کورینت باستان

کورنت Κόρινθος Ϙόρινθος کورنت
۹۰۰ پیش از میلاد–۱۴۶ پیش از میلاد
تری‌دراخمای نقره‌ای از کورنت، حدود ۳۴۵ تا ۳۰۷ پیش از میلاد
نقشهٔ کورنت باستان
بازسازی شهر کورنت
پایتخت	کورینس
زبان(های) رایج	یونانی دوری
دین(ها)	دین یونان باستان
حکومت	الیگارشی
دوره تاریخی	اروپای باستان
• بنیان‌گذاری	۹۰۰ پیش از میلاد
• Cypselus	۶۵۷–۶۲۷ پیش از میلاد
• نبرد کورنت	۱۴۶ پیش از میلاد
پیشین پسین دوران تاریک یونان جمهوری روم

کورنت یا کورینت (‎/ˈkɒrɪnθ/‎ KORR-inth؛ به یونانی: یونانی باستان: Κόρινθος Kórinthos؛ به لاتین کلاسیک: لاتین: Corinthus) دولت‌شهری (پولیس (یونان)) بر باریکه کورینس بود؛ باریکهٔ زمینی که شبه‌جزیرهٔ پلوپونز را به سرزمین اصلی یونان پیوند می‌دهد و تقریباً در نیمهٔ راه میان آتن باستان و اسپارت قرار دارد. شهر کنونی کورینس در حدود ۵ کیلومتر (۳٫۱ مایل) شمال‌شرقی ویرانه‌های باستانی واقع شده‌است. از سال ۱۸۹۶، کاوش‌های باستان‌شناسی نظام‌مند کاوش‌های کورنت به‌دست دانشکدهٔ آمریکایی مطالعات کلاسیک آتن بخش‌های گسترده‌ای از شهر باستانی را آشکار کرده، و کاوش‌های اخیر وزارت فرهنگ یونان نیز جنبه‌های تازه و مهمی از دوران باستان را روشن ساخته‌است.

برای مسیحیت، کورنت بیشتر به‌واسطهٔ دو نامهٔ پولس رسول در عهد جدید، یعنی نامه اول به قرنتیان و نامه دوم به قرنتیان، شناخته می‌شود. کورنت همچنین در اعمال رسولان، در چارچوب سفرهای تبلیغی پولس رسول، ذکر شده‌است. افزون بر این، کتاب دوم اثر پوسانیاس (جغرافی‌دان) با عنوان توصیف یونان به کورنت اختصاص دارد.

کورنت باستان یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شهرهای یونان بود و در سال ۴۰۰ پیش از میلاد جمعیتی ۹۰٬۰۰۰ نفری داشت. روم باستان در سال ۱۴۶ پیش از میلاد، پس از تصرف کورنت در پی نبرد کورنت، این شهر را ویران کرد، در سال ۴۴ پیش از میلاد شهری تازه به‌جای آن بنا نهاد و بعدها آن را پایتخت استانی آخیا (استان رومی) ساخت.

تاریخ

موقعیت جغرافیایی و توپوگرافی

موقعیت طبیعی کورنت از جهات بسیاری برای سکونت انسانی مناسب بوده‌است. شهر بر دو تراس زمین‌ریخت‌شناختی بزرگ قرار دارد که در کنارهٔ جنوبی آن‌ها هم دشت‌های زراعی و هم چشمه‌های طبیعی فراوانی دیده می‌شود. رودخانه‌های فصلی سرازیرشده از درهٔ آییوس واسیلیوس و کوه زیریا نیز بر این منابع آب می‌افزایند، و الگوهای زهکشی طبیعی منطقه دره‌ای پهناور پدید آورده که رفت‌وآمد میان تراس‌ها را آسان می‌سازد.

زمین‌شناسی کورنت مصالح ساختمانی شهر را فراهم می‌کرد: خاگه‌سنگ برخاسته از سدهای شنی دریایی در معماری خانگی و عمومی به‌کار می‌رفت، و سنگ محلی به‌طور گسترده استخراج و در سراسر اژه دادوستد می‌شد. رسوبات مارن آهکی محلی نیز منبعی غنی برای سفال‌سازی بود؛ این مارن‌ها پس از حفر، خشک‌کردن، پودرکردن، گرم‌کردن و آمیختن با آب، به خمیری کارپذیر برای ساخت ظروف سبک بدل می‌شدند، و سفال‌های حاصل از بتن آهکی کورنتی در دوره‌های مختلف به‌طور گسترده صادر می‌شد.

دوران پیش از تاریخ و افسانه‌های بنیان‌گذاری

سفالینه‌های دوران نوسنگی نشان می‌دهند محل کورنت دست‌کم از حدود ۶۵۰۰ پیش از میلاد و پیوسته تا عصر برنز مسکونی بوده، و به گفتهٔ برخی پژوهشگران در آن دوره کانونی تجاری بوده‌است. با این حال، بازمانده‌های سفالی در دورهٔ گاه‌شماری هلادی به‌شدت کاهش می‌یابند، که نشان می‌دهد منطقه بلافاصله پیش از دوران میسنی‌ها بسیار کم‌جمعیت بوده‌است. استقرارگاهی ساحلی نزدیک لخایون با دیگر نقاط خلیج کورنت دادوستد می‌کرد، اما محل کورنت خود احتمالاً تا حدود ۹۰۰ پیش از میلاد، زمان استقرار دوری‌ها، دوباره متراکم مسکونی نشد.

بنا بر افسانهٔ کورنتی روایت‌شده از زبان پوسانیاس (جغرافی‌دان)، بنیان‌گذار شهر کورینتوس (اسطوره)، از نوادگان زئوس، بود؛ در روایتی دیگر، بنیان‌گذاری به الههٔ افیرا (اسطوره)، دختر تیتان اوکئانوس، نسبت داده می‌شود که نام کهن شهر (افیرا) نیز از او گرفته شده‌است.

به‌نظر می‌رسد کورنت همچنین محل یکی از کاخ‌شهرهای میسنی عصر برنز بود، مانند موکنای، تیرینس یا پیلوس (پلوپونز). بنا بر افسانه، سیزیف بنیان‌گذار سلسلهٔ شاهان کهن کورنت بود، و همین‌جا بود که یاسون، رهبر آرگونوت‌ها، مده‌آ را ترک کرد. فهرست کشتی‌ها در ایلیاد کورنتی‌ها را در میان سپاهیان جنگ تروآ زیر فرماندهی آگاممنون برمی‌شمارد.

در افسانه‌ای که پوسانیاس در سدهٔ دوم میلادی نقل کرده، بریارئوس، یکی از هکاتونکایرها، در نزاعی میان پوزئیدون و هلیوس داوری کرد و باریکه کورینس، نزدیک‌ترین بخش به دریا، را از آنِ پوزئیدون و آکروپولیس کورنت را، نزدیک‌ترین بخش به آسمان، از آنِ هلیوس دانست. چشمهٔ پیرنهٔ بالایی در درون دیوارهای آکروپولیس، به‌گفتهٔ پوسانیاس، هدیهٔ آسوپوس به سیزیف بود، در ازای اطلاعاتی که دربارهٔ ربوده‌شدن ایجاینا (اسطوره‌شناسی) به‌دست زئوس در اختیارش گذاشت. بنا بر افسانه، اسب بالدار پگاسوس از این چشمه آب می‌نوشید و به‌دست پهلوان کورنتی بلروفون رام شد.

