ارنیتومورف
| ارنیتومورف محدودهٔ زمانی: ادیاکاران پسین ۰ ۵۷۵ ۵۳۹ | |
|---|---|
 | |
| اسوارت‌پانتیا، یک ارنیتومورف | |
رده‌بندی علمی  | |
| فرمانرو: | جانوران |
| زیرفرمانرو: | هوپس‌زیان (؟) (؟) |
| تبارشاخه: | ارنیتومورف پفلوگ، ۱۹۷۲ |
| سرده‌ها | |
| |
ارنیتومورف‌ها شکلی از سنگواره‌های ادیاکارانی از زیواگان ادیاکاران هستند که از ردیف‌هایی از لوله‌های شبیه تشک بادی تشکیل شده‌اند که در امتداد یک خط میانی با تقارن بازتابی لغزشی آرایش یافته‌اند و به‌طور مبهمی از نظر شکل شبیه برگ‌های گیاهان هستند. سرده‌های شاخص شامل ارنیتا، فیلوزون، پتریدینیوم، اسوارت‌پانتیا و تولانیا می‌شوند.[۱][۲] ارنیتومورف‌های بی‌چون‌وچرا متعلق به ادیاکاران بودند، اما سرده‌های اریترولوس، راتگرسلا و پروتونیمفا که توسط برخی در این گروه قرار داده شده‌اند اما به‌هیچ‌وجه اعضای قطعی آن نیستند، تا دونین پسین یافت می‌شوند. خویشاوندی آن‌ها نامشخص است؛ آن‌ها احتمالاً یک کلاد تشکیل می‌دهند و به‌احتمال‌زیاد یک گروه خواهری برای رانجئومورف‌ها هستند که ساختاری مشابه (هرچند برخالی) دارند. قرارگیری آن‌ها در درون گروه طوقه‌ای پریاختگان رد شده است، و به‌احتمال‌زیاد این جانداران عجیب در گروه ساقه‌ای[الف] جانوران قرار دارند.[۱] هیچ مدرکی مبنی برداشتن دهان یا روده در آن‌ها وجود ندارد.[۱] از آنجا که ممکن است در آبی زندگی می‌کرده‌اند که برای فتوسنتز بیش از حد عمیق بوده – و در برخی موارد، نیمه‌مدفون در رسوب زندگی می‌کرده‌اند – حدس زده می‌شود که از راه اسمز از آب دریا تغذیه می‌کرده‌اند.[۴] چنین سبک زندگی نیازمند نسبت سطح به حجم بسیار بالایی است – بیش از آنچه در سنگواره‌ها مشاهده می‌شود. با این حال، این تناقض زمانی حل می‌شود که بخش عمده‌ای از حجم جانداران از نظر سوخت‌وسازی فعال نبوده باشد. بسیاری از سنگواره‌های پتریدینیوم به‌طور کامل از ماسه پر شده یافت می‌شوند؛ اگر این ماسه در زمان حیات جاندار درون آن وجود داشته، این امر حجم فعال سوخت‌وسازی آن را به اندازه‌ای کاهش می‌دهد که تغذیه اسمزی را امکان‌پذیر می‌سازد.[۴]
جستارهای وابسته
- رانجئومورفا، یک کلاد خواهری احتمالی
- زیواگان ادیاکاران، برای مروری بر جانداران عجیب اواخر ادیاکاران
یادداشت‌ها
- ↑ «گروه ساقه‌ای» (stem group) به مجموعه‌ای از دودمان‌های منقرض‌شده گفته می‌شود که از نیای مشترک یک گروه طوقه‌ای (شامل تمام اعضای زندهٔ آن گروه) منشعب شده‌اند اما خود جزو آن گروه طوقه‌ای محسوب نمی‌شوند. به عبارت دیگر، آن‌ها خویشاوندان اولیه‌ای هستند که پیش از پیدایش آخرین نیای مشترک گروه زنده، از خط فرگشتی اصلی جدا شده‌اند.[۳]
منابع
- 1 2 3 Xiao, S.; LaFlamme, M. (2009). "On the eve of animal radiation: phylogeny, ecology and evolution of the Ediacara biota". Trends in Ecology & Evolution. 24 (1): 31–40. doi:10.1016/j.tree.2008.07.015. PMID 18952316.
- ↑ Runnegar, Bruce; Horodyski, Robert J.; Gehling, James G.; Jensen, Sören; Bengtson, Stefan; Peterson, Kevin J.; Saltzman, Matthew R.; Vendrasco, Michael J. (November 2024). "Tulaneia amabilia n. gen. n. sp. : a new erniettomorph from the Wood Canyon Formation, Nevada and the age of the Ediacaran–Cambrian transition in the Great Basin". Journal of Paleontology. 98 (6): 929–951. doi:10.1017/jpa.2024.45.
- ↑ Futuyma، Douglas J. (۱۹۹۸). Evolutionary Biology (ویراست ۳rd). Sinauer Associates. ص. ۷۶۷–۷۶۸. شابک ۰-۸۷۸۹۳-۱۸۹-۹.
{{cite book}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - 1 2 Laflamme, M.; Xiao, S.; Kowalewski, M. (2009). "Osmotrophy in modular Ediacara organisms". Proceedings of the National Academy of Sciences. 106 (34): 14438–14443. Bibcode:2009PNAS..10614438L. doi:10.1073/pnas.0904836106. PMC 2732876. PMID 19706530.
- ادیاکاران
- زندگی در ادیاکاران