حوزه بایرن

حوزهٔ بایرن
Bayerischer Reichskreis
1500–1806

حوزهٔ بایرن در آغاز سدهٔ شانزدهم درون امپراتوری مقدس روم
مرکزرگنسبورگ[الف]
تاریخچه
دوران تاریخیدورهٔ اولیه مدرن
• تأسیس
1500
• انحلال
1806
امروزه بخشی ازاتریش

سالزبورگ تیرول اتریش علیا آلمان

بایرن

حوزهٔ بایرن (به آلمانی: Bayerischer Reichskreis) یک حوزهٔ امپراتوری از امپراتوری مقدس روم بود. مهمترین ایالت در این حوزه، دوک‌نشین بایرن (که توسط امپراتور فردیناند دوم در ۱۶۲۳ به انتخابگرنشین بایرن ارتقا یافت) همراه با قلمروهای فالتس علیا بود[۱]. دیگر املاک امپراتوری مانند اسقف‌نشین شاهزاده‌ای سالزبورگ، اسقف‌نشین فرایزینگ، پاسائو و رگنسبورگ و همچنین شهر آزاد امپراتوری رگنسبورگ (از ۱۶۶۳ محل نشست رایشتاگ) از اهمیت درجه دوم برخوردار بودند. انتخاب‌کنندهٔ بایرن و اسقف اعظم سالزبورگ به عنوان مدیران حوزه عمل می‌کردند[۲][۳].


اعضا

این حوزه از ایالت‌های زیر تشکیل شده بود:

