کشاورزی در اندونزی

کشت برنج در بنگلی ریجنسی، بالی

کشاورزی در اندونزی یکی از بخش‌های اصلی در اقتصاد اندونزی به‌شمار می‌رود. در ۵۰ سال گذشته، سهم این بخش از تولید ناخالص داخلی ملی به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافته است که علت آن رشد صنعتی‌سازی و گسترش بخش خدمات است. با این وجود، برای بیشتر خانواده‌های اندونزیایی، کشاورزی و کشت و زرع همچنان منبع درآمدی حیاتی محسوب می‌شود. در سال ۲۰۱۳، بخش کشاورزی ۱۴٫۴۳٪ از تولید ناخالص داخلی ملی را تشکیل می‌داد که اندکی کمتر از سهم ۱۵٫۱۹٪ آن در سال ۲۰۰۳ بود.[۱] در سال ۲۰۱۲، این بخش برای حدود ۴۹ میلیون نفر از مردم اندونزی اشتغال ایجاد کرده بود که معادل ۴۱٪ از کل نیروی کار کشور است.[۲]

در حال حاضر، حدود ۳۰٪ از مساحت کل زمین‌های اندونزی برای کشاورزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بخش کشاورزی اندونزی تحت نظارت و تنظیم وزارت کشاورزی اندونزی اداره می‌شود.[۳]

بخش کشاورزی اندونزی شامل موارد زیر است:

  • مزارع بزرگ که یا متعلق به دولت هستند یا توسط شرکت‌های خصوصی اداره می‌شوند؛
  • روش‌های تولید خرده‌مالکی که عمدتاً خانوادگی بوده و توسط خانوارهای کشاورزی سنتی اداره می‌شوند.

محصولات صادراتی صنعتی مانند روغن پالم و لاستیک عمدتاً توسط مزارع بزرگ تأمین می‌شوند، در حالی که کشاورزان کوچک مقیاس بیشتر روی محصولات باغبانی مانند برنج، ذرت، سویا، انبه، میوه‌ها و سبزیجات تمرکز دارند تا نیازهای مصرف غذایی جمعیت محلی و منطقه‌ای را برآورده کنند.

کالاهای صادراتی در مقیاس صنعتی مانند روغن پالم و کائوچو، عمدتاً توسط مزارع بزرگ تأمین می‌شوند، در حالی که کشاورزان خرده‌پا برای تأمین مصرف غذایی جمعیت محلی و منطقه‌ای، بر کالاهای باغی مانند برنج، ذرت، سویا، انبه، میوه و سبزیجات تمرکز دارند.

مزارع وسیع روغن پالم در اندونزی. در حال حاضر، اندونزی بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن پالم در جهان است.

اندونزی که در منطقه گرمسیری واقع شده است، بیشتر اوقات از باران و آفتاب فراوان برخوردار است که عناصر مهمی برای رشد محصولات کشاورزی هستند. این کشور دارای خاک‌های حاصلخیز قابل کشت وسیع و فراوان است. این کشور به عنوان یکی از کشورهای بزرگ کشاورزی جهان، تنوع گسترده‌ای از محصولات گرمسیری و کالاهای کشاورزی مهم را ارائه می‌دهد که شامل روغن نخل، لاستیک طبیعی، کاکائو، قهوه، چای، کاساوا، برنج و ادویه‌های گرمسیری می‌شود.[۲]

در حال حاضر، اندونزی همچنین بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن پالم،[۴] میخک،[۵] و دارچین،[۶] دومین تولیدکننده جوز هندی[۷] کائوچوی طبیعی[۸][۹] کاساوا[۸] وانیل[۸] و روغن نارگیل،[۸] سومین تولیدکننده برنج[۱۰] و کاکائو،[۱۱] چهارمین تولیدکننده قهوه،[۱۲] پنجمین تولیدکننده تنباکو[۱۳] و ششمین تولیدکننده چای در جهان است.[۱۴]

تاریخچه

در تاریخ اندونزی، فعالیت‌های کشاورزی برای چندین هزاره ادامه داشته و هنوز هم آثاری از آن در برخی از بخش‌های این مجمع‌الجزایر قابل مشاهده است. جامعه شکارچی-گردآورنده هنوز در کالیمانتان داخلی (بورنئو اندونزی) و پاپوآ (گینه نو اندونزی) مانند مردم کومبای وجود دارد،[۱۵] در حالی که آنها یک جامعه پیشرفته کشت برنج بودند، بقایای حکومت هندو-بودایی هنوز هم از طریق سیستم آبیاری سوباک آنها در بالی قابل مشاهده است.[۱۶]

نقش برجسته‌ای در معبد بوروبودور، مربوط به قرن هشتم میلادی که کشاورزی را در حال شخم زدن مزرعه‌ای که گاومیش آن را می‌کشد، نشان می‌دهد.

