آزمون سری متناوب

در آنالیز ریاضی، آزمون سری‌های متناوب اثبات می‌کند که یک سری متناوب زمانی همگرا است که قدر مطلق جملات آن به‌صورت یکنوا کاهش یابد و حد آن‌ها به صفر میل کند. این آزمون توسط گوتفریت لایبنیتس ابداع شد و گاهی با نام‌های آزمون لایبنیتس، قاعده لایبنیتس یا معیار لایبنیتس شناخته می‌شود. این آزمون تنها یک شرط کافی است، نه شرط لازم؛ بنابراین برخی از سری‌های متناوب همگرا ممکن است در بخش اول آزمون شکست بخورند.[۱][۲][۳]

برای تعمیم این آزمون، به آزمون دیریکله مراجعه کنید.[۴][۵][۶]

تاریخچه

لایبنیتس این معیار را در اثر منتشرنشدهٔ خود با عنوان De quadratura arithmetica در سال ۱۶۷۶ مورد بحث قرار داد[۷][۸] و نتایج خود را در ژوئن ۱۷۰۵ با ژاکوب هرمن[۹] و در اکتبر ۱۷۱۳ با یوهان برنولی در میان گذاشت.[۱۰] این اثر تنها در سال ۱۹۹۳ به‌طور رسمی منتشر شد.[۱۱][۱۲]

بیان رسمی

آزمون سری‌های متناوب

سری به فرم

که در آن همهٔ anها مثبت یا همهٔ آن‌ها منفی هستند، یک سری متناوب نامیده می‌شود.

آزمون سری‌های متناوب تضمین می‌کند که یک سری متناوب در صورت برقراری دو شرط زیر همگراست:[۱][۲][۳]

  1. به‌صورت یکنوا کاهش یابد،[الف] یعنی ، و
  2. .

قضیه تخمین سری متناوب

علاوه بر این، اگر L مجموع سری را نشان دهد، مجموع جزئی مقدار L را با خطایی که توسط جملهٔ حذف‌شدهٔ بعدی محدود می‌شود، تقریب می‌زند:

اثبات

فرض کنید سری به فرم داده‌شده است، که در آن و برای تمام اعداد طبیعی n برقرار است. (حالت با منفی کردن سری حاصل می‌شود)[۱۴]

اثبات آزمون سری‌های متناوب

ما اثبات می‌کنیم که هم مجموع‌های جزئی با تعداد فرد جملات، و هم با تعداد زوج جملات، به عدد یکسانی مانند L همگرا می‌شوند؛ بنابراین مجموع جزئی معمول نیز به L همگرا می‌شود.

مجموع‌های جزئی فرد به‌صورت یکنوا کاهش می‌یابند:

در حالی که مجموع‌های جزئی زوج به‌صورت یکنوا افزایش می‌یابند:

هر دو به این دلیل که an به‌صورت یکنوا با n کاهش می‌یابد.

علاوه بر این، از آنجا که anها مثبت هستند، . بنابراین می‌توانیم این حقایق را برای تشکیل نابرابری پیشنهادی زیر جمع‌آوری کنیم:

اکنون، توجه کنید که a1 − a2 کران پایین دنبالهٔ به‌صورت یکنوا کاهشی S2m+1 است؛ بنابراین قضیه همگرایی یکنوا دلالت بر این دارد که این دنباله با میل کردن m به بی‌نهایت، همگرا می‌شود. به‌طور مشابه، دنبالهٔ مجموع‌های جزئی زوج نیز همگرا می‌شود.

در نهایت، آن‌ها باید به عدد یکسانی همگرا شوند زیرا .

حد را L می‌نامیم؛ در این صورت قضیه همگرایی یکنوا اطلاعات بیشتری به ما می‌دهد که

برای هر m. این بدان معناست که مجموع‌های جزئی یک سری متناوب نیز حول حد نهایی «نوسان» می‌کنند. به‌طور دقیق‌تر، وقتی تعداد جملات فرد (زوج) باشد، یعنی آخرین جمله مثبت (منفی) باشد، مجموع جزئی بالاتر (پایین‌تر) از حد نهایی قرار دارد.

