آلفنال

آلفنال
داده‌های بالینی
نام‌های دیگر	5-Phenyl-5-allylbarbituric acid
روش مصرف دارو	خوراکی
کد ATC	None;
وضعیت قانونی
وضعیت قانونی	CA: رده چهار ; US: رده سه Rx-only;
شناسه‌ها
	نام آیوپاک 5-phenyl-5-prop-2-enyl-1,3-diazinane-2,4,6-trione;
شمارهٔ سی‌ای‌اس	115-43-5 ;
پاب‌کم CID	8274;
کم‌اسپایدر	7975 ;
UNII	7T7L08Q9JI;
CompTox Dashboard (EPA)	DTXSID60150919 ;
ECHA InfoCard	100.003.718
داده‌های فیزیکی و شیمیایی
فرمول شیمیایی	C13H12N2O3
جرم مولی	۲۴۴٫۲۵۰ g·mol−1
مدل سه بعدی (جی‌مول)	Interactive image;
	SMILES O=C1NC(=O)NC(=O)C1(c2ccccc2)C\C=C;
	InChI InChI=1S/C13H12N2O3/c1-2-8-13(9-6-4-3-5-7-9)10(16)14-12(18)15-11(13)17/h2-7H,1,8H2,(H2,14,15,16,17,18) ; Key:WOIGZSBYKGQJGL-UHFFFAOYSA-N ;
	(صحت‌سنجی)

آلفنال (انگلیسی: Alphenal) یک مشتق باربیتورات است که در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسعه یافت.^[۱] این ماده عمدتاً دارای خواص ضد تشنجی است و گهگاه برای درمان صرع یا تشنج استفاده می‌شود، البته نه به اندازه باربیتورات‌های شناخته شده‌تر مانند فنوباربیتال.^[۲]^[۳] ^[۴]^[۵]

LD50: موش (خوراکی): 280 mg/kg

منابع

↑ DE 526854, "Verfahren zur Darstellung von C,C-disubstituierten Barbitursaeuren", issued 11 June 1931, assigned to Hoffmann La Roche
↑ Carissimi M (1962). "Nuovi Barbiturici Alogenati Farmaco". Ediozione Scientifica. 17 (6): 390–413.
↑ Martin JR, Godel T, Hunkeler W, Jenck F, Moreau JL, Sleight AJ, Widmer U (December 2000). "Psychopharmacological Agents". Kirk‐Othmer Encyclopedia of Chemical Technology. doi:10.1002/0471238961.1619250313011820.a01. ISBN 0471238961.
↑ Brandenberger H, Maes RA (1997). Analytical Toxicology: For Clinical, Forensic, and Pharmaceutical Chemists. Walter de Gruyter. p. 348. ISBN 978-3-11-010731-9. Retrieved 19 May 2012.
↑ García PC, Cruz SV, Mirón CE (28 January 2005). Fundamentos de síntesis de fármacos. Edicions Universitat Barcelona. p. 161. ISBN 978-84-475-2876-9. Retrieved 19 May 2012.

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Alphenal». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۸ فوریه ۲۰۲۳.

پیوند به بیرون

[1] DE 526854, "Verfahren zur Darstellung von C,C-disubstituierten Barbitursaeuren", issued 11 June 1931, assigned to Hoffmann La Roche

[2] Carissimi M (1962). "Nuovi Barbiturici Alogenati Farmaco". Ediozione Scientifica. 17 (6): 390–413.

[MartinGodel2000-3] Martin JR, Godel T, Hunkeler W, Jenck F, Moreau JL, Sleight AJ, Widmer U (December 2000). "Psychopharmacological Agents". Kirk‐Othmer Encyclopedia of Chemical Technology. doi:10.1002/0471238961.1619250313011820.a01. ISBN 0471238961.

[BrandenbergerMaes1997-4] Brandenberger H, Maes RA (1997). Analytical Toxicology: For Clinical, Forensic, and Pharmaceutical Chemists. Walter de Gruyter. p. 348. ISBN 978-3-11-010731-9. Retrieved 19 May 2012.

[GarcíaCruz2005-5] García PC, Cruz SV, Mirón CE (28 January 2005). Fundamentos de síntesis de fármacos. Edicions Universitat Barcelona. p. 161. ISBN 978-84-475-2876-9. Retrieved 19 May 2012.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]