اقامتگاههای خاندان سلطنتی ساووی
| میراث جهانی یونسکو | |
|---|---|
.svg.png) | |
| مکان |  ایتالیا |
| معیار ثبت | فرهنگی: i, ii, iv, v |
| شمارهٔ ثبت | ۸۲۳ |
| تاریخ ثبت | ۱۹۹۷ (طی نشست ۲۱م) |
اقامتگاههای خاندان سلطنتی ساووی، مجموعهای از بناهای متعلق به دودمان ساووی در استانهای تورین و کونئو واقع در ناحیهٔ پیهمونت در شمال ایتالیاست. این مجموعه در سال ۱۹۹۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو به ثبت رسید.
تاریخچه
خاندان ساووی یکی از کهنترین خاندانهای سلطنتی اروپا است که در سال ۱۰۰۳ میلادی در منطقهٔ ساووی (واقع در ناحیهٔ امروزی رون-آلپ فرانسه) بنیان گذاشته شد. این خاندان بهتدریج قلمرو خود را گسترش داد و تا سال ۱۷۲۰ بر پادشاهی ساردنی در شمالغربی ایتالیا فرمان میراند. از طریق شاخهٔ جوانتر خود، یعنی خاندان ساووی-کارینیانو، رهبری یکپارچهسازی ایتالیا را در سال ۱۸۶۱ بر عهده گرفت و از آن زمان تا پایان جنگ جهانی دوم بر پادشاهی ایتالیا حکومت کرد. در این دوران، ویتوریو امانوئله سوم از سلطنت کنارهگیری کرد و تاج و تخت را به پسرش اومبرتو دوم سپرد، اما پس از برگزاری همهپرسی نهاد پادشاهی در سال ۱۹۴۶، نظام پادشاهی لغو و جمهوری ایتالیا تأسیس شد و اعضای خاندان ساووی ناچار به ترک کشور شدند.[۱]
در سال ۱۵۶۲، پس از صلح کاتو-کامبرزی،[الف] امانوئله فیلبرتو، دوک ساووی، تصمیم گرفت پایتخت خود را از شامبری به تورین منتقل کند و مجموعهای از طرحهای عمرانی گسترده را با بهکارگیری برجستهترین معماران زمان آغاز نمود. این بناها با شکوه فراوان ساخته شدند و تزئینات آنها به دست هنرمندان معاصر انجام گرفت تا جلوهای از قدرت و شکوه خاندان ساووی را به نمایش بگذارند. از همان سدهٔ شانزدهم، دوکهای ساووی، افزون بر کاخهایی که در خود تورین ساخته شد، بازسازی قلعههای کهن — که برخی از آنها به دوران روم باستان بازمیگشتند — و نیز ساخت اقامتگاهها، کاخهای ییلاقی، عمارتهای تفریحی و شکارگاهها را در کمربند سبزی که پیرامون تورین را دربر میگرفت، تأمین مالی کردند.
در سدهٔ هجدهم، هنگامی که دوکهای ساووی به مقام پادشاهان ساردنی رسیدند، شبکهٔ راهها و گذرگاههای شکار میان اقامتگاههای سلطنتی و شهر را بازتعریف و گسترش دادند و ساختمانهایی برای نهادهای اداری و دولتی نیز در تورین بنا کردند. اجرای این طرح گسترده در طول چندین سلطنت ادامه یافت و بخشی از یک برنامهٔ ساماندهی سرزمینی بود که معمارانی برجسته همچون آمدئو و کارلو دی کاستلامونته، فیلیپو یووارا، گوارینو گوارینی و پلاجو پالاجی در آن مشارکت داشتند.
نتیجهٔ این برنامه، شکلگیری شبکهای یادمانی و شهری بود که پیرامون تورین تمرکز مییافت و بهتدریج در سراسر ناحیه گسترش پیدا کرد؛ مجموعهای که با نام «تاج لذتها» (ایتالیایی: Corona di Delizie) شناخته میشود و بازتابی از قدرت درباری، فرهنگ اشرافی و سنتهای شکار خاندان ساووی را در ساختار فضایی و مناظر پیرامون مرکز پیهمونت تثبیت کرد. تمامی این ساختمانها بهطور مشترک در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدهاند، چراکه «بهترین نمونه از معماری یادمانی اروپا در سدههای هفدهم و هجدهم را نمایندگی میکنند و در سبک و شکوه خود بیانگر جلوهای مادی از قدرت نظام پادشاهی مطلقه هستند.»[۲]
فهرست اقامتگاهها
نگارخانه
یادداشتها
- ↑ صلح کاتو-کامبرزی (۲–۳ آوریل ۱۵۵۹) به جنگهای ایتالیا میان فرانسه و اسپانیا پایان داد. بر پایهٔ مفاد صلح، خاندان ساووی بخش عمدهٔ قلمروهای خود را بازپس گرفت و امانوئله فیلبرتو با مارگاریتای فرانسه ازدواج کرد؛ شرایطی که امکان بازسازی نهادی و انتقال پایتخت به تورین (۱۵۶۲) را فراهم آورد
منابع
- ↑ Ulwencreutz, Lars (2013). Ulwencreutz's The Royal Families in Europe V. Lulu.com. p. 290. ISBN 978-1-304-58135-8.
- ↑ "Residences of the Royal House of Savoy". UNESCO World Heritage Centre. Retrieved 2015-09-17.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Residences of the Royal House of Savoy». در دانشنامهٔ ویکیپدیای انگلیسی، بازبینیشده در ۳۱ اوت ۲۰۱۱.
- مشارکتکنندگان ویکیپدیا. «Residencias de la casa real de Saboya». در دانشنامهٔ ویکیپدیای اسپانیایی، بازبینیشده در ۱ سپتامبر ۲۰۱۱.
| تورین | _(alternate).svg.png){kind=small} | |
|---|---|---|
| کلانشهر تورین | ||
| استان کونئو |
| |