دوران باستان

کشاورزی در اندونزی به عنوان وسیله‌ای برای رشد و تأمین غذا آغاز شد. برنج، نارگیل، نخل شکر، تارو، غده‌ها، موسیر و میوه‌های گرمسیری از جمله اولین محصولاتی بودند که در این مجمع‌الجزایر کشت می‌شدند. شواهد کشت برنج وحشی در جزیره سولاوسی به ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح برمی‌گردد. برنج به مدت یک هزاره غذای اصلی اندونزیایی‌ها بوده است[۱۷] و جایگاه محوری در فرهنگ و آشپزی اندونزی دارد.

اهمیت برنج در فرهنگ اندونزی از طریق احترام به دیوی سری، الهه برنج جاوه و بالی باستان، نشان داده می‌شود.[۱۸] به‌طور سنتی، چرخه‌های کشاورزی مرتبط با کشت برنج از طریق آیین‌هایی مانند «جشن برداشت برنج» یا «جشنواره برداشت برنج» سوباک سوندایی جشن گرفته می‌شد. در بالی، سیستم آبیاری سنتی سوباک برای اطمینان از تأمین آب کافی برای شالیزارهای برنج ایجاد شد. این سیستم آبیاری توسط کاهنان مدیریت و در اطراف «معابد آب» ایجاد می‌شد.[۱۹][۲۰] معماری بومی اندونزی همچنین تعدادی از سبک‌های لومبونگ یا انبار برنج، مانند لوئیت سوندایی، انبار برنج به سبک ساساک، به شکل تونگکونان توراجا، تا رانگکیانگ مینانگ کابائو را به رسمیت می‌شناسد.[۲۱] کشت برنج چشم‌انداز را شکل می‌دهد، در بازارها فروخته می‌شود و در بیشتر وعده‌های غذایی سرو می‌شود.[۲۲]

در حالی که برخی از لوح‌های برجسته روی دیوارهای معابد مانند بوروبودور و پرامبانان فعالیت‌های کشاورزی را به تصویر می‌کشند، کتیبه‌های سنگی جاوه که به قرن هشتم بازمی‌گردند، از وضع مالیات بر برنج توسط پادشاه خبر می‌دهند. ۱ علاوه بر برنج، لوح‌های برجسته بوروبودور محصولات کشاورزی بومی دیگر را نیز نشان می‌دهند، از جمله موز (Musa paradisiaca), نارگیل (Cocos nucifera), نیشکر (Saccharum officinarum), سیب جاوه (Syzygium samarangense), جک‌فروت (Artocarpus heterophyllus), دوریان (Durio zibethinus) و منگوستین (Mangifera indica).

پادشاهی‌های محلی در اندونزی از اولین حکومت‌هایی بودند که در تجارت جهانی ادویه مشارکت داشتند. به عنوان مثال، امپراتوری‌های دریایی باستانی سریویجایا (قرن هفتم تا یازدهم) و ماجاپاهیت (قرن سیزدهم تا پانزدهم) به‌طور فعال در تجارت ادویه با چین، هند و خاورمیانه مشارکت داشتند. بنادر سوندا و بانتن از مراکز مهم تجارت فلفل در قرن‌های چهاردهم تا هفدهم بودند.[۲۳]

جوز هندی، برای مدت طولانی فقط در جزایر باندا بومی بود.

دوران استعمار

برخی ادویه‌های بومی اندونزی مانند جوز هندی که بومی جزایر باندا است و میخک در غرب بسیار مورد توجه بودند و عصر اکتشاف اروپایی را رقم زدند. پرتغالی‌ها اولین اروپایی‌هایی بودند که حضور خود را در مجمع‌الجزایر تا اوایل قرن شانزدهم تثبیت کردند. پرتغالی‌ها از طریق واسطه‌های اسپانیایی، محصولات دنیای جدید مانند فلفل چیلی، ذرت، پاپایا، بادام زمینی، سیب‌زمینی، گوجه‌فرنگی، کائوچو و تنباکو را به خاک مجمع‌الجزایر معرفی کردند.[۲۴]

افزایش تجارت جهانی ادویه همان چیزی بود که باعث شد تاجران اروپایی که در جستجوی منابع مستقیم ادویه‌های ارزشمند بودند، به مجمع‌الجزایر اندونزی برسند و همزمان واسطه‌ها را در آسیا (عرب‌ها و بازرگانان هندی) و در اروپا (تجار ایتالیایی) حذف کنند. در اوایل قرن هفدهم، شرکت هند شرقی هلند (VOC) با ساخت دفاتر تجاری، انبارها و قلعه‌هایی در آمبوینا و باتاویا، شروع به تثبیت نفوذ خود در این مجمع‌الجزایر کرد.[۲۵] در آن زمان، VOC تجارت کالاهای ادویه، به ویژه فلفل و جوز هندی، را در انحصار خود درآورد[۲۶] و به‌طور فعال سهم خود را در تجارت درون آسیایی با هند و چین دنبال می‌کرد. VOC همچنین مزارع شکر را در جاوه تأسیس کرد.