این درک بلافاصله به کران خطای مجموع‌های جزئی منجر می‌شود که در زیر نشان داده‌شده است.

اثبات قضیه تخمین سری متناوب

ما می‌خواهیم با تقسیم به دو حالت نشان دهیم که .

وقتی k = 2m+۱، یعنی فرد باشد، آنگاه

وقتی k = 2m، یعنی زوج باشد، آنگاه

همان‌طور که مطلوب بود.

هر دو حالت اساساً به آخرین نابرابری مشتق‌شده در اثبات قبلی متکی هستند.

کران‌های خطای جدیدتر

فیلیپ کالابرس (۱۹۶۲)[۱۵] و ریچارد جانسون‌باگ (۱۹۷۹)[۱۶] کران‌های دقیق‌تری یافته‌اند.[۱۷]

مثال‌ها

یک مثال نمونه

سری هارمونیک متناوب

هر دو شرط آزمون سری متناوب را داراست و همگرا است.

نیاز به یکنوایی

برای اینکه نتیجه درست باشد، باید هر دو شرط آزمون برقرار باشند. برای نمونه، سری زیر را در نظر بگیرید:

علامت‌ها متناوب هستند و جملات به سمت صفر میل می‌کنند. با این حال، شرط یکنوایی برقرار نیست و نمی‌توانیم از این آزمون استفاده کنیم. در واقع، این سری واگرا است. برای مجموع جزئی داریم که دو برابر مجموع جزئی سری هارمونیک است و واگرا می‌باشد؛ بنابراین سری اصلی واگرا است.

آزمون شرط کافی است، نه شرط لازم

یکنوایی در آزمون لایبنیتس یک شرط لازم نیست، بنابراین خود آزمون تنها یک شرط کافی است و نه لازم.

نمونه‌هایی از سری‌های غیریکنوا که همگرا هستند عبارتند از:

در واقع، برای هر سری یکنوا می‌توان با جابه‌جایی جملات آن به گونه‌ای که شرایط قضیه اگنیو را برآورده کنند، بی‌نهایت سری غیریکنوا به دست آورد که به همان مجموع همگرا شوند.[۱۸]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ↑ در عمل، ممکن است چند جملهٔ اول افزایش یابند. آنچه اهمیت دارد این است که برای تمام ها پس از یک نقطهٔ مشخص برقرار باشد،[۱۳] زیرا تعداد محدودی از جملات اول، همگرایی یا واگرایی یک سری را تغییر نمی‌دهند.
  1. 1 2 Apostol 1967‌ pp. 403–404
  2. 1 2 Spivak 2008‌ p. 481
  3. 1 2 Rudin 1976‌ p. 71
  4. ↑ Apostol 1967‌ pp. 407–409
  5. ↑ Spivak 2008‌ p. 495
  6. ↑ Rudin 1976‌ p. 70
  7. ↑ Beeley, Philip (1995-07-01). "Leibniz: De quadratura arithmetica circuli ellipseos et hyperbolae cujus corollarium est trigonometria sine tabulis". The Leibniz Review. 5: 15–17. doi:10.5840/leibniz1995517.
  8. ↑ Liebniz. De quadratura arithmetica. Proposition 49.
  9. ↑ Knopp, Konrad (1928). Theory and Application of Infinite Series. Blackie & Son. p. 131.
  10. ↑ Ferraro, Giovanni (2007-12-20). The Rise and Development of the Theory of Series up to the Early 1820s. Sources and Studies in the History of Mathematics and Physical Sciences. Springer Science & Business Media. ISBN 978-0-387-73468-2.
  11. ↑ Knobloch, Eberhard (2006-02-01). "Beyond Cartesian limits: Leibniz's passage from algebraic to "transcendental" mathematics". Historia Mathematica. 33 (1): 113–131. doi:10.1016/j.hm.2004.02.001. ISSN 0315-0860.
  12. ↑ Leibniz, Gottfried Wilhelm (1993) [1676]. Knobloch, Eberhard (ed.). De quadratura arithmetica circuli ellipseos et hyperbolae cujus corollarium est trigonometria sine tabulis [On the arithmetical quadrature of the circle, the ellipse, and the hyperbola, whose corollary is trigonometry without tables]. Abhandlungen der Akademie der Wissenschaften zu Göttingen, Mathematisch-Physikalische Klasse. Vol. 043. Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht. ISBN 978-3-525-82120-6.
  13. ↑ Dawkins, Paul. "Calculus II - Alternating Series Test". Paul's Online Math Notes. Lamar University. Retrieved 2019-11-01.
  14. ↑ این اثبات از ایدهٔ ارائه‌شده توسط جیمز استوارت (۲۰۱۲) در کتاب «حسابان: توابع متعالی اولیه، ویرایش هفتم» صفحات ۷۲۷–۷۳۰ پیروی می‌کند. شابک ‎۰−۵۳۸−۴۹۷۹۰−۴
  15. ↑ Calabrese, Philip (1962). "A Note on Alternating Series". The American Mathematical Monthly. 69 (3): 215–217. doi:10.2307/2311056. ISSN 0002-9890. JSTOR 2311056.
  16. ↑ Johnsonbaugh, Richard (1979-10-01). "Summing an Alternating Series". The American Mathematical Monthly. 86 (8): 637–648. doi:10.1080/00029890.1979.11994875. ISSN 0002-9890.
  17. ↑ Villarino, Mark B. (2018). "The Error in an Alternating Series". The American Mathematical Monthly. 125 (4): 360–364. arXiv:1511.08568. doi:10.1080/00029890.2017.1416875. hdl:10669/75532. ISSN 0002-9890. JSTOR 48663300.
  18. ↑ Agnew, Ralph Palmer (1955). "Permutations preserving convergence of series" (PDF). Proc. Amer. Math. Soc. 6 (4): 563–564. doi:10.1090/S0002-9939-1955-0071559-4.

منابع

  • Apostol, Tom M. (1967) [1961]. Calculus. Vol. 1 (2nd ed.). John Wiley & Sons. ISBN 0-471-00005-1.
  • کنراد کنوپ (۱۹۵۶) دنباله‌ها و سری‌های نامتناهی، § ۳٫۴، انتشارات داور شابک ‎۰−۴۸۶−۶۰۱۵۳−۶
  • کنراد کنوپ (۱۹۹۰) نظریه و کاربرد سری‌های نامتناهی، § ۱۵، انتشارات داور شابک ‎۰−۴۸۶−۶۶۱۶۵−۲
  • Rudin, Walter (1976) [1953]. اصول آنالیز ریاضی (3rd ed.). New York: McGraw-Hill. ISBN 0-07-054235-X. OCLC 1502474.
  • Spivak, Michael (2008) [1967]. Calculus (4th ed.). Houston, TX: Publish or Perish. ISBN 978-0-914098-91-1.
  • جیمز استوارت، دنیل کلگ، سلیم واتسون (۲۰۱۶) حسابان تک‌متغیره: توابع متعالی اولیه (ویرایش مدرس) 9E، سی‌انگیج شابک ‎۹۷۸−۰−۳۵۷−۰۲۲۲۸−۹
  • ئی. تی. ویتیکر & جی. ان. واتسون (۱۹۶۳) دوره‌ای در آنالیز مدرن، ویرایش چهارم، §۲٫۳، انتشارات دانشگاه کمبریج شابک ‎۰−۵۲۱−۵۸۸۰۷−۳

الگو:گوتفریت لایبنیتس

الگو:سری (ریاضیات)