آبجو در ژاپن
.jpg)
آبجو در ژاپن (انگلیسی: Beer in Japan) عمدتاً از سوی چهار شرکت بزرگ آبجوسازی کشور، یعنی آبجوسازی آساهی، کیرین، آبجوسازی ساپورو و سانتوری تولید میشود. این شرکتها عمدتاً پیلزِن سبکهایی با حدود ۵٪ درصد الکل تولید میکنند. آبجو در ژاپن بسیار محبوب است و مصرف آن بهمراتب از ساکی بیشتر است.[۱]
در کنار پیلزنرهای سبک که رایجترین سبکهای آبجو در ژاپن هستند، نوشیدنیهای مشابه آبجو که دارای میزان کمتری از مالت (خوراکی) هستند و با نام happōshu (発泡酒, بهمعنای تحتاللفظی «الکل گازدار») یا نوشیدنیهای بدون مالت happōsei (発泡性, بهمعنای تحتاللفظی «گازدار») شناخته میشوند، بخش بزرگی از بازار را در اختیار گرفتهاند، زیرا مالیات بر این محصولات بهطور قابلتوجهی کمتر است.
آبجوی دستساز نیز از زمان آزادسازی قوانین در سال ۱۹۹۴ محبوبیت فزایندهای یافته است. این نوع آبجوها طعمهای متمایز و متنوعی را ارائه میدهند و سعی دارند بر مهارت، کیفیت و اصالت مواد اولیه که اغلب با آشپزی ژاپنی مرتبط است، تأکید کنند.
میخانهها و بارهای مخصوص آبجوی دستساز نیز در شهرهای بزرگ ژاپن محبوب هستند؛ توکیو و اوساکا دارای صحنههای پررونق آبجوی دستسازند که معمولاً بر آبجوهای تولید محلی و همچنین وارداتی از آمریکا و اروپا تمرکز دارند.[۲] بزرگترین شرکت تولید آبجوی دستساز، شرکت «یو-هو بروئینگ» (Yo-Ho Brewing) است که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.[۳] در سال ۲۰۱۴، شرکت «کیرین» با تأسیس شرکت تابعهٔ کاملاً مستقل «اسپرینگ ولی بروئینگ» وارد بازار آبجوی دستساز شد و دو آبجوخانه در دایکانیاما (توکیو) و ناماموگی (یوکوهاما) افتتاح کرد که در سال ۲۰۱۵ آغاز به کار کردند. شرکت صنعتی «ساپورو» نیز در سال ۲۰۱۵ یک خط تولید آبجوی دستساز عرضه کرد.
تاریخچه
اگرچه سنت ساکیسازی در ژاپن بسیار قدیمیتر از تماس با اروپاییهاست، اما تصور میشود که آبجو نخستینبار در قرن هفدهم و در دوره ادو توسط تاجران هلندی به ژاپن معرفی شد. با این حال، آبجو تا پایان قرن نوزدهم و پس از امضای عهدنامه کاناگاوا در سال ۱۸۵۴ و باز شدن ژاپن به روی تجارت خارجی، بهطور گسترده در دسترس قرار نگرفت.[۱] با این وجود، آبجوی سبک اروپایی در ابتدا چندان محبوب نبود؛ یکی از مقامات ژاپنی آبجوی اهدایی «کمودور ماتیو پری» در کاناگاوا را چنین توصیف کرد که «طعمش مانند ادرار اسب تلخ است».[۴]
با بازگشایی ژاپن به تجارت خارجی در دوره میجی، آبجوهای وارداتی مانند بَس پیل ایل و «بس استاوت» در مقادیر محدود در شهرک خارجینشین عرضه میشدند، اما همزمان آبجوسازان آموزشدیده از اروپا و سایر کشورها نیز به ژاپن آمدند و به رشد صنعت داخلی کمک کردند.
آبجوسازیای که بعدها به کیرین تبدیل شد، در اواخر سال ۱۸۶۹ در یوکوهاما با نام «اسپرینگ ولی بروئری» توسط ویلیام کوپلند، آبجوساز نروژی-آمریکایی، تأسیس شد.[۵] آبجوسازی ساپورو در سال ۱۸۷۶ بهعنوان بخشی از برنامهٔ توسعهٔ دولتی برای هوکایدو بنیانگذاری شد. آبجوسازی آساهی نیز ریشههای خود را به آغاز «شرکت آبجوسازی اوساکا» در سال ۱۸۸۹ و راهاندازی برند «آساهی» در سال ۱۸۹۲ بازمیگرداند.[۶]
محدودیتهای دوران جنگ جهانی دوم که استفاده از برنج برای ساخت ساکی را محدود کرده بود، باعث افزایش مصرف آبجو شد؛ تا دههٔ ۱۹۵۰، آبجو محبوبترین نوشیدنی الکلی ژاپن بود.[۴] در دههٔ ۱۹۸۰، ژاپن با آبجوهای «خشک» خود که توسط شرکتهایی مانند «آساهی» پیشگام شدند، شهرت جهانی یافت.[۴]
منابع
- 1 2 Harrell, Bryan (2012). "Japan". In Oliver, Garrett (ed.). The Oxford Companion to Beer. New York: انتشارات دانشگاه آکسفورد. pp. 503–504. ISBN 978-0-19-536713-3.
- ↑ "Discovering Tokyo's Craft Beer Bars". The City Lane (به انگلیسی). 2014-06-17. Retrieved 2021-06-06.
{{cite web}}: line feed character in|website=at position 4 (help) - ↑ Natsume, Yukiaki (April 15, 2016). "Japan's Yo-Ho Brewing Company Tasting Success". The ORIENTAL ECONOMIST. Retrieved 2025-09-20.
- 1 2 3 "How Beer Came to Asia". JSTOR Daily. 31 January 2024. Retrieved 5 February 2024.
- ↑ Alexander, Jeffrey W. (2013). Brewed in Japan: the evolution of the Japanese beer industry. Vancouver, British Columbia, Canada: UBC Press. p. 12. ISBN 978-0-7748-2504-7.
- ↑ Oliver, Garrett (2012). The Oxford Companion to Beer. Oxford University Press. p. 67. ISBN 978-0-19-536713-3.
پیوند به بیرون
- Directory of Japanese Brewers (RateBeer.com) بایگانیشده در ۲۰۱۳-۰۱-۲۳ توسط Wayback Machine
| تاریخچه |
|
|---|---|
| پول |
|
| بانکداری و دانش مالی |
|
| سازمانهای دولتی |
|
| مالیتبندی و بازار کار |
|
| انرژی |
|
| رتبهبندیها |
|
| صنعت |
|
| انجمنها |
|
| موضوعات دیگر |
|