با آغاز قرن نوزدهم، VOC ورشکسته اعلام شد و توسط هلندی‌ها به عنوان هند شرقی هلند ملی شد. این رویداد رسماً دوره استعمار هلند را در این مجمع‌الجزایر مشخص کرد.[۲۷] در اواسط قرن نوزدهم، دولت هند شرقی هلند ، طرح «کشت اجباری» را اجرا کرد که مستلزم اختصاص بخشی از زمین‌های تولید کشاورزی به محصولات صادراتی بود. این سیستم کشت در جاوا و سایر نقاط اندونزی توسط دولت استعماری هلند بین سال‌های ۱۸۳۰ تا ۱۸۷۰ اجرا شد. مورخان اندونزیایی از آن به عنوان «تانام پاکسا» («کاشت اجباری») یاد می‌کنند. هلندی‌ها تعدادی از محصولات و کالاهای نقدی را برای ایجاد و تثبیت یک موتور اقتصادی در مستعمره خود معرفی کردند. ایجاد مزارع نیشکر، قهوه، چای، تنباکو، کینین، کائوچو و روغن پالم نیز در این مستعمره گسترش یافت.[۲۸]

دوران جمهوری

در سال ۱۹۴۲، هند شرقی هلند تحت کنترل امپراتوری ژاپن قرار گرفت. در طول اشغال ژاپن، بخش کشاورزی تحت نظارت گونسیکانبو سانگیوبو بود. در طول جنگ جهانی دوم (۱۹۴۲–۱۹۴۵)، هند شرقی سختی‌هایی را تجربه کرد که شامل کمبود کشاورزی و قحطی بود. محصولات برنج و کالاهای زراعی توسط مقامات نظامی امپراتوری ژاپن کنترل می‌شد. تجارت مزارع که یک بخش اقتصادی عمده بود، در طول جنگ اقیانوس آرام و متعاقب آن جنگ استقلال اندونزی (۱۹۴۵–۱۹۴۹) نسبتاً تعطیل شد. تمام تلاش‌ها در بخش کشاورزی بر تأمین نیازهای اساسی غذا (برنج) و پوشاک (پنبه) متمرکز بود. مقامات امپراتوری ژاپن تلاش کردند با بسیج نیروی کار، تولید برنج و پنبه را در هند شرقی اشغالی افزایش دهند. با این حال، کمبود این کالاهای اساسی غالب شد و منجر به قحطی و کمبود پوشاک شد.[۲۹]

جمهوری اندونزی در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ ااعلان استقلال اندونزی کرد. اندونزی در سال ۱۹۴۸ به عضویت سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) درآمد. این همکاری با افتتاح دفتر کشوری FAO در سال ۱۹۷۸ تقویت شد.[۳۰] بخش کشاورزی این جمهوری توسط وزارت کشاورزی اندونزی نظارت و تنظیم شده است. جمهوری اندونزی همچنین بسیاری از زیرساخت‌های اقتصادی، نهادها و مشاغل استعماری خود را ملی کرد و سیستم کشاورزی سلف خود، هند شرقی هلند، را به ارث برد.[۳۱]

در دهه‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۸۰، این جمهوری تمام تلاش خود را برای توسعه بخش کشاورزی پس از جنگ انجام داد و منجر به گسترش قابل توجه این بخش شد. در دوران سوهارتو، دولت برنامه مهاجرت را آغاز کرد که کشاورزان بی‌زمین را از جزیره پر جمعیت جاوه به سوماترا، کالیمانتان، سولاوسی و پاپوآ که جمعیت کمتری داشتند، منتقل کرد و بدین ترتیب مزارع کشاورزی را در جزایر بیرونی این سرزمین گسترش داد.[۳۲]

مهم‌ترین شاخص رشد، گسترش مزارع روغن پالم است که به شکل جدیدی از برنامه مهاجرت تبدیل شده است. در حال حاضر، اندونزی بزرگ‌ترین تولیدکننده روغن پالم در جهان و تولیدکننده پیشرو قهوه، کائوچو و کاکائو است. با این حال، اندونزی هنوز زمین‌های وسیعی دارد که می‌توانند به زمین‌های کشاورزی تبدیل شوند. این زمین‌ها ۴۰ میلیون هکتار از مناطق جنگلی تخریب‌شده را پوشش می‌دهند که پس از رها شدن توسط صاحبان امتیاز قطع درختان، به مراتع تبدیل شده‌اند.

