ابن تیمیه

ابن تیمیه
ابن تیمیة
احمد بن عبد الحلیم بن تیمیه
خوشنویسی اسلامی نام ابن‌تیمیه.
عنوان(ها)شیخ‌الاسلام
اطلاعات شخصی
زاده۱۰ ربیع الاول سال ۶۶۱ هجری قمری
یا
۲۲ ژانویه، سال ۱۲۶۳ میلادی
حران، سلطنت روم
درگذشته۲۰ ذی القعده سال ۷۲۸ قمری
یا
۲۶ سپتامبر، سال ۱۳۲۸ (۶۴−۶۵ سال)
دمشق، سلطنت مملوک
دیناسلام
ملیتشامی
دوراناواخر قرون وسطای میانه یا در بحران‌های اواخر قرون وسطی
فرقهسنی، سَلَفی
مذهبحنبلی[۱][۲]
عقیدهالأثریة‎؛ کنار گذاشتن علم کلام و توجه بیشتر به متن‌گرایی دقیق در تفسیر قرآن و حدیث.[۳][۴][۵][۶][۷][۸]
آلما ماترمدرسه دارالحدیث السکریة
رهبر مسلمان
تأثیرگذاران
تأثیرپذیرندگان

احمد بن عبدالحلیم بن تیمیّه حرانی معروف به ابن تَیمیَه (۱۰ ربیع‌الاول ۶۶۱–۲۰ ذیقعدهٔ ۷۲۸) عالم الهیات، حدیث و فقه، فیلسوف و اخترشناس بود. او را با القابی چون شیخ السلام[۱۲] مفسّر، رجالی، مفتی و ادیب یاد کرده‌اند.[۱۳] فتوای جهاد او بر ضد حملهٔ سوم غازان خان به دمشق منجر به پایان لشکرکشی مغول‌ها به منطقهٔ شام شد.[۱۴] این اولین موردی بود که یک مسلمان بر ضد مسلمان دیگر اعلام جهاد کرده است. این فتوا مورد استناد القاعده و داعش قرار گرفته است.[۱۵][۱۶]

مخالفت ابن تمیمه با زیارت قبور و طلب شفاعت یکی از دلایل جنجالی شدن عقاید او میان مسلمانان بود. [۱۷] محمد بن عبدالوهاب و وهابیت از نظرات او اثر پذیرفته‌اند.[۱۸] او شیعیان را دشمنان داخلی می‌دانست که قتل آن‌ها از صلیبیون و مغول‌ها واجب تر است.[۱۹] برای مثال ابو مصعب الزرقاوی، از رهبران القاعده به نظرات ابن تیمیه در مورد کفر شیعیان استناد می‌کرد.[۲۰] علمای شیعه با او مخالفت کرده و او را یک منحرف می‌دانستند، و از او درخواست برگشت از عقایدش را داشتند، از آنجا که او مقاومت کرده و این را نپذیرفت شش مرتبه به زندان افتاد.[۲۱][۲۲] بابر یوهانسن، دلیل زندانی شدن او را عرفا، فقها و متکلمانی که با قدرت سیاسی مرتبط بودند می‌داند.[۲۳]

ابن تمیمه زندگی خود را وقف تحقیقات دینی و سیاسی کرد. او پیشنهادهای مقام سیاسی را نپذیرفت[۲۴] و تا پایان عمر ازدواج نکرد.[۲۵]

او معتقد بود که قرآن و حدیث را با معانی متداول باید فهمید و کسانی را که به معانی مجازی و کنایه‌ای حمل می‌کنند، مؤوله (به معنای تاویل‌گرا) نامید.[۱۳]

متشخص در زمان خود و قرن‌های پس از آن،[۲۶][۲۷] ابن تیمیه به عنوان یکی از تأثیرگذارترین علمای قرون وسطی در اسلام متاخر سنی مدرن ظهور کرده است.[۲۸] او به دلیل درگیر شدن در بحث‌های مذهبی شدیدی که در جریان آنها به مکاتب کلامی، در درجه اول اشاعره و ماتریدی، حمله می‌کرد و از آموزه‌های اثاریه (اهل حدیث یا نقلیون سنی) دفاع می‌کرد قابل توجه است. این امر باعث شد تا روحانیون رقیب و مقامات دولتی ابن تیمیه و شاگردانش را به عقیده خدا انسانی متهم کنند که در نهایت به سانسور آثار او و سپس زندانی شدن منجر شد.[۲۹][۳۰][۳۱]

