ون بستنی‌فروشی

«کامیون بستنی» به اینجا تغییرمسیر دارد. برای فیلمی با این نام، کامیون بستنی (فیلم ۲۰۱۷) را ببینید.
کامیون بستنی قیفی هالیوود کن در تورنتو، انتاریو
کامیون بستنی در میدان سنا در هلسینکی، فنلاند
کامیون‌های بستنی رنگارنگ در ژاپن

ون بستنی‌فروشی (انگلیسی: Ice cream van) یا کامیون بستنی (به انگلیسی آمریکای شمالی: Ice cream truck) یا وانت بستنی‌فروشی، یک وسیله نقلیه تجاری است که محصولات بستنی از داخل آن فروخته می‌شود و معمولاً در طول فصل بهار و تابستان فعالیت می‌کند. کامیون‌های بستنی اغلب برای دست‌فروشی استفاده می‌شوند و در مناطق مسکونی حرکت می‌کنند یا در سواحل، پارک‌ها و سایر مناطقی که مردم در آن تجمع می‌کنند، پارک می‌شوند. این خودروها معمولاً دارای تزئینات، یک پنجره سرو در سمت پیاده‌رو و نمایشی از محصولات موجود و قیمت آن‌ها هستند. بیشتر کامیون‌های بستنی به صورت مستقل مالکیت و مدیریت می‌شوند؛ با این حال، فرنچایزهایی مانند میستر سافتی نیز در این زمینه وجود دارند.

ویژگی متمایز کامیون‌های بستنی (در مقایسه با سایر انواع کامیون‌های غذا) دستگاه‌های صوتی آن‌ها برای جلب توجه است. برخی از زنگ یا مجموعه‌ای از زنگ‌ها استفاده می‌کنند[۱] در حالی که بسیاری از آن‌ها از یک بلندگوی شیپوری استفاده می‌کنند که موسیقی تقویت‌شده از آن پخش می‌شود. برخی از کامیون‌ها از هر دو دستگاه صوتی بهره می‌برند.[۲] موسیقی پخش شده معمولاً یک نسخه کوتاه موسیقی بی‌کلام از یک موسیقی کودکان در مالکیت عمومی، موسیقی کلاسیک، موسیقی فولکلور یا یک آهنگ پاپ سنتی است که به‌طور مکرر پخش می‌شود و صدایی شبیه به جعبه موسیقی یا طنین‌های سینث‌سایزر دارد. کامیون‌های بستنی اولیه از جعبه‌های موسیقی الکترومکانیکی استفاده می‌کردند، اما سامانه‌های الکترونیکی در اواخر قرن بیستم رایج‌تر شدند.[۳]

تاریخچه

کامیون بستنی قدیمی در پینهورست (کارولینای شمالی)، ایالات متحده

در دورانی که اکثر خانواده‌ها فریزر نداشتند، کامیون‌های بستنی اولیه بستنی‌های ساده حمل می‌کردند. با رایج‌تر شدن فریزرها، این کامیون‌ها به سمت فروش اقلام جدیدتری مانند بستنی‌های تخته‌ای و بستنی‌های یخی حرکت کردند.[۴]

در ایالات متحده، کامیون‌های بستنی‌فروشی پس از جنگ جهانی دوم رایج‌تر شدند. پس از توسعه حومه‌نشینی، بستنی‌فروشی‌ها برای دسترسی به مشتریان از کامیون‌ها استفاده کردند. برای تداعی تجربه حضور در یک بستنی‌فروشی سنتی، جعبه‌های موسیقی روی کامیون‌ها نصب شد که به‌طور سنتی ملودی‌های نمایش مینسترل را پخش می‌کردند.[۵]

در بریتانیا

یک ون مستروییپی بر پایه فورد ترانزیت در کلکتون-آن-سی
یک ون بستنی قدیمی «سوپر ویپی» بر پایه فورد ترانزیت در کولچستر

در بریتانیا عمدتاً دو نوع ون بستنی وجود دارد:

  • ون سخت (Hard van): که بستنی اسکوپی می‌فروشد و فقط مجهز به فریزر است.
  • ون نرم (Soft van): که دارای فریزر و همچنین دستگاه بستنی‌ساز قیفی برای سرو بستنی قیفی است.