کورنت زیر حکومت باکخیادها

کورنت در سدهٔ هشتم پیش از میلاد شهری کم‌اهمیت بود. باکخیادها گروهی خویشاوندی از دوری‌ها بودند که در سده‌های هشتم و هفتم پیش از میلاد، دورانی از گسترش قدرت فرهنگی کورنت، بر شهر حکومت راندند. در سال ۷۴۷ پیش از میلاد (تاریخی سنتی)، گروهی اشرافی پریتانیس‌های باکخیادی را برکنار کرد و پادشاهی را بازگرداند. باکخیادها که شمارشان احتمالاً به چند صد مرد بالغ می‌رسید، قدرت را از آخرین شاه، تلستس از خاندان سیزیف، ربودند. آنان نهاد پادشاهی را کنار گذاشتند و به‌شکل گروهی حکومت کردند: هرسال پریتانیسی برمی‌گزیدند که برای دورهٔ کوتاه تصدی خود جایگاه شاهانه داشت، احتمالاً شورایی هم داشتند، و یک پولمارک فرماندهی سپاه را برعهده داشت.

در دوران حکومت باکخیادها (۷۴۷–۶۵۰ پیش از میلاد)، کورنت به دولتی یکپارچه بدل شد و بناها و یادمان‌های عمومی بزرگی ساخته شد. در سال ۷۳۳ پیش از میلاد، کورنت مستعمره‌هایی در کورفو و سیراکوز بنیاد نهاد، و تا سال ۷۳۰ پیش از میلاد، شهری پیشرفته با جمعیتی دست‌کم ۵٬۰۰۰ نفر بود.

ارسطو داستان فیلولائوس کورنتی، یکی از باکخیادها و قانون‌گذار تبای، را روایت می‌کند: او معشوق دیوکلس اهل کورنت، قهرمان بازی‌های المپیک، شد و هر دو باقی عمر خود را در تبای گذراندند؛ آرامگاه‌هایشان نزدیک به هم ساخته شد، چنان‌که آرامگاه فیلولائوس رو به سرزمین کورنت است و آرامگاه دیوکلس در جهت مخالف.

در سال ۶۵۷ پیش از میلاد، پولمارک کوپسلوس پیشگویی‌ای از دلفی (شهر) دریافت کرد که آن را نشانهٔ حق حکومت خود بر شهر دانست؛ او تایرنت شد و باکخیادها را تبعید کرد.

کورنت زیر حکومت تایرنت‌ها

کوپسلوس (Κύψελος) نخستین تایرنت کورینس در سدهٔ هفتم پیش از میلاد بود. او از سال ۶۵۸ تا ۶۲۸ پیش از میلاد اشراف باکخیادی را از قدرت برکنار کرد و سه دهه بر شهر حکومت راند، و در سال ۶۵۰ پیش از میلاد معابدی برای آپولون و پوزئیدون بنا نهاد.

معبد آپولون، به سبک دوریک و بر ویرانه‌های معبدی کهن‌تر، نمونه‌ای از معبد پریپترال با ۳۸ ستون که هفت‌تای آن‌ها هنوز برجاست.

محوطهٔ باستان‌شناسی نزدیک معبد آپولون.

تئاتر باستانی کورنت، نخستین‌بار در سدهٔ پنجم پیش از میلاد ساخته شد و گنجایش حدود ۱۵٬۰۰۰ تماشاگر را داشت.

کوپسلوس پسر اِتیون و زنی به‌نام لابدا (اسطوره) بود که بدشکلی جسمی داشت؛ او از خویشاوندان باکخیادی بود و قدرت را از راه حق مادرسالارانهٔ مادرش تصاحب کرد. به گفتهٔ هرودوت، باکخیادها از وخشگر دلفی شنیده بودند که پسر اتیون سلسله‌شان را سرنگون خواهد کرد و برآن شدند نوزاد را پس از تولد بکشند، اما کودک به هریک از قاتلان فرستاده‌شده لبخند زد و هیچ‌یک نتوانستند ضربه را وارد کنند.

لابدا سپس نوزاد را در صندوقی پنهان کرد و قاتلان، پس از بازگشت، او را نیافتند (داستانی مشابه کودکی پرسئوس). صندوق عاجی کوپسلوس، آراسته با طلا، هدیه‌ای نذری در المپیا بود که پوسانیاس در سدهٔ دوم میلادی شرحی موشکافانه از آن به‌دست داد.

کوپسلوس بزرگ شد و پیشگویی را محقق کرد. کورنت درگیر جنگ با آرگوس (یونان) و کورفو بود و مردم از حاکمان خود ناخرسند بودند. کوپسلوس که در آن زمان (حدود ۶۵۷ پیش از میلاد) پولمارک، یعنی آرکنت فرماندهٔ سپاه، بود، از نفوذش میان سربازان برای بیرون‌راندن شاه بهره برد. او دشمنانش را نیز تبعید کرد، اما اجازه داد در شمال‌غرب یونان مستعمره برپا کنند، و تجارت با مستعمرات را افزایش داد. او حاکمی محبوب بود و برخلاف بسیاری از تایرنت‌های پس از خود، نیازی به محافظ شخصی نداشت و به مرگ طبیعی درگذشت. به گفتهٔ ارسطو، کوپسلوس نذر کرده بود که اگر بر شهر مسلط شود، تمام دارایی کورنتی‌ها را به زئوس پیشکش کند و از این‌رو به آنان دستور داد اموال خود را گزارش دهند.

در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، در دوران حکومت کوپسلوس (حک. ۶۵۷–۶۲۷ پیش از میلاد) و پسرش پریاندر (حک. ۶۲۷–۵۸۷ پیش از میلاد)، کورنت مهاجرانی برای بنیان‌گذاری استقرارگاه‌های تازه فرستاد: اپیدامنوس (اکنون دراج (آلبانی))، سیراکوز، آمبراسیا، کورفو و آناکتوریوم. پریاندر همچنین آپولونیا (ایلریا) در ایلیریا (اکنون فیر (آلبانی)) و پوتیدایا (در خالکیدیکه) را بنیاد نهاد. کورنت یکی از نه شهر یونانی حامی بنیان‌گذاری مستعمرهٔ ناوکراتیس در مصر باستان نیز بود؛ مستعمره‌ای که در دوران فرعون پسامتیک یکم از دودمان بیست و ششم مصر، برای پاسخگویی به رشد تجارت میان جهان یونانی و مصر بنیاد نهاده شد.

معبد آپولون، کورنت باستان

پریاندر (Περίανδρος، حک. ۶۲۷–۵۸۷ پیش از میلاد)

کوپسلوس سی سال حکومت کرد و در سال ۶۲۷ پیش از میلاد پسرش پریاندر جانشین او شد. گنجینه‌ای که کوپسلوس در دلفی ساخته بود، ظاهراً تا دوران هرودوت همچنان برپا بود، و صندوق کوپسلوس را پوسانیاس در سدهٔ دوم میلادی در المپیا دیده بود. پریاندر در سال ۶۰۰ پیش از میلاد نظم را در کورکورا برقرار کرد.