رساله‌های ابن تیمیه در مورد سلفیه اعتقادی محبوب‌ترین مرجع برای جنبش‌های سلفی اخیر است.[۳۲] هرچند جنبشهای سلفی امروزی با فاصله چهار قرن از او مدعی پیروی از تعالیم وی هستند موضع آنها اغلب افراطی تر است. ابن تیمیه در رسائل خود تصریح می‌کرد که بین عقل و وحی منافاتی وجود ندارد البته استفاده از فلسفه را به عنوان ابزاری برای جستجوی حقیقت دین نکوهش می‌کرد.[۳۳][۳۴]

ابن تیمیه شیعه را منشأ فساد در جوامع مسلمان می‌دانست و در رساله‌هایی مانند منهاج به دلیل مشاجره‌های ضد شیعی خود شهرت دارد و مذهب شیعه امامی را بدعت می‌داند. او حکم جهاد علیه شیعیان منطقه کسروان را صادر کرد و شخصاً در غزوات کسروان شرکت کرد و شیعیان را متهم می‌کرد که به عنوان ستون پنجم صلیبیون فرنگی و ایلخانیان مغول عمل می‌کنند.[۳۵]

اخیرا ابن تیمیه به‌طور گسترده به عنوان تأثیر علمی عمده بر جنبش‌های اسلام‌گرای ستیزه‌جو، مانند جهادگرایی سلفی تلقی شده است.[۳۶][۳۷][۳۸] جنبه‌های عمده آموزه‌های او، مانند حمایت از توحید ناب و عقیده سه نسل اول مسلمانان و توصیه به لشکرکشی برای ریشه‌کن کردن آنچه او شرک می‌دانست، تأثیر عمیقی بر محمد بن عبدالوهاب، بنیان‌گذار جنبش اصلاح دینی وهابیت در نجد داشت.[۲][۳۹] محمد رشید رضا، متکلم سلفی سوری، از حامیان اصلی آثار ابن تیمیه، او را مجدّد قرن هفتم اسلام معرفی کرد.[۴۰][۴۱] مواضع اعتقادی ابن تیمیه، مانند تکفیر ایلخانیان مغول و اجازه جهاد علیه سایر مسلمانان (مغولان که مسلمان شده بودند و شیعیان) توسط جنبش‌های سیاسی اسلامگرای بعدی، از جمله اخوان المسلمین، حزب التحریر، القاعده و داعش برای توجیه قیام‌های خود مورد اشاره قرار گرفت.[۴۲][۴۳][۴۴]

ابن تیمیه به اشتباه شهرت ضد صوفی دارد.[۴۵] که نتیجه استفاده گزینشی و خارج از چارچوب از برخی نوشته‌های او توسط جریان‌های اصولگرا است. او در حالی که گاه مواضع افراطی داشت و برخی از اعمال یا عقایدی را که انحراف می‌دانست مورد انتقاد قرار می‌داد، تصوف را بخشی جدایی ناپذیر از اسلام می‌دانست.[۴۶][۴۷] برخی ادعا کرده‌اند که او خود وابسته به قادریه بوده است.[۴۷][۴۸][۴۹] او در سال ۷۲۶ قمری در قلعه دمشق زندانی شد تا اینکه دو سال بعد در سن ۶۵ سالگی در آنجا درگذشت.

نسب

تقی‌الدین ابوالعباس احمد بن شهاب‌الدین عبدالحلیم بن مجدالدین عبدالسلام بن عبدالله بن ابی‌القاسم محمد بن الخضر بن محمد بن الخضر الحرّانی الدمشقی الحنبلی النميري.از قبایل هوازن عدنانى.[۵۰]

اقوال علما

ذهبی: او شیخ ما شیخ السلام هست در عصر منحصر به فرد خودش با دانش شجاعت و سخاوتش ملتش را امر به معروف و نهی از منکر کرد و آنچه برای اون اتفاق افتاد برای کسی پیش نیامد.[۵۱]

ابن قیم الجوزی: او شیخ زاهد، عابد و حافظ بود.[۵۲]

ابن سید ناس دربارهٔ ابن تیمیه می‌گوید: سید استاد ما امام دانشمند شیخ السلام علما سرمشق پیشوایان وبزرگان هست و یاور کننده سنت، کوبنده بدعت و حجت خدا بر روی زمین هست.[۵۳]

