تاریخ فرهنگی

تاریخ فرهنگی (به انگلیسی: Cultural history) رویدادهای گذشته مربوط به انسان‌ها را از طریق محیط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی یا هنرها و آداب و رسومی که یک گروه از آن‌ها حمایت می‌کند، ثبت و تفسیر می‌کند. یاکوب بورکهارت (۱۸۹۷–۱۸۱۸) به تأسیس تاریخ فرهنگی به عنوان یک رشته علمی کمک کرد. تاریخ فرهنگی با اشاره به شیوه‌های متمایز مختلف زندگی گروهی از افراد مورد بررسی ایجاد شده است، به مطالعه و تفسیر سوابق جوامع انسانی می‌پردازد. تاریخ فرهنگی شامل مجموع فعالیت‌های فرهنگی گذشته، مانند مراسم، کلاس در اعمال و تعامل با مکان‌ها است.[۱] این رویکرد، رویکردهای انسان‌شناسی و تاریخ را برای بررسی سنت‌های فرهنگی عامه و تفاسیر فرهنگی از تجربه تاریخی ترکیب می‌کند.

توضیحات

بسیاری از مورخان فرهنگی کنونی ادعا می‌کنند که این رویکرد جدیدی است، اما پیش از این تاریخ فرهنگی را مورخان قرن نوزدهم، به ویژه محقق سوئیسی تاریخ رنسانس، یاکوب بورکهارت، مورد ارجاع قرار داده بود.[۲]

تاریخ فرهنگی در رویکردهای خود با جنبش‌های فرانسوی تاریخ ذهنیت‌ها (Philippe Poirrier، ۲۰۰۴) و به اصطلاح تاریخ جدید همپوشانی دارد و در ایالات متحده با حوزه مطالعات آمریکایی ارتباط نزدیکی دارد. همان‌طور که در ابتدا توسط بورکهارت در قرن نوزدهم در رابطه با رنسانس ایتالیا تصور و اجرا شد، تاریخ فرهنگی به مطالعه یک دوره تاریخی خاص در کلیت آن، نه تنها با توجه به نقاشی، مجسمه‌سازی و معماری آن دوره، بلکه با توجه به مبانی اقتصادی زیربنای جامعه و نهادهای اجتماعی زندگی روزمره آن، معطوف بود.[۳] پژواک‌های رویکرد بورکهارت در قرن بیستم را می‌توان در کتاب افول قرون وسطی (۱۹۱۹) اثر یوهان هویزینگا مشاهده کرد.[۴]

اغلب تمرکز بر پدیده‌هایی است که توسط گروه‌های غیرنخبه در یک جامعه به اشتراک گذاشته می‌شود، مانند: کارناوال، جشنواره و آیین‌های عمومی؛ سنت‌های نمایشی داستان، حماسه و سایر اشکال کلامی؛ تحولات فرهنگی در روابط انسانی (ایده‌ها، علوم، هنرها، تکنیک‌ها)؛ و تجلیات فرهنگی جنبش‌های اجتماعی مانند ملی‌گرایی. تاریخ فرهنگی همچنین مفاهیم اصلی تاریخی مانند قدرت، ایدئولوژی، طبقه، فرهنگ، هویت فرهنگی، نگرش، نژاد، ادراک و روش‌های تاریخی جدید را به عنوان روایت بدن بررسی می‌کند. بسیاری از مطالعات، تطبیق فرهنگ سنتی با رسانه‌های جمعی (تلویزیون، رادیو، روزنامه‌ها، مجلات، پوسترها و غیره)، از چاپ گرفته تا فیلم و اکنون به اینترنت (فرهنگ سرمایه‌داری) را در نظر می‌گیرند. رویکردهای مدرن آن از تاریخ هنر، آنال‌ها، مکتب مارکسیستی، تاریخ خرد و تاریخ فرهنگی جدید ناشی می‌شود.[۵]

معیارهای نظری رایج برای تاریخ فرهنگی معاصر شامل موارد زیر است: صورت‌بندی یورگن هابرماس از حوزه عمومی در کتاب «دگرگونی ساختاری حوزه عمومی بورژوایی»، مفهوم «توصیف غلیظ» کلیفورد گیرتز (که در کتاب «تفسیر فرهنگ‌ها» تشریح شده است)؛ و ایده حافظه به عنوان یک مقوله فرهنگی-تاریخی، همان‌طور که در کتاب «جوامع چگونه به یاد می‌آورند» اثر پل کانرتون مورد بحث قرار گرفته است.