پریاندر یکی از فرزانگان هفتگانه به‌شمار می‌آمد. در دوران حکومت او نخستین سکه‌های کورنتی ضرب شدند، و او نخستین کسی بود که کوشید باریکهٔ زمین را ببرد تا آبراهی میان خلیج کورنت و خلیج سارونیک پدید آورد؛ به‌سبب دشواری‌های فنی از این طرح دست کشید و در عوض دیولکوس (سرسره‌ای سنگی برای انتقال زمینی کشتی‌ها) را ساخت. دوران کوپسلیدها عصر طلایی کورنت بود و با برادرزادهٔ پریاندر، Psammetichus (Corinthian tyrant)، که نامش برگرفته از فرعون یونان‌دوست مصری پسامتیک یکم بود، به پایان رسید.

پریاندر همسرش ملیسا را کشت. پسرش لوکوفرون چون از این ماجرا آگاه شد، از او روی گرداند، و پریاندر او را به کورفو تبعید کرد. پریاندر بعدها خواست لوکوفرون جانشین او شود و او را متقاعد کرد به شرط بازگشت خودِ پریاندر به کورکورا، به کورنت بازگردد؛ اما مردم کورکورا با آگاهی از این طرح، لوکوفرون را کشتند تا از بازگشت پریاندر جلوگیری کنند.

کورنت پس از تایرنت‌ها

سال ۵۸۱ پیش از میلاد: برادرزاده و جانشین پریاندر ترور شد و به دوران تایرنی پایان داد.

سال ۵۸۱ پیش از میلاد: بازی‌های ایستمیایی به‌دست خاندان‌های سرشناس شهر بنیاد نهاده شد.

سال ۵۷۰ پیش از میلاد: مردم شهر آغاز به استفاده از سکه‌های نقره‌ای موسوم به «کره‌اسب» یا «کره‌ها» کردند.

سال ۵۵۰ پیش از میلاد: ساخت معبد آپولون در کورنت (اوایل ربع سوم سدهٔ ششم پیش از میلاد).

سال ۵۵۰ پیش از میلاد: کورنت با اسپارت متحد شد.

سال ۵۲۵ پیش از میلاد: کورنت اتحادی آشتی‌جویانه با اسپارت در برابر آرگوس شکل داد.

سال ۵۱۹ پیش از میلاد: کورنت میان آتن و تبای میانجی‌گری کرد.

حدود سال ۵۰۰ پیش از میلاد: آتنی‌ها و کورنتی‌ها از اسپارتی‌ها خواستند تا با بازگرداندن تایرنت، به آتن آسیبی نرسانند.

اندکی پیش از دوران کلاسیک، به گفتهٔ توسیدید، کورنتی‌ها ترایریم را توسعه دادند که تا اواخر دوران روم به کشتی جنگی استاندارد دریای مدیترانه بدل شد. کورنت نخستین نبرد دریایی ثبت‌شده در تاریخ را با شهر یونانی کورفو انجام داد. کورنتی‌ها همچنین به‌سبب موقعیت راهبردی‌شان بر باریکهٔ زمین، که تمام رفت‌وآمد زمینی به‌سوی پلوپونز، از جمله پیک‌ها و بازرگانان، ناچار از عبور از آن بود، به ثروتمندی شهرت داشتند.

کورنت در دوران کلاسیک

استاتر کورنتی. روی سکه: پگاسوس با حرف کهن یونانی قوپا (Ϙ) زیر سینه. پشت سکه: آتنا با کلاه‌خود کورینتی. حرف قوپا در آغاز نمایانگر Ϙόρινθος ([Qórinthos] )، کهن‌ترین شکل نگارش نام شهر به یونانی دوری، بود، اما در دوران یونان کلاسیک به نماد کورنت بدل شد، چراکه در سایر موارد تا سدهٔ پنجم پیش از میلاد جای خود را به حرف کاپا (Κ) داده بود.

مجسمه‌ها در موزهٔ باستان‌شناسی کورنت باستان

ستون‌های شیوه کورینتی در کورنت باستان

در دوران یونان کلاسیک، کورنت به‌واسطهٔ رفت‌وآمد و تجارت باریکهٔ ایستموس، در ثروت با آتن باستان و تبای رقابت می‌کرد. کورنت تا اواسط سدهٔ ششم پیش از میلاد، صادرکنندهٔ اصلی سفال سیاه‌نگاره به دولت‌شهرهای سراسر جهان یونانی بود، هرچند بعدها بازار خود را به هنرمندان آتنی واگذاشت.

در دوران یونان کلاسیک و پیش از آن، کورنت معبد آفرودیت در اکروکورینت داشت که در آن حدود هزار هتایرا (روسپیان معبد) خدمت می‌کردند (نک: روسپی‌گری در یونان باستان). شهر به‌سبب همین روسپیان معبد که به بازرگانان ثروتمند و مقامات قدرتمند رهگذر شهر خدمت می‌کردند، شهرت داشت. گفته می‌شود لائیس (کورنت)، مشهورترین هتایرا، دستمزدهای هنگفتی برای خدمات استثنایی خود می‌طلبید. با اشاره به تجملات گزاف شهر، از قول هوراس نقل شده که گفته‌است: «non licet omnibus adire Corinthum» («هرکسی توان رفتن به کورنت را ندارد»).

کورنت همچنین میزبان بازی‌های ایستمیایی بود. در این دوران، کورنتی‌ها شیوه کورینتی را پدید آوردند؛ سومین سبک اصلی معماری کلاسیک پس از شیوه دوریسی و شیوه ایونی. شیوهٔ کورینتی پیچیده‌ترین این سه سبک بود و ثروت و سبک زندگی پرتجمل شهر را بازمی‌تاباند، در حالی که شیوهٔ دوریسی یادآور سادگی سخت‌گیرانهٔ اسپارتی‌ها بود و شیوهٔ ایونی توازنی هماهنگ میان این دو، پیرو فلسفهٔ جهان‌وطنی ایونیایی‌هایی چون آتنی‌ها، به‌شمار می‌رفت.

شهر دو بندر اصلی داشت: در غرب، بر خلیج کورنت، بندر لخایون قرار داشت که شهر را به مستعمره‌های غربی‌اش (مستعمره‌های باستان) و مگنا گراسیا پیوند می‌داد؛ و در شرق، بر خلیج سارونیک، بندر کنخره به کشتی‌های آمده از آتن، ایونیه، قبرس و شام (سرزمین) خدمت می‌کرد. هر دو بندر اسکله‌هایی برای ناوگان بزرگ شهر داشتند.

خیابانی در کورنت باستان

در سال ۴۹۱ پیش از میلاد، کورنت میان سیراکوز و گلا در سیسیل میانجی‌گری کرد.

در سال‌های ۴۸۱ تا ۴۸۰ پیش از میلاد، کنفرانس باریکهٔ کورینس (پس از کنفرانس‌های اسپارت) اتحادیهٔ هلنی را پدید آورد که زیر رهبری اسپارتی‌ها در برابر ایران در جنگ‌های ایران و یونان متحد شدند. کورنت یکی از شرکت‌کنندگان اصلی این جنگ‌ها بود: ۴۰۰ سرباز برای دفاع در نبرد ترموپیل فرستاد، چهل کشتی جنگی زیر فرماندهی آدیمانتوس اهل کورنت برای نبرد سالامیس تأمین کرد، و ۵٬۰۰۰ هوپلیت با کلاه‌خود کورینتیان مشخصهٔ خود را در نبرد پلاته که پس از آن درگرفت به میدان فرستاد. یونانیان همکاران تبایی پارسی‌ها را واداشتند تسلیم شوند؛ پوسانیاس آنان را به کورنت برد و در آنجا اعدام شدند.