جلال الدین سیوطی: ایشان شیخ‌الاسلام، حافظ نکته سنج فقیه مجتهد مفسر و یگانه زمان و از مشاهیر اقیانوس علم دانش هست و از زمره نوابغ پارسا بود.[۵۴]

شوکانی: پس از ابن حزم کسی مانند وی را ندیدم و گمان ندارم فاصله زمانی این دو مرد همانند ایشان یا مدعی این را به خود دیده باشد.[۵۵]

ابن دقیق العید: او کسی همچون خود را ندیده است.[۵۶]

ابن حجر عسقلانی :شهرت امامت شیخ تقی الدین اظهر من الشمس هست ملقب ساختن وی به شیخ السلام از حیات تا اکنون بر زبان دانایان جاریست و در آینده هم ادامه خواهد داشت و کسی جز افراد نااگاه منکر لقب او نیست.[۵۷]

المزی: چون او کسی را ندیده‌ام و او چون خود را ندیده است.[۵۸]

بهاءالدین السبکی: هوش او با عظمت و ذهن اون همانند دریایی هست که علوم شرعی و عقلی را در خود جای داده هست و ذکاوت اون غیرقابل توصیف هست.[۵۹]

مزعی الکرمی: شیخ السلام تقی الدین دریای دانش ،مفتی و مجتهد هست.[۶۰]

ابوحیان توحیدی: چشمان من همانند او را ندیده است.[۶۱]

محمد ابوزهره: وی مجتهدی وابسته به مذهب حنبلی بود.[۶۲]

سال‌های نخست زندگی

ویرانه‌های شهر و دانشگاه حران زادگاه احمد بن عبدالحلیم بن تیمیه

پدرش از علمای دارای منبر حنبلی در حران بود و بعدها در مسجد اموی دمشق همان مقام را به دست آورد. حران شهری از قلمرو سلجوقیان روم بود، اکنون حران یک شهر کوچک در مرز سوریه و ترکیه است، در حال حاضر در استان شانلی‌اورفه ترکیه قرار دارد. در آغاز دوره اسلامی، حران در سرزمین قبیله مضر (دِیَارُ مُضَرَ) قرار داشت. حران قبل از نابودی توسط مغولان، از همان روزهای آغازین اسلام نیز به دلیل مکتب و سنت حنبلی،[۶۳][۶۴] که خانواده ابن تیمیه به آن تعلق داشتند، مشهور بود. پدربزرگش، ابوالبرکت مجد الدین بن تیمیه حنبلی (متوفی ۱۲۵۵) و عمویش، فخرالدین (متوفی ۱۲۲۵) از علمای معتبر مکتب حقوق حنبلی بودند.[۶۵] به همین ترتیب، دستاوردهای علمی پدرش، شهاب الدین عبدالحلیم بن تیمیه (متوفی ۱۲۸۴) نیز به خوبی شناخته شده بود.

مهاجرت به دمشق

در سال ۱۲۶۹ میلادی، ابن تیمیه هفت ساله، حران را به همراه پدر و سه برادرش ترک کرد. این شهر در پی حمله مغول به‌طور کامل ویران گشت.[۶۶] خانواده ابن تیمیه نقل مکان کردند و در شهر دمشق سوریه مستقر شدند که در آن زمان تحت سلطنت مملوک بود.

آموزش

در دمشق، پدرش مدیر مدرسه سوکاریه بود، جایی که ابن تیمیه نیز تحصیلات نخستین خود را در آنجا گذراند.[۶۷] ابن تیمیه خود را با آموزه‌های دینی و سکولار زمان خود آشنا کرد. مطالعات دینی وی در سال‌های نخست نوجوانی آغاز شد، زمانی که او کل قرآن را به خاطر سپرد و بعدها به فراگیری رشته‌های اسلامی قرآن پرداخت.[۶۶] از پدرش علم دینی فقه (اصول فقه) را فرا گرفت.[۶۶] ابن تیمیه آثار احمد بن حنبل، أبو بکر الخلال و ابن قدامه و همچنین آثار پدربزرگش، ابوالبرکات مجد الدین را آموخت. تحصیل فقه وی منحصر به سنت حنبلی نبود بلکه سایر مکاتب فقهی را نیز آموخت.

