سایمتیدین

سایمتیدین
داده‌های بالینی
نام‌های تجاریTagamet
AHFS/Drugs.commonograph
مدلاین پلاسa682256
داده‌ها
رده‌بندی داروهای
بارداری
  • استرالیا: B1
    روش مصرف داروOral, parenteral
    کد ATC
    وضعیت قانونی
    وضعیت قانونی
    داده‌های فارماکوکینتیک
    زیست فراهمی۶۰–۷۰٪
    پیوند پروتئینی۱۵–۲۰٪
    متابولیسمHepatic
    نیمه‌عمر حذف2 hours
    دفعRenal
    شناسه‌ها
    • 2-cyano- 1-methyl- 3-(2-[(5-methyl- 1H-imidazol- 4-yl)methylthio]ethyl)guanidine
    شمارهٔ سی‌ای‌اس
    پاب‌کم CID
    IUPHAR/BPS
    دراگ‌بنک
    کم‌اسپایدر
    UNII
    KEGG
    ChEBI
    ChEMBL
    CompTox Dashboard (EPA)
    ECHA InfoCard100.052.012
    داده‌های فیزیکی و شیمیایی
    فرمول شیمیاییC۱۰H۱۶N۶S۱
    جرم مولی252.34 g/mol g·mol−1
    مدل سه بعدی (جی‌مول)
    • N#CN\C(=N/C)NCCSCc1ncnc1C
    • InChI=1S/C10H16N6S/c1-8-9(16-7-15-8)5-17-4-3-13-10(12-2)14-6-11/h7H,3-5H2,1-2H3,(H,15,16)(H2,۱۲٬۱۳٬۱۴) ✔Y
    • Key:AQIXAKUUQRKLND-UHFFFAOYSA-N ✔Y
      (صحت‌سنجی)

    سایمتیدین (به انگلیسی: Cimetidine) که با نام‌های دیگر به فروش می‌رسد، یک آنتاگونیست گیرندهٔ هیستامین H2 است که تولید اسید معده را مهار می‌کند.[۱][۲][۳] این دارو عمدتاً برای درمان سوزش سر دل و زخم‌های معده به کار می‌رود.[۱][۳][۴]

    با توسعهٔ مهارکنندگان پمپ پروتونی مانند امپرازول که برای همان موارد تأیید شده‌اند، سایمتیدین به‌صورت داروی بدون نسخه نیز عرضه می‌شود و همراه با سایر آنتاگونیست‌های گیرندهٔ H2 برای پیشگیری از سوزش معده یا سوءهاضمهٔ اسیدی مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۵]

    سایمتیدین در سال ۱۹۷۱ توسعه یافت و در سال ۱۹۷۷ وارد بازار شد.[۶][۷] این دارو در سال ۱۹۷۶ در بریتانیا تأیید شد و در سال ۱۹۷۹ نیز توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) به تصویب رسید.[۸]

    موارد مصرف

    کاربرد اصلی آن در درمان زخم معده و گاستریت است. این دارو در درمان کوتاه مدت زخم‌های فعال دوازدهه یا زخمهای فعال و خوش‌خیم معده و در مقادیر کم برای پیشگیری از عود زخم دوازدهه مصرف می‌شود.

    مکانیسم اثر

    سایمتیدین با مهار گیرنده‌های H۲ (گیرنده‌های هیستامین نوع ۲) سلولهای جانبی ترشح اسید معده را کم می‌کند و به درمان ناراحتی‌های ناشی از افزایش اسید معده کمک می‌کند. سایمتدین اولین دارو از این گروه است که کشف شد.

    عوارض جانبی

    شایع‌ترین علایم گزارش شده سردرد، افسردگی، سرگیجه، اضطراب، ناتوانی جنسی، افزایش ضربان قلب، اسهال، دل پیچه، کهیر، راش، تعریق و گُر گرفتگی است. ژنیکوماستی، هیرسوتیسم، افزایش آنزیمهای کبدی و اغما.

    مسمومیت با سایمتیدین و درمان آن

    مسمومیت با سایمتیدین نادر است اما ممکن است در اثر مصرف مقادیر بسیار بیشتر از مقدار توصیه شده ایجاد شود. مسمومیت می‌تواند موجب نارسایی تنفسی و تاکیکاردی شود. برای درمان مسمومیت با سایمتیدین، ابتدا با ایجاد استفراغ یا شستشوی معده، داروی باقی مانده در معده را تخلیه می‌کنند سپس با تجویز زغال فعال از جذب داروی باقی مانده در دستگاه گوارش جلوگیری می‌شود. همچین بیمار را باید از نظر قلبی و تنفسی برسی کرد. در صورت تاکیکاردی، می‌توان پروپرانولول تجویز کرد. (برای پاکسازی خون می‌توان از همودیالیز استفاده نمود)

    جستارهای وابسته

    زخم معده

    منابع

    1. 1 2 Elks J (14 November 2014). The Dictionary of Drugs: Chemical Data: Chemical Data, Bibliographies. Springer. pp. 275–. ISBN 978-1-4757-2085-3.
    2. ↑ Index Nominum 2000: International Drug Directory. Taylor & Francis. January 2000. pp. 234–. ISBN 978-3-88763-075-1.
    3. 1 2 Morton I, Morton IK, Hall JM (31 October 1999). Concise Dictionary of Pharmacological Agents: Properties and Synonyms. Springer Science & Business Media. pp. 77–. ISBN 978-0-7514-0499-9.
    4. ↑ Jacqueline B, Rosenthal L (2 December 2014). "Drugs for Peptic Ulcer Disease". Lehne's Pharmacology for Nursing Care. Elsevier Health Sciences. pp. 952–. ISBN 978-0-323-34026-7.
    5. ↑ Pino MA, Azer SA (March 2023). "Cimetidine". StatPearls [Internet]. Treasure Island (FL): StatPearls Publishing. PMID 31334975. Bookshelf ID: NBK544255. Retrieved 6 November 2023 – via U.S. National Library of Medicine.
    6. ↑ Fischer J, Ganellin CR (24 August 2010). Analogue-based Drug Discovery II. John Wiley & Sons. p. 4. ISBN 978-3-527-63212-1.
    7. ↑ Alapi EM, Fischer J (2006). "Table of Selected Analogue Classes". In Fischer J, Ganellin CR (eds.). Analogue-based Drug Discovery. John Wiley & Sons. p. 444. ISBN 978-3-527-60749-5.
    8. ↑ "Tagamet: FDA-Approved Drugs". U.S. Food and Drug Administration (FDA). Archived from the original on 30 April 2017. Retrieved 9 November 2023.
    This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.