آبجو در ایتالیا

در ایتالیا، آبجو به‌عنوان نوشیدنی همراه ایده‌آل با پیتزا در نظر گرفته می‌شود

ایتالیا بخشی از کمربند شراب اروپا به‌شمار می‌آید. با این حال، تولید انبوه آبجو، به‌ویژه لاگر روشن در این کشور رایج است. به‌طور سنتی، آبجو نوشیدنی همراه ایده‌آلی برای پیتزا محسوب می‌شد؛ از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، آبجو از پیزریاها فراتر رفت و در موقعیت‌های دیگر نیز محبوبیت زیادی پیدا کرد.[۱]

در سدهٔ هفتم پیش از میلاد در سیسیل، فنیقی‌ها به دادوستد و مصرف آبجو می‌پرداختند. در پیه‌مونته، پومبیا، استان نووارا، پژوهشی باستان‌شناسی گورهایی از فرهنگ گولاسکا را کشف کرد، از جمله گوری از ۵۶۰ پیش از میلاد که نشانه‌هایی از آبجو در آن یافت شد.[۲] روم باستان آبجو را می‌شناخت و در مقیاس اندک تولید می‌کرد، اما نظام‌های تولید آن در جریان یورش‌های گوناگون اقوام بربر از میان رفتند.[۳] نخستین مدرسهٔ پزشکی، مدرسهٔ پزشکی سالرنو، این نوشیدنی را ستوده و بیان کرده بود که «پیری را حمایت می‌کند، در رگ‌ها جریان می‌یابد، بهزیستی را افزایش می‌دهد و خون را نیرومند می‌سازد».[۴]

در زمان ازدواج لودوفیکو اسفورزا، او به‌صورت رایگان آبجو را میان مردم میلان توزیع کرد. در همان زمان، در فلورانس از آن با نام «شراب جو» یاد می‌شد.[۵] به گفتهٔ هرمس زامپولو، نخستین کارخانهٔ آبجوسازی در ایتالیا «اسپلوگا» در کیاونا بود که در سال ۱۸۴۰ آغاز به کار کرد. با این حال، شرکت وورِر ادعا می‌کند که فعالیت خود را در برشا در سال ۱۸۲۹ آغاز کرده است.[۱] نخستین فردی که در ایتالیا به کشت رازک برای آبجوسازی پرداخت، گائتانو پاسکی در سال ۱۸۴۷ بود.[۶]

در سال ۱۹۸۳، میزان مصرف آبجو در این کشور ۱۲ میلیون هکتالیتر (۲۶۰ میلیون گالون بریتانیایی؛ ۳۲۰ میلیون گالون آمریکایی) بود.[۷] تا سال ۲۰۱۰، مصرف سالانهٔ سرانهٔ آبجو در ایتالیا ۳۰ لیتر (۶٫۶ گالون بریتانیایی؛ ۷٫۹ گالون آمریکایی) بود.[۸]

کارخانه‌ها و برندها

ناسترو آتسورو از برند پرونی در یک کافه در ونیز

یکی از قدیمی‌ترین و گسترده‌ترین کارخانه‌های آبجوسازی در ایتالیا پِرونی است که امروزه به گروه آساهی تعلق دارد و این گروه مالکیت برند محبوب ناسترو آتسورو را نیز برعهده دارد.[۱] دیگر کارخانه‌ها و برندهای شناخته‌شدهٔ آبجو عبارت‌اند از:[۱]

  • ببا (Beba)
  • بیرّا دل بورگو (Birra del Borgo) (متعلق به این‌بیف)
  • بیرا رافو (Birra Raffo) (متعلق به آساهی)
  • بیرریفیتسیو بالادین (Birrificio Baladin)
  • بیرریفیتسیو ایتالیانو (Birrificio Italiano)
  • کاستلو (Castello)
  • دره‌هر (Dreher) (متعلق به هینیکن)
  • فورست (Forst)
  • ایچنوسا (Ichnusa) (متعلق به هینیکن)
  • منابره (Menabrea) (متعلق به فورست)
  • بیرریفیتسیو دکتر باربانرا (Birrificio Dr. Barbanera)
  • بیرّا مسینا (Birra Messina) (متعلق به هینیکن)
  • لامبراته (Birrificio Lambrate)
  • بیرّا مورنا (Birra Morena)
  • مورتی (Moretti) (متعلق به هینیکن)
  • اوپر باکّو (Opperbacco)
  • بیرّا پداونا (Birra Pedavena) (متعلق به کاستلو)
  • پرونی (Peroni) (متعلق به آساهی)
  • پورِتی (Poretti) (متعلق به کارلزبرگ)
  • بیرّا سمِدوراتو (Birra Semedorato)
  • توکّالماتو (Toccalmatto)
  • ترزیانر (Theresianer)

منابع

  1. 1 2 3 4 Jackson 1998, p. 52.
  2. ↑ Cattaneo, Marco (2013). La bionda venuta da lontano. Milan: ilmiolibro self publishing. ISBN 978-8891063175.
  3. ↑ Jackson 1998, p. 47.
  4. ↑ Jackson 1998, p. 48.
  5. ↑ Jackson 1998, p. 49.
  6. ↑ Pasqui, Umberto (2010). L'uomo della birra: l'incredibile storia della più antica 'bionda' di luppolo italiano (به ایتالیایی). Forlì: CartaCanta. ISBN 978-88-96629-15-4.
  7. ↑ Jackson 1998, p. 55.
  8. ↑ "Bierproduktion und Verbrauch Europa 2011" (PDF) (به آلمانی). Brauer-Bund. 2011. Archived from the original (PDF) on 3 December 2013. Retrieved 1 August 2015.

کتاب‌شناسی

  • Jackson, Michael (1998). Le birre: oltre 600 marche e produttori di tutto il mondo. Milan: Vallardi. ISBN 88-8211-207-1.

پیوند به بیرون

This article is issued from ویکی‌پدیا. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.