مرگ

ابن تیمیه در اوایل سپتامبر ۱۳۲۸ (در سال ۷۲۸ ه‍.ق) بیمار شد[۶۸] و در سن ۶۵ سالگی در ۲۶ سپتامبر همان سال در حالی که در زندان ارگ دمشق بود درگذشت. (که از نظر علماء شیعه منحرف بود[۶۹])[۶۵] هنگامی که خبر به گوش مردم رسید، حمایت شدیدی از طرف مردم از وی به نمایش درآمد.[۷۰]وی در دمشق، در مقبه صوفیه (قبرستان صوفیان) به خاک سپرده شد که برادرش شرف الدین پیش از او در آن قبرستان دفن شده بود.[۷۱][۷۲][۷۳]گزارش شده است که دویست هزار مرد و پانزده تا شانزده هزار زن در نماز مرده او شرکت کردند.[۷۴][۷۵][۷۵]

آرا

آرای فقهی ابن تیمیه در طول قرون موضوع مباحث فراوانی بوده است. ابن تیمیه از متنازع‌ترین متفکرانِ اسلامی به شمار می‌رود.

ابن تیمیه در کتاب بیان التلبیس الجهمیه می‌آورد: «ابن‌عباس از رسول‌الله نقل می‌کند که:رأیت ربّی عزّ وجلّ، شابّ أمرد و فرده جعد قطط، فی روضه خضرا… خداوند را به صورت نوجوانی دیدم که هنوز موی صورتش در نیامده، سرش پرمو و مجعد است».[۷۶]

و در همان کتاب می‌گوید: «تمامی این روایات دلالت بر این دارند که این دیدار در خواب و در مدینه انجام گرفته است مگر حدیث عکرمه بن عباس.»[۷۷]

همچنین در رد بر مجسمه می‌گوید: «در این‌گونه اموری که الله و رسولش آن‌ها را نفی کرده است داخل شدند تا این‌که گفتند: او (الله) در دنیا با چشمان دیده می‌شوند.»[۷۸]

همچنین در کتابی دیگر گفته است: «و هر یک از عبادت‌گزاران پیشین و پسین که بگوید پروردگارش را با چشم سر دیده است به اجماع اهل علم و ایمان اشتباه کرده است.»[۷۹]

مسجد اموی دمشق جایی که ابن تیمیه در آن تدریس می‌کرد.[۸۰]

استادان

  • شیخ المجد ابن تیمیة (پدر)
  • شیخ زین‌الدین ابن المنجا
  • مجدالدین ابن عساکر

شاگردان

آثار

مقاله

  • در تفسیر
  • رسالة در تفسیر وکیف یکون
  • تفسیر سورة الاخلاص
  • جواب أهل العلم والایمان
  • تفسیر المعوذتین
  • در عقاید
  • الایمان
  • الاستقامة
  • اقتضاء الصراط المستقیم
  • الفرقان بین أولیاء الرحمن وأولیاء الشیطان
  • التوسل والوسیلة
  • الرسالة الحمویة
  • الرسالة التدمریة
  • العقیدة الواسطیة
  • رسالة مراتب الادارة
  • الاحتجاج بالقدر
  • بیان الهدی من الضلال
  • الجواب الصحیح
  • معتقدات اهل الضلال
  • معارج الوصول
  • السؤال عن العرش
  • بیان الفرقة الناجیة
  • درء تعارض العقل والنقل
  • منهاج السنة النبویة
  • ابطال قول الفلاسفة باثبات الجواهر العقلیة
  • شرح حدیث النزول
  • نقض المنطق
  • الرد علی المنطقیین
  • رفع الملام عن الأئمة الأعلام
  • الواسطة بین الحق والخلق
  • در فقه
  • رسالة القیاس
  • القواعد
  • رسالة الحسبة
  • الأمر بالمعروف
  • العقود
  • المظالم المشترکة
  • حقیقة الصیام
  • قصائد
  • القصیدة التائیة

کتاب‌شناسی

  • منهاج السنة النبویة
  • توحید الالوهیة
  • قاعدة جلیلة فی التوسل و الوسیلة
  • الاربعین آلتی رواها شیخ‌الاسلام بالسند
  • الاکلیل فی المتشابه و التأویل
  • التبیان فی نزول القرآن
  • الرساله الاکملیه
  • الرساله العرشیة
  • القاعدة المراکشیة
  • رسالة الی اهل البحرین فی رؤیة الکفار ربهم
  • رسالة ایضاح الدلالة فی عموم الرسالة
  • رسالة فی امراض القلوب و شفاؤها

