ابروتیدین

ابروتیدین
داده‌های بالینی
روش مصرف دارو	Oral
شناسه‌ها
	نام آیوپاک N-(4-bromophenyl)sulfonyl-N'-[2-[[2-(diaminomethylideneamino)-1,3-thiazol-4-yl]methylsulfanyl]ethyl]methanimidamide;
شمارهٔ سی‌ای‌اس	۱۰۰۹۸۱-۴۳-۹ ;
پاب‌کم CID	۶۵۸۶۹;
کم‌اسپایدر	۵۹۲۷۹ ;
UNII	TMZ3IBW2OW;
CompTox Dashboard (EPA)	DTXSID80143601 ;
داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی	C14H17BrN6O2S۳
جرم مولی	477.42 g/mol g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول)	Interactive image;
	SMILES Brc1ccc(cc1)S(=O)(=O)N/C=N/CCSCc2nc(/N=C(/N)N)sc2;
	InChI InChI=1S/C14H17BrN6O2S3/c15-10-1-3-12(4-2-10)26(22,23)19-9-18-5-6-24-7-11-8-25-14(20-11)21-13(16)17/h1-4,8-9H,5-7H2,(H,18,19)(H4,۱۶٬۱۷٬۲۰٬۲۱) ; Key:ZQHFZHPUZXNPMF-UHFFFAOYSA-N ;
	(این چیست؟) (صحت‌سنجی)

ابروتیدین (انگلیسی: Ebrotidine) یک آنتاگونیست گیرنده H₂ است که از آسیب مخاطی معده در برابر اتانول, آسپیرین و استرس جلوگیری می‌کند. ویژگی‌های ضدترشحی ابروتیدین مشابه رانیتیدین و حدود ده برابر سایمیتیدین است. این دارو با مهار آنزیم اوره آز و نیز مهار فعالیت‌های موکولیتیک و پروتئولیتیک هلیکوباکتر پیلوری, علیه این باکتری عمل می‌کند. این دارو اثر برخی آنتی بیوتیک‌ها را تقویت می‌کند. روشن شده است که اثر ابروتیدین در درمان زخم‌های معده و دوازدهه و نیز ازوفاژیت ناشی از برگشت اسید معده به مری، مشابه رانیتیدین است، ولی در افراد سیگاری اثر آن در بهبود زخم بسیار بهتر است.

منابع

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Ebrotidine». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴.