نژاد آینده

نژاد آینده (به انگلیسی: Race of the future) یک نژاد ترکیبی نظری است که از اختلاط نژادی مداوم حاصل می‌شود.

ریشارد فون کودنهوفه-کالرگی در سال ۱۹۲۵ در کتاب «ایده‌آلیسم عملی» پیش‌بینی کرد: «انسان آینده از نژادی آمیخته خواهد بود. نژادها و طبقات امروزی به دلیل محو شدن فضا، زمان و تعصبات، به‌تدریج ناپدید خواهند شد. نژاد اوراسیایی-نگروید آینده، تنوع ملت‌ها را با تنوع افراد جایگزین خواهد کرد.» اظهارات کالرگی متعاقباً به عنوان بخشی از نظریه توطئه طرح کالرگی توسط برتری‌طلبان سفیدپوست مورد استفاده قرار گرفته است.

همین سناریو با اشتیاق بسیار کمتری توسط مدیسون گرانت در کتاب سال ۱۹۱۶ او با عنوان «گذر نژاد بزرگ» پیش‌بینی‌شده بود که خواستار برنامه‌ای برای اصلاح نژاد جهت جلوگیری از این تحول بود؛ همچنین در بستری ایدئولوژیک مشابه در کتاب لوتروپ استودارد با عنوان «خیزش موج رنگین علیه برتری جهانی سفیدپوستان» در سال ۱۹۲۰ به آن اشاره شد.

تاریخچه

گاتفرید دو پوراکر نویسنده و تئوسوفیست بود که در سال ۱۹۳۰ در پاسخ به پرسشی دربارهٔ ازدواج بین‌نژادی گفت:

در پاسخ بسیار کوتاه به پرسش شما، می‌توانم به سادگی بگویم که هنوز زمانی که بخواهم داوطلبانه ازدواج بین‌نژادی را پیشنهاد کنم فرا نرسیده است؛ اما از نظر اخلاقی موظفم این را اضافه کنم که نژاد آینده یک نژاد ترکیبی خواهد بود که از بسیاری از نژادهای مختلفِ امروزِ زمین تشکیل شده است. همچنین بیایید به یاد داشته باشیم که همه انسان‌ها در نهایت از یک خون هستند.

واژه میسژناسیون (Miscegenation) در یک جزوه تبلیغاتی ناشناس که در اواخر سال ۱۸۶۳ در نیورک چاپ شد، استفاده گردید. عنوان این جزوه «میسژناسیون: نظریه آمیزش نژادها، کاربرد آن برای مرد سفیدپوست آمریکایی و سیاه‌پوست» بود. این جزوه ادعا می‌کرد که طرفدار آمیزش سفیدپوستان و سیاه‌پوستان تا زمانی است که نژادها به‌طور غیرقابل تشخیصی به عنوان مولاتو با هم ترکیب شوند و مدعی بود که این هدف حزب دموکرات است. نویسندگان واقعی این جزوه دیوید گودمن کرولی، سردبیر اجرایی «نیویورک ورلد» (نشریه حزب دموکرات) و جورج ویکمن، خبرنگار همان نشریه بودند. این جزوه به‌زودی به عنوان تلاشی برای بی‌اعتبار کردن جمهوری‌خواهان، دولت آبراهام لینکلن و جنبش لغو برده‌داری در ایالات متحده از طریق بهره‌برداری از ترس‌ها و تعصبات نژادی رایج در میان سفیدپوستان افشا شد. با این وجود، این جزوه و نسخه‌های تغییریافته آن به‌طور گسترده در جوامع هر دو طرف جنگ داخلی آمریکا توسط مخالفان جمهوری‌خواهان بازنشر شد.

استان مریلند اولین قانون ضد اختلاط نژادی در آمریکای استعماری را در سال ۱۶۶۴ تصویب کرد. در قرن‌های ۱۸، ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، بسیاری از ایالت‌های آمریکا قوانین ضد اختلاط نژادی را تصویب کردند که اغلب بر پایه تفسیرهای بحث‌برانگیز از کتاب مقدس، به‌ویژه داستان فینحاس بود. این قوانین که معمولاً جنایت محسوب می‌شدند، برگزاری مراسم ازدواج بین افراد از نژادهای مختلف را ممنوع می‌کردند. گاهی اوقات افرادی که قصد ازدواج داشتند به جرم اختلاط نژادی محکوم نمی‌شدند، اما اتهامات جنایی زنای محصنه یا زنای غیرمحصنه علیه آن‌ها مطرح می‌شد. ایالت‌های کنتیکت، نیوهمپشایر، نیویورک، نیوجرسی، ورمانت، ویسکانسین، مینه‌سوتا، آلاسکا، هاوایی و منطقه فدرال کلمبیا قوانین ضد اختلاط نژادی را تصویب نکردند. در سال ۱۸۸۳، قانون اساسی بودن قوانین ضد اختلاط نژادی توسط دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پرونده «پیس علیه آلاباما» تأیید شد.

در سال ۱۹۴۸، دیوان عالی کالیفرنیا در پرونده «پرز علیه شارپ» قوانین ضد اختلاط نژادی کالیفرنیا را لغو کرد و کالیفرنیا را به اولین ایالتی تبدیل کرد که در قرن بیستم چنین کاری انجام داد. در سال ۱۹۶۷، قوانین باقی‌مانده ضد اختلاط نژادی در ۱۶ ایالت توسط دیوان عالی در پرونده لاوینگ در برابر ویرجینیا خلاف قانون اساسی اعلام شد.

تئوسوفی

ویلیام کوان جاج یک تئوسوفیست قرن نوزدهمی بود که در کتاب خود با عنوان «پژواک‌هایی از شرق» نوشت:

ما در اینجا در آمریکا در حال آماده‌سازی نژاد جدیدی هستیم که کمال افتخاراتی را که گفتم به‌آرامی از گذشته‌های دور فراموش‌شده به سطح می‌آیند، به نمایش خواهد گذاشت… در اینجا، و نه هیچ جای دیگر، مردان و زنانی از هر نژادی یافت می‌شوند که با هم زندگی می‌کنند، با هم اداره می‌شوند، با هم به طبیعت و مشکلات زندگی حمله می‌کنند و فرزندانی به دنیا می‌آورند که هر کدام دو نژاد را ترکیب می‌کنند. این روند تا زمانی که در طول نسل‌های بسیار، نژادی کاملاً جدید در قاره‌های آمریکا تولید شود، ادامه خواهد یافت؛ بدن‌های جدید؛ نظم‌های جدیدی از عقل؛ قدرت‌های جدیدی از ذهن.