این خودروها معمولاً با تغییر ون‌های استاندارد کارخانه ساخته می‌شوند که در آن قسمت عقب حذف شده و با بدنه‌ای از جنس فایبرگلاس (برای کاهش وزن) جایگزین می‌شود.

آهنگ سنتی که توسط ون‌های بستنی‌فروشی در بریتانیا، ایرلند، استرالیا و نیوزیلند پخش می‌شود، «گرین‌اسلیوز» است.[۶][۷]

به دلیل آب‌وهوای بریتانیا، اداره سودآور یک ون بستنی در خارج از فصل تابستان بسیار دشوار و تجارتی غیرقابل پیش‌بینی است. یک موج گرما در تابستان می‌تواند برای چند روز ثروت زیادی به همراه داشته باشد، اما با سرد شدن هوا فروش به شدت کاهش می‌یابد. نیاز به بهره‌برداری از فرصت‌های کمیاب و کوتاه‌مدت می‌تواند منجر به رقابت شدید بین فروشندگان در مناطق مشترک شود. این امر همچنین باعث شده برخی فروشندگان به تنوع‌بخشی روی آورده و محصولاتی مانند چیپس سیب‌زمینی، سیب‌زمینی سرخ‌کرده، برگر یا هات‌داگ را در سایر زمان‌های سال بفروشند.

در چندین منطقه، به‌ویژه در مناطق لندن، مقررات تجارت خیابانی ون‌های بستنی را از توقف طولانی در یک مکان ثابت منع می‌کند. قوانین جدید به خودروها اجازه می‌دهد تنها ۱۵ دقیقه در هر خیابان در روز توقف کنند.[۸] همچنین یک دستورالعمل کشوری برای استفاده از زنگ‌ها وجود دارد که بلندی صدا را به ۸۰ دسی‌بل و مدت زمان را به دوازده ثانیه محدود می‌کند، اگرچه این قوانین به ندرت رعایت و اجرا می‌شوند.

در اسکاتلند، از ون‌های بستنی برای فروش سیگارهای قاچاق[۹] و در دهه ۱۹۸۰ در جریان جنگ‌های بستنی گلاسکو، به عنوان سازمان صوری برای فروش مواد مخدر غیرقانونی استفاده شد.[۱۰]

تولیدکننده ون بستنی‌فروشی

شرکت ویتبی موریسون (Whitby Morrison)، مستقر در کرو، چشر، توسط برایان ویتبی تأسیس شد که در سال ۱۹۶۵ حق اختراع تجهیزات سیار تولید بستنی را ثبت کرد. امروزه این شرکت بزرگ‌ترین تولیدکننده ون بستنی در بریتانیا است و سالانه حدود ۱۰۰ ون تولید می‌کند که به بیش از ۶۰ کشور صادر شده‌اند.[۱۱]

در ایالات متحده و کانادا

یک کامیون بستنی‌فروشی بر پایه استپ‌ون، رایج‌ترین نوع در ایالات متحده
یک کامیون بستنی‌فروشی بر پایه اتوبوس مدرسه

در ایالات متحده و کانادا، کامیون‌های بستنی معمولاً از تغییر استپ‌ون‌ها ساخته می‌شوند که طراحی نمادین کامیون‌های آمریکای شمالی را شکل داده است. همچنین تغییراتی روی ون (خودرو) و اتوبوس مدرسه نیز دیده می‌شود. کامیون‌هایی که محصولات بسته‌بندی شده مانند بستنی چوبی، بستنی با نان حصیری و بستنی یخی می‌فروشد، رایج‌تر از انواع بستنی قیفی هستند.