پس از نبرد ترموپیل و سپس نبرد آرتمیزیوم که به تصرف ائوبویا، بوئوتیا و آتیک انجامید، جنگ‌های ایران و یونان به نقطه‌ای رسیده بود که اکنون بیشتر سرزمین اصلی یونان در شمال باریکه کورینس به تصرف درآمده بود.

سرستون به شیوه کورینتی

هرودوت، که گفته می‌شود از کورنتی‌ها خوشش نمی‌آمد، اشاره می‌کند که آنان پس از آتنی‌ها بهترین جنگاوران به‌شمار می‌آمدند.

در سال ۴۵۸ پیش از میلاد، کورنت در مگارا (شهر) از آتن شکست خورد.

جنگ پلوپونز

در سال ۴۳۵ پیش از میلاد، کورنت و مستعمره‌اش کورفو بر سر اپیدامنوس وارد جنگ شدند. در سال ۴۳۳ پیش از میلاد، آتن با کورکورا در برابر کورنت متحد شد. جنگ کورنت با کورکورایی‌ها تا آن زمان بزرگ‌ترین نبرد دریایی میان دولت‌شهرهای یونانی به‌شمار می‌آمد. در سال ۴۳۱ پیش از میلاد، یکی از عوامل زمینه‌ساز جنگ پلوپونز کشمکش میان کورنت و آتن بر سر کورکورا بود که شاید ریشه در رقابت تجاری دیرینهٔ این دو شهر داشت، یا به گفتهٔ توسیدید، از نزاع بر سر مستعمرهٔ اپیدامنوس برخاسته بود.

سیراکوزی‌ها فرستادگانی به کورنت و اسپارت گسیل داشتند تا در جنگ سیسیل متحدانی بیابند. کورنتی‌ها بی‌درنگ رأی به یاری هرچه‌تمام‌تر سیراکوزی‌ها دادند. آنان همچنین گروهی به لاسدایمون فرستادند تا اسپارتی‌ها را به کمک برانگیزند. پس از سخنرانی متقاعدکنندهٔ آلکیبیادس، سیاست‌مدار یاغی آتنی، اسپارتی‌ها پذیرفتند سپاهیانی برای یاری سیسیلی‌ها بفرستند.

در سال ۴۰۴ پیش از میلاد، اسپارت از ویران‌کردن آتن سر باز زد و این امر خشم کورنتی‌ها را برانگیخت. کورنت به آرگوس (یونان)، بوئوتیا و آتن در برابر اسپارت، در نبردهای کورنتیان، پیوست.

دموستن بعدها از این رویدادها در دفاع از سیاست‌ورزی بزرگ‌منشانه بهره برد و یادآور شد که آتنی‌های آن روزگار دلیل موجهی برای نفرت از کورنتی‌ها و تبایی‌ها به‌سبب رفتارشان در جنگ پلوپونز داشتند، اما هیچ کینه‌ای از آنان به‌دل نگرفتند.

جنگ کورنتی

در سال ۳۹۵ پیش از میلاد، پس از پایان جنگ پلوپونز، کورنت و تبای، ناخرسند از برتری متحدان اسپارتی‌شان، به‌سوی حمایت از آتن در برابر اسپارت در نبردهای کورنتیان روی آوردند.

ارسطو، به‌عنوان نمونه‌ای از رویارویی آگاهانه با خطر، به آرگوسی‌هایی اشاره کرد که ناچار شدند در نبرد دیوارهای دراز کورنت در سال ۳۹۲ پیش از میلاد با اسپارتی‌ها روبه‌رو شوند.

۳۷۹–۳۲۳ پیش از میلاد

در سال ۳۷۹ پیش از میلاد، کورنت بار دیگر به اتحادیه پلوپونزی بازگشت و به اسپارت پیوست تا بکوشند تبای را شکست دهند و سرانجام آتن را نیز تصرف کنند.

در سال ۳۶۶ پیش از میلاد، اککلسیا به کارس آتنی فرمان داد تا این متحد آتنی را اشغال کند و حکومتی دموکراتیک در آن برقرار سازد. این طرح با اتحاد کورنت، فلیوس و اپیدائوروس با بوئوتیا با شکست روبه‌رو شد.

دموستن روایت می‌کند که آتن در نبردی بزرگ نزدیک کورنت با اسپارتی‌ها جنگید. شهر کورنت تصمیم گرفت به سربازان شکست‌خوردهٔ آتنی پناه ندهد و در عوض قاصدانی نزد اسپارتی‌ها فرستاد. اما قاصدان کورنتی دروازه‌های شهر را به‌روی آتنی‌های شکست‌خورده گشودند و آنان را نجات دادند. دموستن یادآور می‌شود که آنان «ترجیح دادند در کنار شمایی که در نبرد بوده‌اید، هرچه پیش آید تحمل کنند، تا بدون شما از امنیتی بی‌خطر بهره‌مند شوند.»

این کشمکش‌ها دولت‌شهرهای پلوپونز را بیش از پیش تضعیف کرد و زمینه را برای فتوحات فیلیپ دوم مقدونی هموار ساخت.

دموستن هشدار داد که نیروی نظامی فیلیپ از آتن پیشی گرفته و از این‌رو آتنی‌ها باید برتری راهبردی‌ای بیابند؛ او بر اهمیت سپاهی متشکل از شهروندان، در تقابل با نیروی مزدور، تأکید کرد و به مزدوران کورنتی اشاره کرد که در کنار شهروندان جنگیدند و اسپارتی‌ها را شکست دادند.

در سال ۳۳۸ پیش از میلاد، پس از شکست‌دادن آتن و متحدانش، فیلیپ دوم مقدونی اتحادیه هلنی را برای یکپارچه‌کردن یونان (شامل کورنت و مقدونیه) در جنگ با ایران بنیاد نهاد. فیلیپ هژمونی این اتحادیه نامیده شد.

در بهار سال ۳۳۷ پیش از میلاد، دومین کنگرهٔ کورنت صلح همگانی را برقرار ساخت.

دوران هلنیستی

تا سال ۳۳۲ پیش از میلاد، اسکندر مقدونی به‌عنوان هژمون، کنترل یونان را در دست داشت.

در طول عصر هلنیستی، کورنت، همچون بسیاری دیگر از شهرهای یونان، هرگز خودمختاری کاملی نداشت. زیر حکومت جانشینان اسکندر مقدونی، یونان میدان کشمکش بود و کورنت گاه به میدان نبرد میان دودمان آنتیگونی، مستقر در مقدونیه باستان، و دیگر قدرت‌های هلنیستی بدل می‌شد. در سال ۳۰۸ پیش از میلاد، بطلمیوس یکم شهر را از آنتیگونیان گرفت و مدعی شد که به‌عنوان رهانندهٔ یونان از آنتیگونیان آمده‌است؛ اما شهر در سال ۳۰۴ پیش از میلاد به‌دست دیمیتریوس یکم مقدونی بازپس‌گیری شد.

کورنت نیم‌سده زیر کنترل آنتیگونیان باقی ماند. پس از سال ۲۸۰ پیش از میلاد، فرماندار وفادار کراتروس (مورخ) بر آن حکومت کرد؛ اما در سال ۲۵۳/۲ پیش از میلاد، پسرش اسکندر کورنتی، برانگیخته از یارانه‌های بطلمیوس دوم، بر آن شد تا برتری مقدونیان را به چالش بکشد و به‌عنوان تایرنت خواستار استقلال شود. او احتمالاً در سال ۲۴۷ پیش از میلاد مسموم شد؛ پس از مرگش، شاه مقدونی آنتیگونوس دوم گوناتاس در زمستان ۲۴۵/۴۴ پیش از میلاد شهر را بازپس گرفت.