نام نوع نهاد تأسیس توضیحات
بایرن[ب] دوک‌نشین ۹۰۷ تأسیس در ۹۰۷، در تملک خاندان ویتلسباخ از ۱۱۸۰، بایرن-مونیخ و بایرن-لندزهوت در ۱۵۰۶ دوباره متحد شدند، فالتس علیا را همراه با مقام امرای انتخابگر در ۱۶۲۸ از انتخابگرنشین پفالتس ضمیمه کرد، در ۱۷۷۷ به طور کامل توسط انتخاب‌نشین فالتس به ارث رسید؛ دومین کرسی در رایشتاگ
برشتسگادن[پ] شاهزاده‌کدخدای صومعه ۱۱۱۱ تأسیس در ۱۱۱۱، رایشسفرایهِیت توسط فردریک یکم بارباروسا در ۱۱۵۶ اعطا شد، ۶۱امین کرسی در رایشتاگ
برایتنگ[ت] اربابنشین ۱۶۲۴ در ۱۶۲۴ توسط انتخاب‌کننده ماکسیمیلیان یکم بایرن به یوهان تزرکلاس دو تیلی اعطا شد، از ۱۶۵۴ شهرستان امپراتوری، در ۱۷۹۲ به بایرن فروخته شد.
ارنفلز[ث] اربابنشین ۱۴۶۵ قلمرو اطراف براتسهاوزن، رایشسفرایهِیت توسط فردریک سوم هابسبورگ در ۱۴۶۵ اعطا شد، در ۱۵۶۷ توسط فالتس-نویبورگ تصاحب شد.
فرایزینگ[ج] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای ۷۲۴ تأسیس توسط سنت کوربیان در ۷۲۴، اسقف‌نشین شاهزاده‌ای از ۱۲۹۴، ۳۱امین کرسی در رایشتاگ
هاگ[چ] شهرستان ۱۲۴۵ رایشسفرایهِیت توسط فردریک دوم هوهنتساوفن در ۱۲۴۵ اعطا شد، از ۱۵۰۹ شهرستان امپراتوری، از ۱۵۶۷ در تملک دوک‌های بایرن.
هوهنوالدک[ح] اربابنشین ۱۴۷۶ قلمرو سابق فرایزینگ، رایشسفرایهِیت توسط فردریک سوم هابسبورگ در ۱۴۷۶ اعطا شد، از ۱۶۳۷ شهرستان، در ۱۷۳۴ به بایرن پیوست
لویختنبرگ[خ] لندگرافی ۱۱۴۶ از ۱۴۳۳ شاهزاده‌نشین، در ۱۶۴۶ توسط خاندان ویتلسباخ به ارث رسید، در ۱۷۱۲ به بایرن پیوست، ۷۲امین کرسی در رایشتاگ.
لوبکوویتس[د] شاهزاده‌نشین ۱۵۶۲ شتورنشتاین تیول تاج بوهم بود که توسط امپراتور فردیناند یکم در ۱۵۶۲ به شهرستان ارتقا یافت و به خاندان لوبکوویتس اعطا شد، در ۱۶۴۱ با ۸۳امین کرسی در رایشتاگ به رایشسفرایهِیت دست یافت.
نیدرمونستر در رگنسبورگ[ذ] شاهزاده-مقدم‌نشینی ۷۸۸ تأسیس حدود ۷۸۸، رایشسفرایهِیت توسط هاینریش دوم در ۱۰۰۲ اعطا شد، ۱۵امین مقدمه‌نشین راین.
اوبرمونستر در رگنسبورگ[ر] شاهزاده-مقدم‌نشینی ۸۷۶ تأسیس پیش از ۸۷۶، رایشسفرایهِیت توسط لویی چهارم ویتلسباخ در ۱۳۱۵ اعطا شد، ۱۶امین مقدمه‌نشین راین.
اورتنبورگ[ز] شهرستان ۱۱۲۰ تأسیس حدود ۱۱۲۰، رایشسفرایهِیت در ۱۴۷۹ توسط فردریک سوم هابسبورگ تأیید شد، ۲۴امین شهرستان وتراو
فالتس-نویبورگ[ژ] دوک‌نشین ۱۵۰۵ قلمرو ویتلسباخ تأسیس در ۱۵۰۵ پس از جنگ جانشینی لندزهوت، فالتس را در ۱۶۸۵ به ارث برد، دودمان در ۱۷۴۲ منقرض شد، توسط فالتس-زولتسباخ با دهمین رأی در رایشتاگ به ارث رسید
فالتس-زولتسباخ[س] دوک‌نشین ۱۶۵۶ زیربخشی از فالتس-نویبورگ از ۱۶۵۶، وارث فالتس-نویبورگ و فالتس انتخاب‌کننده در ۱۷۴۲، هر دو در ۱۷۷۷ با بایرن متحد شدند.
پاسائو[ش] شاهزاده‌ اسقف‌نشین ۷۳۹ تأسیس در ۷۳۹ توسط سنت بونیفاس، رایشسفرایهِیت توسط اتوی سوم در ۹۹۹ اعطا شد.
رگنسبورگ[ص] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای ۷۳۹ تأسیس در ۷۳۹ توسط سنت بونیفاس، بیواسطه امپراتوری از سدهٔ ۱۳ام، ۳۳امین کرسی در رایشتاگ
رگنسبورگ[ض] شهر امپراتوری ۱۲۴۵ از ۱۲۴۵، نخستین شهر شوابن
زالتسبورگ[ط] اسقف‌نشین شاهزاده‌ای ۶۹۶ اسقف‌نشین تأسیس در ۶۹۶ توسط سنت روپرت، اسقف اعظمی از ۷۹۸، اسقف‌نشین شاهزاده‌ای از ۱۲۱۳ با پنجمین کرسی در رایشتاگ. در ۱۸۰۳ سکولاریزه و به حوزهٔ اتریش منتقل شد
سنت امرام در رگنسبورگ[ظ] شاهزاده-مقدم‌نشینی ۷۳۹ تأسیس در ۷۳۹، تا ۹۷۵ در تملک اسقف‌های رگنسبورگ، رایشسفرایهِیت توسط آدولف ناسائو در ۱۲۹۵ اعطا شد، نهمین مقدم‌نشین راین.
زولتسبورگ-پیربائوم[ع] اربابنشین ۱۳۵۳ در تملک خاندان وولفشتاین، رایشسفرایهِیت در ۱۳۵۳ تأیید شد، از ۱۶۷۳ شهرستان، در ۱۷۴۰ به بایرن افتاد.

یادداشت‌ها

منابع

  1. ↑ Freeman, Edward Augustus (1882). The Historical Geography of Europe (in English). Vol. I (Second ed.). London: Longmans, Green, and Company. p. 221.
  2. ↑ The Edinburgh Gazetteer, Or Geographical Dictionary (in English). Vol. 1. Edinburgh and London: Archibald Constable and Company. 1822. p. 409.
  3. ↑ Holberg, Ludvig (1787). Radcliffe, William (ed.). An Introduction to Universal History (in English). Translated by Sharpe, Gregory. London: L. Davis, J. Johnson and R. Baldwin. p. 307.