پانویس

  1. ↑ Ibn Taymiyyah, Ahmad ibn ʻAbd al-Ḥalīm (1999). Kitab Al-Iman. Kuala Lumpur: Islamic Book Trust. ISBN 978-967-5062-28-5. Retrieved 16 January 2015.
  2. 1 2 "Ibn Taymiyya". Encyclopædia Britannica. Archived from the original on February 13, 2015. Retrieved January 16, 2015.
  3. ↑ Halverson, Jeffry R. (2010). Theology and Creed wahabi Islam. Palgrave Macmillan. p. 48. ISBN 978-0-230-10279-8.
  4. ↑ Spevack, Aaron (2014). The Archetypal Scholar: Law, Theology, and Mysticism in the Synthesis of Al-Bajuri. State University of New York Press. p. 45. ISBN 978-1-4384-5370-5.
  5. ↑ Makdisi, ', American Journal of Arabic Studies 1, part 1 (1973), pp. 118–28
  6. ↑ Spevack, Aaron (2014). The Archetypal Sunni: Law, Theology, and Mysticism in the Synthesis of Al-Bajuri. State University of New York Press. p. 91. ISBN 978-1-4384-5371-2.
  7. ↑ Rapoport, Yossef; Ahmed, Shahab (2010-01-01). Ibn Taymiyya and His Times. Oxford University Press. p. 334. ISBN 978-0-19-547834-1.
  8. ↑ Halverson, Jeffry R. (2010). Theology and Creed in Wahabi Islam: The Muslim Brotherhood, Ash'arism, and Political Wahabism. Palgrave Macmillan. pp. 48–49. ISBN 978-0-230-10279-8.
  9. ↑ Zysow, Aron (15 October 2011). "KARRĀMIYA". Iranica (به انگلیسی). Vol. 15. Encyclopædia Iranica Foundation. pp. 590–601. Retrieved 1 October 2020. Among later Muslim thinkers Ebn Taymiya (d. 728/1328) stands out as a sympathetic, if critical, student of Karrāmi theology, and he took it upon himself to write an extensive commentary on Faḵr-al-Din Rāzi’s anti-Karrāmi work Asās al-taqdis, in which he defended the traditionist and Karrāmi positions on the key points of dispute
  10. ↑ A group of researchers under the supervision of 'Alawi ibn Abd al-Qadir as-Saqqaf. "کتاب موسوعة الفرق المنتسبة للإسلام - الدرر السنیة". dorar.net. وقام أیضا أبو عبدالله محمد بن کرام بسجستان ونواحیها ینصر مذهب أهل السنة والجماعة، والمثبتة للصفات والقدر وحب الصحابة وغیر ذلک، ویرد علی الجهمیة والمعتزلة والرافضة وغیرهم، ویوافقهم علی أصول مقالاتهم آلتی بها قالوا ما قالوا، ویخالفهم فی لوازمها، کما خالفهم ابن کلاب والأشعری، لکن هؤلاء منتسبون إلی السنة والحدیث، وابن کرام منتسب إلی مذهب أهل الرأی
  11. ↑ Dr. Mona Zaytoun. "The Forefather of Salafism". www.almothaqaf.com (به عربی). Almothaqaf Newspaper. Archived from the original on 22 February 2022. Retrieved 26 October 2021.
  12. ↑ الرسالة الذکیة فی ثناء العلماء علی ابن تیمیة، مرعی بن یوسف المقدسی38 – 39
  13. 1 2 "جدید (وهابیت)> تاریخچه". hawzah.net.
  14. ↑ Kadri, Sadakat (2012). Heaven on Earth: A Journey Through Shari'a Law from the Deserts of Ancient Arabia … macmillan. p. 187. ISBN 978-0-09-952327-7. Archived from the original on 2020-07-01. Retrieved 2015-09-17.
  15. ↑ Springer, Devin (2009-01-06). Islamic Radicalism and Global Jihad. Georgetown University Press. p. 29. ISBN 978-1-58901-578-4. Archived from the original on 1 July 2020. Retrieved 3 December 2016.
  16. ↑ Bassouni, Cherif (2013-10-21). The Shari'a and Islamic Criminal Justice in Time of War and Peace. Cambridge University Press. p. 200. ISBN 978-1-107-47115-3. Archived from the original on 1 July 2020. Retrieved 4 December 2016.
  17. ↑ Ibn Taymiyya, doi:10.1163/1573-3912_islam_sim_3388, retrieved 2025-08-30
  18. ↑ "Ibn Taymiyyah". Encyclopædia Britannica. Archived from the original on 13 February 2015. Retrieved 16 January 2015.