کالاهای کشاورزی به دلیل انعطاف‌پذیری اقتصادی خود شناخته شده‌اند و جزو اولین کالاهایی هستند که از تأثیرات بحران مالی جهانی بهبود می‌یابند. با توجه به اینکه تعداد زیادی از جمعیت اندونزی هنوز در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند، این کشور پتانسیل بالایی برای جذب سرمایه‌گذاری خارجی دارد.[۳۳]

تولید

تولید اندونزی در سال ۲۰۱۸:

  • ۱۱۵٫۲ میلیون تن روغن پالم (بزرگ‌ترین تولیدکننده در جهان)؛
  • ۸۳٫۰ میلیون تن برنج (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از چین و هند)؛
  • ۳۰٫۲ میلیون تن ذرت (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۲۱٫۷ میلیون تن نیشکر (دوازدهمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۱۸٫۵ میلیون تن نارگیل (بزرگ‌ترین تولیدکننده در جهان)؛
  • ۱۶٫۱ میلیون تن کاساوا (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۷٫۲ میلیون تن موز (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۳٫۶ میلیون تن لاستیک طبیعی (دومین تولیدکننده بزرگ جهان، درست بعد از تایلند)؛
  • ۳٫۰ میلیون تن انبه (شامل منگوستین و گواوا) (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از هند، چین و تایلند)؛
  • ۲٫۵ میلیون تن فلفل چیلی (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از چین، مکزیک و ترکیه)؛
  • ۲٫۵ میلیون تن پرتقال (هشتمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۱٫۸ میلیون تن آناناس (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از کاستاریکا، فیلیپین، برزیل و تایلند)؛
  • ۱٫۸ میلیون تن سیب‌زمینی شیرین (ششمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۱٫۵ میلیون تن پیاز (چهاردهمین تولیدکننده بزرگ جهان)؛
  • ۱٫۴ میلیون تن کلم؛
  • ۱٫۲ میلیون تن سیب‌زمینی؛
  • ۹۷۶ هزار تن گوجه فرنگی؛
  • ۹۵۳ هزار تن سویا؛
  • ۹۳۹ هزار تن لوبیا ;
  • ۸۸۷ هزار تن پاپایا (پنجمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از هند، برزیل، مکزیک و جمهوری دومینیکن)؛
  • ۷۲۲ هزار تن قهوه (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، پس از برزیل و ویتنام)؛
  • ۵۹۳ هزار تن کاکائو (سومین تولیدکننده بزرگ جهان، درست پشت سر ساحل عاج و غنا)؛
  • ۴۱۰ هزار تن آووکادو (چهارمین تولیدکننده بزرگ جهان، تنها پس از مکزیک، جمهوری دومینیکن و پرو).

علاوه بر تولیدات کوچکتر سایر محصولات کشاورزی، مانند تره فرنگی (۵۷۳ هزار تن)، بادمجان (۵۵۱ هزار تن)، خیار (۴۳۳ هزار تن)، زنجبیل (۲۰۷ هزار تن)، بادام هندی (۱۳۶ هزار تن، دهمین تولیدکننده بزرگ جهان)، میخک (۱۲۳ هزار تن)، آجیل آرکا (۱۲۸ هزار تن)، میوه کاپوک (۱۹۶ هزار تن)، چای (۱۴۱ هزار تن)، تنباکو (۱۸۱ هزار تن، ششمین تولیدکننده بزرگ جهان) و غیره.[۳۴]

محصولات غذایی

بخش کشاورزی نقش حیاتی در تولید مواد غذایی و امنیت غذایی و تأمین نیازهای جمعیت عظیم اندونزی ایفا می‌کند.[۳۵]

غذاهای دریایی

در سال ۲۰۱۵، کل تولید غذاهای دریایی به حدود ۲۲٫۳۱ میلیون تن متریک رسید که ارزش آن حدود ۱۸٫۱۰ میلیارد دلار آمریکا بود. روند تولید ماهی‌های وحشی (اعم از آبزی‌پروری و دریایی) در سال‌های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ ثابت بود، در حالی که در همین دوره، افزایش شدیدی در تولید آبزی‌پروری مشاهده شد.[۳۶]

برنج

برنج غذای اصلی در رژیم غذایی اندونزیایی است زیرا وعده غذایی معمول اندونزیایی شامل غذاهای فرعی با طعم غنی، گوشت یا مرغ و سبزیجات است که اطراف آن را برنج بخارپز احاطه کرده است. اندونزی پس از چین و هند سومین تولیدکننده بزرگ برنج در جهان است. با این حال، به دلیل جمعیت زیاد اندونزی، برنجی که تولید می‌کند در داخل مصرف می‌شود.[۳۷]

به عنوان یک ضرورت حیاتی برای خانوارهای اندونزیایی، دولت مسئول تنظیم قیمت و موجودی برنج از طریق دفتر لجستیک اندونزی (بولوگ) است که تأمین مداوم و ثبات قیمت آن را تضمین می‌کند. برای تضمین امنیت غذایی، دولت با واردات از کشورهای همسایه مانند تایلند، ویتنام و کامبوج، این خلأ را پر می‌کند.[۳۸]