بسیاری از کامیون‌ها دارای یک تابلوی مثلثی زرد یا قرمز با چراغ هستند، مشابه تابلوی ایست اتوبوس مدرسه، که باز می‌شود تا به رانندگان دیگر هشدار دهد سرعت خود را کم کنند، زیرا ممکن است کودکان برای خرید بستنی از خیابان عبور کنند.

آهنگ‌های سنتی پخش شده در ایالات متحده و کانادا شامل «سرگرم‌ساز »، «ملوان زبل»، «دنیای کوچکی است»، «لا کوکارچا»، «میستر سافتی» و «احمق آمریکایی» است.[۱۲][۱۳]

در اسکاندیناوی

نروژ

نروژ دارای دو شرکت پیشرو در زمینه ون بستنی‌فروشی است؛ «Isbilen» و «Diplom-isbilen» که متعلق به شرکت دیپلم-ایز است. این ون‌ها علاوه بر بستنی، ماهی نیز می‌فروشند و با پخش آهنگ معروف «Norge rundt» حضور خود را اعلام می‌کنند.

سوئد

برند «Hemglass» در سال ۱۹۶۸ در سوئد راه‌اندازی شد. این شرکت محصولات خود را از طریق کامیون‌های بستنی‌فروشی در سوئد و دانمارک توزیع می‌کند.

جستارهای وابسته

منابع

  1. ↑ Hollar, Katie (August 9, 2000). "Ice-cream man!". The Kansas City Star. pp. 92–93.
  2. ↑ Hollis, Henri. "What's it like driving an ice cream truck in Atlanta?". The Atlanta Journal-Constitution (in English). ISSN 1539-7459. Retrieved 2025-04-23.
  3. ↑ Neely, Daniel Tannehill (2005). Soft Serve: Charting the Aural Promise of Ice Cream Truck Music (PDF). Archived from the original (PDF) on 5 February 2009.
  4. ↑ "Ice Cream Trucks". Serving Ice Cream. Archived from the original on 26 July 2014. Retrieved 17 October 2011.
  5. ↑ Johnson III, Theodore R. (11 May 2014). "Recall That Ice Cream Truck Song? We Have Unpleasant News For You". NPR (in English). Retrieved 11 December 2025.
  6. ↑ Barton, Laura (2013-07-12). "Ice-cream van chimes: the sound of the British summer". The Guardian (in British English). ISSN 0261-3077. Retrieved 2025-05-07.
  7. ↑ "In lockdown, ice cream trucks roam the suburbs … just don't play it too loud". The Age. 26 September 2021. Archived from the original on 5 February 2023. Retrieved 5 February 2023.
  8. ↑ "London Local Authorities Act 1994 (c. xii)". وزارت دادگستری بریتانیا. Archived from the original on 11 June 2008. Retrieved 11 May 2008.
  9. ↑ "Ice cream ploy by tobacco sellers". BBC News. 3 May 2001. Archived from the original on 28 July 2020. Retrieved 11 June 2008.
  10. ↑ ""Ice-cream wars" verdicts quashed as justice system faulted". اسکاتسمن. Archived from the original on 21 دسامبر 2004. Retrieved 16 ژانویه 2015. The events [began] as rival gangs fought for the control of lucrative ice-cream van runs used as a front for distributing stolen goods and heroin ...
  11. ↑ Evans, John (23 March 2020). "Behind the scenes at Britain's ice-cream van HQ". Autocar. Archived from the original on 2 February 2021. Retrieved 6 August 2020.
  12. ↑ "Nichols Electroncis > Omni 2 Music Box (32 songs) | Nichols Electronics | Ice Cream Truck Music Box". Archived from the original on 6 January 2023. Retrieved 6 January 2023.
  13. ↑ Perez Tobias, Suzanne (July 25, 2010). "Ice cream trucks not music to all ears". The Wichita Eagle. p. 11.

پیوند به بیرون

در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ ون بستنی‌فروشی موجود است.
This page is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.