حالت نصف‌النهاری اقیانوس آرام

بی‌هنجاری‌های دمای سطح دریا (SST) و باد در فاز مثبت حالت نصف‌النهاری اقیانوس آرام (PMM)

حالت نصف‌النهاری اقیانوس آرام (انگلیسی: Pacific Meridional Mode) یا به اختصار PMM، یک حالت اقلیمی در شمال اقیانوس آرام است. در حالت مثبت آن، با جفت شدن بادهای بسامان ضعیف‌تر در شمال شرقی اقیانوس آرام بین هاوایی و باخا کالیفرنیا با کاهش تبخیر سطحی بر فراز اقیانوس مشخص می‌شود، در نتیجه دمای سطح دریا (SST) افزایش می‌یابد؛ و در حالت منفی آن، عکس این حالت رخ می‌دهد. این جفت‌شدگی در ماه‌های زمستان ایجاد می‌شود و در بهار به سمت جنوب غربی به سمت استوا و مرکز و غرب اقیانوس آرام گسترش می‌یابد تا اینکه به منطقه همگرایی درون‌حاره‌ای (ITCZ) می‌رسد، که در پاسخ به حالت مثبت PMM تمایل به جابه‌جایی به سمت شمال دارد.

نوسان اقیانوس آرام شمالی (NPO) و «دوقطبی آمریکای شمالی» (دو نوسان اقلیمی بر فراز اقیانوس آرام شمالی و آمریکای شمالی) حالت‌های PMM را در طول زمستان تحریک می‌کنند. نوسانات دما در اقیانوس اطلس شمالی و اقیانوس آرام غربی و تغییرات در یخ‌های دریایی شمالگان نیز به عنوان محرک‌های رویدادهای PMM پیشنهاد شده‌اند.

حالت نصف‌النهاری اقیانوس آرام (PMM) همان نوسان جنوبی ال نینو (ENSO) نیست، اما شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد رویدادهای PMM می‌توانند رویدادهای ENSO، به ویژه رویدادهای ال نینوی اقیانوس آرام مرکزی را تحریک کنند. حالت PMM همچنین می‌تواند فعالیت توفندها را در شرق اقیانوس آرام و فعالیت تیفون‌ها را در غرب اقیانوس آرام تعدیل کند و میزان بارندگی را در قاره‌های اطراف اقیانوس آرام تغییر دهد. اقیانوس آرام جنوبی حالتی شبیه به PMM دارد که با نام «حالت نصف‌النهاری اقیانوس آرام جنوبی» (SPMM) شناخته می‌شود و بر چرخه ENSO نیز تأثیر می‌گذارد.

در اوایل سده بیست و یکم، شدت رویداد ال نینو ۲۰۱۶–۲۰۱۴ و فصل‌های بسیار فعال توفند و تایفون اقیانوس آرام در سال ۲۰۱۸ به رویدادهای مثبت PMM نسبت داده شده‌اند. با گرمایش جهانی ناشی از فعالیت‌های انسانی، احتمالاً فعالیت PMM افزایش می‌یابد و برخی از دانشمندان پیشنهاد کرده‌اند که کاهش دریایخ جنوبگان و به ویژه کاهش دریایخ شمالگان، باعث تحریک رویدادهای مثبت PMM در آینده خواهد شد.

منابع