پیشکش میوه در بالی

باغبانی

باغبانی، که شامل تولید میوه و سبزیجات می‌شود، نقش مهمی در اقتصاد محلی اندونزی و دستیابی به امنیت غذایی دارد. اندونزی دارای انواع محصولات باغبانی است. میوه‌های بومی آن شامل دوریان، منگوستین، رامبوتان، سالاک، موز، جک فروت، انبه، کدوندونگ، جامبو ایر، بونی، جامبلانگ و ککاپی می‌شود.[۳۹] بخش عمده‌ای از میوه‌ها و سبزیجات مورد نیاز مصرف‌کنندگان توسط کشاورزان سنتی محلی تأمین می‌شود. قیمت محصولات به دلیل محدودیت‌های حمل و نقل و زیرساخت‌های باربری، به شدت به در دسترس بودن فصلی و نزدیکی به مراکز تولید وابسته است. در نتیجه، قیمت محصولات باغبانی در سراسر اندونزی بسیار متفاوت است. قیمت‌ها ممکن است در باندونگ و بوکیتینگی ارزان‌تر باشند زیرا به مزارع باغبانی نزدیک‌تر هستند، اما در پکانبارو و بالیک‌پاپان که دور از مراکز تولید واقع شده‌اند، به‌طور قابل توجهی گران‌تر هستند. اخیراً، به دلیل توپوگرافی متنوع اندونزی، محصولات باغبانی غیر گرمسیری مانند سیب، توت فرنگی، عسلک، انگور و میوه اژدها در منطقه کوهستانی خنک‌تر اندونزی کشت می‌شوند. منطقه کوهستانی اطراف مالانگ در جاوه شرقی مرکز تولید سیب و میوه اژدها است، در حالی که مناطق اطراف باندونگ در جاوه غربی مراکز تولید توت فرنگی، عسلک و قارچ هستند.[۴۰]

با وجود اینکه اندونزی چهارمین جمعیت بزرگ جهان را در خود جای داده و به بازار بزرگی برای محصولات باغبانی تبدیل شده است، بخش باغبانی در این کشور عملکرد ضعیفی دارد که منجر به ضرورت واردات میوه و سبزیجات می‌شود.[۴۱] کشاورزان محلی اندونزی با وضعیت دشواری روبرو هستند - محصولات باغبانی وارداتی اغلب ارزان‌تر و با کیفیت بهتری نسبت به محصولات محلی هستند.[۴۲] در مقایسه با کشورهای همسایه با بخش باغبانی توسعه‌یافته مانند تایلند، اندونزی جای زیادی برای پیشرفت دارد. در حال حاضر، اندونزی بخش زیادی از نیازهای باغبانی خود را از تایلند (دوریان، هویج و فلفل چیلی)، چین (سیر، پرتقال و گلابی) و ایالات متحده (سویا و سیب) وارد می‌کند. دولت اندونزی برای محافظت از کشاورزان محلی، سیاست‌های حمایتی را در مورد تنظیمات واردات محصولات باغبانی و همچنین محدود کردن مبادی ورودی اعمال کرده است.[۴۳] بالی اولین تولیدکننده قارچ خود را در سال ۲۰۱۵ آغاز کرد.[۴۴]

ادویه عنصری اساسی در غذاهای اندونزیایی است. در زبان اندونزیایی، ادویه رمپا (rempah) نامیده می‌شود، در حالی که مخلوط ادویه‌ها بومبو (bumbu) نامیده می‌شود. ادویه‌ها ریز خرد می‌شوند یا با استفاده از هاون سنگی سنتی به خمیر تبدیل می‌شوند و برای افزودن عطر و طعم، روی سبزیجات، گوشت، مرغ، ماهی و غذاهای دریایی پخش می‌شوند.[۴۵] جزایر مالوکو در اندونزی که به عنوان «جزایر ادویه» شناخته می‌شوند، در معرفی ادویه‌های بومی خود به جهان نقش داشته‌اند. ادویه‌هایی مانند پالا (جوز هندی/میس)، چنگکه (میخک)، داون پاندان (برگ پاندان)، kluwek (ادوله پانگیوم) و لائوس (گالانگال) بومی اندونزی هستند. با این حال، به طرز شگفت‌آوری، جوز هندی، گرز و میخک به ندرت در غذاهای اندونزیایی استفاده می‌شوند.[۴۶]

احتمالاً لادا هیتام (فلفل سیاه)، کونیت (زردچوبه)، سره (علف لیمو)، سلام کوجا (برگ کاری)، باوانگ مرا (موسیر)، کایو مانیس (دارچین)، کمیری (گردوی شمعی)، کتومبار (گشنیز) و آسام جاوا (تمبر هندی) از هند یا سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی معرفی شده‌اند، در حالی که جاهه (زنجبیل)، داون باوانگ (پیازچه) و باوانگ پوتیه (سیر) از چین معرفی شده‌اند. این ادویه‌ها از سرزمین اصلی آسیا در اوایل دوران باستان معرفی شدند، بنابراین به مواد تشکیل‌دهنده جدایی‌ناپذیر غذاهای اندونزیایی تبدیل شدند. در حالی که ادویه‌های دنیای جدید مانند فلفل چیلی و گوجه‌فرنگی توسط تاجران پرتغالی و اسپانیایی در عصر اکتشاف در قرن شانزدهم معرفی شدند.[۴۷][۴۸]