حکومت مقدونیان دیری نپایید. در سال ۲۴۳ پیش از میلاد، آراتوس اهل سیکیون با حمله‌ای غافلگیرانه دژ آکروکورینت را تصرف کرد و شهروندان را متقاعد ساخت به اتحادیه اخائیه بپیوندند.

به‌لطف پیمان اتحادی با آراتوس، مقدونیان بار دیگر در سال ۲۲۴ پیش از میلاد کورنت را بازپس گرفتند؛ اما پس از دومین جنگ مقدونیه، شهر به‌طور دائم به اتحادیهٔ اخائیه پیوست. زیر رهبری فیلوپوئمن، اخائیان کنترل تمام پلوپونز را در دست گرفتند و کورنت را پایتخت کنفدراسیون خود ساختند.

دوران کلاسیک روم

آخرین روز کورنت، اثر تونی رابرت-فلوری. تصویرگری‌ای از سدهٔ نوزدهم از تاراج شهر به‌دست رومیان

مجسمه‌ای رومی باستانی در موزهٔ باستان‌شناسی کورنت باستان

اشغال و توسعهٔ رومی

در سال ۱۴۶ پیش از میلاد، روم علیه اتحادیهٔ اخائیه جنگ اخائیه‌ای اعلام کرد. رشته‌ای از پیروزی‌های رومی به نبرد کورنت انجامید که پس از آن سپاه لوسیوس مومیوس شهر را محاصره، تصرف و به آتش کشید. مومیوس تمام مردان را کشت و زنان و کودکان را به بردگی فروخت؛ از این‌رو به‌عنوان فاتح اتحادیهٔ اخائیه، لقب آخائیکوس یافت. شواهد باستان‌شناسی از سکونتی اندک در سال‌های پس از آن حکایت دارند، اما کورنت تا زمانی که ژولیوس سزار آن را با نام Colonia Laus Iulia Corinthiensis («مستعمرهٔ کورنت به افتخار یولیوس») در سال ۴۴ پیش از میلاد، اندکی پیش از قتل ژولیوس سزار، بار دیگر بنیاد نهاد، عمدتاً متروک باقی ماند. در همین دوران بود که یک آمفی‌تئاتر رومی ساخته شد (۳۷٫۹۰۹۸۲۴°شمالی ۲۲٫۸۹۲۰۷۸°شرقی / 37.909824; 22.892078 (Corinth (Corinth))).

زیر حکومت رومیان، کورنت بار دیگر به‌عنوان شهری مهم در جنوب یونان، یا آخیا (منطقهٔ باستانی)، بازسازی شد. این شهر جمعیتی بزرگ و آمیخته از رومیان، یونانیان و یهودیان داشت. این شهر کانونی مهم برای فعالیت‌های آیین شاهنشاهی روم بود، و هم Temple E و هم بازیلیکای یولیانی به‌عنوان محل‌های احتمالی این فعالیت‌های آیینی مطرح شده‌اند.

کورنت در عهد جدید

چشمهٔ پیرنه

نام کورنت بارها در عهد جدید آمده، عمدتاً در پیوند با پولس رسول، که خود گواهی است بر موفقیت بازبنیان‌گذاری شهر به‌دست سزار. بنا بر سنت مسیحی، کلیسای کورنت را پولس بنیاد نهاده، و از همین‌رو این کلیسا سریر حواری به‌شمار می‌آید.

پولس رسول نخستین‌بار در سال ۴۹ یا ۵۰ میلادی، زمانی که گالیو، برادر سنکای جوان، پروکنسول (روم) آخیا بود، به این شهر سفر کرد. پولس هجده ماه در این شهر ماند (نک: Acts 18:11). در همین‌جا بود که او نخستین‌بار با پریسیلا و آکیلا آشنا شد که بعدها همراه آنان سفر کرد. آنان در کورنت به‌عنوان چادردوز با یکدیگر کار می‌کردند (که مفهوم امروزی مسیحی tentmaking از همین‌جا برخاسته‌است) و به‌طور منظم به کنیسه می‌رفتند.

در سال ۵۱/۵۲ میلادی، گالیو ریاست محاکمهٔ پولس رسول در کورنت را برعهده داشت. سیلاس (مسیحیت) و قدیس تی‌مثی که آخرین‌بار پولس را در بریا (کتاب مقدس) دیده بودند، در اینجا به او پیوستند (Acts 18:5). آیهٔ Acts 18:6 نشان می‌دهد که سرباززدن یهودیان از پذیرش موعظه‌های او در اینجا، پولس را بر آن داشت تا دیگر در کنیسه‌های سر راهش موعظه نکند: «از این پس نزد غیریهودیان خواهم رفت.» با این حال، در روایت ورود او به افسوس (شهر) (Acts 18:19)، آمده که پولس باز هم به کنیسه رفت تا موعظه کند.

پولس دست‌کم دو نامه‌های پائولین برای کلیسای مسیحی این شهر نوشت: نامه اول به قرنتیان (نوشته‌شده در افسوس) و نامه دوم به قرنتیان (نوشته‌شده در مقدونیه (استان رومی)). هر دو نامهٔ قانونی گاه بازتاب‌دهندهٔ کشمکش میان بلندپروازی‌های تبلیغی کلیسای رو‌به‌رشد مسیحی و میل نیرومند به جدامانده از جامعهٔ پیرامون‌اند.

برخی پژوهشگران بر این باورند که پولس در فاصلهٔ نامهٔ نخست و دوم، سفری میانی و «دردناک» به کورنت داشت (نک: 2 Corinthians 2:1). پس از نگارش نامهٔ دوم، او حدود سه ماه در اواخر زمستان در کورنت ماند و در همان‌جا نامه به رومیان را نوشت.

بر پایهٔ سرنخ‌هایی درون خودِ نامه‌های قرنتیان، برخی پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که پولس شاید تا چهار نامه‌های پائولین برای کلیسای کورنت نوشته‌است. تنها دو نامه در حکم کتاب مقدس گنجانده شده‌اند (نامه اول به قرنتیان و نامه دوم به قرنتیان)؛ دو نامهٔ دیگر ازمیان‌رفته‌اند. (نامه‌های ازمیان‌رفته احتمالاً همان نخستین نامهٔ پولس به قرنتیان و سومین نامه بوده‌اند؛ بنابراین اگر چهار نامه نوشته شده باشد، نامه‌های اول و دوم قانونی درواقع دومین و چهارمین نامه خواهند بود.) بسیاری از پژوهشگران بر این باورند که سومین نامه (موسوم به «نامهٔ اشک‌ها»؛ نک: ۲قرنتیان ۲:۴) درون خودِ نامهٔ دوم قانونی قرنتیان (فصل‌های ۱۰ تا ۱۳) گنجانده شده‌است. این نامه را نباید با اثری موسوم به Third Epistle to the Corinthians اشتباه گرفت که نامه‌ای شبه‌کتیبه‌ای است و سال‌ها پس از مرگ پولس نوشته شده‌است.

