وسیله نقلیه زیرآبی خودران

وسیله نقلیه زیرآبی خودران (به انگلیسی: Autonomous underwater vehicle یا AUV) گونه‌ای ربات است که بدون نیاز به فرمان پیوستهٔ یک اپراتور در زیر آب حرکت می‌کند. این وسیله‌ها بخشی از گروه بزرگ‌تری از سامانه‌های زیرآبی به نام شناورهای زیرآبی بدون سرنشین به‌شمار می‌روند؛ گروهی که وسیله‌های زیرآبی از راه دور هدایت‌شونده را نیز که از سطح آب و از طریق یک بند ناف کنترل و تغذیه می‌شوند دربر می‌گیرد. در کاربردهای نظامی این وسیله‌ها بیشتر با نام شناور زیرسطحی بدون سرنشین شناخته می‌شوند.

گلایدرهای زیرآبی و وسیله‌های خودران مداخله‌گر زیرمجموعه‌هایی از وسیله‌های زیرآبی خودران هستند. نخستین نمونهٔ این فناوری در سال ۱۹۵۷ در آزمایشگاه فیزیک کاربردی دانشگاه واشینگتن ساخته شد و برای بررسی پراکنش، انتقال صوت و دنبالهٔ زیردریایی‌ها به کار رفت. امروزه پژوهشگران این وسیله‌ها را جایگزینی ارزان‌تر برای شناورهای سرنشین‌دار در جست‌وجو و اکتشاف اقیانوسی می‌دانند.