کالاها

روغن پالم

اندونزی هم بزرگ‌ترین تولیدکننده و هم بزرگ‌ترین مصرف‌کننده این کالا در جهان است و حدود نیمی از عرضه جهانی را تأمین می‌کند. مزارع نخل روغنی در ۶ میلیون هکتار گسترش یافته‌اند. روغن نخل مواد ضروری برای تولید روغن پخت و پز و همچنین سایر محصولات غذایی و آرایشی است. این کشور همچنین قصد داشت به بزرگ‌ترین مرکز تولید سوخت زیستی مبتنی بر نخل تبدیل شود.[۴۹][۵۰]

نارگیل

نارگیل نقش مهمی در غذاهای اندونزیایی و همچنین اقتصاد آن ایفا می‌کند. شیر نارگیل یکی از مواد تشکیل دهنده رایج و مهم در تعدادی از غذاهای مورد علاقه اندونزیایی‌ها، از جمله رندانگ و سوتو است. طبق آمار منتشر شده در دسامبر ۲۰۰۹ توسط سازمان غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد، این کشور با تولید ۱۵٬۳۱۹٬۵۰۰ تن نارگیل در سال ۲۰۰۹، دومین تولیدکننده بزرگ نارگیل در جهان است.[۵۱]

لاستیک

صنعت لاستیک اندونزی ریشه در هند شرقی مستعمراتی هلند دارد؛ در اوایل قرن بیستم، کشت لاستیک در این مستعمره رونق گرفت که عمدتاً مدیون ظهور صنعت لاستیک طبیعی برای تأمین نیاز صنعت رو به رشد خودروسازی در ایالات متحده و اروپا بود.

در حال حاضر، تولید لاستیک اندونزی پس از تایلند دومین تولید بزرگ جهان است. لاستیک طبیعی یک کالای صادراتی مهم است که با روند رو به رشد تولید، ارز خارجی را به همراه دارد. در واقع، کشورهای عضو آسه‌آن از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان لاستیک طبیعی هستند؛ بازده ترکیبی لاستیک سه عضو آسه‌آن - تایلند، اندونزی و مالزی - تقریباً ۶۶ درصد از کل تولید لاستیک جهانی را تشکیل می‌دهد. با این حال، در مقایسه با کشورهای همسایه، سطح بهره‌وری اندونزی پایین‌تر است (۱۰۸۰ کیلوگرم در هکتار)، در مقایسه با تایلند (۱۸۰۰ کیلوگرم در هکتار)، ویتنام (۱۷۲۰ کیلوگرم در هکتار) و مالزی (۱۵۱۰ کیلوگرم در هکتار).

اکثر زمین‌های کائوچو در اندونزی متعلق به کشاورزان خرده‌پا است که حدود ۸۵ درصد از آنها را حفظ می‌کنند. این واقعیت نشان می‌دهد که دولت و زمین‌های خصوصی بزرگ نقش کوچکی در صنعت لاستیک اندونزی داشته‌اند. مشکل دیگر، کمبود امکانات فرآوری لاستیک و صنعت تولید است. در اندونزی، تنها نیمی از لاستیک طبیعی که در داخل کشور جذب می‌شود، به کارخانه‌های تولید محصولات لاستیکی می‌رود - در حالی که بقیه به عنوان مواد خام فروخته و صادر می‌شوند. امکانات فرآوری لاستیک شامل صنعت تولید لاستیک و پس از آن دستکش‌های لاستیکی، نخ لاستیکی، کفش، لاستیک‌های روکش شده، دستکش‌های پزشکی، فرش‌های لاستیکی و ابزارهای مختلف لاستیکی است.[۵۲]

A cup of Java coffee.

قهوه

در سال ۲۰۱۴، اندونزی چهارمین تولیدکننده بزرگ قهوه بود. قهوه در اندونزی با تاریخ استعماری خود آغاز شد و نقش مهمی در رشد این کشور داشته است. موقعیت جغرافیایی اندونزی برای مزارع قهوه ایده‌آل در نظر گرفته می‌شود. این کشور در نزدیکی خط استوا و با مناطق کوهستانی متعدد در سراسر جزایر واقع شده است که ریزاقلیم‌های مناسبی را برای رشد و تولید قهوه ایجاد می‌کند.[۵۳]

اندونزی در سال ۲۰۱۴ حدود ۵۴۰٬۰۰۰ تن قهوه تولید کرد.[۵۴] از این مقدار، تخمین زده می‌شود که ۱۵۴٬۸۰۰ تن برای مصرف داخلی در سال مالی ۲۰۱۳–۲۰۱۴ مورد نیاز بوده است. از صادرات، ۲۵٪ دانه‌های عربیکا و مابقی روبوستا است.[۵۵]