بروس وینتر گمانه‌زنی کرده که پس از خروج پولس از کورنت، دسترسی یهودیان به خوراک ویژهٔ خودشان در این شهر ممنوع شد؛ بنا بر این نظریه، پولس به مسیحیان غیریهودی آموخته بود که دسترسی یهودیان به خوراک بر پایهٔ قوانین غذایی‌شان را محفوظ نگه دارند. دیوید رودولف این گمانه را رد می‌کند و استدلال می‌کند که هیچ شاهدی این نظریه را تأیید نمی‌کند؛ او در عوض بر این باور است که پولس می‌خواست مسیحیان غیریهودی درون جوامع غیریهودی خود همگون باقی بمانند و آیین‌های غذایی یهودی را نپذیرند.

دوران روم قرون‌وسطایی (بیزانس)

دروازه‌های دیوارکشیده‌شدهٔ آکروکورینت

این شهر عمدتاً در زلزله‌های سال‌های ۳۶۵ و ۳۷۵ میلادی ویران شد، و سپس تهاجم آلاریک یکم در سال ۳۹۶ میلادی ضربهٔ دیگری بر آن وارد کرد. شهر پس از این فاجعه‌ها با مقیاسی باشکوه بازسازی شد، اما مساحتی به‌مراتب کوچک‌تر از پیش را در بر می‌گرفت. چهار کلیسا درون خودِ شهر، کلیسایی دیگر بر دژ آکروکورینت، و بازیلیکایی باشکوه در بندر لخایون قرار داشت.

در دوران فرمانروایی امپراتور بیزانس ژوستینین یکم (۵۲۷–۵۶۵ میلادی)، دیواری سنگی و بزرگ از خلیج سارونیک تا خلیج کورنت برافراشته شد که شهر و شبه‌جزیرهٔ پلوپونز را از تهاجم اقوام بربر از شمال محافظت می‌کرد. این دیوار سنگی حدود شش مایل (۱۰ کیلومتر) درازا داشت و هگزامیلیون («شش‌مایل») نام گرفت.

در اواخر سدهٔ ششم میلادی، گروهی از اسکلاونی‌ها به کورنت یورش بردند. سردار آنان سیبوریومی را از کلیسایی به‌غارت برد و آن را به‌عنوان چادر و فضای زندگی خود به‌کار گرفت. شهر همچنان رو به افول رفت و شاید در اوایل سدهٔ هفتم میلادی حتی به‌دست مهاجمان بربر سقوط کرد. استقرارگاه اصلی از شهر پایینی به آکروکورینت منتقل شد. هرچند این شهر پایتخت تم هلاس شد و پس از حدود سال ۸۰۰ میلادی، پایتخت تم پلوپونز، اما تا سدهٔ نهم میلادی رونق نیافت و در سده‌های یازدهم و دوازدهم، زمانی که کانون رونق‌گرفتهٔ صنعت ابریشم بود، به اوج خود رسید.

در نوامبر سال ۸۵۶ میلادی، زلزله‌ای در کورنت گفته می‌شود حدود ۴۵٬۰۰۰ کشته برجای گذاشت.

ثروت شهر توجه ایتالیایی‌نورمن‌ها زیر فرماندهی راجر دوم، پادشاه سیسیل را برانگیخت؛ آنان در سال ۱۱۴۷ میلادی شهر را غارت کردند و بسیاری از اسیران، به‌ویژه بافندگان ابریشم، را با خود بردند. شهر هرگز به‌طور کامل از این تاراج نورمن‌ها بهبود نیافت.

شاهزاده‌نشین آخا

پس از تاراج قسطنطنیه به‌دست جنگ صلیبی چهارم، گروهی از صلیبیون زیر فرماندهی شوالیه‌های فرانسوی ویلیام شالیت و جفری اول ویلاردوئن فتح پلوپونز را به‌انجام رساندند. کورنتی‌ها از دژ خود در آکروکورینت، زیر فرماندهی لئون اسگوروس، از سال ۱۲۰۵ تا ۱۲۱۰ میلادی در برابر فتح فرانک‌ها مقاومت کردند. در سال ۱۲۰۸ میلادی، لئون اسگوروس با پرتاب خود از بالای آکروکورینت خودکشی کرد، اما مقاومت دو سال دیگر ادامه یافت. سرانجام در سال ۱۲۱۰ میلادی، دژ به‌دست صلیبیون افتاد و کورنت به بخشی کامل از شاهزاده‌نشین آخا بدل شد که جفروا دو ویلاردوئن از پایتخت خود در آندراویدا در الیس بر آن حکومت می‌کرد. کورنت واپسین شهر مهم آخا در مرزهای شمالی‌اش، در همسایگی دولت صلیبی دیگری به‌نام دوک‌نشین آتن، بود. عثمانی‌ها شهر را در سال ۱۳۹۵ میلادی تصرف کردند. بیزانسی‌های امیرنشین موریا آن را در سال ۱۴۰۳ میلادی بازپس گرفتند، و دسپوت تئودور دوم پالئولوگوس در سال ۱۴۱۵ میلادی دیوار هگزامیلیون را در سراسر باریکه کورینس بازسازی کرد.

حکومت عثمانی

در سال ۱۴۵۸ میلادی، پنج سال پس از فتح قسطنطنیه، ترکان امپراتوری عثمانی شهر و دژ نیرومندش را تصرف کردند. عثمانی‌ها نام آن را به گوردوس (گوردوس) تغییر دادند و آن را به مرکز یک سنجاق درون ایالت روم‌ایلی بدل کردند. جمهوری ونیز شهر را در سال ۱۶۸۷ میلادی، در جریان جنگ مورهای، تصرف کرد و شهر تا سال ۱۷۱۵ میلادی زیر کنترل ونیزی‌ها باقی ماند، تا آنکه عثمانی‌ها بار دیگر آن را بازپس گرفتند. کورنت از سال ۱۷۱۵ تا ۱۷۳۱ میلادی پایتخت ایالت موره بود و سپس تا سال ۱۸۲۱ میلادی بار دیگر مرکز یک سنجاق باقی ماند.

استقلال

کورنت با آکروکورنت اثر کارل آنتون جوزف روتمان، ۱۸۴۷

در طول جنگ استقلال یونان (۱۸۲۱–۱۸۳۰)، این شهر محل مناقشه با نیروهای عثمانی بود. در آن زمان، قبایل آروانی که در شمال برزخ کورنت زندگی می‌کردند به آکروپلیس شهر حمله کردند. آن‌ها حدود ۲۰۰۰ تفنگ‌دار در برابر نیروهای عثمانی بودند. این شهر پس از کنفرانس لندن در سال ۱۸۳۲ به‌طور رسمی آزاد شد. در سال ۱۸۳۳، این منطقه به دلیل اهمیت تاریخی و موقعیت استراتژیک خود، از جمله گزینه‌های پایتختی برای پادشاهی یونان تازه تأسیس بود. ابتدا نافپلیو و سپس آتن به عنوان پایتخت انتخاب شدند.