تاریخ‌نگاری و انقلاب فرانسه

حوزه‌ای که اغلب به تاریخ فرهنگی سبک جدید به عنوان تقریباً یک الگو اشاره می‌شود، تاریخ «تجدیدنظرطلبانه» انقلاب فرانسه است که قدمت آن به زمانی برمی‌گردد که فرانسوا فوره در سال ۱۹۷۸ مقاله بسیار تأثیرگذاری با عنوان «تفسیر انقلاب فرانسه» منتشر کرد. «تفسیر تجدیدنظرطلبانه» اغلب به عنوان جایگزینی برای «تفسیر اجتماعی» ظاهراً غالب و ظاهراً مارکسیستی که علل انقلاب را در پویایی طبقاتی می‌داند، توصیف می‌شود. رویکرد تجدیدنظرطلبانه تمایل داشته است که تأکید بیشتری بر «فرهنگ سیاسی» داشته باشد. مورخان انقلاب در چند دهه گذشته با خواندن ایده‌های فرهنگ سیاسی از طریق مفهوم هابرماس از حوزه عمومی، به نقش و جایگاه مضامین فرهنگی مانند جنسیت، آیین و ایدئولوژی در بافت فرهنگ سیاسی فرانسه پیش از انقلاب پرداخته‌اند.

مورخانی که می‌توان آنها را زیر این چتر قرار داد عبارتند از راجر شارتیه، رابرت دارنتون، پاتریس هیگونت، لین هانت، کیث بیکر، جون لندز، مونا اوزوف و سارا مازا. البته، همه این محققان علایق نسبتاً متنوعی را دنبال می‌کنند و شاید تأکید بیش از حدی بر ماهیت پارادایمی تاریخ جدید انقلاب فرانسه شده باشد. به عنوان مثال، کالین جونز با تاریخ فرهنگی، هابرماس یا مارکسیسم بیگانه نیست و پیوسته استدلال کرده است که تفسیر مارکسیستی نمرده است، بلکه می‌تواند احیا شود؛ به هر حال، منطق هابرماس به شدت مدیون درک مارکسیستی بود. در همین حال، ربکا اسپانگ نیز اخیراً استدلال کرده است که با وجود تمام تأکیدش بر تفاوت و تازگی، رویکرد «تجدیدنظرطلبانه» ایده انقلاب فرانسه را به عنوان نقطه عطفی در تاریخ (به اصطلاح) مدرنیته حفظ می‌کند و مفهوم مشکل‌ساز مدرنیته خود توجه کمی را به خود جلب کرده است.

مطالعات فرهنگی

مطالعات فرهنگی یک رشته دانشگاهی محبوب در میان گروه متنوعی از محققان است. این رشته، اقتصاد سیاسی، جغرافیا، جامعه‌شناسی، نظریه اجتماعی، نظریه ادبی، مطالعات فیلم/ویدئو، انسان‌شناسی فرهنگی، فلسفه و تاریخ هنر و نقد هنری برای مطالعه پدیده‌های فرهنگی در جوامع مختلف ترکیب می‌کند. محققان مطالعات فرهنگی اغلب بر چگونگی ارتباط یک پدیده خاص با مسائل ایدئولوژی، ملیت، قومیت، طبقه اجتماعی و/یا جنسیت تمرکز می‌کنند. این اصطلاح توسط ریچارد هوگارت در سال ۱۹۶۴، زمانی که مرکز مطالعات فرهنگی معاصر بیرمنگام را تأسیس کرد، ابداع شد. از آن زمان، این اصطلاح به شدت با استوارت هال، که جانشین هوگارت به عنوان مدیر شد، مرتبط شده است.