چای

اندونزی ششمین تولیدکننده بزرگ چای در جهان است. تولید چای در اندونزی از قرن هجدهم آغاز شد و توسط هلندی‌ها به عنوان محصول نقدی معرفی شد. اندونزی در سال ۲۰۱۳، ۱۵۰۱۰۰ تن چای تولید کرد. با این حال، ۶۵٪ از این مقدار از این کشور صادر شد که نشان می‌دهد مصرف چای در اندونزی نسبتاً کم است. بخش بزرگی از چای تولید شده در اندونزی عمدتاً چای سیاه است، اگرچه مقادیر کمی چای سبز نیز تولید می‌شود. علاوه بر این، اکثر انواع چای اندونزیایی از شناخت جهانی برخوردار نیستند، بنابراین بسیاری از آنها صرفاً در مخلوط‌ها - مخلوط با سایر چای‌ها - استفاده می‌شوند.

تنباکو

اندونزی پنجمین تولیدکننده بزرگ دخانیات در جهان و همچنین پنجمین بازار بزرگ دخانیات در جهان است و در سال ۲۰۰۸ بیش از ۱۶۵ میلیارد نخ سیگار در این کشور فروخته شد.[۵۶]

مسائول زیست‌محیطی

از آنجایی که فعالیت‌های کشاورزی، مناظر طبیعی را از جنگل‌های بارانی، زمین‌های پیت و باتلاق‌ها به زمین‌های زراعی تغییر داده است، مطمئناً پیامدهای طبیعی و زیست‌محیطی به همراه داشته است. مشکلات زیست‌محیطی مانند جنگل‌زدایی و آتش‌سوزی جنگل‌ها و مزارع، ناشی از بخش‌های جنگلداری و کشاورزی در اندونزی، همچنان یک مشکل مداوم است که باید مورد توجه و حل قرار گیرد.[۵۷]