  19. ↑ القلقشندی، أبو العبَّاس أحمد (1340هـ - 1922م)، صُبح الأعشی فی صناعة الإنشا، الجُزء الثالث عشر (ط. الثانیة)، القاهرة - مصر: دار الکُتب المصریَّة، ص. 248. : تحقق من التاریخ فی: سنة= (مساعدة).
  20. ↑ محمد عبد الجید ویوسف العظمة، السلفیة الجهادیة فی الأردن وسوریا، المکتب العربی للمعارف، ص. 56: 58، مؤرشف من الأصل فی 16 دیسمبر 2019.
  21. ↑ السیف الصیقل ص۱۵۵، دفع شبهه من شبه و تمرد، ص۴۵.
  22. ↑ Yossef Rapoport and Shahab Ahmed, Introduction in Ibn Taymiyya and His Times, eds. Yossef Rapoport and Shahab Ahmed (Karachi: Oxford University Press, 2010), 6
  23. ↑ Bearman, Peri (2007). The Law Applied: Contextualizing the Islamic Shari'a. I.B.Tauris. pp. 263–264. ISBN 978-1-84511-736-8.
  24. ↑ Al-Matroudi, Abdul-Hakim (2015-02-14). "Ibn Taymīyah, Taqī al-Dīn Aḥmad". Oxford University Press. Archived from the original on August 13, 2018. Retrieved February 14, 2015.
  25. ↑ Esposito, John L. (2003). Unholy War: Terror in the Name of Islam. Oxford University Press. p. 45. ISBN 978-0-19-516886-0.
  26. ↑ Tim Winter The Cambridge Companion to Classical Islamic Theology Cambridge University Press, May 22, 2008 شابک ‎۹۷۸−۰−۵۲۱−۷۸۰۵۸−۲ p. 84
  27. ↑ Rapoport & Ahmed 2010, p. 6.
  28. ↑ Laoust 2012.
  29. ↑ Haynes, Jeffrey; S. Sheikh, Naveed (2022). "Making Sense of Salafism: Theological foundations, ideological iterations and political manifestations". The Routledge handbook of Religion, Politics and Ideology. New York, USA: Routledge: Taylor & Francis Group. p. 180. ISBN 978-0-367-41782-6. His denouncement of both the (high-church) ʿulamāʾ of the rival theological schools—particularly the Ash‘aris, even as he muddied the waters by calling them anachronistic names such as ‘Jahmis’ after the heterodox theologian Jahm Ibn Safwan (d. 745)—and (low-church) folk religion steeped in local understandings of Sufism, earned him the authorities’ wrath. He was imprisoned on charges of corporealism (tajsīm) and likening the attributes of God to those of His creation (tashbīḥ), a dual charge that his followers from Ibn Qayyim al-Jawziyya (1292–1350) onwards have also faced.
  30. ↑ Sinani, Besnik (April 10, 2022). "Post-Salafism: Religious Revisionism in Contemporary Saudi Arabia". Religions. 13 (4): 344. doi:10.3390/rel13040340. A key aspect of the legacy of Ibn Taymiyya is his opposition to the two dominant schools of Sunni theology (kalam), Ashaʿrism and Maturidism
  31. ↑ Nettler, Ronald L. (2009). "Ibn Taymīyah, Taqī al-Dīn Aḥmad". In L. Esposito, John (ed.). The Oxford Encyclopedia of the Islamic World. Oxford University Press. doi:10.1093/acref/9780195305135.001.0001. ISBN 978-0-19-530513-5. Archived from the original on 1 November 2022. He incurred the wrath of some Shāfiʿī and other ʿulamāʿ (religious scholars) and theologians for some of his teachings on theology and law. He was persecuted and imprisoned in Syria and Egypt, for his tashbīh (anthropomorphism), several of his rulings derived through ijtihād (independent reason), and his idiosyncratic legal judgments
