ گینه نو)، رایگان شد. این سیاست در سال ۲۰۱۹ میلادی در دوران نخست‌وزیری پیتر اونیل لغو گردید؛ اما نخست‌وزیر جیمز ماراپه در سال ۲۰۲۱ میلادی اعلام کرد که دولتش این سیاست را از سال ۲۰۲۲ میلادی دوباره اجرا خواهد کرد.[۶][۷]

ارائه آموزش

پیشینه آموزش مبلغانی در پاپوآ گینه نو موجب شده که بخش بزرگی از آموزش از سوی مدارس مذهبی تأمین شود. وزارت آموزش برآورد کرده که ۲۹٪ از آموزش متوسطه دوره اول کشور توسط کلیساها اداره می‌شود. ۳٪ آن توسط مدارس بین‌المللی خصوصی اداره می‌شود و بقیه از سوی دولت تأمین مالی می‌شود.[۸]

مراحل آموزشی

پاپوآ گینه نو از یک سامانه نمره‌دهی A تا D بهره می‌گیرد که نمره D به‌معنای رد شدن است.[۸]

در سه سال نخست آموزش رسمی، زبان‌های محلی هم به‌عنوان درس تدریس می‌شوند و هم به‌عنوان زبان آموزش به‌کار می‌روند. در پایه‌های هفتم و هشتم، آموزش تنها به زبان انگلیسی انجام می‌شود، هرچند زبان‌های محلی ممکن است به‌صورت غیررسمی هنوز کاربرد داشته باشند. در آغاز دهه ۲۰۰۰ میلادی، بیش از ۴۰۰ زبان در سامانه آموزشی پاپوآ گینه نو به‌کار می‌رفتند.[۵][۹]

ساختار آموزشی[۸]
سن سطح مدرسه زبان
۷ مقدماتی مدرسه محلی اجتماع‌محور زبان‌های محلی
۸
۹ ابتدایی
۱۰
۱۱
۱۲
۱۳ متوسطه
۱۴
۱۵ دبیرستان استانی زبان‌های رسمی
(انگلیسی، توک‌پیسین، هیری موتو)
۱۶
۱۷ دبیرستان فنی و حرفه‌ای
(مدت متغیر)
دبیرستان ملی
۱۸
۱۹+ آموزش عالی دانشگاه

دانشگاه‌ها

در پاپوآ گینه نو شش دانشگاه وجود دارد که همگی زیر نظر دفتر آموزش عالی PNG اعتبارسنجی شده‌اند و دارای قوانین تأسیس مصوب پارلمان هستند. این شش دانشگاه به ترتیب حروف الفبا به همراه محل اصلی هر یک عبارت‌اند از:[۸]

  • دانشگاه کلمه الهی در مادانگ
  • دانشگاه ادونتیست پاسیفیک در پورت مورزبی
  • دانشگاه گوروکا در گوروکا
  • دانشگاه منابع طبیعی و محیط‌زیست در وودال با پردیس‌های وابسته در پوپوندتا، کاویینگ و سپیک
  • دانشگاه پاپوآ گینه نو در پورت مورزبی
  • دانشگاه فناوری (یونیتک) در لائه

آموزش زبان

در سال ۲۰۱۵ میلادی، زبان اشاره پاپوآ گینه نویی به‌عنوان زبان رسمی در پاپوآ گینه نو به رسمیت شناخته شد. این زبان که بر پایه زبان اشاره استرالیایی (آسلان) است، در آموزش ناشنوایان کاربرد دارد.[۱۰]

منابع

  1. ↑ "Papua New Guinea 2017 National Budget" pwc.com. Retrieved June 14, 2017.
  2. 1 2 3 "The World Factbook" cia.gov. Retrieved June 14, 2017.
  3. 1 2 3 4 "Papua New Guinea National Education Profile" بایگانی‌شده در ۲۰۲۲-۰۹-۰۱ توسط Wayback Machine Education Policy And Data Center. Retrieved August 23, 2017.
  4. 1 2 Richard Guy, Toshio Kosuge, Rieko Hayakawa (2000). Distance Education in the South Pacific: Nets and Voyages. Institute of Pacific Studies, University of the South Pacific and Pacific Island Nations Fund, Sasakawa Peace Foundation. p. 115
  5. 1 2 Malone, Susan; Paraide, Patricia (2011). "Mother tongue-based bilingual education in Papua New Guinea". International Review of Education (in English). 57 (5–6): 705–720. doi:10.1007/s11159-011-9256-2. ISSN 0020-8566.
  6. ↑ Hushang، Grant Walton, Husnia (۱۷ ژانویه ۲۰۲۲). «The politics of free education in PNG». Devpolicy Blog from the Development Policy Centre (به انگلیسی استرالیا). دریافت‌شده در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) نگهداری یادکرد:نام‌های متعدد:فهرست نویسندگان (رده)
  7. ↑ «FREE EDUCATION BACK IN 2022 – PNG Haus Bung» (به انگلیسی آمریکا). ۱۵ ژوئن ۲۰۲۱. دریافت‌شده در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  8. 1 2 3 4 «Papua New Guinea Education System». classbase.com. دریافت‌شده در ۸ نوامبر ۲۰۱۷.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  9. ↑ Klaus، David (۱ ژوئن ۲۰۰۳). «The Use of Indigenous Languages in Early Basic Education in Papua New Guinea: A Model for Elsewhere?». Language and Education. ۱۷ (۲): ۱۰۵–۱۱۱. doi:10.1080/09500780308666842. شاپا ۰۹۵۰-۰۷۸۲.{{cite journal}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)
  10. ↑ «Papua New Guinea Education System». www.scholaro.com. دریافت‌شده در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۳.{{cite web}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده)

پیوند به بیرون