منابع

  1. ↑ Estu Suryowati (12 August 2014). "Satu Dekade, Kontribusi Pertanian terhadap PDB Menurun". Kompas (in Indonesian).
  2. 1 2 "Pertanian di Indonesia (Agriculture in Indonesia)". Indonesia Investments. Archived from the original on 25 دسامبر 2016. Retrieved 5 دسامبر 2015.
  3. ↑ "Sejarah Kementerian Pertanian". Kementerian Pertanian RI (Indonesian Ministry of Agriculture) (in Indonesian). Archived from the original on 2015-12-21. Retrieved 2015-12-07.
  4. ↑ "Palm Oil Production by Country in 1000 MT". Index Mundi.
  5. ↑ "Top Production, Cloves, 2012". FAOSTAT. Archived from the original on 2011-07-13.
  6. ↑ "Top Production, Cinnamon (canella), 2012". FAOSTAT. Archived from the original on 2011-07-13.
  7. ↑ "Top Production, Nutmeg, mace and cardamoms, 2012". FAOSTAT. Archived from the original on 2011-07-13.
  8. 1 2 3 4 "Top Production, Cassava, 2012". FAOSTAT. Archived from the original on 2011-07-13.
  9. ↑ "Chemical Economics Handbook, Natural Rubber". IHS. July 2014.
  10. ↑ "Top Production, Rice Paddy, 2012". FAOSTAT. Archived from the original on 2011-07-13.
  11. ↑ "Top 10 Cocoa Producing Countries". World Atlas. 3 May 2022.
  12. ↑ "The Top 10 Coffee Producing Countries". World Meters. Archived from the original on October 19, 2023.
  13. ↑ "Leading 10 tobacco producing countries worldwide in 2013 (in 1,000 metric tons)". Statista.
  14. ↑ "The Worlds Top 10 Tea Producing Nations". World Atlas. 17 September 2020.
  15. ↑ "The Kombai". BBC.
  16. ↑ "Cultural Landscape of Bali Province: the Subak System as a Manifestation of the Tri Hita Karana Philosophy". UNESCO.
  17. ↑ Taylor, Jean Gelman (2003). Indonesia: Peoples and Histories. New Haven and London: Yale University Press. pp. 8–9. ISBN 0-300-10518-5.
  18. ↑ Suwardi (6 January 2013). "Land Management, the Myth of Dewi Sri, and the Balance of Javanese Cosmology, an Anthropogeographic Overview". UGM. 45 (2): 158–170.
  19. ↑ "Cultural Landscape of Bali Province: the Subak System as a Manifestation of the Tri Hita Karana Philosophy". UNESCO.
  20. ↑ {{cite book}}: یادکرد خالی (کمک)
  21. ↑ "The Museum's iconic hallmark – a Rice Barn from Indonesia". Rautenstrauch-Joest Museum. Köln.
  22. ↑ "Indonesian Food: A Memorable Southeast Asian Cuisine". Living in Indonesia.
  23. ↑ Novani Nugrahani (October 15, 2015). "Museum Week to highlight spice trail". The Jakarta Post. Jakarta. Archived from the original on December 10, 2015. Retrieved December 8, 2015.
  24. ↑ Forshee, Jill (2006). Culture and Customs of Indonesia, Culture and customs of Asia. Greenwood Publishing Group. p. 128. ISBN 978-0-313-33339-2.
  25. ↑ "602 Trade with the East: VOC". Rijkmuseum. Archived from the original on 2016-03-05. Retrieved 2016-01-14.
  26. ↑ Miss Cellania (August 6, 2012). "The Nutmeg Wars". Neatorama.
  27. ↑ "1820–1950 Indonesia and decolonisation". Rijkmuseum. Archived from the original on 2016-03-05. Retrieved 2016-01-14.
  28. ↑ Parulian Silaen (2006). "The "Culture System" in Dutch Indonesia 1830–1870: How Rawls's Original Position Ethics were Violated". University of Wollongong.
  29. ↑ Shigeru Sato. "Labour Relations in Japanese Occupied Indonesia" (PDF). CLARA Working Paper, No. 8. Archived from the original (PDF) on 4 March 2016.
  30. ↑ "Indonesia and FAO" (PDF). FAO (pdf). Archived from the original (PDF) on 15 August 2016.
  31. ↑ Isnaeni, Hendri F. (2016-06-23). "Inilah Bidang-bidang Usaha yang Dinasionalisasi". historia.id (in Indonesian). Retrieved 2022-08-03.
  32. ↑ "Indonesia's Transmigration Programme - An Update". Down to Earth. July 2001.
  33. ↑ Simbolon, Johannes (November 14, 2010). "The rise of agriculture and Indonesia's future". Jakarta. Archived from the original on 2010-11-17. Retrieved 4 October 2022.
  34. ↑ Indonesia production in 2018, by FAO
  35. ↑ "Indonesia". Food Security Portal.
  36. ↑ "Fisheries Country Profile: Indonesia". Southeast Asian Fisheries Development Center. June 2018.
  37. ↑ Mike (2025-01-06). "Indonesia Water-Efficient Farming to Boost Rice Production". Insights Indonesia (in American English). Retrieved 2025-01-06.
  38. ↑ "Jokowi finally agrees to import rice from Thailand, Vietnam". The Jakarta Post. Jakarta. October 22, 2015.
  39. ↑ "10 Great Balinese Fruits". Bali Indonesia Magazine.
  40. ↑ Vira Zoelfikar (October 21, 2013). "Picking strawberries in Lembang". The Jakarta Post Travel. Archived from the original on December 11, 2015. Retrieved December 8, 2015.
  41. ↑ "Organic Growth – Horticulture in Indonesia". Global Business Guide. Retrieved 7 December 2015.
  42. ↑ "Indonesia's Horticultural Products and the Trade Ministry's Regulatory Framework". Indonesia Investment. 6 May 2013. Retrieved 7 December 2015.
  43. ↑ Ida Nurcahyani (7 October 2013). "Indonesia-Thailand bahas kebijakan impor produk hortikultura". Antara (in Indonesian).
  44. ↑ "Meet Bali's Mushroom Man: I Gede Artha Sudiarsana". nowbali.co.id. 2 March 2020. Retrieved 2024-05-18.
  45. ↑ "Herbs and Spices, The most important part of Indonesian cooking". Discover Java and Bali. Retrieved 8 December 2015.
  46. ↑ "Indonesia: Spices". Global Gourmet. Archived from the original on 2015-12-08. Retrieved 8 December 2015.
  47. ↑ "Herbs and Spices, The most important part of Indonesian cooking". Discover Java and Bali. Retrieved 8 December 2015.
  48. ↑ "Bumbu". Spices of India. Archived from the original on 2015-12-08. Retrieved 2015-12-08.
  49. ↑ McClanahan, Paige (11 September 2013). "Can Indonesia increase palm oil output without destroying its forest? Environmentalists doubt the world's biggest palm oil producer can implement ambitious plans without damaging woodland". The Guardian. Retrieved 22 September 2013.
  50. ↑ "Indonesia Palm Oil Production by Year". Index Mundi.
  51. ↑ "Food And Agriculture Organization of the United Nations". Economic And Social Department: The Statistical Division. Archived from the original on 2013-01-14.
  52. ↑ "Rubber Industry Indonesia: Challenges and Opportunities". Indonesia Investments. 22 April 2015.
  53. ↑ "Total production by all exporting countries" (PDF). International Coffee Organization (pdf). Archived from the original (PDF) on 24 July 2015.
  54. ↑ "Total production by all exporting countries" (PDF). International Coffee Organization (pdf). Archived from the original (PDF) on 24 July 2015.
  55. ↑ "Trade Statistics". Ico.org. Archived from the original on 2022-04-02. Retrieved 2008-08-07.
  56. ↑ "Indonesia". Tobacco Free Center. Archived from the original on 2010-06-11. Retrieved September 3, 2010.
  57. ↑ Bustar Maitar (November 1, 2015). "4 Ways to Stop Indonesia's Forest Fires". Greenpeace.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.