  32. ↑ Haynes, Jeffrey; S. Sheikh, Naveed (2022). "Making Sense of Salafism: Theological foundations, ideological iterations and political manifestations". The Routledge handbook of Religion, Politics and Ideology. New York, USA: Routledge: Taylor & Francis Group. p. 180. ISBN 978-0-367-41782-6. What might be referred to as ‘proto-Salafism’, or creedal Salafism (al-salafiyya al-iʿtiqādīyya), became emblematic in the scholarship of the fourteenth-century imam Taqi al-Din Ahmad Ibn ‘Abd al-Halim al-Harrani (1263–1328)—better known by his matronymic Ibn Taymiyya—the most important medieval reference for contemporary Salafism
  33. ↑ El-Tobgui, Carl Sharif (2022). Ibn Taymiyya on reason and revelation: a study of Darʾ ta'āruḍ al-ʻaql wa-l-naql. Brill. ISBN 978-90-04-51101-9. OCLC 1296947160.
  34. ↑ "Atheism and Radical Skepticism: Ibn Taymiyya's Epistemic Critique". Yaqeen Institute for Islamic Research (به انگلیسی). Retrieved 2023-03-21. The most voluminous and vociferous intellectual opposition to the use of philosophical argumentation to establish religious doctrine was to come in the writings of Shaykh al-Islām Ibn Taymīyyah..
  35. ↑ al-Jamil, Tariq (2010). "8: Ibn Taymiyya and Ibn al-Mutahhar al-Hilli". In Ahmed, Shahab; Rapoport, Yossef (eds.). Ibn Taymiyya and His Times. New York, USA: Oxford University Press. pp. 229–241. ISBN 978-0-19-940206-9. Archived from the original on 12 August 2021.
  36. ↑ Kepel, Gilles, The Prophet and the Pharaoh, (2003), p.194
  37. ↑ Kepel, Gilles (2003). Jihad: The Trail of Political Islam. Bloomsbury Publishing PLC. ISBN 978-1-84511-257-8. Archived from the original on 2020-07-01. Retrieved 2015-08-12.
  38. ↑ Wiktorowicz, Quintan (2005). "A Genealogy of Radical Islam". Studies in Conflict & Terrorism. 28 (2): 75–97. doi:10.1080/10576100590905057. S2CID 55948737.
  39. ↑ Haynes, Jeffrey; S. Sheikh, Naveed (2022). "Making Sense of Salafism: Theological foundations, ideological iterations and political manifestations". The Routledge handbook of Religion, Politics and Ideology. New York, USA: Routledge: Taylor & Francis Group. p. 180. ISBN 978-0-367-41782-6.
  40. ↑ The Legal Thought of Jalāl Al-Din Al-Suyūṭī: Authority and Legacy, Page 133 Rebecca Skreslet Hernandez
  41. ↑ Haynes, Jeffrey; S. Sheikh, Naveed (2022). "Making Sense of Salafism: Theological foundations, ideological iterations and political manifestations". The Routledge handbook of Religion, Politics and Ideology. New York, USA: Routledge: Taylor & Francis Group. p. 182. ISBN 978-0-367-41782-6.
  42. ↑ Esposito, John L. (2003). The Oxford Dictionary of Islam. New York: Oxford University Press. pp. 130. ISBN 0-19-512558-4. Ibn Taymiyya, Taqi al-Din Ahmad (d. 1328)... Tied Islam to politics and state formation... Issued fatwas against the Mongols as unbelievers at heart despite public claims to be Muslim... His authority has been used by some twentieth-century Islamist groups to declare jihad against ruling governments.
  43. ↑ Springer, Devin (January 6, 2009). Islamic Radicalism and Global Jihad. Georgetown University Press. p. 29. ISBN 978-1-58901-578-4. Archived from the original on July 1, 2020. Retrieved December 3, 2016.
  44. ↑ Bassouni, Cherif (October 21, 2013). The Shari'a and Islamic Criminal Justice in Time of War and Peace. Cambridge University Press. p. 200. ISBN 978-1-107-47115-3. Archived from the original on July 1, 2020. Retrieved December 4, 2016.