تاریخ فرهنگی در فرهنگ عامه

بی‌بی‌سی تعدادی برنامه تلویزیونی آموزشی در مورد جنبه‌های مختلف تاریخ فرهنگ بشر تولید و پخش کرده است: در سال ۱۹۶۹ «تمدن»، در سال ۱۹۷۳ «عروج انسان»، در سال ۱۹۸۵ «پیروزی غرب» و در سال ۲۰۱۲ «تاریخ جهان» اثر اندرو مار.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Liu, Siyung; Alley, Fatihiya (August 2019). "Learning from the historical culture of American people for the current society". Linguistics and Culture Review. 3 (1): 32–47. doi:10.21744/lingcure.v3n1.14.
  2. ↑ "Historicising Historical Theory's History of Cultural Historiography" بایگانی‌شده در ۲۰۲۰-۱۱-۲۶ توسط Wayback Machine. Alison M. Moore, Cosmos & History: The Journal of Natural and Social Philosophy, 12 (1), February 2016, 257-291.
  3. ↑ Siegfried Giedion, Space, Time and Architecture (6th ed.), p 3.
  4. ↑ See Moran, Sean Farrell (2016). "Johan Huizinga, The Waning of the Middle Ages, and the Writing of History". Michigan Academician. 42 (3): 410–22. doi:10.7245/0026-2005-43.3.410.
  5. ↑ What Became of Cultural Historicism in the French Reclamation of Strasbourg After World War One? French History and Civilization 5, 2014, 1-15

برای مطالعهٔ بیشتر

  • Arcangeli, Alessandro. (2011) Cultural History: A Concise Introduction (Routledge, 2011)
  • Burke, Peter. (2004). What is Cultural History?. Cambridge: Polity Press.
  • Cook, James W. , et al. The Cultural Turn in U. S. History: Past, Present, and Future (2009) excerpt; 14 topical essays by scholars
  • Ginzburg "challenges us all to retrieve a cultural and social world that more conventional history does not record." -Back Cover
  • Green, Anna. (2008). Cultural History. Theory and History. Basingstoke and New York: Palgrave MacMillan.
  • Hérubel, Jean-Pierre V.M. (2010, January). "Observations on an Emergent Specialization: Contemporary French Cultural History. Significance for Scholarship." Journal of Scholarly Publishing 41#2 pp. 216–240.
  • Kelly, Michael. "Le regard de l'étranger: What French cultural studies bring to French cultural history." French Cultural Studies (2014) 25#3–4 pp: 253–261.
  • Kırlı, Cengiz. "From Economic History to Cultural History in Ottoman Studies." International Journal of Middle East Studies (2014) 46#2 pp: 376–378.
  • Laqueur, Walter, ed. Weimar: A cultural history (Routledge, 2017); Germany in 1920s.
  • McCaffery, Peter Gabriel, and Ben Marsden, eds. The Cultural History Reader (Routledge, 2014)
  • Melching, W. , & Velema, W. (1994). Main trends in cultural history: ten essays. Amsterdam: Rodopi.
  • Moore, Alison M. "Historicising Historical Theory's History of Cultural Historiography" بایگانی‌شده در ۲۰۲۰-۱۱-۲۶ توسط Wayback Machine. Cosmos & History: The Journal of Natural and Social Philosophy, 12 (1), February ۲۰۱۶, ۲۵۷–۲۹۱.
  • Moore, Alison, "What Became of Cultural Historicism in the French Reclamation of Strasbourg After World War One?" French History and Civilization 5, 2014, 1–15
  • Morris, I. Archaeology as Cultural History: Words and Things in Iron Age Greece. (Blackwell Publishing, 1999).
  • Munslow, Alun. Deconstructing History (Routledge, 1997). شابک ‎۰−۴۱۵−۱۳۱۹۲−۸ISBN 0-415-13192-8.
  • Picón-Salas, Mariano. A cultural history of Spanish America (U of California Press, 2020).
  • Poirrier, Philippe (2004), Les Enjeux de l'histoire culturelle, Seuil.
  • Poster, M. (1997). Cultural history and postmodernity: disciplinary readings and challenges. New York: Columbia University Press.
  • Rickard, John. Australia: A cultural history (Monash University Publishing, 2017).
  • Rietbergen, Peter. Europe: a cultural history (Routledge, 2020).
  • Ritter, H. Dictionary of concepts in history. (Greenwood Press, 1986)
  • Salmi, H. "Cultural History, the Possible, and the Principle of Plenitude." History and Theory 50 (مه ۲۰۱۱), ۱۷۱–۱۸۷.
  • Schlereth, T. J. Cultural history and material culture: everyday life, landscapes, museums. American material culture and folklife. (Ann Arbor, Mich: UMI Research Press, 1990).
  • Schwarz, Georg, Kulturexperimente im Altertum, Berlin: SI Symposion, 2010.
  • Spang, Rebecca. (2008). "Paradigms and Paranoia: how modern is the French Revolution?" American Historical Review, in JSTOR
  • Van Young, Eric. "The New Cultural History Comes to Old Mexico." in Writing Mexican History (Stanford UP, 2020) pp. 223–264.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.