لری لیراوی

لُری لیراوی
لری لیراوی[۱]
زبان بومی در	ایران
منطقه	استان های: بوشهر، خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، فارس
قومیت	مردم لر
تبار	لُری لیراوی
سامانه نوشتاری	الفبای فارسی
کدهای زبان
ایزو ۳–۶۳۹	–

لری لیراوی^[۲]، یکی از گویش‌های لری از شاخه لری جنوبی، رایج در بندر دیلم، بندر گناوه، بندر ماهشهر، هندیجان، دشتستان و جنوب بهبهان(زیدون)،شهرستان کازرون می‌باشد. ^[۳][۴][۵] احتمال می‌رود که این گویش نیز، بازمانده‌ای از زبان هوزی باشد. کتاب‌های فرهنگ جغرافیایی آبادی‌های کشور، چاپ ادارهٔ جغرافیایی ارتش^[۶] به صراحت وجود زبان لری در این مناطق را تأیید کرده‌ است .^[۷][۸]

این گویش، خود در چهار زیرشاخه‌ی گویشی دسته‌بندی می‌شود:

1. دشتستانی: مردم شهرستان دشتستان در استان بوشهر بدان گفتگو می‌کنند. در کتاب «سیری در گویش دشتستانی» آمده است که مردم دشتستان به زبان لری سخن می‌گویند.^{[۹][۱۰][۱۱]}
2. هندیونی (هندیجانی): بیشتر مردم شهرستان هندیجان با این گویش سخن می‌گویند. از نظر رده‌شناسی، گویش هندیجانی گویشی از خانواده زبان های ایرانی نو غربی می‌باشد.^[۱۲]
3. ماچولی (ماهشهری): گویش ماهشهری به لحاظ رده شناختی، در دسته‌ی زبان‌های ایرانی نو غربی و از شاخه جنوب غربی است که بیشتر مردم شهر ماهشهر به آن سخن می‌گویند.^[۱۳]
4. دیلمی: بیشتر مردم شهرستان دیلم به آن سخن می‌گویند. این گویش، به لری بختیاری و ممسنی بسیار نزدیک است.^{[۱۴][۱۵][۱۶]}

در سرزمین‌های زیر، گویش لیراوی، رواج دارد:

• دیلم (شهرستان دیلم و بخش شبانکاره)
• گناوه‌ (بندر گناوه)
• هندیجان ( شهرستان هندیجان)
• ماهشهر (مردم بومی شهر هندیجان)
• زیدون (جنوب شهرستان بهبهان و بخش زیدون)

• بندر گناوه
• بوشهر
• لر
• زبان لری