شهر باستان و اطراف آن

آکروکورنت، آکروپلیس شهر

آکروکورنت (Ἀκροκόρινθος)، آکروپلیس کورنت باستان، صخره‌ای یکپارچه است که از دوران کهن تا اوایل سدهٔ ۱۹ میلادی به‌طور پیوسته مسکونی بوده است. آکروپلیس کهن شهر که به دلیل زمین‌ریخت‌شناسی دفاع از آن آسان بود، در دوران امپراتوری بیزانس بیشتر مستحکم شد، زیرا به مقر استراتیگوسِ تم هلاس تبدیل گردید. بعدها و پس از جنگ صلیبی چهارم، این مکان به دژی برای فرانک‌ها، ونیزی‌ها و ترکان عثمانی تبدیل شد. با وجود منابع آب مطمئن، استحکامات آکروکورنت به عنوان آخرین خط دفاعی در جنوب یونان مورد استفاده قرار می‌گرفت، زیرا بر باریکه کورینس تسلط داشت و از ورود دشمنان به شبه‌جزیره پلوپونز جلوگیری می‌کرد. سه دیوار دفاعی ساخت دست بشر، دفاع از این تپه را تشکیل می‌دادند. بلندترین قلهٔ این منطقه محل احداث پرستشگاهی برای آفرودیته بود که بعدها به کلیسا مسیحی‌سازی شد و سپس به مسجد تبدیل گردید. مدرسه آمریکایی در سال ۱۹۲۹ حفاری در آن را آغاز کرد. در حال حاضر، آکروکورنت یکی از مهم‌ترین قلعه‌های قرون‌وسطایی یونان است.

دو بندر: لکایوم و کنخره‌ئای

کورنت دارای دو بندر بود: لکایوم در خلیج کورینس و کنخره‌ئای در خلیج سارونیک. لکایوم بندر اصلی بود که با مجموعه‌ای از دیوارهای بلند به طول حدود ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) به شهر متصل می‌شد و مرکز تجاری اصلی با ایتالیا و سیسیل بود، جایی که مستعمرات کورنتی زیادی در آنجا وجود داشت؛ در حالی که کنخره‌ئای به تجارت با مدیترانه شرقی خدمت می‌کرد. کشتی‌ها می‌توانستند بین این دو بندر از طریق دیولکوس که توسط جبار شهر، پریاندر، ساخته شده بود جابه‌جا شوند.

کاوش‌های باستان‌شناسی

کاوش‌های کورنت توسط مدرسه مطالعات کلاسیک آتن در آمریکا در سال ۱۸۹۶ آغاز شد و تا به امروز با وقفه کمی ادامه یافته است. با محدودیت‌های ناشی از روستای مدرن کورنت باستان که دقیقاً روی شهر باستانی قرار دارد، تمرکز اصلی کاوش‌های مدرسه بر روی منطقه اطراف معبد آپولون مربوط به اواسط سدهٔ ششم پیش از میلاد بوده است. این بنای برجسته تنها ویژگی محوطه بوده که از دوران باستان تا کنون قابل مشاهده بوده است. باستان‌شناسانی مانند برت هادج هیل، کارل بلگن، ویلیام دینزمور بزرگ، اسکار برونیر و ریس کارپنتر برای کشف بخش‌های زیادی از این محوطه پیش از جنگ جهانی دوم تلاش کردند. از آن زمان تا کنون، تحت مدیریت هنری رابینسون (۱۹۵۹–۱۹۶۵)، چارلز کی. ویلیامز دوم (۱۹۶۵–۱۹۹۷) و گای دی. آر. ساندرز (۱۹۹۷ تا کنون)، کاوش‌ها تاریخ باستان‌شناسی شهر را روشن‌تر کرده است. بررسی‌ها بقایایی از دوره نوسنگی اولیه (۶۵۰۰–۵۷۵۰ پیش از میلاد) تا دوران اوایل مدرن را آشکار ساخته است.

کارهای باستان‌شناسی خارج از منطقه مرکزی روستا نیز انجام شده است، از جمله در نیایشگاه دمیتر و کوره در دامنه‌های آکروکورنت، در محله کوزه‌گران، و در محوطه‌های نیایشگاه اسکلپیوس و بازیلیکای دروازه کنخره‌ئای. کاوش‌های فعلی بر منطقه میدان پاناگیا واقع در جنوب شرقی مجمع (فروم) متمرکز است. کاوش‌های مدرسه و پروژه‌های وابسته به ASCSA همچنین منطقه وسیع‌تر کورنتیا از جمله سکونتگاه‌های اطراف مانند کوراکو، کنخره‌ئای و استمیا را به‌طور گسترده کاوش کرده‌اند. یافته‌های این کاوش‌ها در موزه باستان‌شناسی کورنت باستان نگهداری می‌شود.

کورنت مدرن

مقالهٔ اصلی: کورینس

در سال ۱۸۵۸، روستای اطراف ویرانه‌های کورنت باستان در اثر زمین‌لرزه ویران شد و منجر به احداث شهر جدید کورینس در ۳ کیلومتر (۱٫۹ مایل) شمال شرقی شهر باستانی گردید.

افراد سرشناس

یونان باستان

• آرخیاس (سده ۸ پیش از میلاد)، بنیان‌گذار سیراکوز
• دسمون (سده ۸ پیش از میلاد)، ورزشکار
• دیوکلس (سده ۸ پیش از میلاد)، ورزشکار
• دیوژن کلبی، سده ۴ پیش از میلاد، یکی از سرشناس‌ترین فیلسوفان مکتب کلبیون در جهان
• ئوملوس (سده ۸ پیش از میلاد)، شاعر
• پریاندر (سده ۷ پیش از میلاد)، نام‌برده در فهرست فرزانگان هفتگانه
• زنیادس (سده ۵ پیش از میلاد)، فیلسوف
• گزنفون (سده ۵ پیش از میلاد)، ورزشکار
• دینارخوس (سده ۴ پیش از میلاد)، خطیب و سخن‌نویس
• تیمولئون (سده ۴ پیش از میلاد)، سیاست‌مدار و سردار
• اوفرانون (سده ۴ پیش از میلاد)، پیکرتراش و نقاش
• آخائیکوس (سده ۱ میلادی)، مسیحی
• آدریان نیکومدیایی (سده ۳ میلادی)، قدیس و شهید مسیحی
• کوادراتوس (سده ۳ میلادی)، قدیس و شهید مسیحی

قرون وسطی

• کریاکوس زاهد (سده ۵ میلادی)، قدیس مسیحی
• ویلیام موربیکی (سده ۱۳ میلادی)، نخستین مترجم آثار ارسطو به زبان لاتین

در ادبیات

• آلکمیون در کورنت، نمایشنامه‌ای اثر اوریپید نمایشنامه‌نویس یونانی، نخستین اجرا در ۴۰۵ پیش از میلاد
• ملکه کورنت، نمایشنامه‌ای اثر جان فلچر نمایشنامه‌نویس انگلیسی، منتشرشده در ۱۶۴۷