  45. ↑ «The wahhābiyya and Sufism in the eighteenth century ", Frederick De Jong and Bernd Radtke (Eds.), Islamic Mysticism Contested: Thirteen Centuries of Controversies and Polemics, Leiden, Brill, 1999, p. 145–161.
  46. ↑ [Henri Laoust], Essay on the social and political doctrines of Taḳī-d-Dīn Aḥmad b. Taimīyah: ḥanbalite canonist born in Ḥarran in 661/1262, died in Damascus in 728/1328 (Cairo: IFAO, 1939), p. 89–93.
  47. 1 2 George Makdisi, A Sufi of the Qadiriya Order, p. 123.
  48. ↑ “Al-Hadi” manuscript in the Princeton Library, Yahuda Collection, fol. 154a, 169b, 171b-172a
  49. ↑ Assef, Qais (2012-05-01). "Le soufisme et les soufis selon Ibn Taymiyya". Bulletin d'études orientales (به فرانسوی) (60): 91–121. doi:10.4000/beo.330. ISSN 0253-1623.
  50. ↑ «ص48 - كتاب النبوات لابن تيمية - المطلب الأول حياة المؤلف الشخصية - المكتبة الشاملة». shamela.ws. دریافت‌شده در ۲۰۲۵-۱۰-۲۵.
  51. ↑ الرسالة الذکیة فی ثناء العلماء علی ابن تیمیة، مرعی بن یوسف المقدسی (38 – 39)
  52. ↑ الرسالة الذکیة فی ثناء العلماء علی ابن تیمیة – مرعی بن یوسف المقدسی (33-35)
  53. ↑ شذرات الذهب فی أخبار من ذهب (٨١/٦)
  54. ↑ طبقات الحفاظ ص 516، 517
  55. ↑ البدر الطالع، الإمام الشوکانی، (1/63)
  56. ↑ ذیل طبقات الحنابلة ج 2 ص 392، الشهادة الزکیة فی ثناء العلماء علی ابن تیمیة ص29
  57. ↑ الدُّرر الکامنة، الإمام ابن حجر، (1/ 144 – 145)
  58. ↑ الرد الوافر ص 129 – کشف الظنون ج1 ص 162
  59. ↑ الطبقات لابن رجب 2/392
  60. ↑ الکواکب الدریة الإمام مرْعی الکرمی، ص51
  61. ↑ الصفحات المُضیَّة من ترجمة الإمام ابن تیمیة، بحث لمحمود داود دسوقی خطابی
  62. ↑ ابن تیمیة، الشیخ محمد أبو زهرة، المقدمة، (ص: 4)
  63. ↑ Al-Dhahabi, Muhammad ibn Ahmad. Tadhkirat al-huffaz. Haidarabad. p. 48.
  64. ↑ Hastings, James (1908). Encyclopædia of Religion and Ethics. Vol. Volume, 7. Morrison and Gibb Limited. p. 72. {{cite book}}: |volume= has extra text (help)
  65. 1 2 Laoust, Henri (2012). ""Ibn Taymiyya." Encyclopaedia of Islam, Second Edition". BrillOnline. Archived from the original on 2015-01-16. Retrieved 2015-01-28.
  66. 1 2 3 Haque 1982, p. 6.
  67. ↑ Michel, Thomas (1985). "Ibn Taymiyya: Islamic Reformer". Studia missionalia. Vol. Volume 34. Rome, Italy: Pontificia Università Gregorian. {{cite book}}: |volume= has extra text (help)
  68. ↑ المنهل الصافی و المستوفی بعد الوافی، ص٣۴۰.
  69. ↑ السیف الصیقل، ص۱۵۵، دفع الشبهه من شبه و تمرد، ص۴۵.
  70. ↑ Haque 1982, p. 14.
  71. ↑ George Makdisi, A Sufi of the Qadiriya Order, p 123.
  72. ↑ Juan Eduardo Campo, Encyclopedia of Islam, p 340. شابک ‎۱−۴۳۸۱−۲۶۹۶−۴
  73. ↑ Haque 1982, p. 15.
  74. ↑ `Anhuri, Salim. Majallat al-Majma' al-'Ilmi al-'Arabi bi-Dimashq. Vol. 27. pp. 11, 193.
  75. 1 2 Leaman, Oliver (2006). The Qur'an: An Encyclopedia. Taylor & Francis. pp. 280–282. ISBN 978-0-415-32639-1.
  76. ↑ بیان التلبیس الجهمیه ج۷ص ۲۹۰
  77. ↑ بیان تلبیس الجهمیه ج ۷ ص ۲۲۹
  78. ↑ منهاج السنه ج ۲ ص ۳۱۳
  79. ↑ وصیه الکبری ص ۷۷
  80. ↑ Michot, Yahya (2012). The Princeton Encyclopedia of Islamic Political Thought. Princeton University Press. pp. 238–241. ISBN 978-0-691-13484-0.

منابع

  • الفتاوی الحدیثه، ص ۸۶
  • دفع الشبه عن الرسول، تحقیق جماعة من العلماء، ص. ۱۲۵ و ص. ۱۳۱.
  • طبقات الشافعیة، ج ۹، ص ۲۵۳؛ السیف الصقیل، ص ۱۷۷ و الدرّة المضیئة فی الردّ علی ابن تیمیّه، ص ۵
  • الدرر الکامنة فی أعیان المائة الثامنة، ج ۱، ص ۱۵۵
  • الإعلان بالتوبیخ، ص ۷۷ و تکملة السیف الصقیل، ص ۲۱۸

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.