جستارهای وابسته

• کلاه‌خود کورینتیان

منابع

• A. B. West, Corinth VIII, ii: Latin Inscriptions, 1896–1926, Cambridge, Massachusetts, 1931.
• A. N. Stillwell and J. L. Benson, Corinth XV, iii: The Potters’ Quarter: The Pottery, Princeton 1984.
• A. N. Stillwell, Corinth XV, i: The Potters’ Quarter, Princeton 1948.
• A. N. Stillwell, Corinth XV, ii: The Potters' Quarter: The Terracottas, Princeton 1952.
• Adkins, Lesley and Roy A. Adkins. Handbook to Life in Ancient Greece. New York: Facts on File. 1997.
• Alcock, Susan E. and Robin Osborne (ed.s). Classical Archaeology Malden: Blackwell Publishing. 2007.
• B. D. Meritt, Corinth VIII, i: Greek Inscriptions, 1896–1927, Cambridge, Massachusetts, 1931.
• B. H. Hill, Corinth I, vi: The Springs: Peirene, Sacred Spring, Glauke, Princeton 1964.
• British Admiralty charts: BA1085, BA1093, BA1600
• C. A. Roebuck, Corinth XIV: The Asklepieion and Lerna, Princeton 1951.
• C. H. Morgan, Corinth XI: The Byzantine Pottery, Cambridge, Massachusetts, 1942.
• C. K. Williams and N. Bookidis, Corinth XX: The Centenary, Princeton 2003.
• C. W. Blegen, H. Palmer, and R. S. Young, Corinth XIII: The North Cemetery, Princeton 1964.
• C. W. Blegen, O. Broneer, R. Stillwell, and A. R. Bellinger, Corinth III, i: Acrocorinth: Excavations in 1926, Cambridge, Massachusetts, 1930.
• D. A. Amyx and P. Lawrence, Corinth VII, ii: Archaic Corinthian Pottery and the Anaploga Well, Princeton 1975.
• Del Chiaro, Mario A (ed). Corinthiaca: Studies in Honor of Darrell A. Amyx. Columbia: University of Missouri Press. 1986.
• Dixon, M. Late Classical and Early Hellenistic Corinth: 338–196 BC. London: Routledge. 2014.
• E. G. Pemberton, Corinth XVIII, i: The Sanctuary of Demeter and Kore: The Greek Pottery, Princeton 1989.
• Excavation reports and articles in Hesperia, Princeton.
• F. P. Johnson, Corinth IX: Sculpture, 1896–1923, Cambridge, Massachusetts, 1931.
• Friesen, Steven J., Daniel N. Schowalter, James C. Walters (ed.), Corinth in Context: Comparative Studies on Religion and Society. Supplements to Novum Testamentum, 134. Leiden; Boston: Brill, 2010.
• G. R. Davidson, Corinth XII: The Minor Objects, Princeton 1952.
• G. R. Edwards, Corinth VII, iii: Corinthian Hellenistic Pottery, Princeton 1975.
• G. S. Merker, Corinth XVIII, iv: The Sanctuary of Demeter and Kore: Terracotta Figurines of the Classical, Hellenistic, and Roman Periods, Princeton 2000.
• Gebhard, Elizabeth R. and Timothy E. Gregory (ed.), Bridge of the Untiring Sea: The Corinthian Isthmus from Prehistory to Late Antiquity. Hesperia Supplement, 48. Princeton, NJ: American School of Classical Studies at Athens, 2015.
• Grant, Michael. The Rise of the Greeks. New York: Macmillan Publishing Company. 1987.
• Grummond, Nancy T.; Ridgway, Brunilde S., From Pergamon to Sperlonga: Sculpture and Context, انتشارات دانشگاه کالیفرنیا, 2000, شابک ‎۰−۵۲۰−۲۲۳۲۷−۶. Google books.
• H. N. Fowler and R. Stillwell, Corinth I: Introduction, Topography, Architecture, Cambridge, Massachusetts, 1932.
• Hammond, A History of Greece. Oxford University Press. 1967. History of Greece, including Corinth from the early civilizations (6000–850) to the splitting of the empire and Antipater's occupation of Greece (323–321).
• I. Thallon-Hill and L. S. King, Corinth IV, i: Decorated Architectural Terracottas, Cambridge, Massachusetts, 1929.
• J. C. Biers, Corinth XVII: The Great Bath on the Lechaion Road, Princeton 1985.
• J. H. Kent, Corinth VIII, iii: The Inscriptions, 1926–1950, Princeton 1966.
• K. M. Edwards, Corinth VI: Coins, 1896–1929, Cambridge, Massachusetts, 1933.
• K. W. Slane, Corinth XVIII, ii: The Sanctuary of Demeter and Kore: The Roman Pottery and Lamps, Princeton 1990.
• Kagan, Donald. The Fall of the Athenian Empire. New York: Cornell University Press. 1987.
• M. C. Sturgeon, Corinth IX, ii: Sculpture: The Reliefs from the Theater, Princeton 1977.
• M. K. Risser, Corinth VII, v: Corinthian Conventionalizing Pottery, Princeton 2001.
• N. Bookidis and R. S. Stroud, Corinth XVIII, iii: The Sanctuary of Demeter and Kore: Topography and Architecture, Princeton 1997.
• O. Broneer, Corinth I, iv: The South Stoa and Its Roman Successors, Princeton 1954.
• O. Broneer, Corinth IV, ii: Terracotta Lamps, Cambridge, Massachusetts, 1930.
• O. Broneer, Corinth X: The Odeum, Cambridge, Massachusetts, 1932.
• Partial text from Easton's Bible Dictionary, 1897
• R. Carpenter and A. Bon, Corinth III, ii: The Defenses of Acrocorinth and the Lower Town, Cambridge, Massachusetts, 1936.
• R. L. Scranton, Corinth I, iii: Monuments in the Lower Agora and North of the Archaic Temple, Princeton 1951.
• R. L. Scranton, Corinth XVI: Mediaeval Architecture in the Central Area of Corinth, Princeton 1957.
• R. Stillwell, Corinth II: The Theatre, Princeton 1952.
• R. Stillwell, R. L. Scranton, and S. E. Freeman, Corinth I, ii: Architecture, Cambridge, Massachusetts, 1941.
• Results of the American School of Classical Studies Corinth Excavations published in Corinth Volumes I to XX, Princeton.
• Romano, David Gilman. Athletics and Mathematics in Archaic Corinth: the Origins of the Greek Stadion. Memoirs of the American Philosophical Society, vol. 206. 1993.
• S. Herbert, Corinth VII, iv: The Red-Figure Pottery, Princeton 1977.
• S. S. Weinberg, Corinth I, v: The Southeast Building, The Twin Basilicas, The Mosaic House, Princeton 1960.
• S. S. Weinberg, Corinth VII, i: The Geometric and Orientalizing Pottery, Cambridge, Massachusetts, 1943.
• Salmon, J. B. Wealthy Corinth: A History of the City to 338 BC. Oxford: Clarendon Press. 1984.
• Scahill, David. The Origins of the Corinthian Capital. In Structure, Image, Ornament: Architectural Sculpture in the Greek World. Edited by Peter Schultz and Ralf von den Hoff, 40–53. Oxford: Oxbow. 2009.
• see also Hesperia (journal) for numerous excavation reports and synthetic articles.
• T. L. Shear, Corinth V: The Roman Villa, Cambridge, Massachusetts, 1930.
• Tartaron, Thomas F., Daniel J. Pullen, Timothy E. Gregory, Jay S. Noller, Richard M. Rothaus, William R. Caraher, Joseph L. Rife, David K. Pettegrew, Lisa Tzortzopoulou-Gregory, Dimitri Nakassis, and Robert Schon. "The Eastern Korinthia Archaeological Survey: Integrated Methods for a Dynamic Landscape." Hesperia 75:453–523, 2006.
• Will, E. Korinthiaka. Recherches sur l'histoire et la civilisation de Corinthe des origines aux guerres médiques. Paris : de Boccard, 1955.

پیوند به بیرون

• Ancient Corinth – The Complete Guide
• Hellenic Ministry of Culture: Fortress of Acrocorinth
• Excavations at Ancient Corinth (American School of Classical Studies at Athens)
• ASCSA.net: Online archaeological databases of the Corinth Excavations
• History timeline
• Coins of Ancient Corinth (Greek)
• Coins of Ancient Corinth under the Romans
• Corinthian Matters: a blog whose subject is Corinthian Archaeology
• American School of Classical Studies at Athens
• Corinth Excavations of the ASCSA
• GIS data and Maps for Corinth and Greece